Half 12 en ik zit wederom met mijn voet in een teiltje warm water met Biotex, en ik check of mijn nagelriem al een beetje schoon is geweekt; Zipje loopt op dat moment net langs, op weg naar de schuifpui en hoort spetteren van water, ziet dan het teiltje, en schrikt zich lam. Hij springt naar achter, en besluipt -nadat hij voldoende moed heeft verzameld- het teiltje, en rekt zijn nek uit om te zien wat voor gekke vissen in het water zwemmen. Ik kan het niet laten, en wiebel met mijn voet, en weer springt hij met een plotse hup naar achteren, ogen zo groot dat het lijkt of ze er uit vallen. Ik lach, maar heb ook wel medelijden met het beestje, foei, kan ik wel, Zipje zomaar plagen. Met de grootst mogelijke boog sluipt Zipje om het teiltje heen, om naar buiten te kunnen schieten, en hij gaat bij Evelien liggen, die buiten op het gras ligt te lezen, met de elektrische vliegenmepper in de hand, want oh die vervelende muggen! Zopje komt binnen, zegt “Oh haaai”, tegen het teiltje, en loopt na het eten van een paar brokjes naar de grote tafel, om op de antieke quilt zich te gaan wassen, om pas 10 uur later er weer af te springen.

Nadat mijn teen goed is opgedroogd, aanschouw ik de schade, en besluit toch maar even te bellen naar de pedicure, en de bazin van de slager neemt op. Ik leg uit en vraag of ze iets tegen de ontsteking hebben, of dat ik er voor naar de huisarts moet. Ik kan gelijk komen, dan kan zij even naar mijn teen kijken, en krijg ik er een smeerseltje voor; zo gezegd zo gedaan.

Ze schrikt van mijn teen, bied haar excuses aan voor het blunderwerk van haar al 6 jaar gediplomeerd zijnde collega, en verwacht haar elk moment op werk, en dan roept ze haar er wel bij om te kunnen zien wat ze heeft aangericht, zodat ze er van kan leren. Ze spuit de boel schoon, en gaat dan met een puntig gereedschapje onder en naast de nagel, om de boel vrij te maken; ik knijp de armleuning haast kapot, het water loopt langs mijn rug, het lijkt wel een wortelkanaal-behandeling zonder verdoving, maar dan in de teen. Gelukkig is het snel voorbij, en ze duwt voorzichtig met pincet een vettig gaasje tussen huid en nagel, en er gaat een dikke laag ontsmettende zalf op, en dan een mooie witte pleister. De andere pedicure is er nog steeds niet, opgehouden bij een andere klant, zegt de bazin. Met smeerinstructies en een potje zalf verlaat ik lichtelijk mank lopend het pand,  en na een middag hoog houden voelt het weer goed aan. We gaan naar de kermis in Tilburg.

Teenslippers aan (hele stevige hoor, van Ecco, die alles ondersteunen, maar de teentopjes vrijlaten), want een dichte schoen is niet te doen, wel gewoon als ik zit, maar op een kermis moet je lopen anders zie je niet veel kom je nergens in. We spreken met zoon (die daar woont) af bij de flat van oom Cor, op een paar minuten lopen van de kermis, met voldoende parkeerplaats, en dan lopen we al kletsend de kermis op. Het is etenstijd, en niet druk, en je kan overal gelijk in, geen wachttijd, gelukkig, want het zonnetje is nog brandend warm. Hier en daar pikken we iets lekkers mee, churio’s, een frietje, een suikerspin, en als afsluiter gebakken gamba’s bij de viskraam, zalig! Een kermis is geen echte kermis zonder al deze lekkernijen, toch?

We gaan even lekker op een terrasje zitten, om wat te drinken in de schaduw, bijkomen van het lopen en de grote 8 baan rit, die ik toch wel erg heftig vond, gewoon vanwege het vele schudden. Niks vergeleken de katapult waar zoon en dochter in durfden, en gierend van de lach heen en weer gestuiterd werden, adrenaline spoot uit hun ogen toen ze eruit kwamen, en ze stuiterden nog een tijdje door. Op het terrasje gingen we mensen kijken die voorbij liepen, een heerlijke bezigheid, hier kan ik me wel een paar uur mee vermaken; het is net of je naar een film zit te kijken van Coronationstreet / Desperate housewifes / o-o gerso/ Rambo / voetbalvrouwen / Een knoop in je zakdoek. Werkelijk alles kwam voorbij, kermis is voor iedereen leuk, en vooral voor de mensen op het terras. Filmpje (met mobieltje genomen) is niet van allerbeste kwaliteit, maar als moeder ben ik niet kritisch maar trots.
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=pA7jWgzaD60]
Verbazing en verbijstering wisselden zich in hoog tempo af op de gezichten van mijn spruiten die mensen zaten te kijken, rollende ogen en zacht gegniffel, vertederende blikken bij schattige kleine kinderen, en bewonderende blikken bij goed geklede gezond uitziende mensen. Je kon de gezinnen er zo uitpikken, qua kledingstijl, lichaamsbouw, en uitdrukkingen :-), best leuk om zo te kijken, wie hoort bij wie. Een soort wie van de drie, maar dan anders. Van sommige mensen had ik het gevoel van “die hadden zich eigenlijk niet mogen voortplanten, da’s veel te erg”, maar ja, wie ben ik.

Tegen 10 uur gaan we weer naar huis, manlief heeft nog snel een tas vol typische kermis-snoepgoed gescoord, om nog een tijdje te kunnen nagenieten; in de auto tellen we onze beurse plekken van de ritjes, en ik voel mijn teen niet meer. Bij nadere inspectie blijkt hij er nog wel aan te zitten, gelukkig maar. Morgen zie ik wel verder.

Op de markt stonden 2 viskramen pal tegenover elkaar, bij de ene was het heel erg druk, en bij de andere stond geen hond, de verkoper stond zijn handen af te vegen, en keek wat om zich heen, op zoek naar een klant. Helaas maakte ik oogcontact, en toen kon ik niet anders dan de haringen bij hém kopen, toch? Ik vond het wel apart dat het bij hem zo stil was; wisten die andere klanten iets wat ik had moeten weten, bedacht ik me, toen ik haringen bij hem kocht. Toen ik later op de dag de haringen proefde, wist ik het zeker, niet te vreten!

Ik kreeg een 50 eurocent muntje terug als wisselgeld, die hij met vette haringvingers uit zijn bakje pakkend aan mij overhandigde, getsiederrie, daar zat ik niet op te wachten, en ik probeerde niet vol in het muntje te grijpen bij het aannemen, maar ja, zoiets is toch haast onmogelijk, als je niet wilt gaan strooien met geld? Ik liet het muntje in het lege voorvakje van mijn Hermelien tas vallen, en veegde mijn duim en wijsvinger af aan een tissue uit mijn broekzak, die ik eerder al had gebruikt om mijn neus leeg te toeteren. De papieren laagjes schoven wat glibberig heen en weer, maar gelukkig trof ik nog een droog hoekje aan om te gebruiken, en het zakdoekje verdween opgepropt weer in mijn tas, bij gebrek aan een vuilnisbak in de buurt.  Gelukkig heb ik een grote handtas, een beetje te groot, want ik ben de helft van de tijd iets kwijt waarvan ik toch zeker wist dat ik het er wel in had gedaan. Omkiepen is dan de enige manier om het terug te vinden.

Een eindje verderop zat een armetierig uitziende buitenlandse man op een krukje met een accordeon, hij speelde steeds hetzelfde deuntje, en hij speelde best wel gebrekkig, net zoals zijn woordenschat; “asebief dankewel” zegt hij, zodra ik het vettige en naar haringen meurende muntje van 50 in zijn bakje deponeer. “Een fijne dag nog”, zeg ik en loop door,  op zoek naar een schone tissue in mijn tas, en terwijl ik al doorloop, met mijn arm tot aan mijn oksel in mijn tas graaiend, valt mijn oog op een 2 euro muntje op de grond. Hebbes, “dat is snel verdiend”, denk ik, en terwijl ik dit muntje in mijn tas laat vallen, zie ik het flesje desinfecterende handgel in mijn tas, die ik al een tijdje kwijt was. He, gelukkig, nu raak ik die haringlucht kwijt, en wie weet wat er nu nog aan mijn vingers is blijven hangen,  van dat 2 euro muntje, brrr, vies eigelijk, dingen oprapen van straat, maar om daarom geld te laten liggen, nooit!  2 euro, dat is bijna een FQ!

Zopje is maar al te blij met mijn geestdodende werk van quiltdraad uithalen, elke keer als ik denk “ik ben er bijna”, zie ik weer een paar rozen met te strakke onderdraad; nog 1 nachtje slapen, denk ik, en dan kan het doorquilten weer hervat worden.