De derde chemo van kuur 1 zit er in, en na een paar uur slapen na de lunch voelde manlief zich fris genoeg om weer wat te werken, een beetje duizelig met opstaan, maar verder valt het nog mee. Scheelt ook dat er afgelopen nacht beter geslapen werd dan de nachten hiervoor, hopelijk zal het zo ook weer lukken.
Uithalen van het meanderwerk deed ik terwijl mijn lief aan het infuus lag, en ik had weer gezelschap van Jon (op de vensterbank) en Sherlock
Ook mijn sjaal zonder knopen ligt lekker. Oké, ik had drie mooie houten knopen, maar die heb ik ergens anders gelegd omdat Sherlock er mee aan de haal ging. Voelen jullie hem al aankomen? Ik weet toch niet waar ik de knopen heb gelaten 🤷♀️
Eenmaal klaar met uithalen kon ik mijn lief ophalen, en toen hij lag te pitten ben ik gaan meanderen. Veel beter zo. Nu enkel de peer nog doen
Op naar het volgende filmpje, maar wat zie ik daar tot mijn schrik? Ik heb het verkeerde deel gemeanderd 😬 het had rond de vogel en boom ín de cirkel moeten gebeuren, en niet daarbuiten. Toch maar vrolijk verder gegaan met de peer. Een spinnenweb heb ik nog niet vaak gequilt, in het filmpje laat Helen zien hoe zij het doet
Even een foto van het quiltje maken, Sherlock is er als de kippen bij
Misschien ga ik het middelste deel ook doorquilten, maar dan wel echoquilten en in een niet zo harde kleur. Sherlock vindt deze het mooist
Ik ook, maar als ik de Glitter erbij houd begin ik te twijfelen. Mmm beter van niet, het moet op de achtergrond blijven.
Tegen sluitingstijd wipte ik nog snel de Plus binnen, sla halen en allemaal lekkers voor mijn lief, hij wordt misselijk als zijn maag leeg is, en eiwitrijke voeding wordt geadviseerd, dus liep ik de winkel uit met meer dan een kropje sla. Eierkoeken van bakker Voordijk smaakten hem ook goed, en ik kocht drie pakken mini eierkoeken. Ze zijn allemaal los ingevroren, dus daar kan hij een tijdje mee door. Bij de groenteboer tegenover de Plus haalde ik boeren vanille vla, en hun boeren karnemelk is ook zo zalig romig, en de roomboter smaak is niet te vergelijken met die uit de supermarkt, veel en veel lekkerder, dus die ging ook mee. Ik hoor jullie denken: “Dichtslippen die handel.” Alles met mate.
Vanavond vlak voor het slapen speelde de katten in de kamer, en kijk eens wat lief. Puk ging er gewoon voor liggen, zo fijn vond hij het om gewassen te worden door Sherlock.
Sherlock is erg zorgzaam en lief voor de kleintjes. En ook heel actief, ze hollen regelmatig met z’n drieën achter elkaar aan door het hele huis, vanmorgen vroeg renden ze rond het bed toen mijn lief er nog in lag.
Start van de eerste chemo van manlief, we liepen een beetje brak vanwege een slapeloze nacht maar ook redelijk fris bij het oncologiecentrum naar binnen, mede dankzij de -5 graden vorst. Omdat het de eerste keer was mocht ik erbij blijven, morgen en overmorgen fungeer ik als taxi. De verpleegkundige vroeg opeens of ze een foto van ons samen moest maken, dit lieten de meeste mensen namelijk doen. Wel ja. Ze vond dat ik zo lief naar mijn man keek tijdens het poseren; dat is niet zo moeilijk, ik heb gewoon ook de liefste man van de hele wereld.
De twee chemomedicijnen liepen tussen zakjes zoutoplossing door, voorafgegaan door een zakje met anti-misselijkheidsmedicijn. We kregen koffie, water, kroket op een bruine boterham, pompoensoep, en ook kregen de patiënten zalig uitziende eiwitrijke hapjes. Het medicijn tegen misselijkheid deed zijn werk, alles smaakte uitstekend.
En terwijl DH met koptelefoon op naar Rigoletto luisterde (via de iPad naar een YouTube opname van een jonge Pavarotti) zat ik te breien, niet teveel lettend op alle piepende infuus pompen, een orkest op zich, terwijl over de geluidsboxen van de zaal SkyRadio kerstmuziek uitbraakte. Maar vrolijk was het geheel wel.
Mijn steken marker was ik eerder al kwijtgeraakt en had het toen voor even opgelost met een geknoopt stukje garen; het lusje van de knoop gaat steeds mee met de volgende pen, dit Is een blijvertje, veel makkelijker. De losse draadjes van deze markeer draad die in het begin buiten het breiwerk bungelden zitten nu in het breiwerk geweven, eenmaal klaar trek je het er zo uit, het zit immers niet vast gebreid.
Vier uur later stapten we naar buiten en snoven de heerlijk vrieskou op, en reden we via een stop bij de bakker weer naar huis. Hé, lekker hoor, weer thuis te zijn, na een kopje koffie met een vers gebakken saucijzenbroodje (de bakker om de hoek bij het ziekenhuis richting de turbo rotonde bakt de lekkerste) ging DH even een dutje doen op de bank, en ik ging een mini quilt sandwichen en een start maken met het doorquilten.
Gisteren had ik het patroon op ongebleekte ongewassen pitjeskatoen overgetrokken, het ging prima zonder lichtbak op een klein stukje na.
Te lui om de lichtbak uit de doos te pakken loste ik het zo op, gewoon met een zak lamp op mijn schoot. Werkt alleen als het tafelblad doorschijnend is, uiteraard.
Ik ging daarna met een zwarte stofstift over de met frictionpen getekende lijnen, en kon daarna inkleuren, deze keer met de CaranD’Ache Neocolor krijtjes, speciaal voor textiel. Na fixeren op gewone stof zou het kleurvast zijn, maar uitproberend leerde ik dat dit niet het geval is als je het op ongewassen pitjeskatoen doet.
Een Amerikaanse grote prijzen winnende quiltster wiens naam ik niet meer kan terugvinden omdat ik toevallig op haar uitleg stuitte en toen vergat de link te kopiëren, zei dat het wel kleurvast was als je 50/50 water/fabric medium gebruikte. Dus dat heb ik gedaan, zonder te testen uiteraard. Dit quiltje gaat tegen de muur denk ik, dus net als een schilderij zal het niet in de was gaan.
Leuk werk
En daarna net als bij de Inktense potloden de pigmenten natmaken en verdelen binnen de lijntjes
Jon hield in de gaten dat er geen kleintjes zomaar op tafel zouden springen, alleen hij mag dat.
Klaar om te fixeren (20 tellen onder de hete bout) Deze quilt along is op 1 december begonnen, elke dag laat Helen een ander motiefje zien. Ik loop flink achter in dagen, maar achter elkaar quiltend haal ik dit snel in. Klik hier om te zien hoe ver ze de 22e is gekomen, zo mooi.
Vanmiddag dus gestreken en gesandwicht, en met Sherlock als grote hulp stikte ik eerst alle zwarte lijntjes door
Voor het geval ik uit de bocht vloog hield hij de boel goed onder controle
Tevreden
Gerustgesteld dat ik het alleen af kan gaat hij lekker slapen.
Ikke niet, ik ben net lekker op dreef, “gestapelde keitjes” heet het rechtse patroon in het blad, je slingert van boven naar beneden, en dan weer terug, en als je goed kijkt zie je dat om en om de bochtjes niet de rand van het blad raken. Kijk naar de filmpjes van Hele Godden, ze legt het goed uit en heeft tips om het resultaat het mooist te krijgen.
Ook de zigzag rand is leuk
Tijd om boodschappen te doen, de laatste kerstinkopen, het beste te doen als Nederland aan tafel zit. Bij de Plus was het heerlijk rustig, ik gok een klant of tien. Maar ze hadden geen tafelkleden, dus moest ik even door naar AH, en daar was het rommelig druk, mensen die als stuiterballen zigzaggend en halverwege omdraaiend door de gangen liepen waardoor afstand houden onmogelijk was. Gelukkig was ik snel in en uit, maar dat doe ik dus niet meer.
Toen ik weer thuis was zat mijn lief boven te werken, het eten stond een half uur later op tafel, gebakken aardappels, gaar gebakken varkenshaas en witte bonen in tomatensaus, en het smaakte uitstekend. Het anti-misselijkheid pilletje dat DH aan het eind van de middag had ingenomen omdat hij zich wat misselijk begin te voelen hielp gelukkig.
Kijk eens wat lief, ze had haar oogjes dicht tot ik de foto ging maken, ogen op een kier, altijd alert.
En even later zat ze zich te wassen
Gisteravond was het ook dolle pret, ik ga niet meer alle filmpjes die ik upload hier zetten, maar als je je abonneert op mijn kanaal, en je zet de melding aan, dan hoef je niks te missen
Fay sprong op de stoel om met het verenstokje te spelen
Sherlock sprong daarna achterop mijn stoel en Fay durfde toen ook in de buurt te komen.
Vooruit, als afsluiter dan nog een kort maar grappig filmpje, Puk durft veel als Sherlock in de kamer is
Het Toekan blok is klaar
Ik heb gistermiddag alle blokken aan de designwall vastgespeld, ze zijn te zwaar om zo te blijven plakken. Deze quilt wordt 2x 2 meter, het middenstuk wordt één grote schilderij, een portret van Frida, omringt door nog veel moois.
Na een tip van een lieve meelezende meelevende quiltvriendin belde ik met de GGD om mijn afspraak te verzetten, en na een uur niet bereikbaar wegens te druk, en een half uur in de wacht, was ik aan de beurt, en werd mijn afspraak met vier dagen vervroegd, in de middag op eerste kerstdag. De locatie waar ik een tip voor kreeg zat al bomvol tot aan het nieuwe jaar. Dank je wel lieve Hennie 😘
Arme Sherlock, hij vindt het heerlijk dat er meer leven in huis is, maar waarom moet ze altijd zo aan zijn zij geplakt lopen? Voordat ik dit filmpje maakte liepen ze al een tijdje zij aan zij rondjes, het leek wel een dans. Hij hapte in haar oor en likte over haar kopje, zo schattig (op de achtergrond hoor je de opgenomen docu over de Bee Gees, de 19e uitgezonden)
Als hij ging liggen liet ze hem los, zo merkte hij. Bij dit liedje van de Bee Gees vroeg de producer of ze zelf iets van achtergrond muziek zingen, en toen kwam Barry er achter dat hij een falsetstem had.
Sherlock wilde kijken of ze hem nu alleen liet lopen, helaas
Even kijken of de ballen al los laten, Sherlock laat aan Fay zien hoe het moet, en hij rukt met beide pootjes stevig aan de kerstbal, met ingehouden adem keek ik toe. Het zou wel leuk zijn als het hem lukte, maar ook wel linke boel met kapot glas. Gelukkig zaten ze stevig vast.
En dan horen ze Puk scharrelen, ze rennen uiteraard zij aan zij de keuken in, blijven een tijdje weg en komen dan terug de kamer inlopen, kom maar Puk.
Hij vindt het wel eng, even wennen weer aan alle geluiden en mij (mijn lief zit boven te werken) dit is een heel kort filmpje met een grappig einde
Dat ik blijf zitten en de Bee Gees ook niet uit de tv stappen maakt dat hij steeds meer durft
Het is zo fijn om te zien hoe hij geaccepteerd wordt door Jon en Sherlock (Jon is op dit moment even buiten),
Hij gaat onder tafel zitten, en ik probeer hem te lokken met het afgekloven maar o zo aantrekkelijke verenstokje, hij loert er naar
En Sherlock is er als de kippen bij, Fay krijgt geen kans en ik een lamme arm.
En dan valt Puk opeens het stokje aan, zal je net zien dat ik op dat moment mijn mobieltje uit had gezet. En eerst maak ik een foto ipv gelijk filmen
Na een tijdje met alleen Sherlock spelend met het stokje schuif in deze richting de kast, Puk rent er achteraan maar doet er verder niks mee
Als Fay in een stoel aan tafel springt, trekt haar staartpuntje de aandacht van de jongens, ze spelen een tijdje onder tafel, hier het laatste stukje
Fay neemt plaats op de bank, ooh de tekening op haar rug doet me denken aan een quiltpatroon 🧐 Sawtooth Cat
Ze gaat lekker liggen voor heel even
Jon staat aan de schuifpui het raam te poetsen, als ik naar de schuifpui loop zitten Sherlock en Jon al met de neuzen tegen elkaar met het raam er tussen. Fay weet even niet wat ze moet doen, ze dacht een veilig plekje uit het zicht te hebben gevonden, en nou ziet ze me toch weer. Ik stap richting de tv zodat ze zonder al te veel paniek weg kan, ze vliegt uit de bocht in de keuken, maar zo te horen blijft ze daar staan.
Het is bijna middernacht, bedtijd. Als ik in de keuken een schepje vis op de droge brokjes schep, lopen de katten allevier de keuken in.
Oh kijk nou toch, daar klopt mijn poezen moederhart sneller van, zo lief
Wanneer ik met twee schaaltjes richting de garage loop, blijven Fay en Puk gewoon in de keuken wachten, oeh wat een slimme boefjes. Ze schieten onder de keukentafel als ik hun schaaltjes in de hoek onder het raam zet, en als ik mijn handen was, hoor ik ze lekker eten.
Het zonnetje schijnt eindelijk, op de schaduw plekken in de tuin ligt nog rijp op de planten, het ruikt heerlijk fris. De longarts belde vanmorgen, de chemo’s gaan van start volgens afspraak, zo spannend, we hebben slecht geslapen, manlief nog minder dan ik.
En eigenlijk heb ik nergens zin in, maar niks doen is geen optie, dus ik heb gestofzuigd, kerstkaarten opgehangen, en ik ga zo boven wat doen. Het gratis Christmas countdown blok van Helen Godden met elke dag een video hier op haar kanaal
lijkt me wel leuk om te doen met de vetkrijtjes. (Je kan hier alle andere blokken kopen om de hele quilt te maken van het kerst liedje “Twelve days of Christmas”) Het is maar een klein blokje (gok 12x 12”) ik moet iets doen om niet te veel te gaan piekeren. De delen zijn al geprint, ik ga de zes vellen maar eerst even aan elkaar plakken.
Zie Sherlock lekker uit zijn dak gaan, dit was gisteren
En hier heeft hij een stoffen kerstornament te pakken, zo schattig hoe hij het in zijn tandloos bekje pakt en er mee gaat lopen. Dit doen ze ook met muisjes, ze pakken het op en leggen het neer daar waar ze er makkelijker mee kunnen spelen zonder dat het beestje zich gelijk kan verstoppen.
Hij verdwijnt onder en achter mijn stoel en het is een geschuifel, gesteun en geknor van jewelste, hij amuseert zich kostelijk, en Jon volgt het vanaf veilige hoogte, want stel je voor dat het ontsnapt, dan kan hij het vangen voor Sherlock
Tussendoor moest er uitgerust worden, en waar beter dan op mijn benen
De sjaal is op lengte, afgehecht en ligt nu te wachten op drie grote knopen; ik zal zo in mijn knopendoos kijken of ik nog iets heb liggen.
Vannacht hebben Puk en Fay -die zich gisteravond maar heel kort in de woonkamer lieten zien- zich behoorlijk uitgeleefd door trappen op en af te rennen, ik hoorde ze achter elkaar aan galopperen. Vlak voordat mijn wekker afging hoorde ik getrippel en toen niks, Fay zat op de grond naast mijn voeteinde deftig rechtop naar me te kijken. Ze weet al dat ik na het douchen eerst op hun kamer op de bakken ga, ze hoort me immers elke morgen flink graven, dus ja, plasje in de ene bak, poepje in de andere. Wel fijn dat ik het gelijk ook opruim, zodat ze niet op een vieze bak moeten gaan. En als ik klaar ben op de bakken, dan krijgt ze in haar mandje iets lekkers, ik merk dat ze zich er steeds meer op verheugt, ze zit elke morgen ietsje dichter bij de opening van haar mandje. En Puk zat vanmorgen achter de toren onder de warme verwarming. Kom vooral niet dichterbij, want dat vind hij nog te spannend.
Nadat ik de voerbakjes heb gevuld en de inhoud van de liquid stick er overheen heb geknepen (Fay krijgt meestal een kwart van de stick) en de kamer uitloop, staat Fay op de uitkijk. “Kom maar tevoorschijn Puk”.
De balletjes in de woonkamer lagen vanmorgen op andere plekken, en nog steeds geen kerstballen die op de grond liggen, en ook geen abnormale hoeveelheid dennennaalden. Ze blijven dus mooi uit de boom.
Jon zit op deze grijze koude ochtend op de uitkijk, Sherlock is wel buiten, die heeft niet zoveel zitvlees nog.
De planten doen het heel goed, de achterste twee potten zijn stekjes, ze zijn als een gek aan het groeien
Ik ben gisteren en eergisteren begonnen met het quilten van de toekan, van de Frida Kahlo BOM van Helen Godden , ik heb wel al wat moeten uithalen, lijntjes die niet zo vloeiend liepen als ik had gewild, verkeerde kant oplopende lijntjes, nou ja, ik merk duidelijk dat het me meer moeite kost om me te focussen. Maar uiteindelijk zal het wel goed komen.
Zo ziet de achterkant er uit, ik trek bijna altijd met starten en stoppen de draadjes naar de achterkant om daar af te knippen. Zolang deze korte draadjes niet achter lichte stof liggen, dan mogen ze zo lang blijven, en anders werk ik ze onder de donkere delen weg. Op deze achterkant komt uiteindelijk nog een laag tussenvulling en achterkantstof, dus dit ga je niet meer zien.
Soms heb ik van die korte draadjes bovenop
die ik dan door het lusje (van tandenflossdraad) steek en zo door het gaatje van de naald kan trekken
om naar de achterkant doorgetrokken te kunnen worde, dHet floss kan je uiteraard vervangen door zo’n metalen Wilhelmina draaddoorhaler, maar die raak ik steeds kwijt.
Jon zat al die tijd op de naaikamer smakkend en piepend naar de vogeltjes te kijken, zijn staart hevig heen en weer zwaaiend
Toen hij geluiden vanuit de keuken hoorde komen schoot hij naar beneden, Sherlock loste hem gelijk af
Iemand moet die vogels toch in de gaten blijven houden
Aan deze mag hij niet zitten, alleen de hangkat mag het
Deze komt vandaag wellicht af, mits ik niet teveel missers heb; drie blaadjes, een bloem en wat stukjes doornen takken, het valt mee. Muziekje aan, katten binnen aaibereik, dan moet het goed komen. Vrijdag komt het volgende deel weer uit, en ik wil toch proberen om het tempo bij te houden.
Mijn boosterprik staat gepland voor de 29e, ik maakte gelijk de afspraak toen mijn bouwjaar werd opgeroepen, eerder dan de 29e kon toen helaas niet. Balen. Gelukkig heeft mijn lief hem wel gekregen tussen de onderzoeken door, ik moet nu gewoon nog voorzichtiger zijn dan ik al was.
PS. Na een telefoontje van een quiltster die mij adviseerde de GGD telefonisch te benaderen ipv online, omdat zij op die manier wel een paar uur na bellen een afspraak had, ben ik aan het bellen geslagen. Lang wachten eer ik erdoor kwam, maar uiteindelijk is er een plekje voor me gevonden op eerste kerstdag in Breda. Vier dagen winst, dankjewel Henny.😘
De laatste paar avonden hoorden we vanuit de hal een klagelijk gemiauw van Puk die zijn zusje kwijt was, en Fay die lekker in de kamer tegen Sherlock aangeplakt rondjes liep huppelde dan even de kamer uit, het geroep van Puk stopte en Fay kwam dan weer de kamer binnen lopen. Donderdagavond laat hoorde ik Puk eten uit de bakjes in de keuken, alle kattenkopjes draaiden gelijk naar de keukendeur, maar Puk liet zich toen niet zien.
Tot gisteravond.
We zaten naar Two Guns te kijken, een heftige soms grappige actiefilm, toen DH opeens “Hé dag ventje”, riep en naar de keuken keek. Puk stond op de drempel, maar na de groet van mijn lief stoof hij weer weg. “Even niks zeggen of doen als hij zich weer laat zien”, zei ik, met mijn mobieltje alvast in de aanslag, en even later kwam er een fluisterende “psssst, kijk daar eens”, vanaf de bank. Van waar ik zat kon ik de drempel niet zien, maar via mijn mobieltje op het puntje van de armleuning steunend te kijken, kreeg ik hem in beeld. Oooh
Het geluid van de tv vond hij minder eng dan onze stemmen, en terwijl wij ons niet bewogen, dus ook de volume van de tv niet iets zachter konden zetten, durfde hij steeds verder de kamer in te komen. Sherlock begroette hem kalm,
en Jon negeerde het spul door gewoon op de eetkamerstoel te blijven liggen. Af en toe hoorde ik een dramatisch gezucht uit die stoel komen wanneer Sherlock in de buurt speelde 😂
Wat is hij al groot geworden, groter dan Fay, maar dat is normaal. Hier knabbelen ze aan het kattengras, Sherlock probeert een speeltje of zo te pakken te krijgen dat naast de bloempot ligt. Zo grappig dat Puk richting keuken lopend stopt en kijkt wat er zich achter de glazen deur bevindt.
Toen ik naar bed ging zaten Puk en Fay weer onder ons bed, het licht ging uit en een getrippel van poezenpootjes over het zeil volgden. De rest van de nacht hoorde ik ze trappen op en af rennen, spelen onder ons bed, via de gordijnen klimmend de vensterbank op klauteren, en vlak voordat mijn wekker afging zat ik een donkere schaduw van de vensterbank naar het plafond gaan, klimmend via de arme gordijnen. Gelukkig houdt dit vanzelf op als ze groter worden.
Het wachten is op Puk die net als Fay ook overdag (‘s middags) de woonkamer in gaat lopen, het komt allemaal goed. We hebben ze 13 november geadopteerd, Puk heeft vijf weken moed verzameld, dapper manneke, en er zullen vast nog wel een paar weken overheen gaan voordat ze niet wegduiken als ze ons zien bewegen.
