Categoriearchief: Marion’s stitch journal

Kokoskoeken en meer

Vrijdagochtend kwam mijn jeugdvriendin Hille langs; de laatste keer dat we mekaar zagen was met de sinterklaasintocht in het dorp waar ze met haar man woont, toen onze beide jongsten nog gelovig waren. Ik denk dat Suzanne toen een jaar of acht was, dus 2004.

Op deze foto zijn we we een jaar of vijftien, het meisje links naast Hille is haar zusje Anne.
Ik had donderdag voor de gelegenheid kokos Haystacks gebakken voor bij de koffie, kokoskoeken naar het recept en werkwijze van Marion’s world
De mooie hoopjes komen uit een nat gemaakt en daarna met deeg opgevuld eierdopje die je met een ferme tik uitstort. Te hard vulling in het dopje aandrukken maakte het uitstorten moeilijk, al doende leert men. Maar je kan uiteraard ook gewoon bolletjes draaien met natte handen.

En zo kwamen ze uit de oven, ze zien er uit als bitterballen hè. Ik at er eentje om te kijken of ze wel goed waren, nou, hij smaakte overheerlijk en naar meer, maar ik kon me inhouden.

Het weerzien met Hille was hartverwarmend, ontroerend en voelde zo vertrouwd aan, echt als een warm bad; de tijd vloog om, en we spraken af mekaar snel weer te zien.

‘s Middags kwam mijn zwager om de koffie, en ik wilde nog een up-side-down sinaasappel cake gebakken hebben zodat we een warm stukje bij de koffie hadden, maar de cake stond nét in de oven en ik was nog druk bezig met de kom uit te likken toen hij aanbelde. Aan de keukentafel zittend bleek ik nog een beetje beslag op mijn gezicht te hebben, Cor wees me daar lachend op. Betrapt.

De upside down cake aten we later, zonder Cor maar met andere mannen die graag ook een stukje wilden proeven.

Ik had daarna nog tijd om voor het avondeten in de tuin te werken, even wat calorieën verbranden 😅 De herfstasters groeiden tot in de bestrating en verdrongen enkele planten, deze wilde ik flink terug brengen tot een kleine plant (formaat stoeptegel), foto is van afgelopen herfst.

Dus aan de slag met de spade om de boel in hapklare stukken te snijden, maar zoals de oplettende kijker ziet is de steel niet meer geschikt voor zwaar werk, half doorgebroken toen ik de zebragras er uit wilde scheppen. Krak is ho. Met ijzerdraad er omheen gedraaid probeerde ik hem nog een beetje functioneel te maken dat ik er in ieder geval mee kon steken om wortels door te snijden zonder kracht op de steel te zetten. Hij is ondertussen al vervangen door een nieuw exemplaar.

Na twee uur had ik de helft er uitgehaald en de grond gezeefd, want zoveel wortelstokjes geven ook weer zoveel plantjes die als malle gaan groeien. Ik had het pad keurig aangeveegd maar de volgende morgen bleken er gravers aan het werk te zijn geweest die het niet zo nauw namen met het stoepje.

Het plan om een deel te laten staan liet ik varen en ik stopte pas toen alles eruit was, twee emmers vol met uitgeklopte wortels. Deze staan nu in een grote wasmand onder de tafeltennistafel uit te drogen, zodat de groencontainer niet als lood weegt als ik het hierin gooi.

De uitlopers zaten tot tegen de vijverfolie aan als een dikke plaat van wortels, net als tegen de stenen rand tussen het grasveld en het plantenperkje. Gelukkig zat er niks in het grasveldje. Bij de vijver onder de leistenen ging ik heel voorzichtig te werk voor het geval hier salamanders of andere winterslapende reptielen zouden zitten, maar ik trof er alleen maar dikke wormen aan. De grond dekte ik af met gaas om te voorkomen dat er weer in gegraven ging worden

Ik was halverwege de middag met Evelien naar het tuincentrum gereden, even kijken of ze kleine plantjes hadden voor in de kroon bij de vijver, niks van dat al, maar wel twee “wilde” planten voor de bijen en vlinders, Achillea en kamille. Ik ga over een week of twee hier ook nog wilde bloemenzaad uitstrooien, en als het een beetje fatsoenlijke plantjes zijn kan het gaas weer weg. Of zal ik hier lage rotsplantjes laten groeien?

Jon vindt er trouwens niks aan, hij had zo graag nog willen helpen met graven

Komende week kan hij weer aan de bak als ik de andere boven de grond afgestorven grassen ga snoeien en delen. En zo kan ik weer elke week een stukje tuin aanpakken, het is op sommige plaatsen te wild geworden.

Heel veel steekjes

Zaterdag mochten we op Sophietje passen, we hebben genoten van haar geklets, haar ontdekkingen in de kamer (ik moet echt de stopcontacten gaan afdekken) en haar tafelmanieren 😆 wat een eetlust.

Ik had zelf rösti gemaakt, eenvoudig gekruid met uienpoeder en peper, en een eitje erdoor voor de binding, en met een krokant korstje gebakken. Ze vond het heerlijk. Ook de gebakken zalm schoof ze zo naar binnen, en ~~wonder boven wonder~~ dankzij Eveliens hulp lag de vloer niet bezaaid met de bonenmix.

En ze had blijkbaar nog honger, want toen ze een hapje groenten van Eveliens bord op haar lepeltje kreeg, wilde ze gelijk meer

Toen ze rond 7 uur naar bed ging sliep ze gelijk, ik haalde ze vier uur later uit bed toen ze opgehaald werd, en ze sliep in de auto en thuis gewoon aan een stuk door. En wij ook 😂

Week zes van Marion’s stitch journal is klaar, het was een zoektocht tussen mijn lapjes, ik ging voor de glimmende brons/bruine stof

De stukken stof liggen wat bollig door de restjes tussenvulling van wol/katoen die ik er onder stopte.

Met bruinrode breiwol werd de volgende rand aangebracht in flanelsteek, het mocht onregelmatig wat niet lastig was,

en daarna met een witte dmc draad weer een lijn aanbrengen die ook te zien zijn in de Elfenbank zwam.

Ik haalde de witte draad uit het rechter deel (op 3 uur) want het liep recht ipv mooi met de ronding mee, en was blij met het eindresultaat. Bij twee delen kwam een zwart bovenstukje, ik wilde boven in de kasten een geschikt lapje zoeken, maar zag toen de achterkant van een restje van de bronzen stof, ook zwart, en heb die gebruikt.

Morgen komt de volgende stap op Marionsworld Ik ben er klaar voor ☺️

En elke dag komt er een nieuw hartje op de Facebookpagina van CrabappleHill, ik loop een paar dagen achter maar haal dit op een dag wel weer in. Mijn zelf geverfde Perle garen

gebruikte ik voor de Franse knoopjes rond dit hartje

En dit is de achterkant

Dit hartje was snel klaar, misschien doe ik die van zondag en maandag vandaag nog wel.

Lekker koel

Er dreef nog een ijsblok in deze hoge bloempot, Fay had zin in een fris watertje, en sprong op de rand.
fcf1b9ec-67c7-4efa-8f92-d241ac5d2cfc
Om zeker te zijn dat ze er niet in of af zou vallen ging ze er beter voor staan, hè, dat smaakte goed
b20aab57-6627-49ff-b8c5-01c342b7700e
Later kwam ze boven kijken wat ik aan het doen was, ik kon het muisje dat achter de iPad lag net op tijd redden, ze had het al bij het staartje opgepakt. Nee hier geen foto van, ik moest prioriteiten stellen.

Jon lag al een tijdje lekker op de snijtafel, Sherlock kwam er bij liggen, dit was niet geheel naar Jon zijn zin, en een paar tellen na het nemen van deze shot had Sherlock al een tik ontvangen en besloot wijselijk elders te gaan liggen.

Ik was net begonnen met het knippen van een jurkje voor het muisje, het patroon tekende ik zelf, en heel moedig naaide ik er pofmouwtjes op, met elastiek in de zoom. Vreselijk gepriegel maar ook vreselijk leuk als het lukt.

Ze mochten die middag mee naar de handwerkbee bij Quiltshop Leur, zo gezellig, en ik kocht een paar lapjes vilt van de mooie soepele kwaliteit. Misschien leuk om een jasje voor het muisje van te maken.

Ik was aan het vierde lapje gestart van de stitch journal van Marion’s world, ik gebruikte een dubbele breidraad met glimmende blokjes ☺️

In het midden komt nog een vakje met Engelse knoopjes

De twee uur bee vlogen om

‘s Avonds besloot ik een broekje te breien voor het andere muisje, een gratis patroontje vond ik bij Hobbii.nl dankzij een tip van Janette van de bee, er zat ook het patroon bij om muisjes te breien en zo, leuk. Ik had nog een bolletje katoen van Gründl liggen van toen ik vaatdoekjes wilde breien nav voorbeelden die op dat moment op Pinterest veel voorbij kwamen. Het is er bij eentje gebleven.

En terwijl de katten genoten van een rustige zaterdagmorgen

maakte ik het tuinbroekje af. Te schattig.

Misschien zet ik nog wat elastiek in de taille, het wijkt een beetje. Op zich niet erg.
Waar het staartje begint zit de split

Bijna dezelfde kleurtjes als het shirtje, echt een regenboogmuisje.

Muizenissen

Mooie sfeerbeelden van de witte wereld bij het wakker worden,

Alles is zo mooi bedekt, hier ligt nog maar een beetje

De sneeuw knisperde onder mijn voeten toen ik even naar het achterste terras liep om deze foto te maken

Sedum herbstfreude met hoedjes op naast de vijver

En Fay die ‘s morgens vroeg wel naar buiten wilt, maar het te koud vindt en gelijk weer naar binnen komt, vooral omdat Sherlock binnen moest blijven vanwege zijn blessure (weer last van zijn pootje, deze keer links voor, te zien aan de vele wondjes heeft hij weer gevochten). Jon is steeds meer een binnenkat aan het worden en heeft genoeg aan een paar keer kort naar buiten voor een frisse neus. Soms zo kort dat hij alweer binnen staat nog voordat de deur dicht is.

Fay komt gezellig op schoot zitten terwijl ik de video van Marion’s world bekijk, de derde ronde van de stitch journal van de woensdag wordt besproken en ik prik gelijk mee

Ik had eerder al een begin gemaakt met de opdracht, wachtend op manlief

Een bezoeker van het sportcentrum zag me aan het werk en liep enthousiast op me af, “Oh wat leuk, aan het handwerken, wat bent u aan het maken?”, en ze keek aandachtig naar wat ik had gedaan. “Zo, wat een geweldig effect,” zei ze vriendelijk lachend, en ze liep met snelle pas naar de uitgang, want haar vriendin met wie ze samen was aan komen lopen was gewoon doorgelopen.

Ik had nog net tijd om het andere rondje ook vast te zetten, voordat we weer naar huis gingen.

Zie Fay lekker genieten van het zonnetje, haar haren glinsteren zo mooi.

Maar plots miauwt de kat van Marion heel klagelijk, Fay kijkt gelijk achter mijn iPad of ze die kat ziet zitten, en dan springt ze op de gele stoel om buiten te kijken. Ik zet de video even op pauze om mijn iPods erbij te pakken, zonder geluid kijken is niet leuk.

Sherlock is ook op het gemiauw afgekomen, door de kamer lopend als een hyena gaat hij met uitgerekte nek naar buiten kijkend staan, klaar om zijn territorium te verdedigen; Jon blijft liggen, het boeit hem niet zo, of misschien weet hij inmiddels dat de kat niet echt hier is

Hier is het werkje bijna klaar, het onregelmatige van de steken en het rafelen hoort zo, en het hoort bij het experimenteren.

Nu nog met een dikkere draad (twee draden met glitter er door) inweven, en klaar is het.

Ik vind de lange lap (in totaal 140 cm) vrij onhandig om mee te werken en naaide de zijkanten dicht, zodat ik niet steeds zo’n lange flap mee moet draaien tijdens het borduren.

Bijkomend voordeel: ik kan het nu als een zakje gebruiken om na afloop het werk in te vouwen

Het gaat gelukkig iets beter met Sherlock, ook al loopt hij nog wel wat mank, vooral als hij teveel heeft gestoeid met Fay of zich als een dominant haantje gedragend Jon heeft zitten jennen. Trappen op en af rennen is niet wat de dokter bedoelde met “rustig aan doen”.

Vrijdagavond zag ik op Facebook een reclame van Het Muizenhuis voorbij komen, ik liet me verleiden tot het kopen van het pakketje om een muis te maken, en wat schetste mijn verbazing zaterdag vlak voor de middag? De PostNL bezorger belde aan met een grote doos, met daarin een platte doos, jeuj, van het Muizenhuis. Dat is snel! In mijn volgend blogje meer hierover ☺️

Pfew

Het zag een beetje wit buiten bij het opstaan, Fay rende vanmorgen gelijk naar hun toilet, blij dat de grond niet keihard was bevroren, hier was ze net driftig iets aan het begraven. Ze liep even later met spierwitte schone voetjes naar binnen, zo knap.

Sherlock liep vanmorgen al zo vlot dat je zou denken dat er niks aan het pootje was, maar wetend dat katten goed kunnen faken kreeg hij toch pijnstilling en hield ik hem het grootste deel van de dag binnen, en moest hij zich behelpen met de kattenbak. Hij droeg zijn lot niet in stilte, een paar keer klonk klagelijk gejammer bij de schuifpui, tot hij zag dat ik niet toegaf, en toen zocht hij boven een rustig plekje op.
Fay volgt hier elk vlokje, maar ze gaf het snel op, last van een verdraaide nek denk ik.

Verkeersinformatie gaf code geel af vanwege gladheid, alsof het vandaag nog niet spannend genoeg was. We reden iets na twaalf uur met een uur speling naar het ziekenhuis in Tilburg, gelukkig geen files, maar wel even heel glibberig op het stukje bij Breda, het was daar ook flink aan het sneeuwen.
We moesten een uur wachten op de poli tot we aan de beurt waren en gelijk na binnenkomst de uitslag te horen kregen: alles was goed! Er waren geen verdachte plekken gezien en het oedeem is flink afgenomen. Opluchting alom, ik schoot even vol, manlief moest ook slikken. De infusen hebben hun werk betreffende het oedeem gedaan, meer krijgen is niet nodig, en de oncoloog in Roosendaal en neuroloog in Bergen op Zoom mogen de controles weer overnemen. Wat een geruststelling, en ook zo fijn dat we niet meer naar Tilburg moeten gaan.
De rit naar huis ging vlot en ook weer in stilte, manlief heeft zowel heen als terug geslapen, hij was zo moe. Bij thuiskomst zag ik de reacties van de kinderen op het goede nieuws, we hebben weer even rust.

De rest van de middag is er dan ook niks meer uit onze handen gekomen, koffie en thee drinken, erwtensoep als avondeten en vroeg naar bed, we zullen vast beter slapen dan voorgaande nachten.

Ik had niks mee als wachtkamerhandwerkje, de stitchjournal opdracht van afgelopen woensdag had ik gisteravond afgemaakt, met Jon als ondersteuning.

Dit was ook een makkelijke opdracht, negen kleine stukjes stof met een mooie garen vastzetten met een simpele rijgsteek, de stukjes stof hoefden er niet perfect recht en rafelloos uit te zien. Ik heb een wollen verloopgaren gepakt wat op een klein naamloos klosje zit, en stukjes stof gepakt die wat betekenen voor me.
De hexagonnenstof als herinnering aan Sommeke, de pauwenveerstof omdat ik zo trots als een pauw ben op mijn kinderen, zwarte kat spreekt voor zich, bloemetjesstof van Aunt Grace en de bloem/blad stof daaronder omdat tuinieren mijn passie is, het konijnstofje omdat deze stof in de geboortequilt voor Sophie is verwerkt. Boven midden het zwarte lapje met bronzen metallic stof omdat ik van blingbling houd, en links onder een streep zilver glitterverf op rode Inktense, rood en glitters, wie houdt daar niet van? Jon steekt zijn pootje omhoog, hij heeft liever iets bruin, zoals kattensnoepjes.

Morgen uitslapen? Vergeet het maar, om acht uur staat de loodgieter op de stoep om onze beneden wc te fixen, de spoelunit sijpelt weer zachtjes door (in de pot gelukkig), hopelijk is driemaal scheepsrecht. Een fijne dag en voor wie de weg op moet: doe voorzichtig 👀