Vanmiddag was er weer de minibee, en ik werkte aan de antieke zigzagborder achter de naaimachine; het schoot ouderwets op, en ik dacht klaar te zijn met de losse blokjes te stikken, tot ik er achter kwam dat de lading blokjes die ik de laatste keer had gemaakt (bij Miranda thuis) verkeerd waren gegaan, de witte driehoekjes had ik aan de korte kant gezet i.p.v. aan de lange kant. Dus alles uit moeten halen en opnieuw vast gestikt. Ja, ik zei toch, ouderwets opgeschoten. Thuis gekomen had ik nog een half uurtje voordat ik dochterlief naar muziekles zou brengen, dus snel ale blokjes gestreken, en wachtend in de muziekschool knipte ik op mijn gemak alle oortjes van de lapjes af, 
terwijl ik zat te luisteren naar iemand die aan een andere tafel naast mij zat; een docent van de bovenbouw, ze had zo te zien een hele zware dag gehad, en zei nu alweer toe te zijn aan vakantie; o jee. Ze deed -tegen een man van rond de 40- haar beklag over de houding van de leerlingen van tegenwoordig , dat de leerlingen en de ouders haar de schuld van alles gaven i.p.v. naar zichzelf te kijken, maar toen de meneer zijn mond open deed, en er heel wat zinnigs op rustige toon uit kwam, bleek dat ze op dreef gekomen niet meer kon stoppen met praten, laat staan dat ze kon luisteren.
Hij probeerde haar nog 2x zijn visie op het geheel te geven, en toen ze hem maar niet liet uitpraten, vertrok hij om elders te gaan zitten. Ze keek mijn kant op, helaas maakte ik even kort oogcontact, en toen ging ze tegen mij verder. OMG. Ik knikte af en toe, maar hield mijn mond, en keek haar vooral niet aan, in de hoop dat ze snel zou zwijgen; gelukkig liep op dat moment een moeder van een vriendin van Evelien langs die me de hand schudde, "lekker bezig met kilten?' vroeg, en na een kort gesprekje verder ging, op weg naar haar vioolles. En toen ik weer verder ging met knippen, en de andere docente haar klaagzang over ongemotiveerde pubers wilde voortzetten, kwam mijn best wel stoere grote puberdochter aan stappen, met gitaartas in de hand. "Dag mevrouw, heel veel sterkte voor de rest van het schooljaar", en weg was ik.
Vanavond heb ik -tot grote vreugde van Zopje- de quilt met rijen die ik al klaar had op de grond gelegd, ik kom niet helemaal uit met de hoeken, ik heb een oneven aantal nodig per rij, en dan kan ik niet 4 dezelfde hoekstukken maken als ik had gehoopt. Dan niet he, dan maar in 2 hoeken hoog eindigen en in 2 hoeken laag eindigen, zoals je hier al bij 2 kan zien, de links-bovenste hoek heb ik al voor de vorm zo ingevuld.
En dan over het eten, gisteren aten we quiche, gewoon kort gebakken prei en ui, crème fraîche, 4 eieren, handje vol geraspte kaas, zout en chilipeper en 1 rookworst in kleine stukjes er door, en dat op een bodem van hartige taart deeg. ja, erg veel deeg, maar de korst vinden de mannen gewoon zo lekker, hoe meer hoe beter. 
Zalig! De rookworst was uit nood geboren, ik dacht dat we nog een stukje salami over hadden, maar die bleek uit het vuistje te zijn opgesmikkeld door dezelfde zoon die me vroeg om ook het eten van vanavond op te bloggen, want die was wel zo lekker. Daar gaan we dan:
Zet de pan met water voor de pasta op het vuur en begin dan aan de saus: Kipfilet -4 ons in kleine blokjes gesneden- bakken in een hapjespan in een paar eetlepels bakboter. Zodra ze beginnen te bruinen (en dus al bijna gaar zijn) mik je een eetlepel bloem erbij, roer goed door elkaar en doe er ongeveer 2 kopjes melk bij. Goed roeren op half hoog vuur.
Dan gaat er een flesje kookroom bij (de magere versie), een pak spinazie (450 g) met Boursin (uit de diepvries, de boursin zit er al bij), 2 eetlepels Boursin cuisine, zout en peper, en met deksel op de pan zachtjes laten pruttelen. Ondertussen is de pasta klaar, we namen tagliatelle, -volgens Tim had dit met Penne gemoeten- afgieten en gelijk op de borden scheppen met een soeplepel spinazie/kip/roomsaus er over, en daarna voeg je naar wens geraspte kaar er over. Nou, super lekker, over de calorieën zullen we het maar niet hebben, die zijn ook royaal vertegenwoordigd.
IPL: nog even kort, want het is langer geworden dan mij lief is voor 1 blogje. Zondag zag ik dat er toch wel al veel minder donkere haren op mijn gezicht zitten dan toen ik begon met IPL, en dat na al 2 behandelingen (er zitten steeds 5 of 6 weken tussen). Nu vooral opvallend aanwezig zijn de dikke blonde haartjes, die alle kanten op steken, totaal hun gevoel voor richting kwijt, goh, van wie zouden ze dan hebben? Deze blonde haren hebben geen pigment wat nodig is voor de laserpulsjes om tot in de haarzakjes te komen, en deze zijn alleen met elektrisch ontharen te verwijderen. Volgende week mag ik dus weer bij haar op bezoek; ook op deze manier moeten de behandelingen een paar keer herhaald worden voordat ale haarzakjes zijn verschrompeld, want ook hierbij geldt: alleen in de groeifase kunnen ze kapot, niet in de rustfase.
-hij smaakt inderdaad net zo lekker als dat-ie er uit ziet- en koud is hij zo mogelijk nog lekkerder! Die haalt de ochtend wel, mmm, zalig als ontbijt.