Ik liep van de wc op weg naar de keuken en zag een auto staan die pal voor ons pad geparkeerd stond, bijna tegen de bumper aan van de auto die wel netjes in een parkeervak stond. Andere keren stak ik een briefje achter de ruitenwisser van de lomp geparkeerde auto, maar dit hielp blijkbaar niet, want ik herkende de Audi SUV als die van een veelpleger.
Ik trok mijn jas aan en wurmde me tussen de twee auto’s door de weg op. Ik vermoede dat de eigenares van de Audi bij de schoonheidsspecialiste zat die tegenover ons huis haar salon heeft, maar belde toch maar eerst aan bij haar buuf, want haar visite wilde ook nog wel eens buiten de lijntjes te kleuren betreffende auto parkeren. Ze deed gelijk open en herkende de auto niet als die van haar bezoek, en wees naar de buuf, “de bestuurder zal vast wel hiernaast zitten”.
Ik belde aan bij de salon, de schoonheidsspecialiste deed vrij snel open, ze was zeker net klaar of moest nog beginnen, en kreeg een hoogrode kleur toen ik haar wees op de auto die ons pad geheel blokkeerde. Ja, dat was van haar klant, en ik zei dat ik het zat was dat haar klanten zich niks van het vrijhouden van ons pad aantrokken.
Ze leek geschrokken en schudde met haar hoofd, haar warrig omhoog gestoken haar wiebelde zo driftig heen en weer dat leek alsof het er ieder moment af zou vallen. Ze schoot gelijk in de verdediging, ze dacht dat het al heel lang goed was gegaan, want – en nou komt het: haar klanten had ze al een tijdje niet meer horen klagen over briefjes onder de ruitenwisser.
PARDON?
Klanten klagen omdat ik ze wijs op het blokkeren van ons pad ? Dit is de wereld op zijn kop.
En dat zei ik haar ook, en op dat moment komt een hoogblonde sjiek uitziende maar niet zo gedragende vijftiger met een arrogante blik de gang inlopen, trok haar jas aan en zei snibbig dat ze dacht dat het allemaal aaneengesloten parkeervakken waren, maar dat ze haar auto wel zou verzetten, en ze liep naar haar auto.
“Dus deze klant heb ik afgelopen jaren al meerdere malen aangesproken dat ze ons pad blokkeerde met haar auto, en ze had dan het lef om te zeggen: “oh ik ben over een half uurtje weer weg hoor”, blijkbaar denkt ze dat het dan goed is. Ik begin het een beetje zat te worden met dat asociale gedrag, en heb ook geen zin meer in briefjes, voortaan bel ik wel steeds aan”, en toen kwam de omhoog gevallen trien terug om naar binnen te gaan.
“Nou, hij staat uit je weg hoor,” zei ze op een kinderachtige toon alsof ik dankbaar moest zijn, en liep met haar neus in de lucht naar binnen. “Sorry zeggen had ook nog gemogen, maar dat is wel moeilijk he”, zei ik tegen haar rug, en de nog roder aangelopen schoonheidsspecialiste deed de deur snel dicht.
Ze moet haar klanten er maar op aanspreken als ze bij het open doen van de voordeur ziet dat ze ons pad weer blokkeren. Ik liep thuis nog even na te mopperen, en sloot mijn mini tirade af met de woorden “En ik ben er ook klaar mee om pakjes voor haar aan te nemen als ze niet thuis is.” Zo, lekker puh. Het zal mij benieuwen.
Gisteren heb ik de takken van de kerstboom aan de hakselaar gevoerd, we hebben een lekker apparaat, maakt weinig lawaai en trekt met gemak de dikke wijde takken naar binnen, het klein snijden gaat als vanzelf. Ik was net klaar toen de hemelsluizen opengingen, snel rolde ik de hakselaar onder de veranda, zette een deels gevulde afvalzak er naast, sloot het deksel van de half gevulde kliko en rende naar binnen.
Ik vergat de hakselaar in het schuurtje te zetten voor de nacht, maar gelukkig stond hij er vanmorgen nog, even snel opruimen, nog een beukenhaag snoeien
en de citroengeur van de struikkamperfoelie opsnuiven
Mooie maar zeer giftige fluweelachtige peulen van de blauwe regen in het ochtendlicht, deze ga ik binnenkort opruimen voordat ze op de grond vallen.
De winterjasmijn staat in volle bloei, de struik is mooi dicht dankzij het vele kortknippen van de afgelopen twee jaar..
De donzige zaadjes van de IJzerkruid Vernonia gigantea lijken licht te geven, deze wil ik nog zaaien, wie weet ontkiemen ze nog ook.
Fay ligt lekker tegen Sherlock aan
als ze een vette merel in een struik achter de voerplank ziet, en ze kruipt mekkerend en smekkend half over Sherlock heen, die zich onverstoorbaar blijft wassen
Toen de vogel was gevlogen ging ze weer van Sherlock af, nog even wat wassen en dan slapen
Overmorgen ga ik lekker oppassen op Sophie, heb er zin in 🥰 vanaf dan elke week dit schatje knuffelen, voorlezen en samen spelen. Mijn lief gaat niet elke keer mee vanwege zijn werk (werkt van huis uit).
