Categoriearchief: Mijmeringen

Eind goed al goed

Nieuwjaarsnacht vorig jaar stonden we net na middernacht boven op de overloop naar buiten te kijken naar het vuurwerk, ik hoopte -net als het jaar ervoor- dat we volgend nieuwjaar weer vanuit ons andere (oude) huis naar het vuurwerk zouden staan te kijken, en gelukkig is onze wens uitgekomen.

Loki ligt nu naast mijn stoel met ogen zo groot als schoteltjes over de rand van haar mandje naar het raam te kijken waar de lichtflitsen en knallen vandaan komen; Zopje zit op de poef bij de bank door het raam naar buiten te kijken, hij wilt er uit maar weet dat hij nog een paar uur moet wachten.
De meest wijze en relaxte kat ligt boven op de overloop te slapen, Zipje weet gewoon dat de tijd sneller gaat als je lekker met volle buik ligt te chillen op het warmste en stilste plekje in huis.

Wij zitten al de hele avond met z’n allen in de kamer te genieten van de top 2000 op tv, mooie en soms minder in de smaak vallende nummers, terwijl we kletsen, lezen en snoepen van hartige snacks uit de frituur, lekker slecht voor een keer. De zelfgebakken oliebollen gaan er ook in als pap.
De champagne die al maanden in de koelkast ligt gaat er vanavond aan geloven, we zijn dankbaar voor het goede afloop van dit jaar, en proosten op een gelukkig en gezond nieuw jaar, en dat wens ik ook iedereen toe.

Opruimen

In de garage staan heel veel dozen met teksten als “speelgoed”, “naaikamer” en “knutselspul” er op geschreven, twee jaar geleden was ik er al eens met de bezem doorgegaan, en ik besloot maar wederom te gaan opruimen, want als iets al zo lang opgeborgen is, dan heb je het dus niet nodig, en is de waarde die je er tijdens het inpakken aan gaf nog hetzelfde als nu? Daar is maar een manier om achter te komen, uitpakken! Uitgedroogd knutselmateriaal, knutselboekjes, restjes hard aanvoelende tussenvulling van een onbekend merk, een doos vol speelgoed, dozen vol legpuzzels, kermisknuffels, en ik kan zo nog wel even doorgaan. Allemaal dingen waar we niks mee doen en niks mee zullen doen later, want anders hadden we er afgelopen jaren toch wel naar gezocht. Dus naar de kringloopwinkel gebracht wat goed was voor een tweede huis, en in de kliko gingen de spullen die echt niet bruikbaar meer waren. Uit een doos haalde ik een pop van minstens 52 jaar oud, deze heb ik nooit weg kunnen doen, maar wat zag ze er nu uit,

vreselijk plakkerig, (helaas niet schoon te krijgen) en dus heb ik er afscheid van genomen, samen met de andere handgemaakte poppen van 25 jaar geleden waar ik twee jaar geleden nog van dacht “Die doe ik niet weg, dat is zonde”, nu had ik zoiets van “Oké, het was leuk, ik heb er plezier van gehad, maar ik zou het toch niet meer ergens neer gaan zetten, dus weg er mee”. Bij het openen van de volgende doos maakte mijn hart een sprongetje, “Dáár was je dan!”, maar wat een slechte timing, nu hoeft het niet meer 🙂 de borduurring met tafelklem, maar ik doe ze toch niet weg, wie weet wanneer het nog van pas zal komen.

Toen ik aan het eind van de middag besloot dat het mooi was geweest, had ik 6 lege verhuisdozen en twee planken helemaal leeg. He, dat lucht op!

Verloren.

Gisteren las ik het trieste bericht dat Marjon Szjonnie vorige week (24 febr.) is overleden, ze was behalve aangetrouwde familie van DH ook lotgenoot met wie ik bij het “Herstel en Balans” programma zat in 2006. Bij haar is de kanker (mei 2004) nooit weg gegaan, het zat op den duur ook in de botten en werd jarenlang onderdrukt door alle mogelijke chemo’s en bestralingen. Werkte het een niet, dan probeerde ze gewoon weer een andere. Marjon was een dappere vrouw die niet voor niets Carpe Diem op haar pols had laten tatoeeëren tijdens een vakantie in Venetië in ’13, ze haalde alles uit het leven wat er in zat, ze had een positieve instelling en was een groot voorbeeld voor anderen die het zwaar hadden. Ze overleed 5 dagen nadat ze het bericht had gekregen dat ze uitbehandeld was, het gevecht is voorbij.
Schermafbeelding 2015-03-04 om 16.42.54

Mooie dag

Uit bed komend en dan dit uitzicht hebben, prachtig! Het vriest licht, er staat amper wind, en de zo’n schijnt volop, kijk, hier houd ik van, zolang ik er niet door moet.

Zipje en Zopje liggen lui te wezen op een stoel en bank, een restje eten ligt bij de deur, darmen en maag van een flinke vogel

en Loki ligt onder de struiken op vogeltjes te loeren die zich tegoed doen aan het voer. Ik sta in de keuken mijn ontbijt klaar te maken, en op het moment dat ik met schaaltje en mok thee de kamer in wil lopen, staat Loki voor het keukenraam, grote ogen en hard miauwend. Eenmaal binnen gaat ze gelijk op tafel zitten, ze weet dat er wat lekkers aan zit te komen, ongeduldig komt ze steeds wat dichterbij, het duurt haar veel te lang. En dan opeens hoort ze gekrabbel en gebonk, een tel later zit ze onder de stoel met haren omhoog en een hele dikke staart, en kijkt ze met grote ogen de kamer in.

Volgens mij was Zopje al slapend net een keer teveel doordraaiend van de stoel gevallen en opkrabbelend weer terug op de stoel gesprongen, Loki wacht geen aanval af en loopt behoedzaam de kamer door, speurend naar het monster, even later zit ze redelijk gerustgesteld weer op tafel, haar staart blijft nog een tijdje dik van de schrik.

De zon verwarmt later op de dag het voerhuisdakje, de meesjes eten hun buikje vol,

en de narcissen op tafel hoor je bijna groeien.
Het is het begin van weer een mooie dag.

Aiai

Maandagochtend mocht na 5 weken draagtijd het kunststof gips eraf, hieronder zat een ledemaat die helemaal niks weghad van mijn arm, beetje rare vorm, kleur zag er ook niet fijn uit, en de huid voelde leerachtig dik en stijf.

Alleen al de gedachte aan een aanraking of beweging gaf mij de rillingen, dus toen de orthopedische chirurg zei dat hij er even naar wilde kijken, voelde ik me helemaal niet zo dapper, maar tot mijn opluchting hoefde ik mijn arm alleen maar wat hoger te houden zodat hij er alleen maar naar kon kijken met zijn handjes op de rug, en toen mocht ik even een eindje verderop me melden voor een foto.

DH droeg mijn jas, tas en vest, en ik hield mijn arm en hart vast, want voor de foto moest de arm op de plaat gelegd worden, beetje draaien, en aiai, dat draaien he, daar had ik de vorige keer geen fijne ervaring aan over gehouden. Het was druk in de wachtkamer, we vonden een plekje aan de tafel, waar puzzels en kranten lagen, en toen was het wachten op m’n beurt, ongeveer tien minuten later. De röntgenassistente die me hielp was een schat die snapte dat ze nergens aan moest komen, in tegenstelling tot haar voorganger een paar weken geleden, dat was een “stel je niet zo aan” type, die met een geïrriteerde blik en bruuske beweging mijn hand goed draaide. Op zo’n moment snap ik lichte geweld (trap tegen scheenbeen) wel. Toen ik de kleedkamer uit liep om DH te halen, zag ik klein knulletje met zijn arm in een draagzak en zijn gezicht tegen de borsten van zijn moeder zitten, hartverscheurend huilen van de pijn. Ik wenste de bezorgd kijkende moeder sterkte, en we liepen terug naar de gipskamer, waar we gelijk mee mochten lopen met de arts.

Na aandachtig bestudering van de foto (de li foto is nu, de re. is van 8 dec, hierop is de breuk goed te zien)

gaf hij het groene licht om zonder verdere behandeling naar huis te gaan, het zag er keurig uit, ik moest thuis meerdere malen per dag goed oefenen in een warm badje, micro bewegingen maken en dan zou ik vanzelf merken dat ik elke dag mijn hand iets beter kon bewegen, fysio was niet nodig. Ik kreeg gelukkig wel voor eventjes een brace om, maar dit was alleen voor ’s nachts of als ik mijn arm echt wilde beschermen tegen stoten. Met het verlaten van de gipskamer zagen we het kleine ventje met zijn moeder zitten, zijn snoetje bleek en betraand, wat was ik blij dat ik dat al achter de rug had, maar ik was er nog niet. De brace leek een ideale oplossing,

maar het ligt nu al werkeloos in mijn nachtkastje, ik heb hem de eerste nacht al na een paar uur afgedaan, het voelde scherp en hard aan, elke druk was er eentje teveel, en nu slaap ik in de waakstand met mijn onderarm op een kussen, wachtend op betere tijden. Ik moet nog even geduld hebben, zucht, mijn potje is wel al ver leeg. Positief geluid: ik ben geen gram aangekomen in deze 5 weken, en dat met de feestmaand!
photo 043.gif