Evelien heeft een hele mooie quilt op haar bed liggen, een romantische diamonds, gemaakt van rozenstoffen, ook in zacht blauw, fossil ferns en ecru’s,  prachtige tere borderstoffen, en met een achterkant van allemaal dieprode rozen was het plaatje compleet, en zo genoot ze al jaren van dit juweeltje op haar studentenkamer.

Tot het in de was moest, en toen was Leiden in last, want ondanks de x-aantal colorcatchers en lage wastemperatuur, waren de rode kleuren van de achterkant vreselijk uitgelopen, en alles wat ecru was, was nu vies roze, ook het blauwe zag er vies grauw uit, en ik kreeg een “Help, wat nu?” whats-appje van mijn geschrokken dochter in Amsterdam. Hij was al in de wasdroger gegaan, en ik dacht eigelijk dat er niks meer aan te doen was, tot Merel me vertelde over de blauwe quilt van Marion, die ook vreselijk was uitgelopen in de was, en dat deze zelfs na een droogtrommelbehandeling toch nog gered was.  Opnieuw wassen, maar nu met 12 colorcatchers en een schep Vanish bij het wasmiddel, en mijn dochter juichte over de whatsapp dat de quilt weer als nieuw was!

Wat een opluchting! En zo hebben we weer wat geleerd, verlies nooit de moed, er is altijd wel iemand die een oplossing weet. Achteraf bedenk ik me dat ik deze quilt nog niet had gewassen toen ze hem voor haar verjaardag kreeg, iets wat ik de laatste jaren wel doe. ps: deze quilt heb ik met de machine doorgequilt, en ik was van plan hem opnieuw te maken, als het met de tip van Merel niet gelukt was.

Als je hem hier ziet liggen, zou je denken dat er geen vuiltje aan de lucht is, maar helaas had hij een flink vuiltje aan zijn oor, die een dag eerder flink dik was, en er kwam viezigheid uit. Hij was duidelijk in gevecht geweest, had meerdere bijt of krabgaten in zijn oor, en ook op de rest van zijn kopje zaten korsten van wondjes.  Ik had het abces al grotendeels leeg gedrukt en schoongemaakt, maar meneer laat niet zomaar met zich sollen, en liet in niet mis te verstane woorden en gebaren weten dat hij hier niet van gediend was. Ik had ook een donkerbruin vermoeden dat er wel antibiotica aan te pas zou moeten komen, en zo zaten we dinsdagmiddag op afspraak in de wachtkamer van de dierenarts, met alleen maar zenuwachtig hijgende en blaffende honden om ons heen. Deze schat zat schuin tegenover ons
 met grote ogen en open bekje hyperventilerend Zopje te bekijken, zo’n grote kat had hij nog nooit gezien, en hij wilde er mee spelen, maar Zopje dacht hier anders over, en zat continue te grommen, af en toe van toonhoogte wisselend, het mormel geen moment uit het oog verliezend! Op de onderzoekstafel was hij als was in de handen van de dierenarts; “Duwen? tuurlijk, ga je gang.” “Wondje uitknijpen?, je doet maar hoor.” “Prikje, welk prikje?”. Zelfs toen hij gewogen moest worden, bleef hij keurig stil staan, en volgens mij hield hij zijn adem in, om maar niet te bewegen.

Alleen op eigen beweging zijn kooi inlopen, wat Zipje wel doet zodra het deurtje open gaat, dat vertikte hij. “Hij heeft er niet echt zin in”, zei de joviaal lachende dierenarts, toen hij zag hoe ik hem (Zopje) met flinke spierballenwerk naar binnen moest duwen, en ik mompelde dat-ie dan maar zin moest maken; het was er bloedheet, ik zat helemaal onder de haren en voelde het zweet langs mijn rug mijn bilnaad inlopen, wat vreselijk kriebelde, en alles plakte. Op de terugweg naar huis zong Zopje vrolijk mee met de radio, wel een beetje uit de maat, en vals, en thuisgekomen liep hij te slijmen bij zijn baasje, die nog nooit eerder zoveel kopjes kreeg als nu, voor mij had hij even geen goed woord meer over.

Wat ik wil schrijven is gewoon teveel voor 1 blogje, , denk ik, of zal ik het er toch op wagen? Begin ik over de vakantie, want ja, we zijn 5 dagen weg geweest naar Straatsburg, waar ik wel wat over kwijt wil 😉  én vanmiddag -of liever gezegd- vanavond, kregen we heel leuk bezoek van een quiltster die bijna iedereen wel kent, met haar gezin.

Ah, ik begin gewoon bij het begin, en zie wel of ik voor 2 uur in bed lig, wat wel moet, want om half 10 komt er een ventje om de airco’s te repareren, tenminste,  als de goden ons goed gezind zijn., en die wil ik niet met kringen onder mijn ogen te woord staan.

We reden maandagochtend vol goede zin de straat uit, om nog geen 3 minuten later alweer voor de deur te stoppen, want ik was mijn zakmesje vergeten, en zonder zakmesje op vakantie gaan, dat kan niet. Dat terug rijden is een traditie aan het worden, meestal bedenken we nog voordat we de straat of de wijk uit zijn, dat we iets zijn vergeten wat echt mee moet. Op de routewijzer had manlief gezien dat er via Antwerpen en Brussel rijden ons vele kilometers aan files stond te wachten, dus reden we om, via Limburg een stukje Duitsland, en zo stonden we 2 uur later -toen Tim het stuur had over genomen- dus ook vast in de file, voor bijna 2 uur stapvoets rijden en stilstaan. De heenrit duurde een paar uur langer dan gepland, en we kwamen na zessen -en na een beetje omrijden in de stad zelf – veilig aan bij hotel Hannong, wat pal in het centrum lag, in een mooi winkelgebied en ook op een paar minuten lopen van een oude wijk (foto is van de wijk, niet van het hotel)

waar eeuwen oude vakwerkhuizen stonden.
Wij sliepen op de 4e verdieping, en de kinderen deelden een riante kamer op de 6e verdieping; het zag er prachtig uit, mooi en fris, en na het installeren gingen we de stad in om te eten. Als je hieronder geen slideshow ziet, klik dan hier

Dinsdag reden we naar Europapark, een geweldige pretpark,- klik hier om filmpjes te zien- megagroot, en met de snelste achtbaan van Europa waar ik echt in moest, van Tim, want als ik die snelle van Walibiworld leuk vond, dan vond ik deze helemaal geweldig. Deze rit deden we op het eind van de dag, toen ik helemaal high was van alle snelle ritjes, lekkere crêpes, de hitte (30 graden) en ijs. Nou, het was wel even slikken, die eerste val naar beneden, waarbij je het gevoel hebt dat het niet veel scheelt of je darminhoud staat bijna tot aan je lippen, en dus hield ik mijn mond stijf dicht en ook mijn ogen, want ik was echt heel bang. Toen ik merkte dat ik na die vrije val gewoon nog levend en wel in mijn stoel zat, en ik nergens gênante lichaamsvocht had gelekt, gingen mijn ogen en mond open, gillen, roepen, lachen, en op den duur had ik de slappe lach, puur van de zenuwen.  Ik had de beugel die over je schoot heen gaat niet helemaal strak tegen mijn benen gedrukt, waardoor ik bij het naar beneden gaan bij elke daling ietsje los van mijn zitting kwam met mijn billen, heel eng, maar ook wel heel lekker. Je kan niet uit de stoel vallen, het zijn kuipstoeltjes waarbij de beugel zorgt voor voldoende afsluiting. De keer hierop had ik wel nog iets verder doorgedrukt, en dat maakte de rit minder spannend, en ietsje pijnlijk, vanwege de druk op de benen.  Onderstaand filmpje is gewoon van Youtube gepikt, het duurt maar 3 minuten
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=HlLHNeYu1kc]
’s Avonds weer in Straatsburg aangekomen gingen we na het eten terrasje pikken op het plein bij de kathedraal, waar we tegen half 11 getrakteerd werden op een schitterende lichtshow.

onderstaand filmpje heb ik gemaakt, de kathedraal kreeg ik er niet helemaal op, omdat het plein te klein of de kathedraal te groot was. 2 Dagen later zaten we er pal voor op terras, en toen was het nog mooier!
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=qq9pSnmilLY]
Woensdag hebben we de stadswandeling gemaakt, voor de helft, want het was zo warm, dat Suzanne flauwviel, toen we net op het punt stonden te gaan lunchen, en ik even op het markje bij de kraampjes wilde kijken. Gelukkig had ze zich niet bezeerd, ze kreeg water en een natte doek van een kraamvrouw marktvrouw, en een glas cola van een ober van een terras. Vrij snel bekomen van de schrik en het flauwvallen werden de magen gevuld, en besloten we de rest van de middag maar te vullen met op terrasjes zitten bij de kathedraal, mensen kijken en praten. Donderdag hebben we eerst de stadswandeling afgemaakt, en etalages gekeken

het was nog steeds erg warm, dus dook ik met de meisjes een grote koele winkel in, terwijl de mannen gingen karten, want die zagen shoppen niet zitten.

Goed geslaagd -want overal uitverkoop- togen we voor een korte opfrispauze terug naar het hotel, en toen de mannen ook zover waren, zijn we lekker gaan eten, tapaz, mjammie!

Als afsluiting weer terrasjes gepakt bij de kathedraal, alwaar straatartiesten ons vermaakten tot de lichtshow weer begon, (geen foto’s, want de digi bleef op hotel), waarna we lekker gingen slapen.

Vrijdag was weer een hete dag, maar met af en toe bewolking was het wel te doen, en we vermaakten ons weer in Europapark, waar de wachttijden voor de ritjes korter waren dan eerder. Zo kon het gebeuren dat we tot 2 keer achter elkaar in de heftige achtbaan gingen, waar het me weer opviel dat er bar weinig dames van middelbare leeftijd (waaronder ik me nu ook mag scharen) meegingen. “Stoere mama”, zeiden ze, omdat ik het aandurfde, en zo voelde ik me ook 🙂 . Toen we bij een waterbaan (in boomstammen) in de rij stonden, werden we hevig nat ‘gespetterd’ (ging gewoon met handen vol) door jongelui die in de boomstammen langs kwamen varen, en hoe verfrissend het ook was, de maat was op een gegeven ogenblik vol. Tim draaide het dopje van zijn waterfles los, en toen de volgende boomstam met baldadige jongens ons nat begonnen te spetteren, gooide hij zo bijna een halve liter water recht in het bootje; het water raakte de gasten vol in hun gezicht, en ze schrokken zich rot! De mensen voor en ons in de rij moesten lachen, en applaudisseerden om Tim z’n actie, de duimen gingen omhoog.

Toen we om 6 uur vertrokken om via Brussel en Antwerpen naar huis te rijden, hadden we niet kunnen bevroeden dat deze rit bijna langer duurde dan de heenweg, en weer was het Tim die zijn 2 uur durende rijtijd vulde met file rijden. Gelukkig voor hem was hij om 2 uur (midden in de nacht) wakker en fit genoeg om een eindje na Brussel het stuur over te nemen van mij, en om iets voor 3 uur waren we thuis.

Kijk, het is nu al te lang, ik ga verder op een nieuwe pagina

We lopen door de supermarkt, m’n oudste 2 spruiten en ik, en elk gaan we een andere kant op,  zoekend naar wat we moeten hebben, zodat we ook weer snel weg zijn, want met de Olympische spelen aan de gang, willen we eigenlijk niks missen. Jammer dat Mr Bean niet mee doet met de rekken of de ringen, zijn optreden in het begin was geweldig!
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=6TmTwMVCUWA]

Een klein manneke van een jaar of 8 zo schat ik, stond in het begin van de winkel met een mandje en een oude dame had hem geholpen, dat zag je aan haar “blij dat ik kon helpen” blik, toen de jongen haar bedankte en hij een doosje in zijn mandje stopte. Toen ik halverwege de winkel was, stond een andere vrouw hem iets aan te wijzen, en ook nu stopte hij iets in het mandje toen de vrouw tevreden lachend weg liep.

Jong geleerd, oud gedaan,  goed hoor dat zo’n jochie durft te vragen waar iets is, als hij het niet weet, want zo stronteigenwijs als mannen kunnen zijn op latere leeftijd, liever uren zoeken dan een vreemde de weg vragen, dat kan niet vroeg genoeg afgeleerd worden. Ik loop langs de kaasafdeling, als ik het ventje daar zie staan, turend naar de spullen achter de glazen deuren van de koelvitrine, met in zijn hand een joekel van een boodschappenbrief, A4 formaat met een paar groot geschreven woorden. “Kan je het vinden?”, vraag ik, en hij schud zijn hoofd. “Mozzarella, bij de kaasafdeling”, leest hij op van het papier, en dan kijkt hij met een “Wáár dan??” blik naar de spullen in de vitrine. Ik wijs hem de zakjes aan, en zie mijn oudste spruiten mijn kant op lopen. “Alle vrouwen uit de winkel eten uit zijn hand”, zegt Tim lachend, het jochie nakijkend, “dat komt wel goed met die jongen”.

Evelien heeft bijna een “mama-moment”, vertelt ze met rode hoofd, als ze een pak ijsthee in het winkelwagentje legt. “Toen ik de ijsthee wilde pakken, stootte ik een fles frisdrank van het rek. Gelukkig kon ík de fles wél opvangen, maar ik zag het al helemaal gebeuren, een stuiterende spuitende fles, en allemaal boze klanten.” We lopen grijnzend verder, gelukkig dat er niet gedweild hoefde te worden, wat was dat een toestand toen.

We zijn aangekomen bij de verzorgingsproducten, en terwijl zoon en dochter zich verdiepen in de shampoos en haargels, sta ik bij het feestpapier te kijken, zoals we maandverband en zulks noemen, want o-o-o wat een feest. Ik kijk bij de inlegkruisjes, wat er zoal aan verschillende soorten zijn, en lees op de verpakking van het huismerk: “ademend en geparfumeerd met verzorgende kamille”.  Een kamille lucht, je zou maar in een pretpark of zo lopen, krijg je opeens allemaal insecten achter je kont aan,
“waar staan die bloempjes, ik ruik ze wel, maar zie ze niet”.

Bij het “ademend” aspect slaat mijn fantasie helemaal op hol; ik zie het al voor me, een hijgend blazend inlegkruisje in je onderbroek, die door al dat geblaas bol komt te staan, en ik grinnik. “Wat staat mama daar nou weer te lachen?”, hoor ik Evelien aan Tim vragen, en als ik het vertel, moeten ze ook lachen. “Mama toch.” A dirty mind is a joy for ever, en het maakt het saaie boodschappen doen wel veel leuker, zo.