Oké, nog een laatste update over mijn geschonden aangezicht, en dan houd ik er over op. Moet ik toch gelijk (alweer) aan het liedje van Brigitte Kaandorp denken 😂, Zwaar leven
De steri-strip is van mijn neus, de assistent van de huisarts heeft het op de laatste werkdag voordat ze met vakantie gingen bekeken en niks verontrustends geconstateerd, ik zou er nog wel een tijdje gekleurd opstaan. Ik vind het er nu al gezellig uitzien, mooi geel is niet lelijk, en met enkele korsten die er na zachtjes peuteren vanzelf loslieten ben ik een kwartje meer waard.
De ragtimequilt waar Sam buiten op had gelegen en waar hij wat op had gespuugd lag vrijdag fris gewassen te drogen op de buitentafel (hier een foto toen ik hem net af had) , hij was te zwaar om aan de lijn te hangen en ik vond het zonde om energie te verspillen met de wasdroger als je het buiten gratis kan doen. Helaas was hij heel hard geworden dus besloot ik hem met een natte handdoek even in de droger op het opfrisprogramma te draaien om het zo wat zachter te krijgen.
Als ik een tijdje later wat geks ruik en achter mijn neus aanlopend de deur van de bijkeuken open, schrik ik me rot. Er hangt een hele zware nare schroeilucht. Ik zie geen rook en het lampje van de wasdroger staat al uit maar toch trek ik de stekker er uit, doe de deur van de bijkeuken weer dicht, en als ik de stoppenkast open zie ik dat de groep van de wasdroger er uit is geklapt. Zonder deze beveiliging had de bijkeuken in de fik kunnen staan😱 Niet teveel aan denken, het is gelukkig goed afgelopen.
Een kwartier later zet ik de schakelaar weer om en was opgelucht dat hij niet weer terug uitklapt.
Ik had eigenlijk geen idee wanneer ik de wasdroger had gekocht, ik gokte 2012 zoiets, en pakte de bak die op de wasdroger stond waarin oa de handleiding zat, en ook de aankoop bon met garantie, die ondertussen wel is verlopen. Gekocht in 2010 voor -schrik niet- €1599,- voor een Miele warmtepompdroger, dat was toen het nieuwste snufje. Niet dat ik voor nieuwste snufjes ga hoor, ik koop pas iets nieuws als ik het echt nodig heb, als er iets onherstelbaar kapot is of te onveilig is om te repareren, zoals nu deze wasdroger.
En ja, na goed overwegen wil ik toch weer een nieuwe (en goedkopere) warmtepompwasdroger hebben voor mijn kookwas, quilts en dekbedden. Met droog weer gaat alles buiten aan de lijn, en met nat weer kan alles boven aan het wasrek, maar dan droog ik de handdoeken wel in de wasdroger; we hebben het hier over een keer per week en dan gun ik me wel die luxe. Op het gemakje research doen, het heeft geen haast.
De stoffen aan de lijn zijn van Evelien, zaterdag gekocht om kleren van te maken voor Sophie en Sam, die donderdag al een hele stapel hadden gekregen; nu haar diploma binnen is heeft ze meer tijd om te naaien.
Zaterdag was het een verademing met 22°C, zo heerlijk afgekoeld buiten, en een beetje al binnen, zo mag het blijven tot eind oktober ☺️
Ik had wat klein snoeiwerk van afgestorven voorjaarsbloeiers en doorgeschoten kamperfoeliestruiken om naar de container te brengen en liep heel goed oplettend over het beruchte pad langs de druif, waarom struikelde ik over die ene steen, ik liep hier zo vaak.
Maar toen vielen de overhangende takken van de druif op aan de ene kant en de uitgedijde klimop aan de andere kant van het pad, net als een paar stappen verder de taxus heg en beukenhaag. Ik denk dat ik meer bezig was met me een weg te banen door deze jungle dan op de grond te letten; ik pakte de heggeschaar, handschoenen aan en een mat op de grond, en begon aan het eerste stukje bij de poort met knippen. Als dit niet goed ging met mijn linker hand, dan stopte ik wel. Maar het ging goed
en 2,5 uur later was ik helemaal klaar, bezweet en met klimop blaadjes tot in mijn bh. Het was een stoffige bezigheid, klimop snoeien, en ik nieste me suf, maar gelukkig stond er een frisse wind dus viel het reuze mee.
Opgeruimd en al! De lichte streep naast de schutting is tot waarover de klimop groeide. Die kleine pruik van klimop achteraan naast het schuurtje heb ik express laten zitten voor de vele nachtvlinders die tijdens het snoeien wegvlogen om zich vervolgens hier te verstoppen.
Toen ik later vanuit de garage naar het schuurtje liep, voelde het zo heerlijk ruim en ook weer veilig. Aan het eind van de winter zal ik hem nog wat korter langs de schutting snoeien
Zondagochtend was een lekkere relaxte dag, ik voelde het snoeiwerk wel een beetje in mijn hand, maar het weerhield me niet om na het avondeten te gaan rapen. “Als het niet gaat ben ik gelijk weer terug,” zei ik tegen Evelien. Ik besloot naar het parkeerplaats te gaan bij Visdonk Lodge bij het bos, long time no see.
Wat een vreselijke bende weer, zie deze korte video van een klein stukje langs het bos
Ik zal de volgende keer iets minder snel zijwaarts bewegen tijdens het filmen, maar ik hoorde iemand lopen achter de struiken in het bos en wilde mijn telefoon snel opbergen.
Een kwartier later was ik klaar met dit stukje, heerlijk zo schoon. Alleen lagen er nog wel veel peuken, hier had ik geen tijd voor, deze oprapen kost me zeker een half uur extra.
Daar doe ik het voor!
Een jongeman die al zeker een kwartier met draaiende motor in zijn auto zat opende zijn raam toen ik langs liep, en vroeg (halverwege zijn zin plots bezorgd kijkend toen hij mijn blauwe ogen zag) of hij z’n auto misschien moest verzetten zodat ik ook daar kon rapen. Ik zei dat dit niet hoefde, zo op het zicht (ik had van een afstand al onder de auto kunnen kijken) lag er amper wat, dat kwam de volgende keer wel, en ik bedankte hem.
Hij vroeg de ondertussen vaste vraag van recreanten: waarom er niet meer afvalbakken hier stonden, want dat zou schelen in troep op de grond. Ik antwoordde dat dit slechts deels het probleem was, het ander probleem was dat mensen het blijkbaar normaal vinden om afval op de grond te gooien bij gebrek aan afvalbakken.
Zo had hij het nog niet bekeken. Hij draaide zijn raam weer dicht en ik raapte verder.
Het was bijna negen uur toen ik aan het laatste stukje voorbij het restaurant nog wat opraapte, en de laatste gasten van het restaurant namen luidruchtig afscheid van elkaar, een aantal dames op de fiets reed gierend van de lach weg nadat ze bijna tegen elkaar aan waren gebotst.
Ik bracht de zak en cylinder naar het begin van de parkeerplaats en maakte een melding in de BBapp dat hier zoveel peuken op de grond lagen dat er voor mij geen beginnen aan was om ze op te rapen. Hier moesten bezemwagen aan te pas komen.
De HelemaalGroen app had deze route wel geregistreerd maar was ver in het begin al gestopt, en liet dit zien
Ipv dit, dezelfde route die ik de vorige keer hier had gelopen
Ik was precies een uur bezig geweest en besloot naar huis te gaan, maar toen ik langs winkelcentrum de Lindenburg reed en dit in het voorbijgaan zag, draaide ik om en parkeerde mijn auto vlakbij.
Dit kon ik niet zo laten liggen, toch?
Het afval lag tot ver achter de containers in de omtrek verspreid, weggewaaid of weggeschopt (blikjes) en ook op het parkeerterrein, en voor de winkels en tussen de struiken lag ook het nodige aan zooi wat ik opraapte nu ik toch bezig was. Ik trok de grens bij de pizzaria.
Wat ik heel bizar vond waren de twintigtal lege statiegeld waterflesjes die bij de containers lagen, dit is gewoon geld dat op straat ligt. En nou zit het in mijn witte zak voor het goede doel.
Ik raapte gelijk al het groter glaswerk op wat naast de glascontainer stond voordat onverlaten er mee zouden gaan gooien, het kon maar beter weg zijn.
Weer een bijna volle en zware zak
Wat een verschil maken die twintig minuten, veel leuker om naar te kijken.
Hebben jullie het bord gelezen wat boven de containers hangt? Wacht, ik zal het even vergroten:
De tijdstempel op deze app klopt echt niet, ik begon om 21.05 en was om 21.25 klaar. Raar. En bij de route bij Visdonk begon ik rond iets van 20.05.
De volgende morgen kreeg ik al een reactie van de gemeente op mijn peuken melding, dat ze dit naar hun externe partner door hadden gestuurd. Ik denk dat dit de mannen met groot materieel zijn die ik vorige maand bij de benzinestation bij Potters zag aanvallen op de weggewaaide afval.
Bij thuiskomst lagen er weer veel knuffeltjes van Jon in de hal, hij had me gemist. Zaterdag kwam hij al joelend vanachter de heg de tuin inlopen met iets groots in zijn bek. Geen muis, geen vogel, geen rat maar een mol! Hij legde het beestje bij de schuifpui neer, en het leefde nog. Snel zette ik er een kom overheen en haalde de blik zonder veger uit de keuken om onder de mol te kunnen scheppen, het beestje begon steeds actiever te worden en het laatste wat ik wilde was een mol in mijn tuin. Been there, done that.
Jon keek aandachtig toe, maar liep gelukkig niet achter me aan toen ik met het blik over de stoep liep om zo achter bij de beek het beestje los te laten, aan de andere kant van het water. Het dook gelijk weg tussen het hoge gras.
Het is alweer tien jaar geleden dat we een mol in de tuin hadden. Dit was nadat er veel tuinwerk was gedaan en alles lekker luchtig was; de tuinmannen hadden nieuw gras gelegd en de grote bamboo uitgegraven, en ik had zelf een vijver gemaakt op een week tijd.
de eerste tekenen van de mol bij de vijver, oh nee, niet onder het paadje door naar het nieuwe gras 😱 “oh jawel,” mompelde de mol.
Helaas
De wachters waren geduldig, hier Zipje en Zopje in actie
Tot ik Zopje op de bank zag liggen (lag hij uit te rusten na gedane zaken?), en ik een dode mol aantrof aan de andere kant van de tuin bij de droogmolen. Best zielig zo’n mooi beestje, maar hij had de verkeerde tuin gekozen.
Wil je het hele blogje van toen teruglezen, dat kan, klik hier.
We hadden die week (20 juli) trouwens ook te maken met een hittegolf, erger dan we dit jaar hebben gehad (afkloppen).
Oooh en kijk eens wat ik in diezelfde maand op de bank had liggen, een hele vrolijke granny square sprei uit de jaren 70. Geen idee waar deze is gebleven, ik weet dat er gaten in zaten, dus ws heb ik het naar verloop van tijd weggedaan. Blijft leuk hè, dit tijdloos patroon van gehaakte vierkantjes.
