Er dreef nog een ijsblok in deze hoge bloempot, Fay had zin in een fris watertje, en sprong op de rand.
Om zeker te zijn dat ze er niet in of af zou vallen ging ze er beter voor staan, hè, dat smaakte goed
Later kwam ze boven kijken wat ik aan het doen was, ik kon het muisje dat achter de iPad lag net op tijd redden, ze had het al bij het staartje opgepakt. Nee hier geen foto van, ik moest prioriteiten stellen.
Jon lag al een tijdje lekker op de snijtafel, Sherlock kwam er bij liggen, dit was niet geheel naar Jon zijn zin, en een paar tellen na het nemen van deze shot had Sherlock al een tik ontvangen en besloot wijselijk elders te gaan liggen.
Ik was net begonnen met het knippen van een jurkje voor het muisje, het patroon tekende ik zelf, en heel moedig naaide ik er pofmouwtjes op, met elastiek in de zoom. Vreselijk gepriegel maar ook vreselijk leuk als het lukt.
Ze mochten die middag mee naar de handwerkbee bij Quiltshop Leur, zo gezellig, en ik kocht een paar lapjes vilt van de mooie soepele kwaliteit. Misschien leuk om een jasje voor het muisje van te maken.
Ik was aan het vierde lapje gestart van de stitch journal van Marion’s world, ik gebruikte een dubbele breidraad met glimmende blokjes ☺️
In het midden komt nog een vakje met Engelse knoopjes
De twee uur bee vlogen om
‘s Avonds besloot ik een broekje te breien voor het andere muisje, een gratis patroontje vond ik bij Hobbii.nl dankzij een tip van Janette van de bee, er zat ook het patroon bij om muisjes te breien en zo, leuk. Ik had nog een bolletje katoen van Gründl liggen van toen ik vaatdoekjes wilde breien nav voorbeelden die op dat moment op Pinterest veel voorbij kwamen. Het is er bij eentje gebleven.
En terwijl de katten genoten van een rustige zaterdagmorgen
maakte ik het tuinbroekje af. Te schattig.
Misschien zet ik nog wat elastiek in de taille, het wijkt een beetje. Op zich niet erg.
Waar het staartje begint zit de split
Bijna dezelfde kleurtjes als het shirtje, echt een regenboogmuisje.
Categoriearchief: Handwerkbee
Bijna kerstmis
Kijk nou toch wie er gezellig tegen elkaar aanliggen op de toren! Jon werd na het maken van de foto wakker en keek van “wat de f… wanneer is die erbij gekomen?” Maar hij liet het toe en ze lagen nog een tijdje tegen elkaar aan, lekker warm en knus
Woensdag was de laatste bee van het jaar bij Quiltshop Leur, het lukte me om ‘s middags te gaan, en ik had in alle wijsheid besloten mijn kerstquilt mee te nemen om verder te versieren. Ik had hem sinds hij af was (dec. 2019) in de hal laten hangen in de hoop dat ik het na de kerst niet vergat te versieren met kraaltjes en bling bling. Vier jaar verder….
Welcome to the North Pole heet de quilt en hier staan alle blogjes. Ik nam alle kraal- en lint- en garen spullen mee, de tas was behoorlijk zwaar en ik was blij dat ik voor de deur kon parkeren. Ook omdat het flink regende, de quilt nam ik opgerold onder mijn arm mee. Miranda kwam er even bijzitten om een verwarde bol netjes op te winden terwijl ik naar mijn naaldjes op een magneetje zocht, ik had ze eerder toch ergens gezien maar waar?
Van links en rechts kreeg ik wat lekkers en moois aangeboden van een jarige job en een bijna jarige job
Iedereen was lekker aan het handwerken
Agaath was sokken aan het breien
Marry zat lekker te quilten
Miranda had deze snoezige blokjes gemaakt voor Agaath en Marry elk eentje, de poppetjes zijn er op geappliqueerd en geborduurd, te schattig.
Miranda showde deze beauty, alles op stof geverfd en machinaal gequilt, enig!
En ik kreeg zowaar een kralen slinger in een boompje af
En dit kantje ging langs een gevel
Nog even een paar mooie lichtblauwe lapjes scoren (25×110) voor de mysteryquilt, wat een leuke tekst staat er op de zelfkantjes
De tijd vloog om en al gauw reed ik weer in de stromende regen naar huis, alwaar ik Jon een uur later aantrof in de bijkeuken; hij lag lekker te chillen op de strijkplank. Ik had hem per ongeluk daar opgesloten vlak voordat ik naar de bee ging, hij liep achter me aan de garage in, maar blijkbaar niet gelijk achter me aan toen ik weer naar de hal liep en de deur achter me dicht trok. Het is dat ik voor het avondeten iets uit de diepvries moest pakken, anders had hij daar nog lang gelegen. Hij beruste vol overgave in zijn lot.
De boom staat weer lekker bont te wezen
Ik heb het samen met Evelien in een uurtje gedaan en er is niet een bal kapot gevallen
Sherlock zat later wel te tikken tegen een laag hangende bal, maar gelukkig hield het haakje stand.
Dit dromerig kijkend elfje hangt veilig hoog
De kerstkaarten zijn geschreven en de deur uit
Het was donker en de regen kwam met bakken uit de lucht toen ik eind van de middag bij de garage wegreed (kapot achterlicht), en ik zag net op tijd een fietser die zonder licht en met donkere kleren overstak. Verdorie. DOE JE LICHTEN AAN! Ik was zooooo blij de oprit op te rijden zonder bloed op mijn bumper, het is haast Russische roulette om in de spits in de stad te rijden in de regen in het donker. Ik doe het ook zelden als ik het kan vermijden.
Gistermiddag schoot een klein meisje van een jaar of zeven diagonaal de weg over op haar fietsje toen ik aan kwam rijden, gelukkig reed ik met een slakkengangetje en kon op tijd stoppen, maar mijn hart zat in mijn keel en de moeder van het meisje -fietsend aan de andere kant van de weg- kreeg ook bijna een hartverzakking. Ik had het half uurtje bij de pedicure nodig om bij te komen terwijl ze met de slijptol en beitel aan de slag ging, en toen ik met poezeligzachte voeten weer naar huis reed was ik weer helemaal zen.
Tot ik op de radio de vraag hoorde of we alles al in huis hadden voor Kerstmis, 🫣 nee, en toen mijn lief mij bij de lunch precies dezelfde vraag stelde voelde ik mijn ene oog weer trillen.
Oké, opkomende paniekaanval wegzuchten en nog voor de fitness de bestellijst bij de visboer ingeleverd, hoeveel scampi’s gaan er in een ons? Gelukkig was de visboer behulpzaam met advies en paste hij de lijst nog aan. Hij scheurde twee nummertjes af, eentje voor op de bestellijst en eentje voor mij, oei, die moet ik niet kwijtraken! Ik stopte het in het vakje van mijn telefoon nadat ik er eerst een foto van maakte, zo weet ik zeker dat het goed komt.
Van de Indigo Go Mystery van Quiltville heb ik deel drie bijna klaar, het is een flinke hoeveelheid blokjes, veel snij-naai- en strijkwerk. In de ketting van blokjes die nu onder de naald liggen zitten de lapjes van Leur. Deel vier staat ook al op haar website, ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat er nog twee delen aankomen van blokjes maken, en dan deel zeven waarin onthuld wordt hoe alle blokjes samengevoegd gaan worden tot een top. Of niet. De tijd zal het leren.
Handwerkbee
Afgelopen vrijdagmiddag ging ik naar Quiltshop Leur waar de handwerkbee was, het was een heerlijke middag.
De dames waren net klaar met hun lunch die ze buiten hadden genuttigd
en vanwege de aangename temperatuur bleven Marry en ik nog een tijdje buiten zitten, terwijl de rest van de dames naar binnen gingen, om naar zo later zou blijken verder te gaan met hun handwerkjes, maar ik dacht dat ze deze gingen halen om ook buiten te gaan handwerken. Het was zo lekker buiten, en zulk goed licht, maar ik snapte het bij het zien van de tafels binnen wel, het zou een ware volksverhuizing zijn geweest. Vooral voor Corry die de halve tafel in beslag had genomen met haar spullen (links)
Dit was haar borduurwerk
Ik ging tegenover Agaath zitten, thuis gekomen zag ik pas aan de foto’s in de groepsapp dat ze 60 jaar getrouwd was, nog van harte gefeliciteerd 🥳
en zie ons hier eens schaapachtig vrolijk lachen
Ellen werkte aan een romantische quilt
Gelukkig had Marry eerder al een foto gemaakt die ik vast wel van haar mag gebruiken
Toos wipte even binnen
Diana zeer georganiseerd aan het werk
Een gespotte wannabee quilter in de winkel werd door Marry in de workshopruimte ingeduwd uitgenodigd , ze was haar haakhobby beu en wilde wel wat anders gaan doen en keek haar ogen uit. Een beginnerscursus leek haar wel wat, en even later hoorde we ze al spullen aanschaffen om te kunnen starten. Leuk 🙂
Ze zag zoveel leuks dat ze besloot de haaknaalden aan de wilgen te hangen
Marry was van plan op de bee aan de Scandinavian Rose te beginnen, maar het bleef bij een strak plan zonder uitvoering
Er lagen nog andere werkjes van haar op tafel, de drie blokjes rechtsboven zijn van de BOM van Wendy Vosters
Beeldig, de gratis BOM van Els Feteris,
Hier showt ze haar quilt die alleen nog maar doorgequilt moet worden
Praten over stofjes waar we nooit genoeg van hebben
Ik borduurde met een zwarte glittergaren van Madeira de haren van de heks en gaf de maan een kleur
En over de maan gesproken: ontsnappingspoging nummer 523 van Luna, ze werd gelukkig op tijd in de kraag gevat. Hoog rond de stam van de boom zit een speciale anti-kattenklimkraag, dus hier is ze gewoon overheen geklommen?
Hebben jullie al gezien dat je je kan abonneren op een e-mail melding als er een nieuwe blog is? Voor tablet/computer lezers staat het rechts van dit bericht, op mobieltjes lezen staat het helemaal onderaan het bericht.
Je krijgt na aanmelding een e-mail om te bevestigen, als je geen e-mail ziet moet je even in de spam map kijken. Ik hoop dat alles gaat zoals beloofd.
De bee
Woensdag trok ik mijn dappere stappers aan en gooide het vorig jaar gebreid vest dat al veel te groot was uitgevallen en tijdens het dragen almaar groter werd, zodanig dat ik er met gemak nog vier man onder kon verstoppen, in de was. Ja lees deze zin maar nog een keer, ik wacht wel even.
Marloes had toen ik haar een paar weken eerder in Quiltshop Leur over dit super oversized vest vertelde al geopperd deze te wassen, vooral omdat ik dit na het breien niet had gedaan. “Dan trekt hij weer mooi in vorm”, was haar advies. Als ze had geweten dat het van puur wol was gebreid had ze er vast bij vermeld dat het vooral koud en handwas moest zijn. Ik wist dit wel, maar had er weinig fiducie in dat het veel te los gebreid vest na een koud handwasje zich opeens ging gedragen als een eenpersoons vest, het mocht van mij wel krimpen en dus niet te flauwtjes, hup in de wasmachine met een kort wasprogramma op 40 °C en 600 toeren centrifugeren.
Zo, die is er mooi vervilt uitgekomen, met een beetje gelukt paste hij hij me net, en ik trok nog wat aan de mouwen in de hoop dat ze lang genoeg zouden zijn. Het drogen op tafel duurde twee dagen, vooral de zakken bleven lang klam, en wonder boven wonder is er geen kat op gaan liggen voor zover ik weet.
en jawel, waar het vest eerst ruim over mijn knieën viel, was het nu een kittig kort jasje geworden
Hier een foto van mij kijkend naar Hennie’s double weddingring in wording, het vestje dichthoudend (de knopen moeten er nog opgezet worden, zodra ik ze heb gevonden (heb ze ergens neergelegd waar de katten niet bij konden, maar waar?) ik heb nog wol over om er polswarmers bij te breien, misschien kan ik ze er wel aan vastmaken ook. We zullen wel zien.
De bee was op vrijdagmorgen, mijn hoofd stond er eigenlijk niet naar, zenuwachtig om wat we ‘s middags van de longarts zouden horen, en het naderende einde van mijn zwager in mijn hoofd, maar mijn lief drong er op aan om toch te gaan, vooral omdat Monique haar cadeautjes zou krijgen van ons vanwege haar 50e verjaardag. Zie ze er eens klaar voor zitten, geen idee wat haar overkwam, ze vindt het maar wat spannend.
Marry overhandigde na een korte speech het ingepakte koffertje met daarin onze blokjes.
Verbazing, verwondering, bewondering, gelach, onze noeste handwerkjes werden zeer gewaardeerd,
hier liggen ze bij elkaar (twee ontbreken, die zijn nog in de maak); drie keer raden welke ik heb gemaakt
Juist ja, de octopus uit de ronde Great Barrier Reef quilt van de mystery van Helen Godden, tik rechts op de onderstaande foto om alle foto’s hiervan te zien 🤭
Ik koos voor de octopus, want als je een winkel runt en een gezin hebt, dan kan je wel meer armen gebruiken om alle ballen in de lucht te houden. Gekleurd met Caran‘dAche Neocolors 2 op ongebleekt en ongewassen pitjeskatoen
De lijnen heb ik daarna geborduurd met een kettingsteek.
Bij Jeanette de Vries zag ik eerder op Facebook een zelfgemaakte kaart voorbij komen waar het getal 50 in elkaar grijpend stond, en dat vond ik zo mooi dat ik haar permissie vroeg het na te maken.
Wie jarig is trakteert, Monique had snel iets lekkers geregeld, en zie deze kleine cupcakes maar eens zonder kliederen op te eten, en nee, de hiervan gemaakte foto’s waren niet geschikt voor publicatie, hoe komisch het er ook uitzag.
Maar deze foto wil ik jullie niet onthouden, een vrolijke Miranda met haar evenzo vrolijke kerstquiltje, het patroon is van Els Feteris van Bobbin.
Ik ging voor de lunch naar huis, blij dat ik toch gegaan was.
Ben weer bij
Vandaag is onze lieve zoon Tim jarig, ik mis het bakken van een verjaardagstaart voor de jarige kinderen die ondertussen uithuizige volwassenen zijn, maar zo gaat dat hè. Misschien moet ik toch gewoon wel verjaardagstaarten bakken, maar dan hele kleintjes. Zaterdag gaan we op verjaarsvisite en dan smullen we van de Oreo taart die hij heeft gebakken, het recept is al doorgegegeven. 🥰
Zaterdagmorgen hing ik een nieuw vliegengordijn in de kamer op, de oude was kapot aan het gaan aan de onderkant en begon gevaarlijk te worden. Het nieuwe gordijn kwam in een grote doos van deze webwinkel , een hele zware doos, met hele dikke slierten en een makkelijk ophangsysteem. Alleen was het een behoorlijke klus om in mijn eentje de boel hoog te houden én in het ophangsysteem te haken, ik kon onmogelijk hulp vragen aan manlief. Hij was uitgeteld na een vier uur durende vergadering met een groep mensen op locatie waar ik als chauffeur hem naar toe had gebracht vrijdagmiddag. Vier uur een vergadering voorzitten is even iets anders dan vier uur thuis aan het werk zijn, en dat had hij dus onderschat en dit had hem behoorlijk afgemat; hij had drie dagen nodig om hiervan bij te komen.
Dus dat vliegengordijn hing ik alleen op, en je hoort me in het filmpje nog nahijgen, want het was warm en ik stond boven mijn hoofd te werken. Maar filmen moest en zou ik doen toen de katten poolshoogte kwamen nemen.
Uiteindelijk liepen ze er allemaal zonder problemen door, hoewel Sherlock nog steeds schrikachtig is als hij een sliertje ziet bewegen als hij naar binnen komt, dan versnelt hij zijn pas.
Het advies was om de slierten pas op lengte te knippen na een dag of twee als ze goed waren uitgezakt, maar ik zag Jon al spelen met de uiteinden die over de mat lagen, en besloot ze ‘s avonds al wat te kortwieken
Twee slierten knipte ik twee maal op maat, dus die hangen nu zo’n kleine dertig cm boven de grond 🙄maar het valt niet op (niet te zien op de foto in ieder geval) en sinds wanneer maken vliegen eerst een duik naar beneden om naar binnen te vliegen?
Kijk eens wat lief, hier zie je me Puk aaien terwijl hij het schoteltje leeg likt, en vanmorgen kon ik hem alweer wat langer aaien, er zat toen ook iets meer in het schoteltje (havermelk) dus dat scheelt. Ik kan hem dus alleen aaien als hij aan het eten is en hij mijn hand niet ziet aankomen, ik ben hem wel aan aan het laten wennen aan dat een aankomende hand geen gevaar is als hij op tafel ligt, dit is een geval van een lange adem hebben. En waarom ik dit belangrijk vind? Als hij een vlooiendruppel in de nek moet hebben, of hij komt met een teek thuis, dan moet ik hem toch kunnen behandelen?
Met de voorspellingen van noodweer had ik de hanging baskets weer op de grond gezet, en ik laat ze maar even zo staan, net zo makkelijk. Standing baskets heten ze nu.
Fay tekende bezwaar aan dat ik nog niet één mooie foto van haar had gemaakt bij de vijver, ze ging er goed voor liggen, wreef haar snorharen nog even mooi glad, knipperde met haar oogjes en liet zich haar mooiste kant zien.
Beetje jammer van de folie die nu goed te zien is nu de hoge plant daar weg is, eerdaags toch maar wat anders inzetten om de folie tegen het zonlicht te beschermen.
Toen ik even later keek had Jon haar plek ingepikt, of ik ook even een foto van hem wilde maken. Maar natuurlijk.
Puk en Sherlock schoten toen al achter elkaar aan door de tuin, ze hadden een enorme lol in mekaar laten schrikken. Ik had op een ander stukje onkruid getrokken met Jon naast me toen ik ze zo hoorde rennen
Fay lag lekker tussen de plantjes, prima plekje, lekker koel
Na het maken van dit filmpje en met de dreigende wolken in aantocht,
besloot ik toch nog het gras te maaien, ook al was het nog vochtig. Ik maaide als altijd in de hoogste maaistand, en het knapte er wel van op.
Dat mooie hoge gras is binnen een week in bloei geschoten met subtiele gele plukjes, zijn dit de pollen waar we van gaan niezen of zijn dat die witte toefjes daar boven?
De tuin is ontploft, de varens genieten van de hoge vochtigheidsgraad, wat een mooie kleur groen
Hier sta ik met mijn rug tegen het tuinhuisje aan en kijk naar links
En naar rechts
Daarna (gisteren) moest ik me haasten om met manlief naar het ziekenhuis te gaan voor de ct scan, morgen krijgen we de uitslag te horen van de longarts 🤞. Spannende dagen.
Vanmorgen ging ik voor het eerst in hele lange tijd weer naar de handwerkbee in Quiltshop Leur, normaal altijd op vrijdag, maar nu niet, en omdat het maar een klein clubje was deze keer durfde ik het wel aan. Miranda trok haar jas uit en kijk eens wat ze op de achterkant heeft genaaid
Ze ging verder met stof stempelen en uitknippen,
Mieke had een nieuw project onder handen, net begonnen dus niet veel te zien en wat er wel van te zien was heb ik niet gefotografeerd, maar dit gaat het worden
Corrie koos een perfecte achtergrond uit om bij te zitten,
En pakte ook een nieuw project uit haar tas, hallo zeg
Van French General om naar eigen believe te borduren
Toen haalde Miranda haar dagboeklap (zo noem ik het) erbij,
Af en toe tekent, borduurt of appliqueert ze er iets op wat relevant is voor die dag 😳 allemaal eigen ontwerp op de vakverdelingen na geloof ik, mooi hè, en zoveel te zien.
Ik bedoel maar, geweldig!
Gekleurd met Inktense aquarel potloden en met megaveel Franse knoopjes op de boom
Geen foto van mij, ik zat te breien aan dit lapje, toen een tijd geleden de ene bol op was dacht ik dat deze nieuwe bol hetzelfde was, maar helaas pindakaas 🤭maar ik haal niks uit. Dan maar een saaie rand blokjes rondom.
Het hoeft niet af te komen of perfect gebreid te zijn, het is een werkje voor het geval ik iets onder handen wil hebben waar niet te veel concentratie voor gevraagd wordt. De etui waarin ik het bewaar heb ik ooit gemaakt op een workshop, stof op een krimpfolie gequilt, en dan dmv strijken krimpt de folie waardoor je dat grappige rimpeleffect krijgt. Uiteraard met glitte garen doorgequilt
Achterkant met klep open.
Aan tasjes en etuis geen gebrek.