Gisteren las ik het trieste bericht dat Marjon Szjonnie vorige week (24 febr.) is overleden, ze was behalve aangetrouwde familie van DH ook lotgenoot met wie ik bij het “Herstel en Balans” programma zat in 2006. Bij haar is de kanker (mei 2004) nooit weg gegaan, het zat op den duur ook in de botten en werd jarenlang onderdrukt door alle mogelijke chemo’s en bestralingen. Werkte het een niet, dan probeerde ze gewoon weer een andere. Marjon was een dappere vrouw die niet voor niets Carpe Diem op haar pols had laten tatoeeëren tijdens een vakantie in Venetië in ’13, ze haalde alles uit het leven wat er in zat, ze had een positieve instelling en was een groot voorbeeld voor anderen die het zwaar hadden. Ze overleed 5 dagen nadat ze het bericht had gekregen dat ze uitbehandeld was, het gevecht is voorbij.
Categoriearchief: Mijmeringen
Mooie dag
Uit bed komend en dan dit uitzicht hebben, prachtig! Het vriest licht, er staat amper wind, en de zo’n schijnt volop, kijk, hier houd ik van, zolang ik er niet door moet.
Zipje en Zopje liggen lui te wezen op een stoel en bank, een restje eten ligt bij de deur, darmen en maag van een flinke vogel
en Loki ligt onder de struiken op vogeltjes te loeren die zich tegoed doen aan het voer. Ik sta in de keuken mijn ontbijt klaar te maken, en op het moment dat ik met schaaltje en mok thee de kamer in wil lopen, staat Loki voor het keukenraam, grote ogen en hard miauwend. Eenmaal binnen gaat ze gelijk op tafel zitten, ze weet dat er wat lekkers aan zit te komen, ongeduldig komt ze steeds wat dichterbij, het duurt haar veel te lang. En dan opeens hoort ze gekrabbel en gebonk, een tel later zit ze onder de stoel met haren omhoog en een hele dikke staart, en kijkt ze met grote ogen de kamer in.
Volgens mij was Zopje al slapend net een keer teveel doordraaiend van de stoel gevallen en opkrabbelend weer terug op de stoel gesprongen, Loki wacht geen aanval af en loopt behoedzaam de kamer door, speurend naar het monster, even later zit ze redelijk gerustgesteld weer op tafel, haar staart blijft nog een tijdje dik van de schrik.
De zon verwarmt later op de dag het voerhuisdakje, de meesjes eten hun buikje vol,
en de narcissen op tafel hoor je bijna groeien.
Het is het begin van weer een mooie dag.
Aiai
Maandagochtend mocht na 5 weken draagtijd het kunststof gips eraf, hieronder zat een ledemaat die helemaal niks weghad van mijn arm, beetje rare vorm, kleur zag er ook niet fijn uit, en de huid voelde leerachtig dik en stijf.
Alleen al de gedachte aan een aanraking of beweging gaf mij de rillingen, dus toen de orthopedische chirurg zei dat hij er even naar wilde kijken, voelde ik me helemaal niet zo dapper, maar tot mijn opluchting hoefde ik mijn arm alleen maar wat hoger te houden zodat hij er alleen maar naar kon kijken met zijn handjes op de rug, en toen mocht ik even een eindje verderop me melden voor een foto.
DH droeg mijn jas, tas en vest, en ik hield mijn arm en hart vast, want voor de foto moest de arm op de plaat gelegd worden, beetje draaien, en aiai, dat draaien he, daar had ik de vorige keer geen fijne ervaring aan over gehouden. Het was druk in de wachtkamer, we vonden een plekje aan de tafel, waar puzzels en kranten lagen, en toen was het wachten op m’n beurt, ongeveer tien minuten later. De röntgenassistente die me hielp was een schat die snapte dat ze nergens aan moest komen, in tegenstelling tot haar voorganger een paar weken geleden, dat was een “stel je niet zo aan” type, die met een geïrriteerde blik en bruuske beweging mijn hand goed draaide. Op zo’n moment snap ik lichte geweld (trap tegen scheenbeen) wel. Toen ik de kleedkamer uit liep om DH te halen, zag ik klein knulletje met zijn arm in een draagzak en zijn gezicht tegen de borsten van zijn moeder zitten, hartverscheurend huilen van de pijn. Ik wenste de bezorgd kijkende moeder sterkte, en we liepen terug naar de gipskamer, waar we gelijk mee mochten lopen met de arts.
Na aandachtig bestudering van de foto (de li foto is nu, de re. is van 8 dec, hierop is de breuk goed te zien)
gaf hij het groene licht om zonder verdere behandeling naar huis te gaan, het zag er keurig uit, ik moest thuis meerdere malen per dag goed oefenen in een warm badje, micro bewegingen maken en dan zou ik vanzelf merken dat ik elke dag mijn hand iets beter kon bewegen, fysio was niet nodig. Ik kreeg gelukkig wel voor eventjes een brace om, maar dit was alleen voor ’s nachts of als ik mijn arm echt wilde beschermen tegen stoten. Met het verlaten van de gipskamer zagen we het kleine ventje met zijn moeder zitten, zijn snoetje bleek en betraand, wat was ik blij dat ik dat al achter de rug had, maar ik was er nog niet. De brace leek een ideale oplossing,
maar het ligt nu al werkeloos in mijn nachtkastje, ik heb hem de eerste nacht al na een paar uur afgedaan, het voelde scherp en hard aan, elke druk was er eentje teveel, en nu slaap ik in de waakstand met mijn onderarm op een kussen, wachtend op betere tijden. Ik moet nog even geduld hebben, zucht, mijn potje is wel al ver leeg. Positief geluid: ik ben geen gram aangekomen in deze 5 weken, en dat met de feestmaand!
Verwondering
Nu dat ik mijn tijd anders moet invullen kijk ik veel op internet, zie prachtige quilts voorbij komen zoals deze log cabin met wel hele mooie borders, adembenemend mooie naaldkunstwerken op de blog van Di van Niekerk , kleurrijke inspiraties op de blog van LuAnn, en soms kom ik pure luchtverplaatsingen tegen, kan ook lekker zijn.
Ik verbaas me (zachtjes uitgedrukt) af en toe over de manier waarop sommige schrijvers de lezers benadert, alsof het domme kleutertjes zijn, de minachting druipt er vaak van af, bah. Eentje vindt zichzelf zo geweldig dat ik blij ben dat er geen geuroverdracht via internet kan plaatsvinden, want (onterechte) eigen roem stinkt, sprak zij ietwat vilein.
Met dank aan deze website is het me gelukt om pagina’s aan mijn blogmenu toe te voegen, zie onder de foto bovenaan. Ik heb er al links gezet naar foto albums van diverse quilttentoonstellingen waar ik dus foto’s heb gemaakt. Ook ben ik bezig mijn UFO’s (quilts die nog niet klaar zijn) op een rijtje te zetten, elke quilt in de maak krijgt een eigen sub-pagina. Ach ja, het houd me bezig.
Gistermorgen liep ik de trap af, maakte de draai op het overloopje tussen de trappen, en keek de oude slaapkamer van Evelien in en zag iets wat niet klopte aan een quilt op het bed, ik liep terug de trap op en jawel, goed gezien, 2 delen van een pinwheel rechts onder zijn verkeerd gedraaid.
Dat dit mij eerder niet is opgevallen vind ik zo bizar, zelfs niet toen ze nog los lagen zoals in deze blog te zien is, grappig he? Heerlijk, dit maakt zo’n quilt one of a kind!
Wel opletten
Voor het 10e Belgische quiltweekend, georganiseerd door Katrien moeten mogen we loterijblokjes maken, per 2 stuks krijg je dan één lootje, en het is zoals Berna al zei, helemaal mooi is het met 6 stuks, want dan heb je al een mooie verzameling. Ik dook in mijn blauwe lapjes scrap zak, tekende rond de mal op de achterkant van de stofjes de delen voor 6 blokjes, knippen en dan -jawel, met het handje- kon ik de delen aan elkaar naaien.
Ach, het zijn maar naadjes van een paar centimeter, dus klaar voordat je er erg in hebt, maar dan moet je wel op zitten letten, en niet met een half oog naar het nieuws kijken.
haha, uithalen en even met de juiste zijde vast naaien
en opeens is hij klaar, naadjes met de nagel glad duwen,
en de tweede zit dan nog geen half uur later ook vast
Geen strijkijzer nodig, maar wel een relaxte manier van naaien, waarbij ik alle steken het naaldje wiebel zoals deze vrouw doet, maar dan niet zo snel, en ik duw het naaldje niet in één adem door tot het einde van het naadje
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=0fJ1ffxeXnM&w=420&h=315]
het roze dingetje heb ik ook, ik zal eens kijken of ik het ook kan gebruiken om zo het naaldje door te duwen. Zagen jullie hoe ze het afknoopte en daarna afsneed? Ook dat gevalletje heb ik, maar nadat ik mezelf er bijna dodelijk mee in mijn gezicht had verwond, omdat ik vergat dat ik het aan mijn duim had zitten toen ik een irritante haar weg wilde vegen, heb ik hem veilig opgeborgen.
En dan is het tijd voor een boterham, met een hard spinnende Zopje lekker op schoot
Wat ik ga maken van deze drie van Katrien gekregen lapjes
voor de uitdaging van dat weekend vertel ik uiteraard niet, ik ben nog hevig aan het broeden op een idee.