‘s Morgens vroeg springt Fay op ons bed als ik me na het douchen aankleed, ze is heel kroelerig, geeft kopjes tegen de hand van manlief, en komt dan ook bij mij bedelen om aaitjes. Puk ligt de laatste tijd op een van de traptreden naar de bovenste verdieping en komt pas in actie als hij me naar beneden ziet gaan. Ze wachten op de onderste traptreden terwijl ik Jon en Sherlock vrijlaat uit de garage. Een gekir en neusjes tegen elkaar en dan gaan ze achter elkaar aan naar de keuken en staan ongeduldig te wachten tot ik de deur naar de kamer open. Ze rennen achter me aan naar de schuifpui, en als ik deze open doe hebben ze opeens geen haast meer. Genietend van de luchtjes buiten lopen ze gezamenlijk rustig over het gras, hapje hier, snuifje daar, een slok uit de vijver nemen, en dan onder de heg door even op de oprit van de achterburen kijken om vervolgens weer terug de tuin in te duiken. Ze voelen zich hier veilig
Daar krijg je dorst van hè Fay
Oooh kijk, de Viburnum is na de grote snoeibeurt opeens flink aan het uitlopen
De trompetbloeier bloeit
En de roosjes doen het ook goed
Uh zie ik dat nou goed? Nog meer bloemen in de magnolia? Joepie 🎉
Het ochtendlicht komt langs het zijraam naar binnenin het lijkt net of de paars bladerige plantjes licht geven
Lieve bloempjes aan een andere door Evelien opgekweekt stekje die ik op Moederdag van haar kreeg.
De postbode brengt ‘s middags een dikke enveloppe van een quiltvriendin, onderzetters passend bij de Great Barrier Reef mandala, voor mijn verjaardag, zo lief 🥹 Ze zijn 3-D, de vissen bewegen als je vanaf verschillen kanten bekijk.
Tijd om het bloesje dat ik eergisteren had geknipt af te maken, het ging mooi uit het restje stof van de jurk, Jon ligt al in de startblokken, kom maar op met dat lapje
Hij was zo hebberig dat ik het vastspelden op schoot moest doen; ik heb hetzelfde patroon gebruikt als de jurk, maar dan korter, duh.
Schooltijd is uit, Jon kijkt of de kinderen veilig de straat oversteken
Poeh, vermoeiend hoor
Het bloesje kwam gistermiddag op twee mouwzoompjes na af, deze zal ik zo doen. En dan kan ik koekjes bakken, het deeg heb ik gisteravond al gemaakt, het is dit recept Ik denk dat ik een deel van de uitgestoken koekjes rauw in de diepvries stop, eens kijken hoe dit gaat als ik ze over een week of twee dan bak. Ik schrijf dan wel met stift op het doosje hoe lang en hoe heet ik ze moet bakken. Ik vind koekjes bakken leuk, maar bij veel recepten moet je het deeg een uurtje laten opstijven in de koelkast, en daar heb ik niet altijd het geduld of de tijd voor.
Er staan heel veel koekjesrecepten op hun website (blog), ook gluten-free en vegan. De deegrollen heb ik al een tijdje in huis, hier gekocht toen Rusland Oekraïne aanviel, door ze hier te kopen steun je de Oekraïense soldaten. Ze zijn zo mooi, ook om als cadeau te geven, ze worden pas gemaakt na bestellen, en een week later had ik ze in huis.
Het warme en vochtige weer maakt dat de tuin er prachtig en groen bij staat, de mini sering is na de snoeibeurt in juni weer aan het bloeien
De hortensia doet het geweldig, deze heeft in het voorjaar een snoeibeurt gekregen waarbij ik de helft van de plant kort heb geknipt, deze takken lijken nu ook bloemknoppen te vormen. Deze variant bloeit het hele jaar door met nieuwe bloemen
En de Thalictrum is de lucht in geschoten, sommige stengels zijn meer dan twee meter hoog! Hier groeit hij door de geel bloeiende budleija, die steun heeft hij wel nodig
Want de stengels zijn erg fragiel
Een paar spelende katten die er door rennen en ze liggen plat, gelukkig is er nog niet een afgebroken. Er staan een stuk of vijf door de tuin verspreid.
het gras groeit als een malle na de voeding van twee weken geleden (elke drie maanden krijgt het wat te eten), en de graskantjes doen lekker mee. Tijd om hier wat aan te doen voordat het gras het terras over neemt, de voegen in het terras maakte ik ook gelijk onkruidvrij, na deze foto’s veegde ik er nog wat breker zand in bij gebrek aan zandbakzand.
Maar wacht, er is nog meer; jaja, dat komt vanavond of morgen wel weer. Een paar keer per jaar steek ik met een graskantschep de randen recht af en de rest van de tijd werk ik het bij met een graskantschaar. Ik zit al met een scheef oog naar eentje met lange steel te kijken, zou dit makkelijker werken? Even dacht ik nog een grastrimmer te vragen voor mijn verjaardag, maar heb dit idee toch maar laten varen; er gaan tientallen cm’s aan plastic snoer op per beurt, en dat gaat ergens naar toe hè. Nee, dan maar met de hand knippen, er zwerft al genoeg plastic in het milieu.
Je wordt gewoon bang om nog iets te eten of drinken, zo hoorde ik op tv over dat de diervoerproducenten doodleuk levensmiddelen die niet meer in de winkel verkocht kunnen worden inclusief verpakkingen vermalen en dit tot voer verwerken. En zo krijgen niet alleen de dieren maar ook de consumenten de microplastics binnen, jong en oud. Ik werd er een beetje misselijk van, waarom doen ze dat? Gemakzucht, productiekosten laag houden door meer massa in de vorm van onverteerbaar afval toe te voegen, dollartekens in de ogen en een “fuck it, wat niet weet wat niet deert” mentaliteit?
Waar is de controle op dit soort producties? En de boeren die zo van hun dieren houden, die zouden hiervoor op de barricade moeten gaan, de diervoerproducenten voor de rechter slepen. Ben benieuwd wat de politiek doet na het horen van deze wanstaltigheid, vrees dat dit onderaan het pappen en nat houden lijstje van Groningen en de toeslagen affaire van de belastingdienst (ingewikkelder kunnen we het niet maken, schandaliger wel) affaire komt.
Oeh, stop, ik heb een halve pagina even gewist, ik was op dreef gekomen en was druk in de weer met vingertje wijzen, adviezen geven, en voorspellingen doen, jakkes.
Even rustig (buik)ademhalen, geen koffie meer voor vandaag en zo lekker gaan naaien, daar word ik wel rustig van, mits de stof nu gewoon doet wat ik wil. Gisteren moesten de pootjes van Jon er aan te pas komen om de boel recht te laten lopen, de stof is echt prachtig van kwaliteit en soepel, een beetje te soepel
De halsbies had ik al met hele dunne vlieseline speciaal voor dit soort stof bestemd verstevigd, tegenzomen met de naaimachine was niet goed gegaan, het stiksel trok teveel, brrr, voorzichtig uithalen maar. Ik besloot deze dan maar met de hand tegen te zomen en ging hiervoor gezellig beneden aan tafel zitten terwijl manlief naar vrouwenvoetbal zat te kijken. De zoom van de hals en het beleg had ik van de hals af gelegd en toen vlak naast de naad op het beleg rondom genaaid, zodat de bies na omvouwen niet de neiging heeft om in het zicht te rollen tijdens het dragen. Zie ook hier
Jon vond het geweldig dat ik aan tafel zat en kwam er bij zitten
Ik ga er zo verder mee aan de slag, eerst de mouwen er in zetten en dan de zijnaden sluiten alsmede ook de steekzakken (de stof is te dun om er een ander soort zak op te maken), aflocken en rolzoompjes maken in mouwen en onderkant jurk. Ik denk dat als ik er achter mekaar aan zou werken een hele jurk met een paar uur klaar zou zijn, maar ja, een mens moet ook poezen knuffelen en in de tuin wat doen, en luieren met de tv aan, genietend van een bakje koffie.
De katten waren op Jon na vrijdagnacht weer buiten gebleven, ze hadden geen zin in brokjes toen ik om half elf rammelde met de bakjes. Dan niet. De volgende morgen stortte ze zich uitgehongerd op hun brokjes, Fay was als eerste binnen en was al klaar met eten, Sherlock en Puk kwamen met wat vertraging binnen, van de schuifpui naar de keuken kan je in een rechte lijn lopen, maar door Puk z’n kleffe geduw gaat het meestal in een kronkelende lijn waarbij je Sherlock hoort zuchten en soms zelfs opgeeft en weer naar buiten rent, Puk in verbijstering achterlatend. Jon (rechts in beeld) at al die tijd lekker rustig door.
En toen, gistermiddag, gebeurde het. Puk lag op het gras, ik liep er naar toe in de hoop zijn snoetje te mogen aaien voordat hij snel buiten handbereik stapte, en hij bleef liggen! Sterker nog, hij duwde zijn neusje tegen mijn vingers aan, en begon te spinnen toen ik hem over zijn kopje en rug aaide. Snel zette ik mijn camera aan, na acht maanden van mensenschuwe kat naar dit, nog even en hij springt op schoot 🥹
Binnen laat hij zich nu gewoon elke keer als ik langs loop aaien als hij op de poef of tafel ligt, en vanmorgen kon ik hem ook voor het eerst uitgebreid aaien toen hij onder tafel lag te chillen. Niet de meest handige houding voor mij, het aaien duurde ook niet lang. Hij was vannacht weer buiten, deze keer zonder zijn maatjes, ik probeerde hem nog naar binnen te lokken, maar hij had geen zin. Hij liet zich wel lekker aaien terwijl hij op het gras lag, maar daar bleef het bij.
Ik durf het nog niet aan om hem buiten op te pakken, ben bang dat hij dan in paniek raakt. Dit oefen ik liever als hij binnen is, gewoon net zoals ik bij Sherlock deed, van hele kort onder de buik beetje omhoog tillen maar wel met achterpootjes op de grond en weer loslaten, tot helemaal optillen maar wel net boven de grond en weer loslaten. En dan opeens kon ik hem optillen tot vlak tegen mijn borst aan, oei paniek bij hem, want wat zijn mijn ogen groot van zo dichtbij, en weer los. Het scheelde wel dat Sherlock toen al af en toe bij mij op schoot sprong en kort bleef liggen, daar heeft Puk zich nog niet aan gewaagd.
Toen ik vanmorgen de schuifpui opende kwam hij vanuit het schuurtje aanrennen en wachtend op zijn eten streek hij met zijn lijfje voorzichtig tegen mijn benen en liet hij een allerschattigst klein miauwtje horen. Ik smolt.
Na een zinderend hete vrijdag volgde een afkoelende nacht, Tim kwam onder de morgen bij ons slapen na een bezoek aan vrienden die even allemaal in Roosendaal waren, bijkletsen met een biertje. We zwaaiden hem na de brunch uit, tot over een week of drie (dan ben ik jarig)
Begin van de middag ging in de buurt wandelen, DH lag lekker te slapen, net als alle katten, dus kon ik gaan lopen zonder achtervolgd te worden en me daar zorgen over te maken; het was community Day van 11 tot 2 en ik hoopte shiny Pokemon te kunnen vangen, thuis vond ik er al een
en jawel, buiten waren er nog veel meer. We hebben gelukkig een paar stops en gyms in onze wijk zodat ik niet de stad in hoefde te gaan.
Teruglopend bij huis een paar foto’s gemaakt van de tuin,wat een kleuren
Ik zal komende herfst meer verbena’s in de voortuin zetten, ze doen het hier goed en worden hoog (1.50 cm en hoger) er komen in de achtertuin vele jonkies op tussen de tegels. Zo mooi, de paarse bloemen lijken te zweven
de ligusterheg begint te bloeien, ik had hem eigenlijk een flinke snoeibeurt willen geven in febr/mrt omdat er veel kaal hout in zit, shit happened, de insecten zijn er in ieder geval blij mee en het ruikt ook lekker als je er langs loopt.
Toen ik de voordeur opende schoot ik in de lach, Jon had me duidelijk gemist en was gaan slepen met alle knuffels uit de garage, en dit gaat altijd gepaard met zeer luide klagelijke diepe keelgeluiden. Net zoals nu aldus manlief.
Begin van de week lag er een piep vogeltje onder de brievenbus, en toen de krant werd bezorgd hoorde ik het piepen 🤣
Vannacht piepten manlief en ik toen onze voeten werden aangevallen door een van de drie katten, ik voelde de nagels in mijn voeten slaan en heb ze toen een hele tijd niet bewogen. Sherlock was gisteravond als laatste binnengekomen, Jon lag al in de garage te slapen, en in het loopje naar de garage schoot Sherlock plots de trap op, no way dat hij zich daar liet opsluiten.
Puk en Fay zaten ook al op de trap hem te knuffelen, meeste stemmen gelden. Hij kreeg zijn midnightsnack en ik moest er bij blijven om te voorkomen dat de andere twee hem weg zouden duwen om mee te eten, Sherlock is niet bepaald dominant. Bij Jon zouden ze het niet moeten wagen, een snauw naar links en rechts en ze gaan op veilige afstand afwachten of er nog restjes overblijven.
Het was een gezellige boel, veel rennen en spelen, en toen we naar bed gingen trippelden ze nog even door onze slaapkamer en renden naar boven naar hun slaapkamer. Tot onder de morgen, toen er eentje onze voeten dus aanviel, ik zag een dikke kras op een voet, dus het was geen droom. We waren een uur later op dan normaal, en toen ik in de badkamer bezig was kwam Sherlock er bij, lekker op de mat rollen, bedelend om aaitjes, en zowaar lieten Fay en Puk zich hier ook zien, iets wat ze anders zelden of nooit doen, en ik kon ze ook beiden aaien, Fay vond het geweldig, maar Puk bleef op zijn hoede. Ik zag hem denken: “Vooruit dan, maar alleen op mijn kopje en that’s it”. En toen ik de verleiding niet kon weerstaan en hem achter zijn oren door over zijn rug aaide liep hij rustig de badkamer uit met zijn staart recht omhoog.
Tijdens het tanden poetsen hoorde ik Sherlock beneden klagelijk miepen, en toen ik eenmaal aangekleed de voordeur van het slot draaide stond hij met samengeknepen billetjes met zijn neusje tegen de deur ongeduldig te wachten. Puk en Fay neusden lief met Jon toen hij de hal inliep, en liepen door de kamer om via de schuifpui er uit gelaten te worden. Even later zag ik ze achter elkaar aan rennen door de tuin, dolle pret.
Puk is al groter dan Sherlock, en hij begint steeds dominanter te worden, hoewel hij Sherlock nog wel steeds begroet alsof het zijn moeder is, samen oplopen naar de keuken waarbij hun route meanderend door de kamer gaat eer de keuken is bereikt. Sherlock wordt hier zo moe van en werpt me een wanhopige toe: “Zeg er eens wat van”. Als ze eten ga ik er wel vaak bij staan om te zorgen dat het ventje ook wat eten binnen krijgt. Het is wel goed voor de lijn, zijn buikje is al minder aan het worden. En na het eten weer even stoeien
Vorig weekend zaten we op verjaarsvisite bij Suzanne en Ferry in de schaduw van de parasols, in matching kleren. Evelien wilde hier ook wel een jurk van hebben, maar helaas is deze stof nergens meer te koop. Ik had het cadeautje voor Suus in verkoelende kerst papier verpakt, moet kunnen.
We moesten gelijk denken aan de vakantie van 2001 in Amerika waar we als “the orange family” werden aangesproken toen wij meisjes met dezelfde tricot jurken van dezelfde oranje (sinaasappels) stof door parken liepen. Dit is in Sacramento, eekhoorntjes overal
En in een indianen park, Suzanne wilde niet meer op de foto, ze verstopte zich achter haar grote zus.
En papa nadoen
Op hete dagen lopen de katten met me mee als ik de hanging baskets en potplanten water geef
Ze houden het goed in de gaten als de potten beginnen te druppelen aan de onderkant, want dan zit het reservoir vol en moet ik stoppen. Ze proberen de druppels te vangen en zoeken tussen het gras waar ze zijn gebleven.
Vooral de tuinslang vinden ze geweldig als hij beweegt, ik had het pas door toen ik hard moest trekken, Puk trok terug.
Kijk eens hoe vernuftig deze bloemblaadjes gekleurd zijn, eerst dacht ik dat het rode deel aparte bloempjes waren, maar neen
Tikkertje spelen op het gras, Sherlock heeft zich verstopt onder de graspol en schiet daarna ongemerkt naar binnen
Ik mag ook even meespelen, Jon wordt helemaal wild als hij het stokje ziet bewegen,
Puk en Fay zien wat bij de vijver en rennen er naar toe, ik hoor plons plons en zie ze beteuterd kijken, de kikkertjes zijn onbereikbaar geworden voor ze. Nog even kijken of er echt niks meer zit tussen de plantjes rond de vijver, jammer.
Even bijkomen
Zo lief, Sherlock ligt er ook vaak naast, maar als hij ziet dat ik een foto ga maken springt hij er snel af. Slecht voor zijn reputatie.
De ingekorte takken van de Viburnum beginnen uit te lopen, hier en daar zijn de als dikke pukkels opgezwollen knopjes al open gebarsten
De bijen die onder het dak van de bovenste verdieping zaten, waren zaterdagmiddag al nergens meer te bekennen, wel vond ik een paar hele kleine dode bijen op de grond onder het raam in de logeerkamer, en ook een paar op de vensterbank in de andere kamer. Ze waren volgens mij via de ventilatieroosters naar binnen gekomen. Zou de activiteit van een paar dagen eerder het uitvliegen van de jonge bijen zijn geweest en dat de oudere bijen naar binnen vlogen om te helpen of zo?
De laatste twee weken voelde manlief zich achteruit gaan wat energie en eetlust betrof, en hij begon af te vallen. Maandag heb ik de life coach gebeld, ze zei dat de vermoeidheid er bij hoort en dus heel normaal is, maar het afvallen betekende wel dat hij veel te weinig calorieën en ook veel te weinig eiwitten binnen krijgt, en dat hij zes hapjes tussen de maaltijden door moet nemen. Stukjes worst, blokjes kaas, een eitje, een ijsje, en allemaal volle producten. Valt nog niet mee als je niet echt trek hebt. Er is een diëtiste ingeschakeld waar we komende week een video gesprek hebben.
Manlief moest ook starten met revalideren, gisteren was de intake. We gaan het samen doen, zolang hij geen auto mag rijden en het te ver weg is om te fietsen ben ik zijn chauffeur, en als ik er dan toch ben mag ik mee doen, weliswaar met verwijzing van huisarts, maar daar mijn eigen fysio on hold werd gezet in december zal dit geen probleem zijn.
De onlogische oncologie revalidatie fysiotherapeute had ook nog een goede tip voor manlief om aan extra eiwitten te komen naast de Whey shake, blokjes kaas, ei en worst die we gelijk waren gestart, namelijk kleine cakejes genaamd Bouwsteentjes, te koop bij de Jumbo (diepvries). Uiteraard heb ik gelijk een doos gehaald, ze zijn zo groot als een uit de kluiten gewassen Leonidas bonbon, en het smaakte goed. Laten we hopen dat de energie weer snel terug komt, het is zo deprimerend als het eten je niet smaakt en je zo snel moe bent.
We gaan verder met een vrolijke noot, Jon hield de wacht terwijl ik aan een geheim project werkte. Hij zat zo dicht tegen de naaimachine aan dat hij het genaaide deel tegenhield
“Jon, kan je echt niet een stapje opzij doen?”
“Nee, want niemand mag het zien, doe weg dat toestel.”
Oké.
Jammer maar helaas mag ik niks showen, Jon kan heel streng zijn, maar de top is klaar en wat is hij leuk 😻
Ik had dinsdag stof gekocht om twee zomerjurken te maken, maar kon het patroon dat ik had getekend voor de jurk (zie bovenste foto in dit blogje) nergens vinden, pas na helemaal leeghalen vond ik het in de tweede la: het lag uiteraard helemaal onderin. Jon hielp met zoeken en moest er even van bijkomen
Dat hij eruit moest toen ik de la opnieuw vulde vond hij niets, ik moest hem er uit tillen waarbij hij zich zo slap mogelijk hield. Hij klauwde zich nog net niet vast aan de la.
Terwijl Fay onkruid wiedt kan ik even een blogje schrijven
De bananenplant en sereh staan sinds het weekend weer buiten, het was zulk lekker weer
Na het grasmaaien ruikt alles zo heerlijk
Frisse kleuren
De vijver wordt aan het zicht onttrokken door de hard groeiende herfstasters en verbena
De wintergroene magnolia staat in bloei met twee bloemen, toen ik de eerste bloem ontdekte was ik opgewonden als een klein kind dat in de rij staat voor de zweefmolen
Bij de tweede bloem was het er niet minder om, jeetje, nog een, maar je moet er wel opletten, want de bloemen blijven maar heel kort mooi,
hooguit twee dagen
Een subtiel zoete geur komt er van af
en dan verwelken ze alweer. Dus als je een paar dagen van huis bent, of om welke reden dan ook niet naar de boom heb gekeken, kan je het zomaar missen.
Toen ik vorige week met vers gebakken scones even langswipte bij Ellie die net was verhuisd, kwamen gemberkoekjes ter sprake; ze hadden een doos koekjes gekocht bij Ikea denkend dat dit gemberkoekjes waren, niet dus, het bleken de wel lekkere maar zo verslavende havermoutkoekjes te zijn, van die flinterdunne crunchy gebakken lucht koekjes, en opeens had ik zin in gemberkoekjes.
Na een paar dagen van wegdrukken en negeren ging ik ze toch maar maken, dat is de enige manier om van dit soort obsessies af te komen, en ik bakte het soort met zachte binnenkant en krokant jasje. Om ze iets pittiger te maken ging er een mespuntje witte peper bij en een half potje kleingesneden gemberbollen, of te wel stem gember. Ik gebruikte dit recept, zo zalig, drie koekjes waren op voordat ze de koektrommel zagen, en de helft van de lading bracht ik gelijk naar Ellie voordat er niks over zou blijven. Ik ga nog een lading maken, maar dan de dunnere krokante variant, even een goed recept zoeken, internet staat er vol mee. Bij de supermarkt kocht ik een groot stuk gember, de helft wil ik versuikeren (eerst klein gesneden stukjes een klein uurtje net onder de water laten sudderen, en na afgieten hetzelfde gewicht van gember aan suiker erbij doen met een paar eetlepels van het afgegoten vocht. Dit zachtjes aan de kook brengen en al roerend laten kristalliseren, uitstorten op bakplaat en uit elkaar halen, en zodra het helemaal is afgekoeld kan je dit drie maanden in afgesloten pot bewaren) De versuikerde gember geeft weer net een scherpere zoete smaak en dit gaat dan ook door het koekjesdeeg, samen met droge gember poeder, geraspte gember, en stem gember.
Laatst stond er gebakken zalm op het menu maar bleek de whiskey cocktail saus van Calvé ranzig te zijn geworden, gelukkig kwam ik hier op tijd achter, maar om naar de winkel te gaan om een nieuw flesje te kopen stak me tegen. “Is zelf maken geen optie?”, vroeg manlief, en toen herinnerde ik me dat dit de laatste keer ook goed beviel, en ik had alles in huis. In het potje deed ik eerst een eetlepel whisky, een eetlepel tomatenketchup, drie eetlepels mayonaise, deksel er op en schudden maar. Na het proeven gingen er vier druppels Worcestershire’s saus in, beetje peper en zout, weer schudden en proeven, niks meer aan doen. Zalig!
Minder zalig: de geur van zweetvoeten hing naast de tv bij het raam, en de bloemen aan de fluweelplant zijn hier verantwoordelijk voor, maar ze zijn te mooi om er uit te knippen, iets wat mensen doen als de geur door de hele kamer gaat. Gelukkig ruik ik het alleen in deze hoek.
De tas met restjes van de Harbour Blanket liet ik express in het zicht in de woonkamer staan (men struikelde er net niet over) zodat het niet als andere restjes vergeten zou worden. Ik had bij Tertia gezien dat ze bezig was met het haken van leuke bloemen, en omdat ik tot nu toe alleen maar recht had gehaakt met flauwe bochten wilde ik een heldere uitleg over mooie rondjes haken en hoekjes omgaan en vond er eentje bij jessieathome.com en ging aan de slag. Rond de bloemen wordt een hexagon vorm gehaakt, dit doe ik later. Het eerste bloemetje links is duidelijk te strak gehaakt, het laatste bloemetje is misschien iets te los?
Op momenten als deze mis ik de Herelse bee, want waar je ook een vraag over had, er was altijd wel iemand die het je kon vertellen en laten zien hoe het moest, en je ook wees op wat je verkeerd deed of waar je beter op moest letten. YouTube toont de uitleg, maar met een “Doe ik het zo goed?” vraag kijken alleen de voorbij lopende of naast me liggende katten me aan. Die vinden alles goed, zolang er ook af en toe maar wat te snaaien valt.
Sherlock gaat ‘s morgens graag via het keukenraam naar buiten, en Puk hupte achter hem aan, beetje gedesoriënteerd om zich kijkend.
Sherlock hoorde dat ik brokjes in hun bakjes deed, en kwam weer naar binnen
en voor het eerst kwam Puk ook via het raam naar binnen
Aan het eind van de middag ging ik na het onkruid trekken, struikjes snoeien en uitgebloeide bloemen wegknippen, waarbij Puk me op de voet volgde,
even op de schommelbank zitten, en gelijk nam Jon plaats naast mij
Hij is altijd zo blij als hij als enige de volle aandacht krijgt
Even de voortuin laten zien, een hele droge voortuin waar ik nog steeds zoekende ben met wat ik het beste kan doen met de grote bak waar het gras in groeit. Momenteel houd ik het bij steeds kortknippen zodat de vaste planten nog te zien zijn en hun ding kunnen doen. De brem heeft dit jaar niet gebloeid, gevalletje te laat snoeien doet niet meer bloeien. Dit jaar heb ik er dus niets meer aan gedaan.
Na een ochtend van achter elkaar aan rennen maken de kleintjes zich klaar voor hun middagdutje
Jon liep eind van de middag te zeuren om eten, en toen ik met hem meeliep naar de keuken zag ik het, wat een huishouden, de bakjes zijn leeg, nou ja, bijna leeg maar in de ogen van een kat zit er niks meer in.
De laatste week zijn de kleintjes snel binnen voor de nacht, ik steek mijn hoofd buiten de schuifpui, roep “eten”, loop de keuken in alwaar Jon me ongeduldig staat op te wachten, en rammel expres hard met de metalen voerbakjes terwijl ik er brokjes van grote hoogte in laat vallen. En opeens draaien er vier katten om me heen (gelukkig staan er geen buren aan de deur, die ook wel zin hebben in eten) en hoor ik DH de schuifpui dicht doen, mission accomplished. We kunnen weer met een gerust hart gaan slapen.
