Regen kletterde tegen de ramen, het was kil en grauw buiten, de wind loeide om het huis, de herfst was duidelijk ingetreden. Ideaal weer om te gaan handwerken, mok thee erbij, voeten op de poef, flanellen quilt op schoot en haakwerk naast me, maar er kwam geen zin om het haakwerk op te pakken, ik zag alleen maar de regen, de zwiepende takken en blad dat met vlagen richting de vijver geblazen werd.
Zopje was achter me aan komen lopen vanuit de keuken, sprong op de poef toen hij zag dat ik ging zitten, en keek me toen aan. “Hoi Zopje, niks aan he, al die regen”. Hij klom op mijn schoot, zat rechtop en keek me aan, zo van: “Zeg het eens, wat scheelt er?”

Ik keek in zijn mooie grote ogen en hij keek terug, kneep zijn ogen even dicht, kwam met zijn kopje nog dichter bij mijn gezicht zitten en bleef me maar aankijken, het voelde alsof hij in mijn ziel keek, zo intens,  zo warm en vol begrip was zijn blik.

Lieve Zopje. Ik voelde plots tranen over mijn wangen stromen, en Zopje drukte zijn voorhoofd tegen de mijne en zat zo heel lang heel stil tegen mij aan, terwijl ik zijn lijf vasthoudend tranen met tuiten huilde. Mijn snikkende uithalen deerde hem niks, hij ving mijn verdriet als het ware op, en toen het huilen stopte, zakte hij door zijn voorpootjes en met zijn neusje haast tegen mijn kin aan bleef hij zo liggend me nog minutenlang aankijken.
Na het snuiten van mijn neus en droogwrijven van mijn ogen voelde ik me helemaal leeg, wat een huilbui, die had ik niet zien aankomen maar Zopje blijkbaar wel, en terwijl ik mijn thee opdronk draaide hij zich een kwartslag en ging dwars op schoot liggen, kopje tegen de linker armleuning en achterpoten tegen de rechter en hard spinnen maar. Buiten was het ondertussen gestopt met regenen en er brak een streepje zonlicht door het wolkendek heen, haast ter illustratie van mijn stemming. Tranen weg en toch maar even wat haken.

Welke UFO ga ik deze keer afmaken? Keuze genoeg, hier heb ik er drie tegen de designwall aan geplakt, ik moet deze trouwens toch eens goed afwerken aan de onderkant, het doek hangt van de muur af waardoor het golft en daarmee ook de blokken die er tegenaan zitten; dit geeft een vertekend beeld.

Mijn plan is om er niet teveel tijd meer in te stoppen, hooguit een paar blokken bijmaken om er een fatsoenlijk formaat quiltje van te maken, en wat is fatsoenlijk? Gewoon niet zo klein dat ik me ervoor zou moeten schamen, en niet zo groot dat ik er weer jaren mee zoet ben, dus naar eigen smaak in te vullen.

Dit borduurwerkje meet 37-45 cm als ik de randen eraf snijd, dat is een kwestie dus van sandwichen, quilten, biesje erom of naar achteren omslaan en ophangen.

Het zit nog een beetje in de kreukels, en met lintborduurwerk is strijken geen optie, dus die moet ik rustig laten uithangen. Mooi, die ga ik niet als eerste tackelen. Welke wel?
De elke dag een huisje quilt dan maar,

hier heb ik nog een stuk of tien huisjes wachtend op bijsnijden en een zwarte sashing, ik ga hem dus iets groter maken dan wat je hier ziet, maar daar houd het dan ook bij op. Of ik hem vierkant of langwerpig ga maken weet ik nog niet, ik had hem ook gezien met lichte blokken er tussen en dat vond ik ook wel mooi, maar dan zit ik weer in de weetnognietwatikgadoenduswachtikermaarmee fase. Been there done that, al een paar jaar!
De volgende wil ik op de bee afmaken, begonnen nav een post op internet.

Ik kan hem makkelijk met mijn Lotusje maken (omdat ik op theezakjespapier naai en dus geen rekening hoef te houden met verschillende maten naaivoetjes) zodat ik geen zware machine mee hoef te sjouwen, want de val van een paar weken geleden heeft me een ontsteking in het ac-gewricht (sleutelbeen-schouderblad, bovenop de schouder) opgeleverd, zo bleek gisteren bij de echo; ik moet oppassen met belasten. Au is ho, en liever voordat je au hebt ho doen, en ja, dat is heel moeilijk voor mij! Naaien is geen probleem, duwen en trekken boven mijn hoofd weer wel.
Scrap attack wil ik dus iets groter maken, eens kijken of ik het aantal blokken op zijn minst kan verdubbelen. Ik denk dat ik op de bee per keer twee blokken af krijg, mits er niet teveel geshowd en gesnoept wordt.
En terwijl ik naar iets anders aan het zoeken ben ontdekte ik een tasje met deze blokken

nog een UFO, en snotjandorie wat ben ik slordig bezig geweest met de rondingen, mmm, ik ga niet uithalen maar misschien bedekken met borduursteken, we zien wel. Ik heb gelukkig meer dan genoeg bruin-rode stof om hem te maken, want ook deze ufo is oud.
Ondertussen ga ik lekker verder met deze stitscheries

Het koste me even tijd om de html code van de foto’s te veranderen, ze waren iniminie en aanklikbaar en niet openend in een nieuwe pagina, terwijl ik ze wat groter en niet aanklikbaar wilde hebben. Ligt het aan Flickr of aan WordPress?

Ken je dat: je gaat koken, wilt een aangebroken pak pasta pakken, kan het zo snel niet vinden, weet dat er een volle pak in de andere kast in de garage ligt, en voor je het weet heb je twee jaar later een kastje vol aangebroken verpakkingen met kleine restjes. De tas met boodschappen wordt uitgeladen, geen zin om naar de garage te lopen om het netjes op te bergen, want je bent van plan het de volgende dag te gebruiken en je schuift het dus maar in hetzelfde keukenkastje, tegen of bovenop de aangebroken zak pasta, rijst of bakmeel. Uiteraard vergeet je het de volgende dag te gebruiken, want we zijn wat dit betreft net zo wispelturig als het weer, en zo groeide de chaos in mijn keukenkastje. Ik liet het gebeuren tot de maat vol was, of moet ik zeggen: tot het kastje overvol was en het overzicht helemaal pleite.

Zaterdagavond eten we altijd (lekker makkelijk) brood als avondmaal, bruin brood voor hartig beleg en witte puntjes voor salades of zoet beleg, en dan staat hagelslag toch wel op nummer 1. Helaas hield de stroom van chocoladehageltjes al vrijwel direct na het uitschenken al op, balen. Volgens mij lag het nieuwe pak hagelslag in het keukenkastje, maar bij het openen van dit kastje zakte de moed al in de schoenen om er in te zoeken.

“Dan maar chocoladevlokken erbij doen”, verzuchte de zoetekauw, dit pak was ook al zo goed als leeg; ik meende dat er een vol pak in de voorraadkast in de garage stond, maar ik hoefde het niet te pakken, het was al goed zo.  “Laat maar.”

Het gebrek aan overzicht stoorde me zo, dat ik hem gisteren helemaal leeg heb gemaakt en een poging heb gedaan het te reorganiseren. Er lagen veel aangebroken pakken in, zowel vooraan als helemaal achteraan, helaas ook veel verlopen spullen, open verpakkingen waarvan de inhoud verdroogd en taai was geworden, en veel ongeopende verpakkingen die ik in de garagekast heb opgeborgen, op ooghoogte en per categorie gesorteerd, orde moet er zijn.  Nu zitten er in het keukenkastje echt alleen maar aangebroken verpakkingen pasta en rijst in het kratje, en een allegaartje aan slechts een paar dingen er boven, wat je ziet is wat er staat, (hmm ik denk dat dit netter kan), “Eens kijken hoelang dit stand houdt”, zei zoon lachend.

Lijkt me wel handig, zo’n kratje, je schuift hem eruit en ziet wat er in zit, zonder dat je op de knieën moet om wat te zoeken. Ik dacht eerst om twee lades te maken met geleiders tegen de zijwanden, maar bij het zien van het prijskaartje van de onderdelen had ik zoiets van: “Laat maar, kratje is ook functioneel”.
Keukenkastjes zijn fijn hoor, maar soms ook zo onpraktisch, of hebben we gewoon teveel spullen? 

Het eten staat op tafel en onze 20 jarige dochter schuift stilletjes aan, het lijkt of ze heeft gehuild, en ik vraag -mezelf schrap zettend voor wat er gaat komen- wat er scheelt. Blijkt dat ze op haar kamer naar het laatste seizoen van “Orange is the new black” aan het kijken is, en elke aflevering is zo triest, gewoon elke keer om te huilen zo zielig allemaal, en terwijl ze dit zegt schieten de tranen weer in haar ogen; ze neemt snel een hap bami.

Opgelucht dat het dit maar is vallen we grinnikend aan op het eten, die Suus.  “Als het zo zielig is, dan stop je toch met het kijken, het moet toch leuk blijven.”, zei ik tussen de happen door, maar nee, daarvoor is deze serie te leuk ? zegt ze, en ze wilt ook wel weten hoe het afloopt. Ik herken mezelf in haar, ik kijk vaak naar spannende series met de handen voor mijn ogen, maar dan wel door een kiertje zodat ik grip heb op hoeveel engs ik binnen krijg. Na het eten gaat ze weer snel naar boven, verder op Netflix kijken hoe het afloopt met de vrouwengevangenis-serie, en ik, ik nestel mezelf voor de tv om de tweede aflevering van The Five” bekijken, een spannende, beklemmende Engelse detective.

Zou dit een typisch vrouwending zijn?