Categoriearchief: Perikelen

Lieve beestjes

Zondagavond moesten de vesten uit de kast komen, hoe anders is het de laatste twee dagen met opeens tropische temperaturen; Jon lag als zijnde schootverwarming bij mij, Sherlock lag links van mij op de poef, en Fay kwam aangetrippeld, sprong op de poef, keek toen van de een naar de ander, en besloot toen tot onze verbazing lekker op Jon’s achterlijf te gaan liggen. Zie me hier eens vertederd kijken, agossie .

a5357916-04b2-40cd-956b-e60079290794

En wat ons nog meer verbaasde was dat Jon dit allemaal gewoon liet gebeuren, hij rook even aan haar achterhoofd maar deed niks, en zo lagen ze een hele tijd, we durfden ons geen van beide te bewegen om dit gelukzalig tafereel niet te verstoren

8f6709fa-7251-4c51-9fb6-63b662ccb753
Maandag naaide ik de zeepaardjes (blok 1 van Sue Spargo’s Trade Winds quilt) vast met een hele dunne garen van Wonderfill bij gebrek aan een bijpassende gele zeepaardjeskleur, en hetzelfde kleurtje gebruikte ik ook voor de oranje bal waar later zoveel overheen wordt geborduurd dat ik zelfs met zwart had kunnen werken als ik dat had gewild. Maar dat wilde ik niet. Ze zaten vast gestreken met MystiFuse, maar doordat de stof in mijn handen bewoog lieten ze aan de randen hier en daar los, dus heb ik toch met speldjes gewerkt om ze niet te verliezen. Misschien had ik ze heter moeten vaststrijken, wie weet.

Ik wilde het lot niet tarten dus toen deze ene vast zat stopte ik om een paar uur later de andere twee vast te zetten, en ging de tuin in, kijken hoe de plantjes het deden. Oeh de framboosjes beginnen te rijpen, ze zijn zo lekker, een handvol verdween in mijn mond.

Ik rook aan de roos en inhaleerde bijna dit kevertje, wat een leukerd. Het is een -hou je vast- Trichius gallicus gallicus, ja een dubbele achternaam, voor zijn vrienden is het de penseelkever. Veel voorkomend, maar hij is me nooit eerder opgevallen.

Ik heb een nieuwe app op mijn mobieltje geïnstalleerd “Obsidentify” omdat mijn oude app de plank steeds vaker missloeg bij planten herkennen. Voordeel van de nieuwe app is dat het ook dieren herkent. Je kunt de app gebruiken om dieren of wilde planten te identificeren, en als je de foto van wilde dieren of wilde planten (als in niet huisdieren of huis- en tuinplanten) dan opslaat, wordt hij verzameld in de grootste natuurdatabank Waarnemingen.nl In de app klik hier kan je ook meedoen met challenges, je kan dan op zoek gaan naar en melding maken van bepaalde bijen, of veensoorten.

Toen ik eind van de middag om mijn pols weer rust te geven de tuin in liep, zag ik de trellis naast de garage liggen, hier wilde ik nog wat mee doen maar wat. Ik kreeg een idee, ging aan de slag met boormachine om de trellisdelen te verstevigen en haaks op elkaar vast te zetten, met twee latjes met in verstek gezaagde uiteinden om de boel nog steviger te maken, en een uur later was de druif weer gestut. Niet dat hij neigde naar omvallen, in tegendeel, hij stond al enkele dagen fier rechtop met enkel de takken wat bewegend in de wind.

Ik keek heel tevreden op het resultaat, en dankzij de brace viel het met mijn pols ook reuze mee.

Het was half acht toen ik aan mijn eten (opwarmen) begon, en ik zat echt nét toen Sherlock met een enorme volle bek de kamer inliep, op mijn bevel: “Naar buiten!” liet hij zijn prooi binnen los en liep zelf snel naar buiten, een beduusd om zich heen kijkend duivenjong op de vloer achterlatend.
Ik pakte het kleintje op, het zat al goed in de veren, misschien net uitgevlogen, maar het had wat bloed aan de uiteinden van beide vleugels, aaah zielig. Het beestje mocht van geluk spreken dat Sherlock hem had gevangen, zonder tandjes.
Ik liep met het beestje de garage in en zette het in een reserve kattenkooi waar ik ook egeltjes in vervoer, zette hem op de grond in de hal met de deuren dicht, en ging na het grondig wassen van mijn handen eerst verder met eten voordat het koud zou worden. Sherlock kwam naar binnen, zag me eten en keek me heel indringend aan, zijn blik ging een paar keer van mijn bord naar mijn mond: “Zit jij nou mijn vogel te eten?”. Ik liet hem even op gepaste afstand aan mijn eten ruiken, “blerk, groenten in een wrap, niks voor mij” en hij slofte weer naar buiten.

Toen ik klaar was liep ik nog even rond in de buurt om te kijken of ik ergens een nest zag, of een roepende duif waarop het jonkie zou reageren, maar niets van dat al, dus bracht ik het beestje naar de vogelopvang in Zundert, een klein half uurtje rijden van ons huis af. Op hun website stond dat als de vogel door een kat was verwond het vanwege infectiegevaar onderzocht moest worden, de vogel, niet de kat. Nou, dan doen we dan maar. Manlief zou me voor gek verklaard hebben.

Daar zit-ie dan, heel rustig in het verwarmde hokje, afmeting van een pomelo maar met het gewicht van een pingpongbal.

Buiten de vogelkist stond een pompje met een desinfectiemiddel voor de handen, met vogelgriep kan je niet voorzichtig genoeg zijn. Ik moest informatie achterlaten in het deurtje van het duivenjong, ben benieuwd of ik nog wat zal horen. Het was een mooie autorit via binnendoorweggetjes, muziekje aan en genieten maar! Dat het nog licht was toen ik naar huis reed scheelde wel, anders zou ik het op onbekende wegen wel spannender hebben gevonden.

Jon was nog binnen toen ik de deur uit ging en glipte snel naar naar buiten toen ik weer thuis kwam, en twee tellen later zag ik dit: Jon en Sherlock wilden er in. En kijk eens naar al die knuffeltjes op de grond, bij de keukendeur lag er nog eentje; dit doet Jon dus als hij me kwijt is, dan pakt hij een knuffeltje op en brengt deze zwaar miauwend naar een andere plek (waar hij me wilt zien denk ik), als een soort offer of zo?

Af en toe zit Fay voor het keukenraam dat nooit open gaat, tenzij het is om een irritante vlieg naar buiten te jagen, dan ga ik op mijn tenen staan op het open te doen en heb ik een opscheplepel nodig om achter de klink te haken om zo het raam weer dicht te krijgen. Voor lange mensen zal het vast geen probleem zijn, maar goed, daarom gaat dit raam en het raam ernaast niet vaak open.

Zoveel tekst over een keukenraam terwijl het over mij hoort te gaan 🙄

Je hebt gelijk Fay. Je zat daar heel ontspannen mooi te wezen.

‘s Morgens vroeg fiets ik sinds een paar dagen naar een ander deel van de stad om katten van vakantie vierende familieleden eten te geven, het is nog geen kwartiertje fietsen hoor, en ik ben steeds voor de warmte te erg wordt weer thuis. Onderwijl kom ik mooie dingen tegen, zoals dit wildebloemenperkje bij de apotheek

Waar de bijen en andere vliegende insekten zich tegoed doen aan de korenbloemen, klaprozen, margrieten en wat al niet meer (te lui om op te zoeken)

Maar ook minder mooie dingen, zoals een berg afval bij een fitnesshonk in een mooie park. Stelletje onverlaten hadden na hun workout blijkbaar genoeg energie om een doos te openen, een dozijn ijsjes uit te delen en van papiertjes te ontdoen, maar te weinig energie of een gebrek aan hersencellen om hun afval in de vuilnisbak te doen die nog geen tien meter van het honk staat.

Ik stond daar stil om Pokestops te draaien en Pokemon te vangen, en had gezien hoe voorbijgangers lopend of op de fiets met afkeuring naar de rotzooi hadden gekeken, maar niemand die er wat aan wilde doen. Ik kon dit niet zo achterlaten, dus haalde ik uit mijn fietstas twee plastic zakjes, eentje voor de afval en eentje om als handschoen te dienen, zette mijn fiets tegen het honk aan en begon te rapen.

Het lag niet alleen aan de kant van het fietspad maar ook er achter 😒 Wikkelpapier van de ijsjes inclusief het doosje waar ze in hadden gezeten, heel veel snoeppapiertjes van minimarsjes en zo, de trekclips met die ringen van drankblikjes, heel veel lolliestokjes en chipszakken. Het was een karweitje van amper 5 minuten, en het voelde goed toen ik weer op de fiets stapte; niet afkeurend eraan voorbij lopen maar in actie komen. 🦸‍♀️

Ik zal zo nieuwe zakjes in mijn fietstas stoppen, plus een paar handschoenen. In de garage heb ik zo’n “opraapstok” om spullen uit de container te kunnen pakken die er per ongeluk in zijn beland (meestal een stuk plastic bij het groenafval) maar die wil ik voor thuis houden. Oh wacht, op de werkkamer van manlief staat er nog eentje die hij gebruikte als er iets op de grond onder zijn bureau was gevallen. Kijk, komt het toch weer van pas.

Ik sluit af met mijn laatste vordering van de zeepaardjes, ik ben vanmorgen nog even naar mijn dealer gegaan omdat ik een paar kleurtjes Perle garen niet had, mijn voorraad is vooral fel en bont (zie oa rechts in de bak) en ik moest zacht en subtiel hebben (links) voor rondjes (trellis stitch) die over de hele quilt geborduurd worden. En dat gele tweede van links gaat op de zeepaardjes komen, mooi handwerkje voor vanavond. ☺️

De subtiele lichtgroene gemêleerde Wonderfil Perle cotton die ik zocht zat al in de bestelling, hopelijk is het er volgende week vrijdag als ik weer naar de bee ga. Ik heb er nu al zin in, net als volgende week een middag op Sophie passen 🥰

Tijd vliegt

Qua tijdsbesef zit mijn hoofd in een niemandsland, ik had geen idee dat het al twee weken geleden was sinds mijn laatste blogje, poeh, er is veel te vertellen. Nou ja, veel, wel als je het allemaal in een blogje zet, niet als je het verspreid over twee weken.
Het naaien aan de quiltblokken kwam door omstandigheden waarover ik later vertel tot een stilstand, tot hier ben ik gekomen

en bij de naaimachine liggen nog iets van zes blokken waar aan twee zijden witte of zwarte randen genaaid moeten worden, Sherlock ligt er al klaar voor, hij vindt het geweldig om als assistent functioneren, vooral dingetjes op de grond duwen die lekker verder kunnen rollen is zijn ding.
Met Moederdag werd ik verwend

en ik kreeg ook nog cadeautjes 😊 zoals deze kamerlinde in mooie pot

En kleine plantjes in grappige potjes

Hanging baskets met vrolijke bloeiers, bij gebrek aan zonnige hangpunten heb ik de haken eraf gehaald en de potten op standaards tussen de vaste planten gezet

En ook nog dit betonnen poezenbeeldje

Ze waren allemaal weer voor het avondeten naar huis, misschien klinkt dit niet zo gezellig, maar ik ben na een paar uur bezoek helemaal op, en dit maakt me wel verdrietig maar het is even niet anders en het zal allemaal wel beter gaan. Ik moet vooral naar mijn lijf luisteren.

Het viel ons op dat Fay sinds vorige week woensdag (de 14e) niet naar binnen kwam als Sherlock om het uur zijn “staan de etensbakje nog in de keuken en zit er wat in” check deed, normaal huppelde ze naast hem mee naar binnen en een paar minuten later weer naar buiten. En ze leek ook minder energiek te zijn, geen gemekker naar vogeltjes, alleen maar buiten onder de heg of op of onder het bankje liggen. Ze kwam die nacht ook niet naar binnen en toen ze de volgende dag nergens te bekennen was gingen Evelien en ik haar zoeken langs de beek waar ze vaak liep met Sherlock. Maar helaas, geen Fay te zien. Pas later in de middag zag Evelien haar opeens en kon ze haar pakken, ze stribbelde niet tegen, ze was flink vermagerd en haalde haar neusje op voor het eten. Jon en Sherlock negeerde haar, wat ik wel zielig vond voor Fay. Wat een zorgen weer.
Jon in zijn favoriete meditatie houding.

De volgende dag (vrijdag) had Evelien een late dienst en ik zou na mijn fysio afspraak alleen met Fay naar de dierenarts gaan. De fysiotherapeute was gespecialiseerd in hand problematiek, ik had veel pijn in mijn linker pols en dacht dat dit gerelateerd was aan de oude botbreuk van 2014 in combinatie met te lang achter elkaar breien en haken. Het is idd tgv overbelasting, de pees die bovenop mijn arm naar de elleboog loopt is ontstoken. Ze zei dat door mentale overbelasting het lichaam het niet meer zelf kon detecteren/oplossen. Ze helpt vaak mee in de oefengroep en ze kende manlief en dus ook het hele verhaal. Nou ja, haar empathie maakte weer dat ik een halve doos tissues opmaakte, en ze adviseerde me om vandaag nog een afspraak te maken bij de psycholoog (ik schoof dit al weken voor me uit). Tijdens de massage voelde ik het ook steken in mijn elleboog, oh joy. Er ging zwarte sporttape op en ik kreeg oefeningen mee voor thuis.

Bij thuiskomst vroeg ik via de website van mijn huisartspraktijk een afspraak aan met de psycholoog, ik verwachte pas na het weekend een reactie. Toen met Fay naar de dierenarts, ze liet zich vrij makkelijk in de kooi stoppen, maar eenmaal er uit bij de dierenarts ging het mis toen de dierenarts extra assistentie erbij haalde (ze had al een stagiere bij zich) plus een tuigje en een zwart kapje om de ogen af te dekken. Fay zag dit op zich af komen, ogen als vuur en oortjes plat vloog ze recht op mij af (ik stond bij de deur), en om haar van me af te houden had ik haar reflexmatig bij haar voorpootjes gegrepen.

Gillende assistente “loslaten, loslaten!” gaf extra spanning in de tent, en toen ik Fay losliet zag ik dat mijn beide handen hevig bloeden door de afzet van haar achterpoten, nagels als stiletto’s. Ik wist het protocol nog van de vorige keer, goed afspoelen onder de kraan, terwijl Fay door de kleine behandelkamer schoot als een bal in een flipperkast, zo zielig. Met gazen op mijn handen ging ik even in de wachtkamer zitten om bij te komen, nee ik wilde niks drinken, nee, ik wilde niemand bellen voor hulp, ook geen taxi, ik wilde even rust terwijl ze Fay weer in de kooi probeerde te krijgen, arm beestje. De dierenarts kwam naar me toe, ze zouden Fay even onder sedatie brengen om bloed af te nemen, en dan kon ik ze weer mee naar huis nemen.

Ik zei dat ik eerst naar de huisarts wilde gaan, want de snee tussen pink en ringvinger aan mijn rechterhand moest gehecht worden, en op mijn verzoek kreeg ik er een drukverband op zodat ik zelf kon rijden, Fay kon ik later ophalen. Een klein kwartier later zat ik bij de huisarts, tetanus shot was niet nodig want die had ik vorig jaar al gekregen, wel een hechting, getapet en met drukverband ingepakt, en een antibiotica kuur, het recept stuurde ze gelijk door naar mijn apotheek, zei de assistente. Mijn linkerhand had gelukkig alleen een schoonmaakbeurtje nodig

En natuurlijk zaten de tranen hoog, bij het “nog gecondoleerd met uw man” gingen de sluizen weer open met grote snikken die vanuit mijn tenen leken te komen, schuddende schouders en al. “Laat het er maar allemaal uit komen hoor,” liet ik me geen twee keer zeggen. Toen ik gekalmeerd was en zei dat ik een paar uur eerder al een aanvraag had gedaan voor de psycholoog ging de assistente er gelijk werk van maken om voor zo snel mogelijk een afspraak te boeken, want de psycholoog was nog aanwezig. Ze had mijn aanvraag al gelezen en had nog plek voor dinsdagochtend.

Hierna reed ik door naar de apotheek waar ze het recept nog niet hadden ontvangen, ze keek of het elders was afgeleverd, niet dus, en toen ze na tien minuten naar de huisarts belde bleek het antwoordapparaat er al op te staan, vijf minuten voor sluiting van de praktijk. De apothekersassistent was laaiend, dit was nl niet de eerste keer dat er al wat mis was gegaan met recepten, en ze belde de apotheker zelf of ze het zo mee mocht geven, want “mevrouw weet welke medicijn, de dosering, en voor hoe lang, en te zien aan het bewijs klopte het verhaal.” Ze mocht het meegeven, gelukkig.

Ik haalde daarna Fay op; haar bloeduitslagen waren bekend, er was niks afwijkend te zien, nierfunctie was ook prima, ze wisten het ook niet. Ze hadden haar een shot pijnstiller met ontstekingsremmer gegeven (want ze had wel wat koorts) en dit mocht ik nog een paar dagen geven via een pipetje in bekje of voer. En terwijl zij slaapdronken door de kamer liep zat ik bij te komen met een bakje koffie en at als troost een diepvriesmaaltijd van Sophie op, zalige macaroni met kaas. Ik was keikapot.

En daar zat ik dan, met een graat magere bange poes die niet wilde eten, ook niet van de zachte brokjes in bouillon van -toemaar- Sheba. Ze wist een dag later weer te ontsnappen via het keukenraam 😱, maar ook deze keer kreeg Evelien haar te pakken. “Wat bleef je nou?”, lijkt Sherlock haar te vragen

En zo langzaamaan begint Fay beter te eten, elke paar uur geef ik haar wat, en ze komt weer tot rust.

Gistermiddag begin ze opeens te braken, een flinke hoop eten kwam er uit, nog een klein restje vocht volgde en toen kroop ze weer onder de bank. Op de bijsluiter van haar pijnstilling zag ik da dit een bijwerking is, dus heeft ze het vandaag niet meer gekregen en heeft ze ook niet meer gespuugd.gelukkig maar, ik moest met haar terug komen als het slecht bleef gaan en had ook al op mijn verzoek een kalmeringsmiddel voor haar meegekregen om het zo stress vrij te houden. Maar zo te zien gaat het de goede kant op, ze komt zelfs weer gezellig op schoot liggen,
41903675-8086-4504-b708-52ce3a6f9296
wel op het kussentje want anders gaat mijn broek er aan. Had ik al vermeld dat ze hele scherpe nageltjes heeft?😉
Samen naar het nieuws kijken, ik kreeg kippenvel toen ik het hoorde van die twee kinderen die door hun vader samen met hem de dood in zijn gejaagd. Ik kijk zo min mogelijk meer naar het nieuws, ik kan heel slecht tegen alle ellende die gaande is in de wereld.

Fay is helemaal blij als Jon en Sherlock er ‘s avonds bij komen liggen. Haar oogjes zien alleen wat rood, hè verdorie.

En van de fysio mocht ik proberen rustig te gaan haken, dus doe ik dat dan ook maar, met de nadruk op rustig, want ook al is het goed voor de geest, overdrijven is niet de bedoeling.

Drie op een dag gedaan, en dinsdagmiddag thee gedronken bij Ellie en een wit hexagonrandje rond een bloemetje gehaakt (geen foto van gemaakt).

En vanavond kwam Suzanne bij ons eten (om de week op donderdag vanwege werk van haar lief), ik had eerst scampi’s in de wok gebakken en daarna in een schaaltje gedaan, toen de rode boemboe van huismerk AH in dezelfde wok kort gebakken, kopje water erbij om het aanbaksel van de scampi’s en de bijna aangebrande boemboe van de bodem van de wok los te maken, Japanse wokgroenten kort meegebakken, pakje kokosmelk erdoor en iets vijf minuten met deksel er op laten pruttelen, dikke udon noedels er door en na een paar minuten de gamba’s erbij gemikt, goed doorgeroerd en smullen maar. Het was zo waanzinnig lekker, niet normaal meer, zeker voor herhaling vatbaar.

De week wordt dus met een goed gevoel afgerond; én ik heb een paar dingen kunnen afvinken van mijn to-do lijstje, waaronder de verzekeringen van het huis aanpassen en op mijn naam laten zetten. Naar de kapper geweest, pasfoto’s laten maken (zonder bril) en een afspraak gemaakt voor de aanvraag van een nieuwe ID, het lijken kleine dingen maar voor mij waren het hoge bergen.

Lichtpuntjes

Wat een mooie lucht

Nadeel was wel dat dit een voorbode was van heel veel regen later op de dag, alweer. Het gebrek aan zonlicht van afgelopen tijd heeft geen goed gedaan aan mijn toch al zo overbelaste psyche, gevalletje burn-out 😭. Ik doe mijn best om elke dag wat leuks op te merken, te zien of te doen. Zoals deze bloeiende struik op weg naar de psycholoog, besjes met witte hoedjes op

Om toch aan wat zonlicht te komen sta ik elke ochtend een half eer eerder op om achter de naaimachine te gaan zitten met de daglichtlamp aan, hier te zien op een foto van wat eerder deze maand

en ondertussen uiteraard wat naaien aan Sophie’s quiltje. Kijk eens wat elke dag een klein stukje heeft opgeleverd: de top is af en de top voor het poppenbedquiltje is nagenoeg klaar

De Christmas cake van Marion’s world moesten we gewoon even proeven, want stel je toch voor dat je er pas op kerstmis achter komt dat het niet te vreten is, en niks voor bij de koffie hebt, dat kan toch niet? Ik sneed de cake doormidden en haalde er zo een smalle plak uit, en man wat is die lekker! En geen hond die ziet dat er al van de cake is gesnoept, zolang je dit maar niet elke dag doet.

Vorige week haalde ik bij ons vast adres bij de boer een kerstboom, deze keer niet zo’n brede als voorgaande jaren, gewoon een hoge smalle boom en die vond ik ook gelijk. Niet zo lastig, want er stonden nog maar een paar hoge bomen, allen kneusjes die een afwijking hadden zoals meerdere toppen, onregelmatige verdeling van de takken of zelfs bochten in de stam. Laat die van ons het allemaal hebben, drie in een zal ik maar zeggen. De boom heeft een paar dagen kaal in huis gestaan ~~om er al aan te wennen~~ eer we de puf hadden om hem op te tuigen. Samen met Evelien was de klus snel geklaard, Jon hielp uiteraard mee met zoeken naar de ballen
92817b27-c457-4862-bac3-17d3788c7517
en tot onze verbazing pasten alle ballen er in.
Er zit maar een lichtsnoer in, en geen knipperlichten (hoewel er twee groene lampjes inzitten die af en toe wat flikkeren 😕) want dat zijn teveel prikkels voor manlief.

Een paar dagen later vond ik de treeskirt en voor de gein legde ik hem neer, even kijken hoe lang het duurt eer deze bij de keukendeur ligt. Viel tegen, Jon ging er bij binnenkomst gelijk op zitten om zich te wassen, en af en toe zat hij er onder te graven want er moest toch iets onder liggen, al was het maar een muisje? Het bochtenwerk van de stam is hier goed te zien, de piek staat ook gezellig scheef 😝

Het ziet er wel mooi uit, maar ik heb het toch weggehaald want tijdens het voor portier spelen voor de katten ben ik er al bijna over gestruikeld, een exercitie die ik liever overlaat aan de katten.
Ik merk dat het kijken naar de Belgische serie Professor T mijn woordenschat heeft besmet, toen de katten vanmorgen treuzelden met naar binnenlopen (rekken, strekken en een pirouette draaien) zei ik “Allee mannekes, kan da niet wa rapper zenne?”. Gek mens. Maar wat een leuke serie is dat! We waren begonnen met de Engelse Professor T, hadden al een paar afleveringen gezien, elke avond een of twee afleveringen, en terwijl ik koffie zette, zocht manlief alvast de volgende aflevering op door tegen de afstandsbediening “Professor” te zeggen. En daar zag hij zowel de Engelse als ook de Belgische versie. Huh? Ik moet eerlijk zeggen dat ik de Belgische versie beter vind, wat een goede acteurs. Seizoen één is klaar, geen idee wanneer de andere twee zullen volgen, van de Engelse serie start seizoen twee in januari, nog effekes geduld.

Er staat in onze tuin een witte roos in bloei, zo laat nog. Geen scherpe foto, het waaide behoorlijk. Laat die foto dan achterwege zou je zeggen hè, vooruit dan, geen foto.
Een citroentjesgeur kwam m’n neusgaten binnen toen ik daar naar keek, en zie, de kamperfoelie bloeit ook weer

Toen ik van de week bij de boekhandel die gelijk ook een soort Blokker is op zoek was naar een opvouwbaar krukje het boek Daar waar de rivierkreeften zingen zag liggen, aarzelde ik even, de film scheen heel goed te zijn en op de kaft stond dat het gruwelijk mooi en adembenemend boek was, maar was het ook het geld waard om nu uit te geven. Ik heb vroeger heel veel gelezen maar kon me er de laatste jaren niet toe zetten, ik nam niks op, kon me niet concentreren op de woorden die ik las, alsof ze niks met elkaar te maken hadden en nergens toe leidden, en vergat al halverwege de bladzijde wat ik had gelezen. Het leek me heerlijk om weer te kunnen wegdromen in een boek, even in mijn hoofd in een andere wereld te zijn en alles om me heen te vergeten. Ik heb het gekocht; de verkoopster vroeg of het een cadeau was, en toen ik “ja, voor mezelf” zei glimlachte ze en wenste me veel leesplezier. Ik ben er vanmiddag in begonnen toen manlief lag te rusten, en ik was gelijk vertrokken.

Wat een pakkend begin, ik moest het bij hoofdstuk 7 wegleggen omdat er toch gekookt moest worden, hehe, zo ken ik mezelf weer.

Wat een uitkomst is dit boekkussen (the bookseat) trouwens, jaren geleden van Suzanne gekregen en ideaal voor dikke pillen, ik heb het kussen wel wat op moeten vullen met van die korreltjes foam uit een kapot dienblad/schootkussen.

Nou ja zeg

Woensdag werd manlief overgeplaatst naar het ETZ voor een korte en relatief eenvoudige maar noodzakelijke operatie, in de hoop dat hiermee de grootste trigger voor de insulten weg wordt genomen. Hij stond op de spoedlijst met code C maar als er een code A of B werd binnengebracht dan kregen deze patiënten uiteraard voorrang, en aangezien het een neurologisch traumacentrum is, was hij pas donderdagavond laat aan de beurt. Vlak voor middernacht appte hij dat het achter de rug was. De operatie was goed en vlot verlopen, en de volgende dag (gisteren dus) stond de fysio alweer aan zijn bed en moest hij na wat tests en oefeningen gedaan te hebben een stukje lopen. Het revalideren kan weer beginnen, conditie is net als vertrouwen, het gaat te paard als je er een paar weken niet aan hebt kunnen werken, en het komt te voet.

De autoritjes naar Tilburg zijn zelden file vrij, het parkeren bij het ETZ was afgelopen dagen een ramp, en de afdeling ligt ook nog eens helemaal achteraan in het ziekenhuis, ik loop heel wat af, kom vaak al op mijn wenkbrauwen aan, en dan is het wel fijn om even wat te eten en drinken voordat ik de rit naar huis begin.
668242FD-38AE-45E1-8A59-93ED98E31FB5
Ik sloeg donderdag dan ook een dag over om even bij te tanken, voor manlief werd goed gezorgd (ze zouden me bellen als hij naar de ok zou gaan), Evelien was aan het werk, en eindelijk kon ik naar de pedicure die ik eind juni had moeten afzeggen. Met veel meer ruimte in mijn schoenen en een pijnvrije grote teen (tunnelnagel waarop weer een beugeltje is gezet) schoof ik aan bij Ellie, die voor de lunch lekker dikke tosti’s maakte, en thee zette, heel veel thee. En uiteraard verzorgde Noedel de schootverwarming

Na een tijdje breien stopte ik het weg, ik moest beginnen aan de hals afkanting en kon mijn hoofd hier niet goed bijhouden, dus borduurde ik wat meer bloemen op de bijenkorf, nu nog de bijtjes erop vastzetten, deels dichtnaaien en vullen maar.

Helemaal bijgetankt (letterlijk en figuurlijk) ging ik eind van de middag naar huis. Jon hielp met de stof op zijn plek te houden, dat spul pluist als een gek als het beweegt. Het moet een simpele mouwloze vest worden voor mij, een bodywarmer. Helaas had ik te weinig om er ook een kraag uit te kunnen halen, dus heb ik gisteren nog een stuk gehaald, ik heb genoeg over voor een dekentje of kussentje voor de katten om op tafel te leggen, want ze knippen vanaf 50 cm.

To be continued

Weer opgenomen

Woensdag had manlief zijn derde en tevens laatste bestraling achter de rug toen hij avonds met spoed werd opgenomen vanwege een insult die niet overging en uitvalsverschijnselen. Gelukkig trok alles weer bij in de twee uur dat hij op de SEH werd behandeld en werd hij na het beoordelen van de ct-scan naar de afdeling neurologie overgebracht voor observatie. Evelien was achter de met 180 km/uur racende ambulance aan gereden, op haar eigen tempo, en na wat bange uren reden we enigszins gerustgesteld rond 01.30 weer naar huis, wetend dat hij in goede handen was. DH is ondertussen naar een tweepersoonskamer verplaatst, hij voelt zich wel goed maar slaapt nog veel. We horen hopelijk snel wat het overleg met ETZ nav de vandaag gemaakte ct-scan ons brengt. Allemaal weer erg spannend, de onzekerheid, en ik merk dat ik psychisch weer op mijn wenkbrauwen loop, het emmertje is vol 😢

Donderdagmiddag ging ik naar Ellie, even er uit, hart luchten en daarna handwerken. Ik had mijn breiwerk meegenomen, maar bij het bewonderen van Ellie’s bijenkorf kreeg ik vilten patroondelen om er ook een te maken.

Ik kwam tot zover, en hoop er morgen weer aan te kunnen borduren, mijn hoofd stond er niet naar afgelopen dagen.

Sherlock en Fay aten buiten, sinds de schilders afgelopen week bij de schuifpui bezig waren geweest waren ze zo schrikachtig en te bang om binnen te komen

Gelukkig trokken ze in het weekend weer wat bij en lieten ze zich ook binnen weer aaien.

Zaterdagmiddag ben ik met Evelien en Suzanne naar de verjaardag gegaan van schoondochter Yvonne, 29 lentes jong. Het was een jaar geleden dat manlief en ik er de laatste keer waren, en deze keer zonder DH dus, wat heel raar aanvoelde. We sloten de middag af met pannenkoeken eten in het Belveren pannenkoekenhuis in Haaren, heerlijk gegeten, maar enorm machtig, ik had een Tiroler appelstrudel pannenkoek.

Hij ziet er zo onschuldig uit hè, maar was dik en rijkelijk gevuld met appel-rozijnenmengsel en mierenzoet! Ik voelde me op een gegeven moment schuldig dat ik genoot van het uitstapje 😞 maar het is niet anders, en hij zou ze de volgende dag zien als ze op bezoek kwamen in het ziekenhuis, met een puntje zelfgemaakte kruimel vlaai.

Ik kreeg die zondagmiddag een telefoontje van Tim, of we op Sophietje wilden passen zodat hij na het bezoek aan zijn vader Yvonne mee uit eten kon nemen. Nou, tuurlijk is dat goed, en samen met Evelien hebben we genoten. Lekker spelen aan tafel

en toen ze heel druk werd hebben we samen naar een vioolconcert gekeken. Ze was op slag rustig en zo onder de indruk van de serieus kijkende vrouwen en drukte konijn zo stevig tegen zich aan, ze vond het ook wel spannend, dus ben ik gauw achter haar gaan zitten om haar vast te houden.
Ik kreeg op een gegeven moment last van mijn benen, ik ben niet gewend zo te zitten, maar opstaan ho maar. “Nee oma, blijve zitte”, kreeg ik te horen. En wat doe je dan als oma, je blijft zitten en geniet van dat kleine meisje dat vol vertrouwen tegen me aanleunde. Elke keer als het vioolstuk klaar was en het publiek applaudisseerde klapte Sophie ook, oh zo lief. 🥰 We bleven zo zitten tot haar papa en mama er weer waren en haar mee naar huis namen.
c712e14a-ea4d-410f-b722-96c51c449e63
Vandaag heb ik weer wat gebreid aan het vestje voor Sophie, de afkantingen (en 5 steken hierboven weer opgezet) en minderingen voor armsgaten zijn ook al gedaan, en nou brei ik verder tot de halslijn