Categoriearchief: Huisjes

Gaat hard

Vanmiddag was er bee bij Miranda, hier houd ze haar gesandwichte Phoebe op, niet te groot, lekker handzaam;
IMG_8480
we waren maar met z’n tweetjes, en konden doorkwebbelenwerken, Miranda was bezig met een geheim project, en ik met de huizen. Ik had al wat voorwerk verricht,
Photobucket
de voordeuren en zijkanten kwamen gisteren klaar, en vanmorgen de schoorstenen, en ik hoefde nu enkel nog de daken te maken en dan de boel samenvoegen, en dat ging lekker vlot, ik kwam tot 4 huizen. Over 1 heel huis inclusief sahings doe ik 25 minuten (dan is de stof wel al gesneden), net zo lang als over zo’n klein huisje. Bij deze grote huizen maak ik alleen het dak op de freeserpapermethode, en niet op deze manier maar ik vouw de delen om op de tekenlijn, en stik dan precies naast de vouw, zodat het papier intact blijft, zoals op deze oude foto (crossed canoes blok, patroon hier te vinden ) te zien is.
Photobucket Photobucket
Ik dwaal ouderwets gezellig weer flink af; terug naar de bee, waar ik mijn affe huisjes even op de grond leg, geinig, die tekst op de vloer, zou ze dat er nog uit hebben gekregen?
IMG_8481
Wat is dat toch kicken, als je met die kleine huisjes bezig bent, kan je met 24 huisjes niets (schaamlapje van maken), maar met 24 grote blokken bedek ik een eenpersoonsbed, met gemak, en dat is kicken, dat schiet pas op! Thuisgekomen ben ik er gelijk verder aan gaan werken, en zie, ik denk dat ik er ben!
Photobucket
Na het eten heb ik de banen er nog onder gezet, op de laatste na; te moe, ik ging slordig werken, en dan moeten we niet hebben hè?
IMG_8485
En zo hangt de bijna affe top even tegen de Gardeners Journal vast gespeld, in de hal, echt een blikvanger! De binding van de quilt komt er mooi van onder uit, grappig. Zal ik hem anders zo groot als dit laten, en niet voor op bed maken? Hmm, decisions, decisions.

Voor de meisjes (en jongens) onder jullie die de stap naar naaimachine-patchen willen maken, kan ik de website van McCalls quilting aanraden, klik hier voor heel veel video-uitleg, gewoon de basics

Geluidsoverlast

De kinderen konden er niet van slapen, van al die herrie, alsof er olifanten over het dak liepen, en ook overdag was het een gebonk van jewelste op het dak en tegen de zijkanten van het huis, niet normaal, en dus werd er door meneer Mees aan de bel getrokken, en moest de huisbaas de handen uit de mouwen steken. De pindakaaspot-drive-in werd tegen de andere kant van de paal geschroefd, zachtjes, om de kleintjes niet teveel te laten schrikken, ook al maakten ze meer herrie dan mijn accuboormachientje. Zipje, die eerder was ingeschakeld als ordehandhaver, maar dit niet volhield vanwege nekkramp
IMG_8363
stond de hele tijd rond mijn benen te draaien, bedelend om aandacht, of dacht hij dat ik een meesje zou vangen voor hem? Linker foto hoe het was, en rechts hoe het nu is
IMG_8349 Photobucket
De woning van familie Mees wordt nu niet meer gebruikt als hang-, landings-, vertrek- of overstapplaats, en kunnen de kleintjes eindelijk in alle rust groot worden. Als ze zijn uitgevlogen, ga ik eerst het huisje opknappen, want ik zie dat het buitenwerk behoorlijk is uitgewoond. Klik hier als je onderstaande slideshow niet ziet

Meneer eekhoorn is gek op muesli met fruit en honing, zie hem eens smullen!
Photobucket
En wat ook smullen is, zijn de rode Schoolhouse-blokken, die ik hier vandaan heb. Je ziet de quilt groeien! En de toevoeging van de rode cornerstones, die ik al vanaf het begin klaar had liggen, maken het helemaal af, maar dan moet je wel opletten! Ik had de eerste 3 aan elkaar zitten, en legde ze op de grond voor de foto, toen ik het al zag, keischeef!
Photobucket
Dus uithalen die handel, en kijken waar het mis was gegaan; hier en daar moest ik een naadje een stukje los tornen en opnieuw -maar nu wel precies een op een kwart inch breedte eindigend- naaien, en met het tegen elkaar aan naaien ook goed op de hoogte van de dakgoten gelet, dat deze lijn mooi doorloopt. En zie, ik kan het wel! Kwestie van op blijven letten, en vooral: haastige spoed is zelden goed.
Photobucket
Ik ga kijken of deze quilt-in-wording met 24 blokken (4 breed en 6 hoog)  groot genoeg is voor op bed (extra lange bedden), er komt nog wel een witte border rond, en afbiezen met rood, natuurlijk! Over afnemers niet te klagen, ze vinden het hier in huis allemaal al heel mooi worden, zelfs de mannen! Ik heb nog 2 huizen los liggen, en alweer voor 14 huizen aan onderdelen gesneden, en per huis in zakjes gestopt, dit werkt voor mij het makkelijkst, en zo heb ik nog wat te doen de komende dagen.  Jaja, 14 plus 14 is 28, dus teveel voor de quilt, maar wie zegt dat ik het bij deze ene quilt laat? 😉

Op de bee bij Janny heb ik vanavond nog een lapje rood gescoord die ik nog niet had, (stoffen zijn bij haar slechts 12 euro per meter!) en daar was het verder weer een gezellige boel, waarbij Marianne haar Noah’s Ark (patroon 200% vergroot) liet zien, en ook de redwork van Lies Bos, die ze vorig jaar per nieuwsbrief had ontvangen, was ze aan het afwerken. Heel mooi!  Jeanne had weer een DJ blokje af, die ze maakt van Fossil Ferns, Franka had haar top klaar van duimquilten, gewassen en al, en nu nog afbiezen en een ophangsleuf er opzetten. En de andere aanwezige dames waren ook hard aan het werk, zie de foto’s  Klik hier als je onderstaande slideshow niet te zien krijgt.

Oja, ik heb me opgegeven als geïnteresseerde voor een workshop appliqué, die Ilse in de herfst gaat geven bij Janny, ze waren eerst nog bang dat er niet genoeg deelnemers zouden zijn, maar een week na polsen of er animo voor was, bleken er al 11 gegadigden te zijn, we krijgen tzt meer info.

De twee Vtjes

Zondag was het vaderdag, én verjaardag van Suzanne, en ik kan wel spreken van een zeer geslaagde dag! Het begon met het wakker zingen van onze 16 jaar geworden spruit, die daarna samen met haar broer voor het ontbijt op bed voor DH zorgde, waarbij de afwezigheid van grote zus wel erg tegenviel, want zij delegeerde altijd, en lette op de kleine dingen, zoals bestek en zulks, en toen Evelien om half 1 thuis kwam van Amsterdam, kwamen de cadeautjes op tafel en konden de kaarsjes uitgeblazen worden.
Photobucket
Het was een gezellige dag, veel gelachen, lekker gesnoept van de chocolade cupcakes en amandelcakejes met bosbessen(beetje uitgezakt)
Photobucket
en de chocolade bosvruchten muffins die ik vanmorgen nog heb gebakken. Vrijdagavond had ik schuimpjes gebakken, om hierop slagroom met mandarijntjes te doen, dat was ook een wens van Suzanne (de jarige kiest altijd wat er aan taart of zo gemaakt/gehaald wordt, en zij had naast de cupcakes dit als wens erbij), maar ik had de schuimpjes te warm gebakken ipv gedroogd, en ze waren behoorlijk plakkerig, ik kreeg slechts een deel heelhuids van het bakpapier af.
Photobucket
Ik wilde de brokstukken nog opeten, bewijsmateriaal wegwerken, maar bedacht me dat dit toch niet zou lukken zonder groen uit te slaan van de misselijkheid, en heb ze met papier en al in een trommel gedaan; het komt wel op.

Vanavond hebben we met z’n allen naar de voetbalwedstrijd gekeken, ik vanachter de naaimachine zo half volgend, en de rest op de bank zittend; “jammer dat NL is uitgeschakeld, maar nu kunnen we meer ontspannen kijken”, aldus zoon. Suzanne heeft wel op de bank gezeten, maar met oortjes in en lezend, ze heeft gisteravond en vandaag de 3 boeken uit gelezen die ze zaterdag van haar opa en oma kreeg,
Photobucket Photobucket
Japanse Manga stripboeken in het Engels geschreven, maar wel achterste voren te lezen, en is vanmiddag begonnen aan het eerste boek van Game of Thrones, waarvan ze alle boeken (in het Engels) voor haar verjaardag kreeg,
Photobucket
tot grote vreugde van Tim en Evelien, die er ook gelijk in gingen lezen. Eerst wilde Suzanne er niet aan, maar nadat ze hoorde van de expliciete seksscenes die er in beschreven
worden, is ze er vol in gedoken; ze had deel 1 en 2 al gezien op internet/tv, maar de boeken schijnen nog mooier te zijn dan de films (is toch bijna altijd zo?). Tim verzekerde me dat het geen pornoboek is, maar gewoon dat het door het verhaal geweven zit, net zoals in het echte leven in meer of mindere mate. Nou ja, als dit voor Suzanne de trigger is om veel te lezen, dan hoor je mij niet klagen. In de boeken van de Earthchildren van Jean M Auel zitten toch ook veel seksscenes beschreven, maar tussendoor ook veel andere leerzame dingen. Jammer dat er in GoT ook veel geweld voorkomt, maar dat is de jeugd van tegenwoordig gewend in hun games op de computer, en in een boek kan je de geweldadige scènes snel doorlezen of overslaan; Ayla werd ook in deel 1 verkracht en mishandeld, meerdere malen, en toch is het een mooi boek (omdat ze overwint).

Ik heb al 13 rode huizen af, dit is allemaal weg gewerkt: Photobucket
nummer 14 is bijna af, maar het witte garen was op, en het was al 11 uur geweest, dus ik ga er morgen wel aan verder, eerst naar de markt om een grote klos witte Güterman garen te halen
Photobucket
Zipje kijkt of de vogeltjes al naar buiten mogen, om te spelen
Photobucket
als het zover is, dan houd ik de mannen gewoon overdag binnen, tot de jonkies mobiel genoeg zijn, en niet zulke makkelijke prooien.

Quiltshophoppen

Het was al 1 uur geweest, midden in de nacht, toen ik de verdeelstekker uitzette van mijn naaiplek, het was mooi geweest zo, de GDO kreeg ik toch niet af, omdat ik stof tekort kwam (hoe is het mogelijk!), 2 smalle strookjes om aan weerszijde van het onderste middenblok te stikken, voordat ik ze tegen de ingekaderde zijblokken zet,
Photobucket
en na een kort maar krachtige nachtrust, waarbij ik droomde dat manlief en ik achterna gezeten werden door een Chinese man en vrouw die onze hoofden op een spies wilden steken, en ik letterlijk van de trap af vloog, en toen uit pure angst opeens onzichtbaar werd, de spies van dat enge mokkeltje afpakte en de chinezen hierop spieste, omdat ik ze hoorde zeggen dat ze dan maar onze kinderen zou pakken, omdat ze ons kwijt waren, nou, na zo’n nacht werd ik wakker met een pijnlijk stijve nek, waar ik de rest van de dag nog last van bleef houden, en waardoor ik steeds aan die bizarre droom moest denken.

De eekhoorntjes zie ik nu regelmatig  in de tuin rondhuppen,
Photobucket Photobucket
ze zijn blij met de zaden en nootjes die ze bij de voederboom vinden, ook al ben ik niet zo blij met hun sloopgedrag, of zou meneer specht hier de dader van zijn? Zelfs het plastic ruitje is kapot gemaakt
Photobucket Photobucket

Vandaag heb ik 3 quiltwinkels bezocht, en bij alledrie wat moois gescoord; bij Leur de stof voor de border, die komt morgen wel in beeld, want dan hoop ik (pff, hoe overmoedig) dat ik hem er dan op heb zitten. Het is dezelfde stof als die rond de quiltwinkel zit. De GDO werd bekwijld door de aanwezige klanten, die steeds meer ontdekten tijdens het kijken naar de blokken, en dat is ook zo leuk! Het is net als een tuin, daarbij moet je ook niet in 1 oogopslag de hele tuin kunnen zien.

Ik reed van Etten-Leur door naar Tilburg, met doel om mijn zoon op te pikken, die nu al vakantie heeft (duimen dat hij zijn tentamens heeft gehaald), maar ook om even langs Dorry te gaan om hallo te zeggen, en daar ontdekte ik 3 hele mooie rode lapjes die perfect bij mijn huizen pasten. Met zoon achter het stuur reden we terug naar huis, en na het eten was het tijd voor de bee in Heerle, bij Janny van het Stoffenhoekje, waar je tussen de lapjes lekker zit te kletsen en te naaien, en je heel sterk in de schoenen moet staan om met lege handen het pand te verlaten. Ik had aan het begin van de avond nog zitten te vertellen dat ik de huizen van rode lapjes uit mijn kast maakte, hierbij even vergetend dat ik net bij Dorry had gescoord, en vorige week in Leur ook een bundeltje F8’s had weten te bemachtigen. Goh wat is het geheugen toch een gek ding, of ligt het aan mij?

Nou ja, ik stond dus op om aan de toonbank wat te gaan snijden voor het volgende huisje, toen ik in mijn ooghoek de rollen met rode stoffen ontdekte, zoveel roden die ik nog niet had, wow. Zwak in de knieën geworden koos ik wat uit, en toen de dames Janny aan de slag zagen, en vroegen voor wie de rode lapjes waren (want ze zijn niet een beetje nieuwsgierig 😉 ), en hoorden dat het voor mij was, nou, toen kreeg ik er van langs, “Jaja, uit eigen kast, zometeen er in leggen, en dan er weer uit halen zeker, zo lust ik er nog wel een paar.” Ik bloosde, een goed voornemen was nog nooit zo snel gesneuveld LOL , en dit zal ik nog wel lang blijven horen.
Photobucket
De lapjes links op de foto zijn bij Dorry gekocht, en rechts komen bij Janny vandaan.
En toen hingen er opeens 6 huizen in de woonkamer
Photobucket

Nog even ter info: De Girls day Out quilt is een patroon van Libby Richardson, en is gelukkig nog wel te koop bij The Stitch Cottage en Aztec Rose

GDO gaat lekker

Vrijdagavond was ik zover dat het middendeel van de GDO klaar was, ik was net klaar met de laatste hartjesrand er op te stikken, toen ik meende te zien dat ik hem op z’n kop had gestikt, en wilde -diep zuchtend- het tornmesje al pakken, om dit nog voor het slapen te fixen, toen Zipje al kletsend en spinnend op me af liep, kopjes geven en bedelend om aandacht. Hij liep voor me uit richting de keuken, toen ik op stond om hem te pakken, en ik liep achter hem aan, eindigend in de garage, alwaar de bodems al in ‘t zicht waren van  de voerbakjes; aha, daarom was hij zo kletserig, ik had het kunnen weten. Ik liep hierna terug naar mijn naaiplek, en legde het middendeel op tafel, om te zien welke rand ik ook al weer uit moest halen, voordat ik de verkeerde los tornde, en kwam toen tot de ontdekking dat ze allebei goed zaten! Als Zipje me niet had afgeleid, had ik zonder te checken gewoon de net aan genaaide rand weer los getornd, pfew. Hij paste niet meer tegen de muur, dus op de vloer liggend heb ik nog vlak voor het slapen gaan deze foto’s gemaakt:
Photobucket Photobucket
en zie, ik heb vrijdag ook flink gebouwd, er liggen nog 3 huizen in delen op tafel, maar zaterdag moest er eerst aan de GDO gewerkt worden, en dat koste me iets meer tijd dan ik had gedacht. Vooral het uitzoeken van de juiste kleuren als sashing moest met beleid gedaan worden, en dan het snijden van de stitcherie blokken, dat vind ik zo eng! Je moet er toch niet aan denken dat het mes uitschiet? Over messen gesproken, ik heb er vanavond weer een nieuwe in de rotary cutter gezet, en dat had ik veel eerder moeten doen; het botter worden gaat zo geleidelijk, dat het pas opvalt hoe bot hij is geworden, als je de eerste snee met een nieuw mes maakt, hij gleed weer zonder kracht te zetten door de lagen stof heen.

En zo is het geworden, mmm, is het te streng aan het worden, zo met die donkere randjes rond de kleine stitcheries? In het echt zijn de kleuren veel helderder.
Photobucket Photobucket
ik heb er maar een designwall naast gehangen, vast geplakt aan de fotolijsten, bij gebrek aan lange latten, want ik was het overzicht kwijt.

Zondag staat in het teken van de andere blokken ‘inlijsten’ (de snoepwinkel zal nog niet meevallen, met al die kralen er op), huizen bouwen en strijken, en dan niet alleen huizen strijken, nee, ook overhemden, want ook dat moet gewoon doorgaan.

Wat ook gewoon doorgaat, is het voeren van de mesjes bij de bomen, en de kleine bonte spechten kleven ook tegen de stammen aan als er gegeten wordt; het is een prachtig gezicht, de jonkies zijn haast even groot als de moeder
IMG_8246 IMG_8249 IMG_8250
De natuur is mooi.

Billen, bee en boys

Vooruit, met de billen bloot, want met de hoeveelste quilt ben ik nu al beginnen, en hoeveel liggen er niet in de wacht? Dit is een quiltblok waar ik al zolang verliefd op ben, ik geloof wel al langer dan 10 jaar, dat ik van plan ben hem te maken, maar nooit kwam het er van, niet dat ik het niet kon, maar gewoon, er kwam steeds wat anders tussen. Een paar maanden geleden heb ik er eentje gemaakt voor een loterij, en toen was ik echt van plan om gas te geven, maar er kwam weer wat anders tussendoor wat meer aandacht nodig had, blijkbaar.


bij Ingrid had ik er al lekker aan gewerkt, zo tussen de aanwijzingen geven door; eentje was al af, en de 2e zat in delen in elkaar. Zo leuk, gewoon met op maat gesneden onderdelen aan elkaar gestikt, maar het dak was een gewriemel om toch netjes te krijgen op het tempo dat ik gewend ben, en dus heb ik donderdagmiddag op de bee dak en schoorstenen op  de paperpiece methode gedaan, en toen sloot alles wel snel goed aan, alleen zag Angela dat het ene huis een stukje lager was dat het ander en, toen bleek dat ik het dak te laag had gemaakt, maar na lekker aankeutelen was dat zo gefixt, en was het 3e huisje net na het avondeten ook geboren. En zo hangen ze, boven de Girls Day Out blokken, waar ik zo weer aan ga werken, eerst nog even de onderdelen snijden voor 3 huizen, zodat ik hier vanavond lekker aan kan werken, tijdens het voetbal kijken (ik luister dus tv, en zie dan in de herhaling de doelpunten wel. De kleine huisjes hangen er even ter illustratie bij, om aan te geven hoe groot de rood-witte zijn, en nee, ik voel me totaal niet schuldig, lekker hè?


Het was een onrustige bee, begon en eindigde heel gezellig, Angela showde haar snelle kikkerquilt (kraamcadeau), en dook in de boeken ter inspiratie

 

en Miranda zat rustig te werken aan haar Camelot quilt, wat een ijverige dame, ze schiet al lekker op.

Het onrustige kwam omdat ik mijn aandacht moest verdelen tussen de dames in de kamer en de boys in de hal, 2 monteurs. Monteurs? Jazeker, ons huis is een magneet voor monteurs, de een is nog niet weg, of de ander komt er al weer aan, en deze keer zijn het alarm-installatie monteurs, die zijn wat jonger dan de vaatwasmachine monteurs, maar op het gebied  ‘prettig voor de oogjes’  winnen de loodgieters en elektromonteurs het.

Dat gezegd hebbende, gaan we weer verder met de alarminstallatiemonteurs, want woensdag was ik koud het huis uit, of het alarm begon te piepen, niet de door merg en been gaande sirene van het echte alarm, maar de piep van “hé, kom eens kijken, ik wil je wat vertellen”. Piep, piep, piep, net als een monitor van de hartwerking, een sinusritme neigend naar tachycardie. Juist ja.

Suzanne werd er stik sacherijnig van, elke keer als ze het gepiep uitzette met de code, bleef het een paar minuten stil, en dan begon het weer. Ik kan me zo voorstellen dat ze blij was dat het tijd was om naar school te gaan, mijn lief achterlatend met het lot te wachten tot de monteur zou komen, want die was natuurlijk gebeld. Mijn lief kan tegen piepjes, rammeltjes en andere geluiden die bij mij op de zenuwen werken, en heeft tot bijna 3 uur moeten wachten eer het verholpen was, en toen kon het alarm er op en hij ook naar zijn werk, zwaar balen natuurlijk.

Dan denk je dat het probleem is opgelost, en slaap je nog op je diepst, als je de volgende ochtend rond half 8 ruw gewekt wordt door een stampvoetende en smerige taal uitslaande tienderdochter die de trap afdenderd en tierend het gepiep-piep-piep uitzet. Ik droomde vlak daarvoor dat ik aan het werk was, en een patiënt aan het helpen was, piep-piep-piep;

Om de paar minuten stoof dochterlief, -die steeds grover in de mond werd, en hierbij mijn woordenschat op dat gebied behoorlijk vergrote- trap op trap af, even stil, en dan weer gepiep. Met een “nou nou, beetje kalm blijven schat”, nam ik deze taak met tegenzin -maar ik ben moeder en dan heb je wat over voor je kind- van haar over, want ook ik kan niet langer dan een halve minuut naar het gepiep luisteren zonder dat mijn tenen beginnen om te krullen, en dochterlief moest zich ook gaan klaarmaken voor naar school te gaan.

Dochter gaat naar school, manlief naar zijn werk, beiden verlaten het pand met een “gelukkig dat ze weer thuis is”, en ik bel de centrale om een monteur te bestellen.  “Monteur zal zo snel mogelijk contact met u opnemen”, krijg ik te horen, en ik begin aan mijn ontbijt,  en loop ondertussen steeds op en neer naar de voordeur om het geluid uit te zetten. Na een uur bel ik de centrale weer op, nee, de monteur heeft me nog niet gebeld, en ik waarschuw haar, dat als hij niet snel belt, ik Gooise Vrouwen maatregelen ga nemen, op z’n Willemijns een alarm uitzetten heb ik altijd al willen doen.

Binnen 5 minuten heb ik de monteur aan de lijn, en als hij hoort hoe ik op het randje van gewelddadig worden zit, legt hij me uit hoe ik het gepiep zonder iets kapot te maken uit kan zetten; ik doe wat hij zegt, en dan is het opeens heerlijk stil in huis. Diepe zucht.

En ‘s middags kwamen de boys dus langs met nieuw materiaal, waren een dik 2 uur bezig met alles vervangen, controleren en doorschakelen, kopje koffie, ja graag, en ja, dan moet je af en toe er even bijblijven, aanwijzen of meekijken. Ik was blij dat ze weg waren, en dat alles het weer doet, we gaan ons niet afvragen voor hoe lang, als er geen dalen zijn, heb je ook geen pieken, moet je maar denken, en dan is het leven toch saai? De meisjes gingen niet lang daarna ook weg, tot volgende week maar weer!

En zo is het vrijdag, ik luister met veel plezier naar muziek van Tom Lehrer, ik had bij vertrek een cassettebandje gekregen van de DH van Ingrid om de terugreis te veraangenamen, en ik heb er de hele rit naar geluisterd, en kon op het laatst meezingen 🙂 Hier zie je de goede man in actie,

wat een humor!

Wanneer je hier klikt, kan je heel veel van zijn filmpjes vinden, rechts in beeld.

Quilt er iemand in Volendam?

Waar er 1 is zijn er vast meer, maar de ene die ik ontdekte zaterdag, was genoeg om mijn afkickverschijnselen te onderdrukken. Hoe ik zo in Volendam terecht kwam gisteren? Jahaaa, dat had ik niet van te voren verteld, en niet zonder reden. We hadden een uitje van mijn lief z’n werk naar Hoorn, waar ik in Hoorn uitstappend al klaar stond met het adres van Liselotje op mijn iPhone, maar helaas liepen we in 1 streep naar de haven, waar een mannenkoor ons stond op te wachten,
Photobucket
en waar we na het eten van een paar zalige hollandse nieuwe aan boord mochten stappen, en niet zomaar op een boot, nee, een piratenschip! Geregeld bij dit bedrijf
Photobucket
Met hoge masten, zeilen en muziek, waaghalzen die net zo snel naar beneden geroepen werden als dat ze naar boven waren geklommen
Photobucket Photobucket IMG_7842
rechts is het sikje van de matroos. Het weer was perfect, ik zat met factor 50 op mijn gezichten de schaduw, en nog ben ik verbrand! Even dacht ik een moordschip te zien, killing kids meende ik te lezen, even later leek het failing kids, maar gelukkig voor de kindjes bleek het om sailing kids te gaan.
Photobucket
met de hele middag een Italiaanse entertainer Angelo Indaco op accordeon en later op keyboard (zeer de moeite waard, humoristisch en veelzijdig)
Photobucket
na de rondleiding door Volendam (op de Japans manier Volendam zien in 1 uur), omdat we halverwege vast kwamen te zitten op een zandbank oid, en we zo’n uur te laat aankwamen op de kade, alwaar deze heren ons op stonden te wachten:
Photobucket
links Jos van de organisatie Fijnevent die al jaren voor het bedrijf uitstapjes tot in de puntjes verzorgt, naast hem staat een bekende Volendammer, de zanger van BZN

(Wie? zei dochterlief bij thuiskomst), Nick en Simon waren natuurlijk veel interessanter geweest voor haar. Bij het op de pier stappen schudden we de heren de hand, en prompt zei ik meneer Smit tegen meneer Keijser, (zeg maar Jan), die er wel om kon lachen. Zijn neef, meneer Smit (toch, of is het Veerman?), stond naast hem, hij zou de rondleiding geven, en Jan liep lekker mee. In draf schoten we overal langs en door, indrukwekkend, pittoresk en uitermate toeristisch.
Na de tour kwamen we terug aan boord en mochten we ons verkleden beneden in onze slaapkamers; best ingewikkeld, zo’n Volendams kostuum aantrekken, broeken en topjes die achterste voren aan zaten haha.
Photobucket
Na het avondeten kwam deze vriendelijke man weer, wat een stem!
IMG_8069
en zo vrolijk, hij zong dit liedje, en zoals jullie snappen is dit niet door mij opgenomen 😉

er werd gedanst en gehost, de polonaise kon niet uitblijven, toemaar.

Helemaal gesloopt rolden we na middernacht in bed, om 9 uur fris en fruitig aan het ontbijt te zitten, terwijl de boot al onderweg was naar Amsterdam. Het weer was totaal omgeslagen, kil en nat, wat hadden we het zaterdag toch maar getroffen zeg!
Photobucket Photobucket PhotobucketPhotobucket
In Amsterdam deden we de koffers in de bus en het scheepvaartmuseum aan, om daarna al lunchend met dezelfde bus als waar ook onze koffers in zaten naar huis te rijden, wat een dag.

Ben ik wat vergeten?

Oh ja, de quilt in Volendam, pfff, nou, terwijl de mannen zich allemaal stonden te vergapen aan bouwwerken en gestutte gevels
Photobucket
zag ik iets door een geparkeerde autoruit heen naar me zwaaien
Photobucket Photobucket Photobucket hij lag er zo te zien aan de verschoten kleuren al heel lang, awh.
Photobucket
En omdat het toch ook met huizenbouw te maken had, mocht ik blijven, bij de groep, anders hadden ze me vast verkocht, om omgeruild voor een bosje paling, wie weet, want met zo’n smile vang ik vast veel.
IMG_8089

Hectisch dagje

Afgelopen dag kon je wel als dusdanig omschrijven, vroeg op, oké, dat is normaal, juichend op de weegschaal, omdat er weer een halve kilo af is sinds vorige week, ook vrij normaal (dat gejuich dan toch), en toen aan het ontbijt, met mijn mobieltje om mijn  Wordfeud-tegenstanders te verblijden met een zetje.

Een telefoontje van mijn moeder bracht me van mijn apropos af; ze stond op het punt de deur uit te gaan, voor de crematie van haar zus, -die daags voor het quiltweekend was overleden- ik zou een uur later vertrekken, zodat we op ongeveer dezelfde tijd in Rotterdam zouden aankomen.

” Wat erg toch hè, van Inemieneke”, zei ze, en ik dacht dat haar kat was overleden, of dat er een quilt mislukt was. (Ine Holtkamp Jenniskens, lid van onze Yahoo quiltgroep, fokt Main Coons)  Maar helaas, was dat maar zo, ze was woensdagmiddag op de bank gaan liggen, om later door haar man dood aangetroffen te worden. Vreselijk toch!
Photobucket Photobucket deze foto’s zijn gemaakt op de jaarlijkse Fonkelbee in Helmond, hier zit ze met haar familie aan tafel.

Toeval wil, dat mijn tante ook een echte poezenmens was, dus heb ik tijdens de dienst ook Ine herdacht. In de aula hingen grote beeldschermen, met daarop een foto van mijn tante bij Pathera, de opvang voor oude bejaarde of afgedankte tijgers, en mijn tante staat daar bij een kooi, met haar hand bij de tralies een tijger te aaien, terwijl deze tijger rechtop tegen het gaas aan staat; een prachtige foto. In diergaarde Blijdorp stond ze ook altijd met haar handen door de tralies heen tijgers te aaien, te voelen of ze losse snorharen hadden (om mee te nemen dan) en te ruiken aan hun voetzolen, want zo tussen de kussentjes rook het zo lekker, zei ze.  De tijgers kenden haar goed, kwamen altijd hard snorrend langs de tralies lopen als ze haar in de gaten hadden, en ze deed het nooit als er mensen in de buurt zijn.

Toen de geestelijke begeleidster in haar toespraak zei dat mijn tante een gelovig mens was, herinnerde ik me dat ze inderdaad bad voor het eten, maar na “amen” kwam altijd “piespot door de ramen”, en ik moest daar altijd zo om lachen. Maar goed, mijn tante is 79 geworden, en dat is 19 jaar meer dan Ine heeft gekregen.

Om iets na 3 uur reden we allemaal weer naar huis, mijn ouders reden een stukje achter mij aan, maar mijn navigatiesnol gaf na 2 afslagen een hele rare route aan, en toen haakten mijn ouders af, ze wilden graag voor het avondeten thuis zijn 😉 . Toen ik na een vlotte rit thuis kwam, riep Suzanne van boven dat oma net had gebeld, met de vraag of ik al veilig thuis was gekomen.  Ik belde gelijk mijn moeder op, ze reden net bij die enge bocht bij Bergen op Zoom, dus hebben ze vlak voor me gereden bij Roosendaal; zover er naast heeft mijn navigatiesnol blijkbaar niet gezeten, aangezien ik me keurig aan de snelheid heb gehouden, overal ja, want een bekeuring krijgen is toch zonde!

Photobucket
Woensdagavond heb ik nog een huisje gebouwd, en die kon gelijk in de kamer hangen, op een nieuwe designwall.
Photobucket
Van een restant stukje pijp van de hor, een strook goedkope etalagevilt die ik nog had liggen, en 2 ophanghaken aan de rails was de designwall zo gemaakt woensdag, en wat hangen mijn huisjes nou mooi, en lekker dicht bij het vuur.

A few of my favorite things

We hebben allemaal wel dingen waar we heel erg blij mee zijn, en of het nou mijn 2e huisje is,

                                     zie de poes lekker genieten achter het raam!

Of mijn favoriete mandje vol scraps op tafel, met genoeg restjes voor wel 100 huisjes, wat zeg ik, 1000 huisjes. Blauwe Jellyroll ooit op een beurs gekocht bij Ina, help, ik ben je link kwijt!

                                                                                                                                               Of met de zak vol scraps voor mam (en nog meer, maar die staan niet op de foto)                            die vannacht door weer en wind richting mijn moeder gaat, ik heb in mijn kasten een paar bakken met restjes gevonden, heel handig, van alles een stuk in de vlop gestopt, het past door de brievenbus.

En zien jullie die patroondelen liggen boven op de stapel?                                                Mijn moeder zei dat ze het overtrekken op theezakjespapier (jaar geleden gekocht bij the Windmill) zoveel werk vond, en toen zag ik de dunne vlies van Merel in de la liggen, de vlies van de oude lading, die niet als vlokken oplost in de was. Met een “wie niet waagt blijft maagd” houding heb ik ze op maat geknipt, met de bovenkant en hoekjes onder op A4tjes vastgeplakt, en door de printer gedaan, met de PDF van Jantine gekregen, speciaal voor foundation paper formaat (een iets breder formaat dan A4). Hiervan gaan er 4 uit 1 vel, terwijl met het ander bestandje er maar 2 uit kunnen. En ze rolden keurig op maat uit de printer, dus voor herhaling vatbaar!

Waar word ik nog meer blij van, nou, van deze mannen, als ze zo lekker naast elkaar zitten te eten,                    de vloer is niet vies, jawel dat is hij wel, maar die voetstappen hebben de bouwvakkers gedaan toen ze de tegels aan het leggen waren, lekker met vochtige kloefkes over de toen schone vloer in de garage gebanjerd, en de stratenmakers gingen er ook nog eens lekker overheen, en eer ik het in de gaten had, was het er niet meer uit te krijgen. Why bother? Het is de garagevloer maar.

Deze miniatuurtjes vind ik ook zo lief, gekocht bij Renate Jewels

                         en mijn beste aankoop van afgelopen jaar, is toch wel het transparante deksel met schenktuit voor mijn KitchenAid. Ideaa, met het maken van de oliebollenmix heb ik er heel veel plezier van gehad! Nu kan ik op hoog tempo kloppen, zonder dat ik na afloop alle tegeltjes moet schoonmaken; had ik veel eerder moeten hebben! Want schoonmaken gaat allemaal van m’n quilttijd af.

Minst leuke maar wel zeer praktische ding waar ik me de laatste dagen mee bezig, is de neuscanule, vanwege holteontstekingen.                         Hiermee spoel ik dus m’n hoofdholtes schoon, met warm zout water. Niet dat ik merk dat er veel mee naar buiten kom, maar het geeft wel lucht, en na een uurtje of 2 komt er medaar toch een groene zooi los, en nee, ik mag niet snuiten (dan blaas je het juist terug de holtes in), maar ‘k moet mijn neus ophalen, geweldig smakelijk!                                                                                                                              Het overkomt me dan wel eens, dat ik me opeens verslik in een prop die losschiet en zo hup het verkeerde gat in floept. Bahbah, en het smaakt ook zo raar. Ik tuf het ook wel eens uit in een tissue (ook om te zien hoe erg het is), maar de gedachte dat zoiets glibberigs over mijn tong moet, bezorgd me ook de rillingen.  Nee, ik doe dit ophalen niet in gezelschap, maar als men me hoort hoesten, dan weten ze wat er gebeurd is. Ik klink nog niet als een zeehond of zo, en ruik er ook niet naar (van al dat zoute water kan het zomaar gebeuren), tenminste, dat denk ik niet, ik ruik erg weinig momenteel, maar ik trek niet meer katten aan dan normaal, dus dat zit wel goed.

Ik was zo graag naar Dorry gegaan, naar de uitverkoop die, zo hoorde ik, als een tierelier loopt! Maar zoveel man vrouw in een klein winkeltje, dan zou ik zomaar kwetsbare bezoekers met iets akeligs kunnen aansteken, en daar pas ik voor, maar het is wel balen, ook al vind het thuisfront het niet, want: “je hebt toch nog wel stof in de kasten liggen?”  Mwah.

Om dit vies verhaal maar snel te vergeten heb ik hier een lieflijk liedje voor jullie opgezocht:


heerlijk liedje, wat was ze toen jong!

Zal ik morgen een blogje met foto uitleg maken van het paperpiecen met vlies? Als mijn hoofd er naar staat zal ik het doen, afgesproken.