Eerst lekker ontbijten, Puk is zo blij dat hij helemaal tegen zijn buurman aanleunt, het liefst at hij uit hetzelfde bakje als Sherlock.

Jon komt erbij en Puk slaat zijn staart over Jon heen, Sherlock hoort Fay en loopt de kamer in (verschil tussen Jon en Sherlock kan je ook goed zien aan hun staarten, die van Sherlock is veel dunner)

En hier zijn ze allevier, Sherlock wilt naar buiten via het keukenraam, Fay heeft al gegeten en speelt liever met verdwaalde brokjes die onder de deur door rollen.

Dit is nu meer regel dan uitzondering ‘s morgens, Puk en Fay lekker in de kamer, soms ook al apenkooien waar ik bij zit. En meestal gaat Sherlock er bij liggen, omdat het moment dat hij gaat staan of lopen de kleintjes tegen hem aangeplakt meelopen. Hij weet zich geen raad, en Jon grinnikt: “dan weet je ook hoe ik me voel als jij het bij mij doet.” En als de kleintjes het bij Jon doen, dan houdt hij het een paar tellen vol voordat hij een zachte brom van afkeuring laat horen.

Hier ligt Fay op de uitkijktoren

Genieten van de laatste zonnestralen, een uur later was het donker en nat

En besloot ik nog wat te verven, de blaadjes van deze Frida Kahlo blok maakte ik eerst lichtgroen,

om er later toen het droog was met donkerder groen overheen te gaan


In de bloemen kleurde ik de stof wit, het is subtiel maar maakt wel veel verschil vind ik, als het dezelfde kleur bleef als de ondergeondstofstof zou het net lijken of er gaten in de bloemen zouden zitten.

En zo ziet het eruit nadat ik er zwarte lijntjes rond het getekend en niet te vergeten het witte vlekje in het oog.

Klaar om te sandwichen en quilten, maar het volgende deel was ook al uitgekomen, Helen gooit de zweep er over, wat een tempo. Jon was er als de kippen bij om me te helpen

En toen het etenstijd was en de lap over het quiltrek hing, was hij het er niet mee eens, ze is zo mooi en nu zo onbereikbaar. Op het rek springen heeft hij wel eens gedaan, maar de laatste keer kiepte het rek over de stoel waar Sherlock en Fay op dat moment speelden, en de consternatie van hun schrik samen met die van hem was een afschuwelijke ervaring. Eens maar nooit weer. Ik hoorde het gebeuren en zag drie katten uit de bocht schietend de hal in rennen met dikke staarten, gelukkig was er niks beschadigd, op de ego van Jon na.

Met natafelen samen de kranten lezen, zo gezellig en zo “alsof er niks aan de hand is” gevoel, voor even. Ik heb mijn lief z’n haren gemillimeterd nadat hij hele plukken tussen zijn vingers had, dat was toch wel even een confronterend moment weer, je weet dat het gaat gebeuren, dat de haarwortels ook dood gemaakt worden, maar toch. Hij voelt het in zijn hele lijf dat de chemo veel aanvalt, geïrriteerde slijmvliezen, en daardoor ook een gevoelige keel. Met dit gure weer blijft mijn lief binnen, en ik ga alleen de deur uit tegen sluitingstijd.

Een paar dagen geleden wilde ik in de supermarkt versgeperste sinaasappelsap kopen, een klant was bezig en haar fles druppelde langzaam vol. Ik wees haar op de lege korf boven het apparaat, dat het misschien sneller zou gaan als ze er sinaasappels in zou laten stoppen, maar ze zei dat het zo wel ging. Enfin, een paar minuten later bleek haar fles inderdaad volgedruppeld te zijn, en ik besloot om bij niet zien van in het wild rondlopend winkelpersoneel de korf zelf maar te vullen alvorens aan de tap te gaan.

Met de fles onder de kraan zette ik deze open, en toen zag ik dat hij ook nu alleen maar druppelde, de langwerpige metalen opvangzeef boven de tap bleek vol met vruchtvlees te zitten. Ah vandaar.
Een jonge vakkenvuller liep net langs, ik wees hem op het probleem, hij bleef glazig naar het apparaat kijken, en ik vroeg of hij de zeef leeg kon maken. Na eerst te hebben gekliederd met papiertjes van de papierrol, tilde hij de opvangzeef uit het apparaat, keek om zich heen, duidelijk nadenkend wat hij nu moest doen, en toen liep hij met de druipende opvangzeef voor zich uit houdend door de winkel het magazijn in. Een vrouw reed met haar winkelkarretje dwars door de spoor van sinaasappelsap heen en toen ze er ook nog instapte, moest ik grinniken. Wat een feest zal dat zijn als ze moeten schoonmaken.

De vakkenvuller kwam terug met de opvangschaal, hij had het prut eraf gekregen, maar niet schoon of droog gemaakt. Hij wilde het terug in het apparaat zetten, maar ik wees hem op de zeef die de trechter afdekte vlak boven de afvoer richting het tapkraantje, dat zat ook helemaal vol met vruchtvlees. “Dat moet ook weg, anders komt er nog steeds niks uit het kraantje”, zei ik, en de jongen van amper 17 zag er zo hulpeloos onhandig uit dat ik er medelijden mee kreeg.

Opeens zette hij de opvangzeef gewoon op de grond, en begon met papieren doekjes het prut eruit te vissen, allemaal heel lastig om er goed bij te kunnen, maar het lukte zowaar. De papieren doekjes gooide hij naast zich neer en hij pakte de opvangzeef van de grond, een grote natte vlek achterlatend, en wilde deze doodleuk weer in de machine leggen.

“Hoho, die zeef heeft op de grond gelegen, die kan je toch niet zomaar terugzetten?”, zei ik, waarop hij zei” Ik zou niet weten waarom niet”. Oh boy. “Omdat zometeen sinaasappelsap door die zeef de viezigheid van de vloer meeneemt in mijn fles, dat is toch niet hygiënisch? Wie weet wat er onder de schoenen heeft gezeten van mensen die hier hebben gelopen”, zei ik er nog ter verduidelijking bij.
Weer een zucht van zijn kant, hij begon er duidelijk moedeloos van te worden.

“Misschien kan je de opvangzeef even goed afwassen, dat moet toch kunnen.”, sprak ik hem bemoedigend/bemoederend toe, “ik wacht wel”.
Ja, daar was hij ook bang voor, en toen liep hij met de opvangzeef naar de bakkerij van de winkel, de andere kant van het magazijn op, en ik zag hem daar aan de wasbak met borstel en water aan de slag gaan. Een minuutje later kwam hij terug met een schone en droge opvangzeef, zette deze snel terug in de machine. Ik bedankte hem vriendelijk en begon gelijk te tappen, hij mopperde “Er is altijd wel wat mis met dit klote apparaat”, en liep snel weg. Arm jong, maar wel een ervaring rijker.

Fay durft steeds dichter bij ons (vooral bij Dh) te komen zitten als we tv kijken

maar owee als een hand dichterbij komt. De vorige keer schoot ze gelijk van de stoel af, maar nu ging ze even rechtop zitten en toen er verder niks gebeurde ging ze weer liggen. Babystapjes.
Net als Puk, gisteren durfde hij zowaar uit de liquid stick te likken toen hij op de trap zat en ik op ooghoogte eronder stond en de stick aanreikte. Zo lief. En ik had wat van dat spul op mijn vingers zitten en dat likte hij ook af. Fay kwam er ook bijzitten en zo werd het heel gezellig.
Grappig, die streepjes op haar achterhoofd, links rood en rechts zwart.