Toen ik na het eten van de zalige Hollandse Nieuwe het restje fijngesnipperde uitjes bij het groenafval gooide en het kastje dicht wilde doen, had ik het gevoel dat er iets naar me keek. Het leek wel een kat, maar hoe dan?
Net echt hè.🤣🤣
Dat zijn twee stukjes ui op een pluk kattenharen en een avocado schil. Dat is pas mikken, maar ik schrok wel even.
Categoriearchief: Perikelen
De natuur
Wat een mooi plekje om naast te parkeren
En wat een aparte bloemen, twee in een
En wat een kleurencombinatie, geel en roze
Jon wees me op nog mooie kleurencombinatie, zwart en koningsblauw
Vrijdag hadden we van de longarts goed bericht gekregen nav de ct scan van longen en buik: er waren geen afwijkingen gevonden. Hij was zeer in zijn nopjes, en wij ook, wat een opluchting.
Stom genoeg voelde ik me zaterdag down en lusteloos; ik kon me niet focussen op een handwerk of tasje maken, en blogs lezen, tuin-youtubefilmpjes kijken en een aflevering over een hoarder kijken losten niks op, dus gaf ik mezelf een schop onder mijn kont, “naar buiten jij”. Handschoenen aan en gewapend met een voegenschraper ging ik het pad bij het tuinhuisje te lijf. Een half uur later nam ik deze foto van een nu mos en onkruid vrij stukje, hè, dat voelde goed.
Fay assisteerde me en scherpte haar nagels, ze was klaar voor het volgende stukje
Er was nog genoeg te doen
De snoeischaar werd van stal gehaald en de rand van de border werd ook een beetje strak getrokken, hier en daar trok ik een varen uit die te dicht tegen het pad groeide. Veel beter zo 👌
Daar knapte niet alleen het pad van op, maar ik voelde me ook stukken beter. De eerste regendruppels vielen al toen ik net klaar was, jammer dat ik naar binnen moest, maar er was code geel afgegeven voor onze regio en het klonk al dreigend in de verte.
Een kwartier later was het aan het stormen en vanuit mijn luie stoel zag ik keiharde rukwinden en slagregens door de tuin jagen, de pruiken van de bolacacias dreigden af te waaien en de voersilo die ik vergeten was in het schuurtje te zetten zwiepte alle kanten op en klampte zich met zijn haakje dapper vast aan de tak. En opeens hoorde ik een enorme krak en klap, ik dacht dat de tuintafel om was gewaaid, maar neen, het was de pergola die met druif en hanging baskets tegen de vlakte lag 😢
Toen het wat minder hard waaide en ik deze foto vanuit het deurgat van de schuifpui maakte begon het weer keihard te regenen
Tien minuten later was het opeens droog en kon ik de schade goed opnemen, gelukkig was er op de pergola na niks kapot gegaan,
En zondag haalden Evelien en ik de zware paal vanonder de druif, en demonteerde ik de pergola, alle schroeven die nog recht waren gingen in een pot, de kromme mikte ik in de kliko, en de palen legde ik op het pad naast de garage om later weg te brengen. Dat ruimde al goed op.
De uitgebloeide bossen oregano die tussen de stenen links van het kacheltje groeiden snoeide ik heel kort af en ik schepte een deel weg, even orde op zaken stellen
En nu vielen de woeste graskantjes wel heel erg op langs het pad en terras, dat schreeuwde om een knipbeurt; oooh dat knapt er wel van op, zeer bevredigend was dit. Beter dan YouTube filmpjes kijken.
Ik stopte toen ik halverwege het grasveld (afslag rechts) was gekomen, ik moest wel wat bewaren voor een andere keer, stel je voor zeg. Van de druif heb ik ‘s avonds nog alle uitlopers waar geen druiven aan zaten weggeknipt, en de takken waar ze wel aanzaten tot aan de tros flink ingekort. Dit om het grasveld er onder wat licht en lucht te geven.
De tuinman komt woensdagmorgen (al om 7 uur 🥱) om de hagen te snoeien, en ik zal hem advies vragen: de druif verwijderen of toch een pergola oid terugzetten.
Ach, en dan het gedoe met de meelmotjes, breek me de bek niet open, wat een ellende. Een week of drie geleden had ik een zak met vogelvoer gekocht en bij thuiskomst even op de dressoir onder de kapstok gezet. Er kwam een jas voor te hangen en ik vergat de zak.
Vorige week zag ik allemaal motjes in de hal op het plafond langs de muren zitten, ik dacht dat het nachtvlindertjes waren en dat ze door het warme weer ‘s avonds naar binnen waren gekomen via een deur of zo, en besloot ze later die dag weg te vangen en buiten te zetten. Tot Evelien zei dat ze wel verdacht veel op meelmotjes leken, ze herinnerde zich het verhaal van haar nichtje Anke die een meelmottenplaag in huis had. Nadere inspectie bleek inderdaad dat het gevangen beestje een meelmotjes was.
De motjes werden met de stofzuiger opgezogen, onderzoek toonde dat ze dit niet overleven, probleem opgelost? Helaas. Een snelle Google zoektocht leverde meer informatie op, ook dat de larven kleine witte rupsjes zijn. Ojee, dezelfde die wij uit onze haren hadden gehaald toen we thuis kwamen na het bezoek aan de kringloopwinkel.
We hadden die ochtend even onze jas aangehad.
Inspectie van de kapstok volgde.
Ik zag de zak met vogelvoer staan en jawel, hierin zag ik witte rupsjes kruipen, veel samengeklonterd voer, spinrag en ook poppen van de larven. Van hieruit waren er dus ook volgevreten volwassen rupsjes in de jassen gekropen, een donker plekje opzoekend om zich te gaan verpoppen. Brrr. Snel naar buiten met die zak en in een luchtdichte container gestopt. Hopelijk hadden we nu de bron geëlimineerd. De hoeden gingen in een zak in de diepvries, de vesten/jassen gingen in de wasmachine.
De dagen erna vingen we nog steeds motjes, het lijken er gelukkig steeds minder te worden, en ik heb nog niks in de voorraadkast of keukenkastjes gezien. Ik las dat je verpakkingen met besmette voedingsmiddelen drie dagen in de diepvries moet houden om eitjes, larven, poppen of motjes te doden, en dan pas in de kliko kan gooien, omdat ze anders zo verder zullen verspreiden.
En nu niet denken dat je er controle over kan hebben, want die krengen kunnen gewoon als eitjes of rupsjes via besmet voedsel vanuit de winkel in huis komen, of in hun eentje als een bevrucht volwassen motje het huis in vliegen en naar believe haar eitjes leggen waar ze eten ruikt of ziet, op een pak cakemix, een doos thee, een zakje noten, ontbijtgranen. De eitjes komen na ongeveer een week uit.
De rupsjes zijn eenmaal uit het ei komend zo klein dat je ze met het blote ook niet kan zien en vreten zo tralala door de verpakking heen een weg naar het lekkers. Je ziet dan bij het openen van de verpakking misschien klonterend meel, klonterende granen, en spinrag, en als ze al wat gegroeid zijn de witte rupsjes die verdomd veel op hele kleine maden lijken, bingo! Na anderhalf tot twee maanden eten zijn ze klaar voor de verpoppingsfase, en deze duurt twee tot drie weken. En na drie dagen kan het motje al bevrucht raken en eitjes gaan leggen. De mannetjes gaan trouwens na de bevruchting gelijk dood. Karma.
Ik hoop toch zo dat we de motjes hebben vermoord nog voor de geslachtsdaad, of in ieder geval voordat ze hun eitjes gingen leggen; Evelien betrapte vanmorgen twee die op elkaar zaten te je weet wellen.
wordt vervolgd.
Woelige weken
Ruim drie weken geleden werd mijn lief flink ziek, achteraf bleek bij ziekenhuisopname twee weken geleden dat hij een dubbele longontsteking had, plus hersenoedeem tgv bestralingsschade. Hij knapte gelukkig goed op met de juiste medicatie, en mocht dinsdag naar huis. Zelf zat ik gelijkertijd ook met een long-, keel-, oor en kaakholte ontsteking en knapte met een kuurtje tijdens zijn ziekenhuisopname langzaam op, maar de oververmoeidheid slaap je niet zomaar in twee weken weg. Gelukkig zorgde Ellie voor de catering, wat een heerlijke maaltijden bracht ze ons (Evelien en mij), zodat we ons daar geen zorgen over hoefden te maken. Manlief trof het heel slecht met het ziekenhuiseten en kreeg van ons af en toe een portie.
Tijdens zo’n bezoek op de 13e kreeg ik van mijn oudste broer een telefoontje dat onze moeder die ochtend was overleden. Ik condoleerde hem en bedankte hem dat hij me op de hoogte had gebracht. Ik weet pas sinds kort dat dit strafbaar is, de naaste van de overledene niet op tijd inlichten.
Dankzij de live stream link en info heb ik vanmiddag de uitvaart bekeken als afsluiting.
Zondag was een gekke Vaderdag, manlief lag nog in het ziekenhuis, maar hij was wel gelukkig overgeplaatst naar onze woonplaats, op een steenworp van onze wijk. We gingen om de beurt even op bezoek met presentjes en aan het eind van de middag kreeg hij een puntje taart. Ik had slagroomtaart gebakken, simpel aan de buitenkant, maar zo heerlijk
Jon zorgde voor zijn eigen snack, en wilde niet delen.
We vierden zondag ook Suzanne’s verjaardag, ze kreeg alles wat op haar lijstje stond en nog iets meer, altijd leuk. Kleine Sophie vermaakte zich prima met mijn oude poppenhuis, door mijn vader gemaakt. Ze begint heerlijk te brabbelen, maar o wat een verdriet als iemand “nee” zegt tegen haar toen ze een dobbelsteen die Suzanne kreeg pakte en in haar mondje wilde stoppen. Groot verdriet met dikke tranen, het is zo oneerlijk allemaal. Gelukkig was het leed snel vergeten en speelde ze weer vrolijk verder.
Het kroost zorgde voor het eten terwijl ik achterover kon leunen, Sophietje lag toen net boven te slapen, ze had gesmikkeld van een Shepards pie. Wij aten hamburgers met een lekkere salade
De volgende dag was de rust wedergekeerd en lag Fay verdekt opgesteld te slapen
Door de vele regenbuien is het lekker groen buiten, hier een stukje bij het terras met alle roze tinten
de roos
en de magnoliabloem
kunnen die nattigheid niet zo waarderen maar doen hun best. Dit is de tweede magnolia grandiflora bloem, en de boom zit vol met meer knoppen. Ik zal blij zijn als het wat droger en warmer word komende week, maar zit niet op 28°C te wachten, samen met de hoge luchtvochtigheid kan je mij dan opvegen.
Over rozen gesproken, ik heb weer wat geborduurd de laatste tijd, het is de journal van Marion’s world waar ik toch weer een paar weken op achterliep. Zo ver was ik de laatste keer toen ik blogde
Er kwamen rozenblaadjes en rozen bij
En nog meer blaadjes en bloemetjes, allemaal gedaan met dmc garen.
De vergeet-mij-nietjes vind ik wel zo schattig, hier nog een paar
En zo ziet het er nu uit. De afmeting van de stof in een A4tje.
Morgen ga ik verder, dan komen er margrieten bij, en gipskruid langs de bovenkant van garen, kraaltjes en lint.
Hallo
De verdovingsspuit in mijn gehemelte en het trekken van mijn kies afgelopen maandag was op zijn zachtst gezegd geen pretje, de tandarts nam zijn tijd met het heen en weer wiebelen en loswrikken, het moest voorzichtig gebeuren omdat de wortel gespleten was, en na wat gekraak en gezucht kwam hij er in zijn geheel uit. Op het dienblaadje lag de bloederig wortel met kroon, ik mocht hem meenemen als ik dat zou willen, en dat wilde ik niet. Het zwarte wortelpuntje heeft de kaakchirurg gedaan toen ik jaren geleden bij hem was voor een zenuw behandeling.
Maandag kwam er niks uit mijn handen, dinsdag besloot ik mijn naaikamer een beetje op te ruimen, ik wilde aan een nieuw projectje begonnen, the cat lady, een patroon van Amy Bradley die de oplettende bloglezer vast al zag hangen boven de snijtafel in mijn naaikamer. Maar eerst moest ik mijn bureau opruimen. Sherlock kwam helpen, maar besloot in plaats daarvan de straat in de gaten te houden
De overburen hadden hun voortuin al gedeeltelijk in Halloweenstemming gebracht, al die witte plukken in de struiken waren intrigerend
De pers kon weer op de snijtafel, en de stekkerdoos zette ik vast tegen de zijkant van de snijtafel, ideaal!
Ik reed nog snel de stad in om bij feestwinkel Sep ook van dat spinrag te kopen, gooide het samen met wat lichtjes in de laaghangende takken van de Japanse kers en langs ons pad naar de voordeur in struiken, en vond het goed zo.
Bij de overburen gingen ze helemaal los met een grote vuurkorf, mistmachine, metershoge door blazend lucht omhoog gehouden spook, en over de lantaarnpaal naast hun huis werd een jute zak gebonden. Om half zeven galmden enge geluiden door de wijk afkomstig van de speakers van het huis op de hoek schuin tegenover ons, ook zij hadden het groots aangepakt net als andere jaren met een toverketel en lachende heks, zwevende spoken, spinnenwebben en dikke spinnen.
Vier mannen -vrienden van de overburen- liepen in zwarte gewaden met zware schoenen en licht maskers op heel langzaam heen en weer te ijsberen voor de deur, en sleepten continue (als in twee en een half uur lang!) metalen staven achter zich over de bestrating wat voor een dreigend geluid zorgden. Doodeng. Hier een heel kort filmpje.
Er kwamen ouders met huilende peutertjes op de armen of aan hun benen hangend bij ons aan de deur, zo bang waren ze van de enge mannen. Waarom deden die kerels dit niet vanaf half acht, als de kleutertjes weer naar huis waren. Als troost liet ik de kleintje kinderen twee dingen pakken, ze konden kiezen uit schatkistjes met zachte snoepjes, zakjes pombeertjes, allerlei verschillende soorten minireepjes, zakjes Skittles, lollies en mini rolletjes snoep. Wat een feest.
Ons snoep was op een handje na op toen ik het licht uitdeed, het begon flink te regenen en de straat was leeg, het was net half acht en het was mooi geweest; ik was met mijn zeurende kaak en opkomende hoofdpijn toe aan rust.
Toch werd er even later weer op de deur geklopt en aangebeld, ik hoorde kleine kinderstemmetjes en deed open; twee kleine ventjes van amper zes jaar oud: “we waren pas heel laat klaar met eten”, vroegen om “tik or teet”, ze mochten twee snoepjes uitkiezen en renden blij naar hun moeder die op straat stond te wachten onder een paraplu, ze zei wat en de kleintjes riepen achterom kijkend “dankjewel”.
Deur dicht en nu rust?
Nog geen kwartier later stond een grote groep opgeschoten pubers voor de deur, ik gok een man of tien, en te horen aan gelach en geroep kwam er nog zo’n groep aanlopen. “Trick or treat” riepen ze in koor. “Sorry jongens, het snoep is allemaal op,” zei ik en ze dropen af, “jammer, kan gebeuren, volgend jaar beter”, zei een meisje, en andere gasten riepen naar de groep verderop in de straat dat er hier niks meer te halen viel. Het was ondertussen al negen uur en bij de overburen ging ook het licht uit en ruimden de mannen hun metalen staven op, eindelijk rust. Toen het om half tien droog was haalde ik snel de versiersels van de bomen en struiken, zo, alsof er niets was gebeurd.
Wat een nacht
We lagen woensdagnacht in diepe rust toen het geluid van de voordeurbel door het huis galmde, WTF!? Het was donker buiten en ik liep naar de badkamer om mijn ochtendjas aan te trekken, het lusje waarmee hij aan het haakje zat was gedraaid en het duurde even eer ik met mijn slaperig hoofd hem eraf had gehaald, ondertussen me afvragend wie er in vredesnaam midden in de nacht rond drie uur aanbelt? Manlief stond ook al bij de trap, maar bleef boven staan als mentale en evt verbale steun terwijl ik op blote voeten dapper de trap afliep.
Het buitenlicht bij de voordeur stond aan en ik zag de krantenbezorger (een 60+er) staan, een grote stapel kranten op de mat bij onze brievenbus en zijn fiets stond op zijn kop.
“Sorry dat ik zo laat nog aanbel, maar heeft u misschien een fietspomp die ik mag gebruiken. Mijn band loopt leeg, het komt nooit uit maar nu is het wel heel erg rot, net nu ik aan mijn ronde begint.”
Ik beaamde dat het heel erg rot was, (en niet alleen voor hem) en liep de garage in. Jon gaf me in het voorbijgaan een kopje en vloog naar de keuken, eten! Sherlock en Fay zaten roerloos op het kussen bij de werkbank met grote ogen geschrokken naar me te kijken. Ik pakte de fietspomp, trok in het meenemen een tas mee waar handschoenen en mutsen zaten (ja ook verleden tijd, want ze lagen nu allemaal over de vloer verspreid) , en deed de garagedeur weer dicht. Dankbaar nam de krantenbezorger de pomp aan, wenste me welterusten en ik liep weer naar boven. Ik dacht er nog even aan om een fiets van ons te leen aan te bieden zodat hij zijn rondje af kon maken, maar DH vond dit absurd, en al mopperend om onze gestoorde nachtrust doken we er weer in.
Omdat de voordeur open stond toen ik naar de garage liep, dacht ik dat Jon wel buiten zou zijn, maar nee, hij liep boven alle kamers af en kwam toen buurten bij ons. Met het geluid van een fietspomp, sigarettenlucht van de krantenbezorger dat via ons raam naar binnen kwam, en een trippelende miauwende Jon werd ik met de minuut meer opgefokt onrustiger, en besloot het slaapkamerraam waar geen hor voor zit open te zetten, zodat Jon er uit en in kon naar believen. De fietspomp werd stil en Jon sprong naar buiten en ik moet zijn ingedommeld, want ik werd wakker van het geluid van een fietspomp, alweer!? En het bleef maar duren, verdorie.
Weer mijn ochtendjas aan en naar beneden, “Ik zal even mijn fiets voor zetten zodat u die kunt gebruiken, want dit is toch geen doen,” zei ik tegen de man die naast zijn op de kop staande fiets stond. Ik wachtte zijn antwoord niet af maar liep de garage in en deed de klep open, Fay en Sherlock schoten achter elkaar naar buiten. Ik had gelukkig wel het benul om de voordeursleutel van de fietssleutel af te halen, en liep toen op blote voeten met de fiets naar de voordeur. Onderweg stapte ik op iets slijmerigs, een slak 🤢 Gelukkig met mijn hiel en niet met mijn voorvoet, want een geperste slak tussen de tenen omhoog voelen floepen is geen fijn gevoel. Vraag me niet hoe ik dit weet.
De krantenbezorger was net bezig zijn kranten in de fietstassen te stoppen, zijn fiets stond dus niet meer op zijn kop wat wel praktisch is als je de fietstassen wilt vullen, en knikte naar me toen ik mijn fiets onder de overkapping neerzette uit het zicht vanaf de straat, want ja, ik kon hem niet op slot zetten. Ik had het fietssleuteltje uiteraard aan de man kunnen geven, maar dat deel van mijn hersenen stond nog in de slaapstand. “Ik zal zien hoe mijn band zich houdt, bedankt en nogmaals mijn excuses dat ik zo laat aanbelde.” Ik wenste hem een goede nacht, sloot de boel weer af en dook in bed, en heb hooguit nog twee uurtjes geslapen.
We hebben die nacht niks meer van de man vernomen, ik werd wakker toen de overbuurman naar werk ging, en zette de fiets binnen, blij dat hij er nog stond, en dook onder de douche. En toen pas viel het muntje waarom die fiets van de krantenbezorger steeds op zijn kop stond, hij had zijn band geplakt. Ik vond het al zo raar, als je een band wil oppompen zet je de fiets toch niet op de kop. Goeiemorgen Shirley 🙄 Hij zal het drinkschaaltje van de katten dat onder de waterkraan naast de voordeur staat misschien wel gebruikt hebben om het lek te detecteren.
Bij het ontbijt zaten we ons er nog over te verbazen, zoiets doe je toch niet, ‘s nachts aanbellen? Je jaagt de bewoners de stuipen op het lijf, toch? Je doet het als er brand is of zo, en dan bel je niet alleen maar zal je denk ik ook op de deur bonzen. Maar goed, het is wel fijn voor die man wetend dat als er nood is, hij bij ons kan aanbellen, we zullen hem niet wegsturen of boos worden. Maar hij moet dit niet te vaak doen.
Ik vroeg me af of er voortaan een fietspomp bij de voordeur moest staan, maar dat ging toch te ver. Die man moest daar zelf maar voor zorgen. Gelukkig werd er de volgende nacht niet meer aangebeld, pfew. De enige die dit jammer vonden waren de katten die hadden genoten van hun nachtelijke escapades, en een honger dat ze er van hadden gekregen, niet normaal.
De naaktslakken durven niet meer alleen op pad te gaan nu ze een familielid geplet hebben zien liggen. Als er eentje onder een pletter dreigt te komen, trekt de andere hem snel weg, wat een strak plan.
