Ken je dat: je gaat koken, wilt een aangebroken pak pasta pakken, kan het zo snel niet vinden, weet dat er een volle pak in de andere kast in de garage ligt, en voor je het weet heb je twee jaar later een kastje vol aangebroken verpakkingen met kleine restjes. De tas met boodschappen wordt uitgeladen, geen zin om naar de garage te lopen om het netjes op te bergen, want je bent van plan het de volgende dag te gebruiken en je schuift het dus maar in hetzelfde keukenkastje, tegen of bovenop de aangebroken zak pasta, rijst of bakmeel. Uiteraard vergeet je het de volgende dag te gebruiken, want we zijn wat dit betreft net zo wispelturig als het weer, en zo groeide de chaos in mijn keukenkastje. Ik liet het gebeuren tot de maat vol was, of moet ik zeggen: tot het kastje overvol was en het overzicht helemaal pleite.

Zaterdagavond eten we altijd (lekker makkelijk) brood als avondmaal, bruin brood voor hartig beleg en witte puntjes voor salades of zoet beleg, en dan staat hagelslag toch wel op nummer 1. Helaas hield de stroom van chocoladehageltjes al vrijwel direct na het uitschenken al op, balen. Volgens mij lag het nieuwe pak hagelslag in het keukenkastje, maar bij het openen van dit kastje zakte de moed al in de schoenen om er in te zoeken.

“Dan maar chocoladevlokken erbij doen”, verzuchte de zoetekauw, dit pak was ook al zo goed als leeg; ik meende dat er een vol pak in de voorraadkast in de garage stond, maar ik hoefde het niet te pakken, het was al goed zo.  “Laat maar.”

Het gebrek aan overzicht stoorde me zo, dat ik hem gisteren helemaal leeg heb gemaakt en een poging heb gedaan het te reorganiseren. Er lagen veel aangebroken pakken in, zowel vooraan als helemaal achteraan, helaas ook veel verlopen spullen, open verpakkingen waarvan de inhoud verdroogd en taai was geworden, en veel ongeopende verpakkingen die ik in de garagekast heb opgeborgen, op ooghoogte en per categorie gesorteerd, orde moet er zijn.  Nu zitten er in het keukenkastje echt alleen maar aangebroken verpakkingen pasta en rijst in het kratje, en een allegaartje aan slechts een paar dingen er boven, wat je ziet is wat er staat, (hmm ik denk dat dit netter kan), “Eens kijken hoelang dit stand houdt”, zei zoon lachend.

Lijkt me wel handig, zo’n kratje, je schuift hem eruit en ziet wat er in zit, zonder dat je op de knieën moet om wat te zoeken. Ik dacht eerst om twee lades te maken met geleiders tegen de zijwanden, maar bij het zien van het prijskaartje van de onderdelen had ik zoiets van: “Laat maar, kratje is ook functioneel”.
Keukenkastjes zijn fijn hoor, maar soms ook zo onpraktisch, of hebben we gewoon teveel spullen? 

Het eten staat op tafel en onze 20 jarige dochter schuift stilletjes aan, het lijkt of ze heeft gehuild, en ik vraag -mezelf schrap zettend voor wat er gaat komen- wat er scheelt. Blijkt dat ze op haar kamer naar het laatste seizoen van “Orange is the new black” aan het kijken is, en elke aflevering is zo triest, gewoon elke keer om te huilen zo zielig allemaal, en terwijl ze dit zegt schieten de tranen weer in haar ogen; ze neemt snel een hap bami.

Opgelucht dat het dit maar is vallen we grinnikend aan op het eten, die Suus.  “Als het zo zielig is, dan stop je toch met het kijken, het moet toch leuk blijven.”, zei ik tussen de happen door, maar nee, daarvoor is deze serie te leuk ? zegt ze, en ze wilt ook wel weten hoe het afloopt. Ik herken mezelf in haar, ik kijk vaak naar spannende series met de handen voor mijn ogen, maar dan wel door een kiertje zodat ik grip heb op hoeveel engs ik binnen krijg. Na het eten gaat ze weer snel naar boven, verder op Netflix kijken hoe het afloopt met de vrouwengevangenis-serie, en ik, ik nestel mezelf voor de tv om de tweede aflevering van The Five” bekijken, een spannende, beklemmende Engelse detective.

Zou dit een typisch vrouwending zijn?

Nieuwjaarsnacht vorig jaar stonden we net na middernacht boven op de overloop naar buiten te kijken naar het vuurwerk, ik hoopte -net als het jaar ervoor- dat we volgend nieuwjaar weer vanuit ons andere (oude) huis naar het vuurwerk zouden staan te kijken, en gelukkig is onze wens uitgekomen.

Loki ligt nu naast mijn stoel met ogen zo groot als schoteltjes over de rand van haar mandje naar het raam te kijken waar de lichtflitsen en knallen vandaan komen; Zopje zit op de poef bij de bank door het raam naar buiten te kijken, hij wilt er uit maar weet dat hij nog een paar uur moet wachten.
De meest wijze en relaxte kat ligt boven op de overloop te slapen, Zipje weet gewoon dat de tijd sneller gaat als je lekker met volle buik ligt te chillen op het warmste en stilste plekje in huis.

Wij zitten al de hele avond met z’n allen in de kamer te genieten van de top 2000 op tv, mooie en soms minder in de smaak vallende nummers, terwijl we kletsen, lezen en snoepen van hartige snacks uit de frituur, lekker slecht voor een keer. De zelfgebakken oliebollen gaan er ook in als pap.
De champagne die al maanden in de koelkast ligt gaat er vanavond aan geloven, we zijn dankbaar voor het goede afloop van dit jaar, en proosten op een gelukkig en gezond nieuw jaar, en dat wens ik ook iedereen toe.