Auteursarchief: shirley

Tuinwerk

Alweer twee weken geleden dat ik voor het laatst heb geblogd, jeetje waar gaat het heen met de wereld zoals wij die kennen. 🫤 Ondertussen is mijn lief 65 jaar geworden, wat een mijlpaal, dat heeft hij hem toch mooi geflikt ondanks alles 🥳 We vierden het thuis met ons gezin, (een groot feest was gewoon te vermoeiend) en hadden een koud en warm buffet laten bezorgen, en ik had schuimgebak gemaakt, met partjes mandarijntjes uit blik door de slagroom geklopt, heel eenvoudig maar ozo lekker.

Manlief wilde eigenlijk slagroomtaart hebben, maar wilde niet dat ik het ging bakken, want mijn wenkbrauwen waren al teveel versleten. Ik had er dus eentje besteld bij een bakker die ons was aanbevolen, en nam toen gelijk twee slagroomgebakjes mee ter viering der voorpret. Halverwege het eten keken we mekaar aan, poeh dat viel tegen, twee lagen flauwe taartbodem met enkel slagroom er tussen en erop ook alleen maar slagroom met een mandarijnpartje. Zo kaal en saai en de slagroom smaakte ook al meh. Dus ik terug naar de bakker, of de taart die ik had besteld hetzelfde was als de gebakjes die ik die morgen had gekocht. Ja dus, precies hetzelfde, en nee, niets anders dan taartbodem en slagroom. Nou, dan mocht de bestelling geschrapt worden, want we vonden het niet echt feestelijk smaken. Daar kon de verkoopster zich wel in vinden, zei ze tot mijn verbazing.

Sophietje heeft de Duplo ontdekt, vooral alles uit de bak halen en er weer instoppen vond ze leuk. Het is toch zo’n heerlijk kindje 😍

De volgende dag hadden we echt nodig om bij te komen, Jon zag tot zijn ontzetting dat Sherlock naast hem was komen liggen, maar was te moe om er wat aan te doen, Sherlock kon zijn geluk niet op en kroop steeds dichter tegen Jon aan.

En Sherlock wist daarna Jon steeds vaker te vinden als slaapbuddy, niet elke keer liet Jon het toe, maar als het wel mocht, dan keken ze allebei toch wel heel tevreden, ook al was het wel erg krap op de toren.

Kijk nou toch

De vogeltjes kregen ander voer met meer insecten er in, Fay had er ook wel oren naar maar het lukte haar niet om in het vogelvoerhuisje te komen, gelukkig.

Dan maar de vijver inspecteren, wat ritselt daar tussen het blad? Sherlock likt er al zijn lippen bij af.

Ze konden het niet ontdekken

Een maand of zo geleden kon ik de Brunnera (Kaukasische vergeet-me-niet) niet meer vinden, maar hij staat er toch nog, en zelfs in bloei, helemaal happy.

En hier rechts van het pad komt de gele toorts op een wel heel onhandige plaats op, uitgraven heeft geen zin vanwege de lange penwortel, dus mag hij blijven staan

Na het onkruid verwijderen en de graskanten bijknippen zag het er al veel beter uit, ook omdat ik het over het pad hangend blad van de gele toorts had afgeknipt

Op naar het achterste terras, het was de moeite waard met het onkruid tussen de bestrating.

Maar ook tijd nemen om wat te rusten, Jon kwam er gezellig bijliggen

Links naast het terras staan verschillende soorten munt in de bakken, en oregano in een pot maar ook groeiend tussen de tegels bij het potkacheltje, welke niet meer als kacheltje maar als slaapplekje voor de katten dient.

In dit hoekje komen de wilde bloemen op die ik bij een bestelling cadeau had gekregen, enkele plantjes hebben als slakkenvoer gediend, met kale stompjes van steeltjes als getuigen van hun vraatzuchtige gang door de tuin. Wat verder op liggen restjes slakkenhuis, een lijster sloeg eerder een slak met veel geweld kapot tegen het pad.
En je ziet waar ik was gebleven met stoepje schoonmaken.

En al die tijd dat ik foto’s maak wordt ik vanaf de hoogte in de gaten gehouden

Fay is klaar met haar siësta en komt poolshoogte nemen, waar is iedereen?

Jon heeft Fay gelijk in het snotje en wilt haar laten schrikken

Via de linker boom naar beneden springen lukt niet ziet hij gelijk, want de vuurdoornstek in pot die ik tijdens de werkzaamheden naast het huis had verplaatst staat in de weg.

Pas als ik deze opzij heb geschoven durft hij het aan. Sherlock die net zijn buikje vol heeft gegeten in de keuken en niets vermoedend naar buiten loopt schrikt van Jon die zomaar uit de lucht komt vallen, maar herpakt zich net zo snel.

Bee en meer

Serieus, ga je over de bee beginnen?

En die schommelbank dan?
Oké dan, jij je zin.
Het lag niet aan Fay dat de schommelbank kaduuk is gegaan.
De liggende balken waren na zo’n 24 jaar op, doorgerot daar waar de bouten zaten, en ook al hing het bankje nog goed, ik durfde er echt niet meer op te gaan zitten, stel je voor. Dus dacht ik het zelf te kunnen demonteren en er nieuwe balken in te zetten. Uh ja, maar dan moet ik wel de bouten er uit kunnen krijgen, en dat lukte me niet, compleet vastgeroest.

Ik heb contact gezocht met een handige klusser in de buurt, maar die heeft nog zoveel werk liggen dat het niet duidelijk is of het voor de zomer gedaan kan worden. En tot die tijd, tja, afwachten of gewoon wegdoen? Fay vindt afwachten niet erg, het bankje is bruikbaar genoeg

Vrijdag was ik ‘s middags naar de bee in Etten-Leur, we waren met een klein clubje vanwege ziektes, vakantie en andere verplichtingen. Diana showde haar gehaakte deken, sorry voor de open mond Diana, maar zo stond je op elke foto 😉

Hier legde ze uit hoe ze een dubbele rand had gehaakt waar alle draadjes in verstopt zaten

Tegenover me zaten deze dames,

De hexagonnen in jaren 70 kleuren zijn voor een theemuts

En ik zat weer een randje te borduren

Ja leuk hè, die hommel? De vleugels zet ik er het allerlaatst op, veel te bang dat er een draadje achter blijft haken (en als ze lukken laat ik zien hoe ik ze heb gemaakt) Stom genoeg heb ik vergeten een foto te maken van het begin, de hommel borduurde ik eerst op een stukje stof, maakte het daarna tot een losse hommel van een cm dik door hem met 2 cm brede naad rondom uit te knippen en van onderen dicht te naaien, kijk maar hier hoe Marion het heeft gedaan.
Nou, en toen naaide ik de hommel op de oranje stof vast. Om het een wat harige uiterlijk te geven heb ik op het achterlijf tegen de witte baan van zijn kontje lussen genaaid,

en deze kort geknipt, en zo is het een heel aaibaar beestje.

Op de bee konden ze het ook niet laten om hem even te aaien. De lichte stipjes op zijn kopje zijn niet zijn ogen maar gewoon lichte stipjes, misschien is het wel een beetje stuifmeel of zo. Er zitten meer kleuren in dan je in eerste instantie zou denken, bruin, oranje in verschillende tinten, geel, wit, creme, grijs. Hier en daar maar een paar steekjes in een andere kleur of tint geeft het iets meer diepte. Ik heb de hommel pootjes gegeven mbv bullionsteek en steelsteek, en op een bloeiende klaver gezet

Ook meer kleuren in het bloempje, alleen geen blad, dit werd me te rommelig

Op de foto hieronder heeft de hommel vleugels van vlieseline, wat totaal mislukte doordat het bij het eerste tikje met een naald gelijk kapot scheurde. En zodra ik klaar ben met nog een paar naadjes borduren is het op naar de volgende opdracht, een stumpwork bloem maken in het middelste blok, in mijn geval moet het een roos worden.

Als ik dit had geweten had ik voor margrietenstof gekozen.
Jon vindt dat ik niet zo moet treuzelen, gewoon doen, hup

Rare week

We hebben een drukke twee weken achter de rug, die je niet te vaak moet hebben wil je zonder kleerscheuren het eind van het jaar halen. Het begon na weer een spannende periode tussen de scans en de uitslagen, maar er waren geen uitzaaiingen te zien en de grote tumor was 100% zeker hartstikke dood 😅 en de uitslag van de CT scan van de longen was ook goed, alles in orde 🥳

Na de uitslag gingen we naar fitness, en bij thuiskomst besloten we bij de vraag “Wat eten we vanavond?” uit eten te gaan bij de Sinjoor. Manlief kon nog een flinke dut doen en hup, het goede nieuws werd lekker gevierd.

Weer een slechte nacht, deze keer niet van de zorgen maar vanwege hoestprikkels bij ons beide, bah. Vroeg uit de veren want de schilder zou komen, maar helaas ging het regenen, dus was hij ook zo weer weg.
Ik besloot de ventilatieroosters in de keuken schoon te maken, nu dat ik weet dat ze er echt af moeten kunnen, aldus de timmerman. Van onderen haken ze in een richeltje, en van boven klemmen ze vast tegen een randje, ik kreeg ze met moeite los nadat ik tegen de bovenrand een beetje afwassop had gespoten.

Man o man, zo ziet 28 jaar aan stof er uit. Deze roosters staan bijna altijd het hele jaar open, in weer en wind. Mijn puf was op, dus de roosters van de andere kamers komen later wel.

We zijn bij donderdagochtend 8 uur aanbeland, de auto moet weg voor een APK, ik rijd terug naar huis met Evelien, om drie uur later dezelfde rit weer te maken, geen bijzonderheden aan de auto, hè, fijn hoor. We gaan ‘s middags even langs de Stoffenkoning in Rucphen, zomerstoffen kopen om shirts te maken, want in de tricot du Punto shirts krijgen we het wel erg warm bij inspanning. Goed geslaagd belanden de lappen in de wasmachine om alvast voor te krimpen, vrijdag gaan we knippen, Evelien als eerste

En daarna is mijn stofje aan de beurt, ook heel zomers en soepel vallend. Jon pikt mijn strijkplank in, het is behelpen met het strijkhammetje

Ik ben tot aan de zomen van de mouwen en panden gekomen, toen ik pas echt gevloerd werd door vervelende groene slijm producerende holtes (alleen in het hoofd) en hoestbuien waar je u tegen zegt, net als manlief en Evelien. Ik moest logischerwijs maar wel stevig balend maandag de afspraak met de implantoloog voor donderdag afzeggen (zodat iemand anders in mijn plaats kan gaan, ik wist maandag nog niet hoe het donderdag zou gaan met me, dus toch maar bijtijds afgezegd) en nu loop ik dus nog langer met een gat in mijn mond, alleen zichtbaar als ik breeduit lach. Het is niet voor niets dat ik met mijn lippen op elkaar grijnsde toen ik vrijdag op de bee mijn stitch journal liet zien én paparazzi op me af zag komen.

7eeef88e-926f-42d7-9a00-1048e052bcc6
Gelukkig was ik dinsdag al dusdanig opgeknapt dat ik zonder hoestbuien of gesnotter (lang leve de neusspray) naar de kapper kon, al schrok de kapster van mijn stem toen ik haar groette, rauw en heel donker. Zwoel als dat je ding is.

Bijna woensdag, dus ging ik dinsdag aan de slag met de twee randjes van week 14 voordat Marion de randjes voor week 15 voor ging doen in haar woensdagse video hier op YouTube. En zo te horen was Marion ook flink verkouden en wat schor, het heerst. Ik heb een randje afgekregen, geborduurd met zijde lint, ik had járen geleden in Barcelona een handjevol Mokuba embroidery ribbons gekocht, het is azlon, een kunstmatige zijde.

Leuk om te doen, ik heb het wel in de borduurring gedaan, dat vind ik fijner werken. Mooie gele kraaltjes in het midden maken de bloempjes af. Nou, bijna af.

Daarna heb ik met Derwent Inktense groen rond de kraaltjes aangebracht en lila op de puntjes, heel subtiel en met een niet te natte kwast, want het trekt heel snel in de vezels van het lint. Tadaaa.

Ik zal vanavond proberen het volgende randje te maken, en dan stoppen als Jon vindt dat het mooi is geweest, en weer vroeg naar bed, want het gehoest is nog niet voorbij.

Fay is gek op de schommelbank, foto van woensdagmiddag toen het droog was, meer hierover in het volgende blogje

Bee en meer

Jon is er zo klaar mee, al dat zalf in zijn ogen, hij zoekt vaak een veilig heenkomen in Eveliens woonkamer, een knap baasje die hem nu kan vinden.
5afe3e82-35a5-4d65-83be-04e234df9b9e
Het gaat zo goed met zijn ogen dat hij morgen kan stoppen met de behandeling. Ik weet het, de dierenarts had twee weken gezegd, maar volgens de bijsluiter mag de frequentie aangepast worden naar gelang de verbetering. En zijn ogen zien er al twee dagen mooi een fris uit, dus vandaag (dag 10) heeft hij het maar twee keer gekregen en morgen is het klaar. Het bezorgt hem zoveel stress dat hij zich weer meer gaat likken, dus hopelijk stopt hij hiermee als de stress wegvalt.

Afgelopen vrijdagmorgen ging ik weer naar de maandelijkse handwerkbee in Etten-Leur, ik ging als eerste op jacht naar mooie draadjes voor het crazy quiltblokje, helemaal happy 😊 . Het speldje dat in het groene klosje zit gestoken is een cadeautje van Miranda, deze had ze een jaar/jaren geleden gemaakt en al aan de andere dames uitgedeeld. Het krijgt een mooi plekje op mijn speldenkussen.

Miranda had een bijna affe quilt meegenomen, zo mooi, maar omdat hij niet op internet mag komen doen we het zo

Mooi hè.
Mijn show&tell was bescheidener, hier laat ik hem zien aan Marlieke die tegen de middag even langs kwam
7eeef88e-926f-42d7-9a00-1048e052bcc6
Ik had een klein handwerkje meegenomen om aan te werken, het garen en de kraaltjes had ik thuis al uitgezocht, maar eerst laat ik jullie zien wat ik al eerder had gedaan.
Met de Sewline air erasing stift tekende ik boogjes om hier de rijgsteekjes te maken, achteraf gezien had ik ze iets minder bol kunnen maken, zodat later de naden beter bedekt werden. Al doende leert men.

Een whipped stitch

En daarna lazy Daisy steken (die ik dus groter had kunnen maken) met rechte steekjes als blaadjes en Franse knoopjes om het af te maken

Nog een randje

de bullionsteken met roze verloopgaren en de kleine groene kraaltjes borduurde ik tijdens de bee.

En thuis ging ik lekker verder, en Jon hield de wacht

Zaterdag hadden we een familiedag in een gezellige café op de oude markt. Er was een nostalgische kermis gaande, en voor de kleintjes voor wie zo’n hele middag stilzitten veel gevraagd is, was dit een fijne onderbreking, ook ons Sophietje vermaakte zich in de draaimolen en het treintje. We hebben genoten van iedereen weer te zien en velen te hebben gesproken, een dag met een goud randje.

Zondag en maandag heb ik tussen de buien door in de tuin gewerkt en ook weer wat geborduurd.
Het gaat lekker, ik gebruikte groene zijde lint gewoon omdat het kon, met witte bloempjes er op, naar het voorbeeld van Marion. Het volgende randje is een eigen inbreng; mijn crazy patchwork bladzijde bestaat uit meer lapjes dan die van Marion, dus zal ze minder naadjes moeten bedekken met siersteken, vandaar dat ik er al twee zelf bij heb verzonnen. Ik heb boekjes met siersteken, en ook op internet kan je veel vinden, zoals op deze website van Mary Corbet

Als laatste nog een groen kraaltje er in naaien en er is weer een randje klaar.

Als laatste maakte ik nog eenvoudige Cretan steekjes in het groen, hier zal ik later nog iets in, op, naast of doorheen borduren

Woensdag laat Marion weer nieuwe stekencombinaties zien, ik ben benieuwd. De schilder komt die dag om de schuifpui en het houtwerk ernaast af te lakken, en dan is het wel handig dat ik in de buurt ben. Hopelijk houden we het die dag droog. Als de katten maar niet tegen het pas geverfde hout gaan leunen.

Crazy

Op weg naar het winkelcentrum fiets ik langs het voetbalveldje aka Soccerfield voor Pokemon spelers,

en heel toepasselijk en niet onverwachts is een groep basisschool jongens daar aan het voetballen. Ik parkeer mijn fiets een stukje verder op uit het zicht van de kinderen om Pokemon uit de gym te gooien, als drie meisjes op de fiets aan komen rijden, ze fietsen zo langzaam dat ze bijna stil staan. De oudste hoor ik richting de jongens kijkend zeggen: “zullen we ze joinen met voetballen?”, waarop een jonger meisje naast haar fietsend haar vol bewondering aankijkt en knikt, geen idee wat joinen betekent maar het klinkt spannend.
Op de terugweg zie ik ze samen met de jongens voetballen, en als ik even later onze oprit op fiets, zie ik dat de buurkinderen iets verder op in de straat ook aan het voetballen zijn, leuk hoor.

Gisteren was geen weer om in de tuin aan de gang te gaan, ik ging lekker op de naaikamer lapjes strijken en op de stof leggen voor pagina #4 met crazy patchwork. Jon liep over de lapjes heen naar het plekje onder het raam, lekker boven de verwarming.

Het regende, hagelde en aan het eind van de middag was het flink aan het bliksemen, en toen ik stond te koken brak het zonnetje door en kwam er een regenboog 🌈
Na het eten haalde ik mijn naaispullen van boven en ging lekker in de woonkamer aan tafel zitten, even dit blok afmaken zodat ik de volgende dag -vandaag dus- de siersteekjes er op kon gaan zetten. Hoor ik nou mensen knarsetanden bij het zien van dat gele lapje met rondjes in felle kleuren en dat witte lapje met pimpampoentjes? 😆 ik vond het halverwege wel erg op elkaar afgestemd en saai worden. En het woord “crazy” is met deze twee lapjes wel toepasselijk. De vier lapjes rechts onder heb ik trouwens ook gebruikt om mondmaskers van te maken, het lijkt wel een eeuw geleden en toch ook weer niet, er is zoveel gebeurd de afgelopen jaren.

Aan de linker en rechterkant van het crazy patchworkblok heb ik de stofrandjes onder gevouwen en vastgenaaid, de boven- en onderkant worden later naar binnen gevouwen als ik de pagina’s tegen elkaar vastnaai. De kleine rijgsteekjes waarmee ik de lapjes heb vastgezet zullen na afloop niet meer zo goed te zien zijn, hier komen namelijk de vele siersteekjes. We gaan het beleven.

Ik had een maand eerder al een probeersel gemaakt bij een naadje van mijn schootkussen; zie hier de kussenrol die op mijn schoot ligt als Jon er niet ligt waar ik dan mijn iPad op zet, of met mijn armen op steun als ik zit te handwerken. Ideaal!

Ik heb maar een naadje bedekt met een simpele steek, en ik liet het hierbij wegens gebrek aan inspiratie.

Sherlock en Fay zijn moe na een ochtend buiten rennen, ze hebben mekaar gewassen en zullen hier de komende uren nog wel liggen.

Jon laat zich even niet zien; vrijdagmiddag was hij bij de dierenarts vanwege oogontsteking aan beide oogjes die nu vier maal per dag een gedruppeld moeten worden. De dierenarts bekeek zijn ogen nadat het met een gifgroene vloeistof was gedruppeld, er waren geen beschadigingen te zien. Hij schreef oogzalf voor, en toen hij zei dat Jon deze vier maal per dag moest krijgen voor twee weken lang, dacht ik “holy shit, nee toch, vier keer per dag?”, maar ik dacht hardop en hij moest lachen. Nou, dat gaat een feestje worden. De eerste drie, vier keer zal makkelijk gaan, maar daarna ziet Jon me al aankomen en moet ik alle kunstjes uit de kast halen om hem te kunnen behandelen.