Gistermiddag liepen Puk en Sherlock als een Siamese tweeling de keuken in en na een paar keer wisselen van plaats omdat Sherlock wat meer ruimte wilde hebben ipv een bakje te delen met Puk zaten ze zij aan zij te eten. Fay kwam er ook bij, beetje aarzelend omdat Puk met zijn buikje over het derde bakje hing

Na het avondeten keek ik nog even naar de Viburnum en besloot er nog meer af te halen, Sherlock liep met me mee en ging hard zuchtend op het terras liggen, hij keek me met een “moet dat nou?” blik aan. Ja, dat moet. Ik begon met eerst een paar takken weg te knippen die aan de bovenkant uitstaken

En daarna aan de kant van het pad wat takken halveren in hoogte, zodat de nieuwe groei de zijkant zou bedekken.

Hier heb ik met rode streepjes de knip- en zaagstompjes aangegeven

En toen moesten de twee takken richting het huis eraan geloven

Whaaa dat ging lekker, zo lekker dat ik de andere takken die uit deze ene stam kwamen ook afzaagde, ik voelde mijn buik-,arm- en borstspieren branden, watjes, niks meer gewend.

En hier laat ik het bij, volgend jaar zal ik de andere helft verjongen. Nu hebben we toch nog schaduw in de kamer van de overgebleven hoge takken,

Puk besloot gisteravond buiten te blijven, hij had het veel te veel naar zijn zin met het volgen van de reptielen en egels in de tuin. Ik bleef tot half een op met de schuifpui open, hij liet zich niet binnenlokken met lekkere hapjes. Heel even stond hij wel binnen om een stukje kip op te peuzelen, maar nog voor ik een stap had gezet richting de schuifpui om deze dicht te maken was hij hem al gesmeerd.
Zwaar balen.

En al helemaal toen hij vanmorgen niet onder de veranda op de bank lag, zoals de eerste keer toen hij samen met Fay buiten bleef. Jon en Sherlock waren hem ook duidelijk kwijt, en nadat ze hem binnen nergens zagen, gingen ze naar buiten. Ze kwamen om negen uur even binnen om wat te eten, zoeken met een lege maag is als boodschappen doen met lege maag, niet erg praktisch. En daarna waren ze bijna twee uur buiten, normaal zie ik ze in de tuin spelen, maar nu niks van dat al. Alleen Fay zag ik zitten op het egelhuis, duidelijk op de uitkijk. Tegen elf uur liep Sherlock opeens binnen met Puk, hij zag er uit alsof hij door hoog nat gras had gelopen en Sherlock liep met een tevreden blik achter hem aan de keuken in. Jon kwam even later aanrennen, even een neuzencheck en kontje ruiken, hij was duidelijk blij hem te zien. Fay kwam ook aanhuppelen en zat er een hele tijd naast, hem uit te dagen om te spelen, maar hij was moe.

Puk bleef de rest van de dag binnen op een paar korte pitstops na, even uit de vijver drinken en weer naar binnen. Sherlock had de op de vloer gevallen pepermuntbal gevonden en racete er mee door de kamer, Puk rende vrolijk achteraan. 

‘s Middags lag hij op tafel te soezen, ik liep langs om een kopje koffie te halen en als bijna altijd liet ik hem even aan mijn vingertopjes ruiken en probeer hem dan te aaien. Meeste keren deinst hij na een korte aai langs zijn neusje terug, maar niet nu, ik mocht hem overal op en onder zijn kopje, rug en borst aaien en kriebelen. Oooooh 🥹 na een tijdje aaien liep ik even weg om mijn mobieltje te halen en begon met filmen, en jawel, ik mocht hem weer aaien waarbij hij hard lag te spinnen

En een tijdje later liet hij het weer toe 😍 het lijkt alsof ik hardhandig aai, maar dat is niet hoor, ik ging ook zoekend met mijn vingers door zijn dikke vacht of hij geen teken bij zich had, want ik had er net eentje weggehaald bij Sherlock en eergisteren eentje bij Jon. Maar gelukkig voelde ik niks. Wat een mijlpaal voor dit ventje.

Het is duimen dat de junioren vanavond gewoon met Jon en Sherlock mee naar binnen lopen zodat ze voor de nacht weer binnen zijn, want dat slaapt wel fijner.

Zaterdagmiddag gingen we op verjaarsvisite bij Tim en Yvonne en pikten onderweg Evelien op bij het station. Lekker om er even uit te zijn, andere omgeving, andere katten, andere tuin en uiteraard lieve mensen om mee te kletsen. De zelf gebakken taarten en lekkere hapjes lieten zich smaken en de middag vloog om; de rit naar huis verliep rustig, DH zat met zijn ogen dicht na te denken, het effect van de chemo’s en bestralingen zijn voelbaar en afmattend. Het zal nog wel een paar maanden duren eer de accu weer is opgeladen.

Er viel de afgelopen week behoorlijk wat regen en de tuin lijkt ontploft, er is geen stukje grond meer te zien tussen de planten en de katten genieten van hun oerwoud.

Zondagochtend viel het kleurverschil van het jonge blad van de Viburnum op tegen het oude waar ik in april niet had gesnoeid, daar aan de bovenkant. De plant was goed herstelt van de snoei.

Ik zag dat de Magnolia rechts van deze hoge struik in de verdrukking stond, en besloot hem wat meer ruimte te gaan geven. Deze keer pakte ik er de hoge trap bij, en naast de gewone takkenschaar ook een handzaag. Ik had voor de zekerheid bij kenners gecheckt of het niet te laat in het seizoen was voor een rigoureuze snoei, het kan nog tot half juni. De taken werden verdeeld, eerst was het aan Sherlock om op het gereedschap te letten

Het snoeien en zagen van polsdikke takken deed ik in etappes, de lucht zag er dreigend uit en er was regen voorspeld, dus na een uurtje snoeien even alles opruimen en een kopje koffie drinken, waarbij Fay de taak van schootverwarming op zich had genomen.

Na deze pauze kon ik met een frisse blik bekijken waar ik nog meer af kon snoeien. Jon ziet mogelijkheden voor de ladder

Terwijl ik nog wat takken wegknip bij het raam, lopen Fay en Sherlock even langs

 Even opruimen en de volgende dag weer bekijken wat ik kan weghalen. Tussen de snoeipauzes door keek ik naar de opname van de eerste dag van de Chelsey Flower Show, en zag naast allemaal mooie tuinen en planten ook allemaal bekenden van tv, ben even haar naam kwijt, maar zag wel gelijk het jasje van een pineapple quiltpatroon, gemaakt uit kleine strookjes stof

Klaar voor de Chelsey chop in de tuin, de phlox heb ik wel al voor de helft terug gesnoeid zodat uit de gesnoeide takken nieuwe takken komen die een maand later dan de niet gesnoeide takken gaan bloeien.
Gisteren ging ik weer door met de Viburnum die nog niet naar mijn zin is. De bovenkant is te rommelig, elke keer als ik een uitstekend takje afsnoei steekt een andere opeens uit. De zijkant is uit zijn evenwicht, hij helt te ver over naar het pad. Even dapper zijn en die hele tak er af halen, halverwege beginnen, de handzaag steekt er al in

Dat viel niet mee, en toen ik “van onderen” riep kon Jon net op tijd wegspringen. Sherlock komt kijken waar de drukte om was en waarom Jon daar opeens loopt

Toen het was opgeruimd kwam hij weer aanlopen, of ik dat nooit meer wilde doen, hem zo laten schrikken

Er zit wat meer balans in de struik, maar het ziet er niet uit, zo gehavend.
Ik loop even de andere kant op om een foto van daar af te maken, en Jon sloft weer achter me aan. Niet alleen de top ziet er vreselijk uit, hoor ik hem verzuchten 😕

Dus hup op de ladder en in de struik reikend snoeien en zagen.

Manlief komt bezorgt vragen of ik wel op tijd stop voordat er niks meer staat, mmmm, nog een takje hier af, en een takje daar, en dan houd ik het voor gezien. Er moet ook genoeg blijven staan om bloemen te geven deze winter en voorjaar, hoewel alles wat nu aan nieuws komt ook bloemknoppen zou moeten gaan maken. We zullen het zien. En volgend jaar kan ik hem dan van boven flink inkorten, metertje er af of zo.

We gaan lekker eten en ‘s avonds nadat mijn net geschreven blog opeens was verdwenen toen ik hem wilde publiceren, keken we verder naar een Scandinavische detective, the Investigation, de in een duikboot vermoorde en daarna vermiste journaliste, de zoektocht naar haar lichaam en de frustratie waarmee alles gepaard ging; een waargebeurd verhaal van een paar jaar geleden.

Wat ons opvalt in Scandinavische series is hun communicatieve vaardigheden, of juist hun non communicatieve vaardigheden, waarom woorden gebruiken als schouders ophalen, een droeve, blije, vragende of berouwvolle blik ook kan. Geeft veel stiltes, al die afwachtende blikken, komt er nog wat meer aan van gebaartjes of blikken, of kunnen we naar de volgende scène. We leefden mee (nou ja, vooral ik) en riep “Vraag het dan!” Of “Zeg iets, bied je excuses aan, leg het dan uit man!” Maar het zijn wel goede acteurs, je voelt wel de wanhoop, verdriet en frustratie van toen. Goede serie dus.
Fay lag gistermiddag lekker van het avondzonnetje te genieten

Ze was zondagavond niet binnen gekomen en was gisterenochtend heel blij dat ze binnen verder kon slapen, en gisteravond was ze er als de kippen bij toen Jon en Sherlock kwamen informeren of het eten al geserveerd kon worden. Jon controleerde of de deuren naar de garage al open waren en toen ik naar de keuken liep stak Sherlock zijn kopje nog even naar buiten om te kijken waar Puk bleef. Gelukkig kwam hij er aan rennen toen het gerammel met het voer in de bakjes gaande was.

Nu kijkend naar de Viburnum (ja echt hè, ze blijft er maar over doorgaan) denk ik dat er toch nog iets af mag van de top 🤣 zoals hij nu is kan hij nog goed functioneren als zonwering  bij het zijraam.

De ingekorte tak is een vraagteken, als ik hem laat staan zullen de uitlopers aan de bovenkant weer een bolling geven, maar die kan ik dan wel steeds goed kort houden. Of ik zag hem vandaag nog heel diep weg.

Saved by the rain, ik laat het dus maar even zo, wegzagen kan altijd nog.

Gisteravond heb ik nog met mestkorrels gestrooid in de plantenperkjes en vooral ook rond deze Viburnum en het daarna heel goed water gegeven, want hij moet nu heel hard gaan werken. In de Magnolia grandiflora zit voor de tweede keer sinds we hem hebben een bloemknop

Deze room witte bloemen worden groot en ruiken heerlijk, ik heb ze in Norwich in Engeland gezien en daar waren de bloemen zo groot als ontbijtborden. Onze boom is nog niet zo groot, en ik heb geluk dat ik de naar links overhangende tak niet heb afgeknipt wat ik wel van plan was, want daar zit die bloem dus in.

Jon ziet salamanders zwemmen, we hebben er veel dit jaar. Hij zette zijn pootje er op, en toen hij zijn nagels uitslaand de salamander vastgreep om van dichterbij te kunnen bekijken floepte het beestje van tussen de nagels weer het water in. Hij keek heel beteuterd en ging zich snel wassen om zijn teleurstelling te verbergen.

In de afgelopen zes dagen is er veel gebeurd, gedaan en gelaten. Maandagmiddag hoorde ik de katten in de keuken in gesprek met elkaar, wat een feest is dat buiten spelen, alleen zo jammer dat net wanneer het leuk begint te worden ze opeens niet meer naar buiten kunnen. Dat moest anders. Ze besloten om gewoon niet meer naar binnen te lopen zodra het begon te schemeren, en vooral niet te reageren op de lokroep van de midnight snack. 

Maar Jon kreeg tegen elf uur toch wel trek en liep naar binnen met Sherlock in zijn kielzog, vooruit, even een klein hapje, moet kunnen, zag ik hem denken. Dankzij de ingeslepen gewoonte om gelijk door te lopen naar de garage wetend dat ze daar hun eten krijgen, vergaten ze de afspraak die ze hadden gemaakt met de kleintjes. De deur van de garage ging dicht, en ik ging op zoek naar Puk en Fay. Ze renden door de tuin en hadden het reuze naar hun zin, maar binnen komen, ho maar. Ook niet toen ik ze probeerde te lokken met lekkere snoepjes, en daar ik te moe was om op te blijven staakte ik mijn pogingen, trok de schuifpui dicht en ging naar bed.

Ik voelde me als een ontaarde poezenmoeder toen ik halverwege de nacht wakker werd van harde donderklappen en bliksem, gevolgd door flinke plensbuien, maar wist dat nu opstaan om ze naar binnen te krijgen toch geen zin had, en probeerde weer te slapen. Ik ben geloof ik elk uur wel even wakker geworden, en kwam er uit toen ik de overbuurman naar zijn werk hoorde gaan. Om half acht was ik beneden en zag de kleintjes lekker liggen op het bankje en een stoel onder de veranda. Ik opende de schuifpui, ze openden even hun ogen maar maakten geen aanstalten om naar binnen te komen. Beetje teleurstellend. Pas toen Jon en Sherlock naar buiten liepen renden ze er op af , even neuzen, een bodycheck en samen naar de vijver om de salamanders te begroeten en lekker van het water te genieten, om daarna een tukje te doen, hier zie je Puk in zijn schuilplaats

Eind van de ochtend ging ik met jongste dochter even naar het tuincentrum, met een wagen vol perkplanten en enkele vaste planten keerden we tevreden huiswaarts, lekker lunchen bij ons thuis en daarna bracht ik ze naar huis. Het was al akelig warm geworden en we zette alles achter in de schaduw. De klimhortensia is een stek van onze struik en staat er nu bijna twee jaar, hij doet het goed en hopelijk gaat hij volgend jaar bloeien. Flopke de conifeer is al verdubbeld in hoogte en blijft mooi smal, hoger dan 2,5 meter zou hij volgens zijn stamboom niet worden, ik ben benieuwd. Klik hier voor het blogje van toen.

Toen alles was uitgeladen en bewonderd ging ik weer terug, de zon brandde te hard om nu in de tuin aan de slag te gaan. Ik zette mijn plantjes in bakken met water en ging er tegen de avond mee aan de slag, ik kon er drie grote hanging baskets mee vullen. De katten kwamen af en toe buurten, en opeens trok iets Puk’s aandacht bij de vijver

Jon komt er bij zitten (ander filmpje te zien op mijn kanaal) en ze proberen salamanders te pakken te krijgen, maar gelukkig voor deze reptielen vinden de katten het te nat om er vol in te gaan.
De vuurdoorn tegen de schutting had duidelijk last van de droogte, en om het water geven te vergemakkelijken zette ik er rondom een borderrandje in en groef deze deels in de grond. Elke keer als het water in de grond was getrokken schepte ik er weer een bakje water bij, Sherlock houdt de stand bij

en als hij ziet dat hij gemist kan worden gaat hij spelen met Puk en Fay

Jon besluit de wereld van hogerop te bekijken. Mooi zeg.

Heel mooi

Het is half tien als ik naar binnen ga, en tot mijn verbazing lopen de katten alle vier achter me aan, ik zet de schuifpui op een kleine kier, en na een snelle check in de keuken gaan de katten gewoon in de kamer liggen, beetje spelen, beetje bankhangen. Jon vindt het na een half uur wel goed zo en eist zijn eten, en daar is de rest het helemaal mee eens, hè, dat slaapt toch wel fijn wetend dat ze weer allemaal veilig binnen zijn voor de nacht.

Gisteren vroeg een lezer wat dat voor hoge plant was in de vijver, en ze bedoelde deze, de Japanse holpijp

Een dmv wortelstok verspreidende plant die het ook goed buiten de vijver doet, zo hoorde ik van de verkoopster jaren geleden; ze kwam het overal tegen in de tuin en om het te verwijderen moet je elke wortelstok uitgraven. Op internet las ik dat het een vreselijke woekeraar was die je liever kwijt dan rijk was. Nou, klaar ben je.
 Ik merkte een paar jaar geleden ook al dat hij richting de oprit van de buren kroop, en sindsdien verwijder ik een paar keer per jaar de enkele uitlopers, het valt wel mee met massaal woekeren.  De wortelstokken zitten ook gelukkig maar een paar cm onder de grond, maar ze breken vrij gemakkelijk af, dus in zijn geheel wegtrekken lukt niet.
Maar omdat hij toch veel te groot was geworden met lelijke stukken er in besloot ik deze plant er toch uit te halen, hij zat in een grote mand, dus dat ging verrassend vlot. Hij staat zolang in de rode bak en misschien snijd ik een jong stuk af om opnieuw in een bak terug te zetten, want het is wel een mooie decoratieve plant.

Toen de katten ontwaakten uit hun siësta en mij bij de vijver hoorden werken, kwamen ze gelijk kijken. Vooral Jon heeft er een pootje naar om lekker voor mijn voeten te lopen. Dat we allebei niet in het water zijn gevallen mag een wonder heten. Met modder tot achter mijn oren kon ik pas foto’s en zulks maken nadat mijn handen een beetje schoon waren,

Jon ligt duidelijk bij te komen van alle inspanning.

Oh wacht, ze maakt foto’s, even een actieve houding aannemen

De verwijderde planten liggen op de stenen uit te lekken en zo hebben beestjes ook de tijd om terug het water in te springen

Even eten klaarmaken, het ontvangstcomité staat klaar

De senioren nemen de andere kant van waar ik sta voor hun rekening, Jon ligt lekker handig vlak voor de koelkast

Als het eten in de oven staat gaan we nog even naar buiten, het water is minder troebel en de kikkers laten zich zien. Jon, Fay en Puk inspecteren de vijver, Sherlock is aan het rennen op het grasveld in de hoop dat anderen met hem mee gaan doen

en Puk tikt tegen de wortels van de plantjes die op de stenen liggen, het beweegt niet dus is het dood.
Met de grote kluit uit het water is het niveau flink gezakt, ik zet de tuinslang aan

en de jonkies komen kijken naar het waterstraaltje dat uit de sproeikop sprietst.

De jonkies liepen gisteravond al om half tien naar binnen, en ik deed gelijk de schuifpui op een smalle kier, hè lekker hoor, nu al thuis, was dit een vergissing of zijn ze gewoon heel verstandig?  Sherlock en Jon volgden al vrij snel en waren ook toe aan rust, het was een drukke dag geweest voor ze.

Vanmorgen bevestigde ik als eerste de horren boven de schuifpui terwijl de jonkies toekeken, ik heb liever dat ze even niet naar buiten durven vanwege die rare flappen dan dat ze niet meer naar binnen durven te komen.

Puk volgde toen we allemaal buiten waren, daarna was het geen probleem meer voor hem, sterker nog, later lag hij op zijn rug bij de schuifpui te spelen met de blokken die onderaan de stroken vast zitten, en zich een beetje optrekken aan de stroken door zijn nagels er lekker in te klauwen. 

Nog voor het ontbijt hing ik ook nog een was aan de lijn, het was licht bewolkt en met een zalig briesje droogde het lekker, en toen het tegen half elf begon te rommelen in de verte haalde ik de was weer binnen; alles was droog geworden op twee broeken na bij de zakken. Het gerommel werd steeds harder, en toen de eerste druppels vielen renden Jon en Sherlock die eerder in de buurt van de kleintjes zaten bij het egelhuis naar binnen. Ze hoopten natuurlijk dat de kleintjes hun zouden volgen, maar Puk en Fay bleven onder de jasmijn half onder de heg zitten. Wisten zij veel wat er na dat gerommel en gespetter zou volgen.

Jon liep weer snel naar de kleintjes om ze aan te sporen naar binnen te gaan, terwijl Sherlock de deur in de gaten hield

Het begon hard te regenen en onweren, de schuifpui moest dicht om inregenen te voorkomen, en Sherlock begon zich nu toch serieus zorgen te maken

Gelukkig schoot Puk vrij snel hierna in hoge snelheid naar binnen, hij kreeg uit het zicht van de camera van Sherlock een tik tegen zijn kont en samen liepen ze later naar de keuken om tijdens het eten de verbeteringspunten door te nemen, want dit mocht niet nog een keer gebeuren.

Fay zocht beschutting onder de veranda, en Jon sprong van het egelhuis af en ging naast haar zitten, mij met grote ogen aankijkend, want normaal had hij allang een sprintje door de regen gemaakt om binnen te komen. Fay ging in het hoekje tegen het huisje zitten, en opeens zag ik ze niet meer, ze bleek binnen te zitten, maar wel zo dat ze Jon nog kon zien.

Na ongeveer een kwartier was de ergste bui klaar, een beetje gespetter nog, Jon was op tafel gaan zitten en Sherlock rende snel naar buiten, want hij zag Fay niet. Ongerust liepen hij en Puk daar rond, tot Fay ze zag en vanuit haar schuilplekje tevoorschijn kwam.

Er volgde nog een korte regenbui en we renden allemaal naar binnen, Fay als laatste, hier staan we op haar te wachten, waar blijft ze nou?

Wat een avontuur. Er viel in totaal wel drie hele millimeters water 💦 maar we mogen niet klagen,  iets is beter dan niets.