Als ik uit bed kom ligt Puk negen van de tien keer in mijn naaikamer op een bureaustoel, “hoi, ben je daar weer?”

ik loop pratend op hem af en hij verheugt zich zichtbaar op wat er gaat komen, spinnend trappelt hij met zijn voorpootjes als ik hem uitgebreid aai en gaat er even goed voor liggen. Hij laat het aaien op de zijkant van zijn buik nu ook toe, en hij geniet hier ook van, ook al is hij iets meer op zijn hoede voor het geval ik toch op zijn buik aai.

De badkamer deel ik met Fay, ze laat zich lekker aaien op en rond haar kopje, stukje rug mag ook, maar haar buikje is ook een no-go area. Tijdens het tandenpoetsen zit ze heel deftig naast me omhoog te kijken, en het zal niet lang meer duren eer zij net als Loki op de wastafel zal springen om er dichter bij te zitten.

Ze springt op ons bed als ik me aankleed en laat zich ook lekker aaien door manlief, en samen rennen ze (de katten) achter me aan de trap af om de senioren te begroeten als ik de tussendeur van de garage open doe. Vaak rekken de oudjes zich eerst lekker uit voordat ze doorlopen, maar deze keer rennen ze voor me uit naar de voordeur, hebben haast om naar buiten te kunnen, maar eenmaal buiten gaan ze voor de deur zitten om wat rond te kijken. Ik probeer het maar niet te snappen, er zal vast wel een van de twee een windje hebben gelaten in de garage en snakten ze naar frisse lucht.
De jonkies gaan via de schuifpui naar buiten, het ruikt heerlijk na het nachtelijke buitje, en gelijk komen de andere twee er aan lopen.

Lekker regenwater uit de bak en vijver drinken, kan je ze alle vier ontdekken op deze foto?

Eens kijken wat Jon uitspookt, denkt Sherlock, even achterom kijken of Puk hem volgt

Maar hij wordt opgehouden door Fay die hem iets wilt vertellen

Eindelijk kan Sherlock doorlopen met Puk naast hem, echte buddies

Zo gezellig samen

Na het klaarmaken en eten van de ontbijtjes voor ons beiden is het lekker genieten, pas als ik klaar ben mogen zij meesmikkelen.

Woensdagochtend, de deurbel gaat, een vrolijke jongeman staat met een bos bloemen voor de deur, “bloemen voor Shirley en Perry”, zegt hij en wenst ons nog een fijne dag. Ze zijn van onze kinderen vanwege onze trouwdag, onze 32e, met op het felicitatiekaartje de wens dat er nog heel veel mogen volgen. Ik schiet vol, slik dapper mijn opkomende tranen weg,  en denk aan al het mooie wat we samen hebben en nog gaat komen.

Zo mooi 🥹

Een regenbui halverwege de dag, de katten rennen in een treintje achter elkaar naar binnen, en na een snelle hap gaan de jonkies hier slapen

Ze laten zich even aaien, spinnen tevreden en vallen daarna weer in slaap

Sherlock en Jon zijn de trap opgegaan, ik moet toch even de afvoer op het dak checken en loop ook naar boven. De afvoer loopt prima door

Jon ligt gestrekt op het logeerbed

Ik duik even de naaikamer in om mijn bureau op te ruimen, Sherlock komt luid miauwend bij me zitten, likt zijn bekje af als teken dat hij iets lekkers wilt hebben, en nadat hij een kattensnoepje heeft gekregen rent hij weer naar beneden. Als ik een uurtje later beneden kom zie ik Sherlock en Fay samen op een bankje liggen en ze kijken vol verwachting of ik naar ze toe kom, het liefst met snoepjes.

Na een paar tellen krijgen ze door dat er niets te snoepen valt en gaan ze weer verder met zich te wassen, Fay geeft Sherlock een paar likken over zijn kopje en gaat dan terug op haar plekje liggen.

Ons egeltje is er nog lang niet, aldus de verzorgers van de egelopvang, dit schreven ze:
Het is nog even afwachten, hij is wel verzwakt, wij zijn met de behandeling gestart, antibiotica, pijnstiller-ontstekingsremmer en de wonden zalven
Ook dienen wij hem een paar keer per dag ors te drinken via een spuitje
We kunnen nog niet zeggen of de antibiotica al aanslaat omdat die een aantal dagen nodig heeft, zijn wondjes staan er wel mooi bij
Hij heeft het nog moeilijk dus we moeten nog even afwachten, we doen ons best

Wat een kanjers.
Op de radio hoorde ik dat ORS de laatste tijd ook veel verkocht wordt aan jongeren die het als anti kater middel gebruiken. Jemig, beetje minder zuipen zou ik zeggen, maar dat is zo saai hè, je bent jong en je wilt wat.

Gisteren voelde ik me heel erg jarig. Toen de felicitaties binnen stroomden via messenger, whattsapp, e-mail, Facebook en bij zipzop.nl was ik in de weer met boodschappen doen en de boel klaarmaken voor de visite. Ik las een enkele snel tussen de bedrijven door en vlak voordat we naar bed gingen, maar was te moe om te reageren, jeetje wat lief allemaal, dank jullie wel 😘

We hadden het weer wel mee, warm genoeg om zonder weg te drijven buiten in de schaduw te zitten en te eten. De elektrische barbecue stond onder de veranda, ik had de tafeltennistafel daar voor de helft open geklapt zodat er ruimte genoeg was om spullen neer te zetten, en dat beviel wel. De jongens namen het bakken voor hun rekening en de meisjes de catering, wat een verwennerij. Manlief hield het de hele middag en avond vol en at zelfs een paar hapjes vlees en een stukje stokbrood mee, maar het smaakte nog niet echt lekker. Ik had Dim Sum hapjes voor hem klaargemaakt in de keuken en deze gingen gelukkig wel met smaak naar binnen. En uiteraard hadden we magnum ijsjes toe, heerlijk 🤤 Dat mijn ijsje kraaide van de lactose merkte ik toen ik de laatst hap had doorgeslikt, en niet lang daarna zat ik met buikkramp op de wc. Oei, dat was lang geleden, gelukkig bleef het bij deze ene keer en kon ik later lekker binnen meedoen met bordspellen, het was te fris geworden buiten (en morgen snakken we naar deze koelte).

Ik werd op  materialistisch vlak ook erg verwend, jooooh wat leuk en mooi allemaal, DH vond het flesje Dior maar karig dus kon ik ook de in lengte verstelbare graskantknipper nog toevoegen aan mijn lijstje, en hij knipt geweldig, veel soepeler dan die handschaar van Gardena, elke knip is moeiteloos raak. Het is dat we visite hadden, anders lagen de gazonkantjes er nu keurig geknipt bij😊

Van Suzanne en Ferry kreeg ik de twee kleurrijke haakboeken, ik heb al veel in gezien wat me aanspreekt, mijn vingers jeuken, ik weet al wat ik kan sparen, nog meer bolletjes wol 😊
Van Yvonne en Tim komen de mooie bollen wol van hetzelfde merk die ik voor de Harbour Blanket heb gebruikt; van de restjes ben ik nou bloemen aan het haken die later een hexagon vorm krijgen door er met licht garen rond te haken, maar ik wilde iets pittigere kleuren erbij hebben, en voila. Ze gaven me ook het superfijne tuinschaartje om dunne steeltjes/takjes te knippen (uitgebloeide bloemen), en hij knipt zalig, is lekker scherp en ligt goed in de hand, en het puntje is afgetopt zodat je hem in je kontzak kan stoppen zonder dat hij door de stof prikt (been there, done that) Komt bij de webshop van tuinmanieren vandaan en zat in rood vilt gewikkeld.

Een tas vol plantjes/stekjes van Evelien gekregen,

Samen met het boek De Banketbakker, deze ontdekte ik via het YouTube kanaal Foodtube waar Cees Holtkamp laat zien hoe hij en zijn kleindochter allemaal lekkernijen bakt die je ook in zijn winkel in Amsterdam kunt kopen.
Toen iedereen weer naar huis was zat ik na te genieten, bladeren in de boeken, bolletjes aaien en plannen te maken voor de volgende dag.

De katten hadden zich gisteravond slechts vluchtig laten zien, als ze een sprintje trokken naar de keuken voor een hapje eten, en weer gelijk naar buiten renden. Alleen Jon genoot van de aandacht van het bezoek en was ook de enige die uiteindelijk binnen sliep vannacht, Puk en Sherlock zag ik nog wel in de tuin lopen toen ik afsloot, ze renden speels weg toen ik ze wilde aaien en schoten tussen de planten buiten handbereik, ze hadden duidelijk geen zin om naar binnen te komen. Fay zag ik nergens, ze had zich verstopt, of ze liep gewoon lekker langs het water te kijken naar de twee schildpadden die daar rondzwemmen. Maatje dinerbord, niet normaal. Vast ontsnapt uit de vijver van onze vorige buurman, ik vond elk jaar wel eentje in onze tuin.

Puk stond buiten bij het keukenraam toen ik beneden kwam vanmorgen en sprong zonder aarzelen naar binnen toen ik het raam opende en viel aan op het eten, Jon rook in het voorbij gaan even waar hij zoal was geweest, en liep via de schuifpui naar buiten. Steeds kwam hij weer binnen om te zien of die andere twee al thuis waren gekomen, een half uur later hoorde ik Sherlock eten en de vloer aanvegen toen hij klaar was,  hij probeert vaak de voerton over de bakjes te trekken, wat gelukkig nog niet is gelukt.

Pas na een uurtje toen ook Fay zich had gemeld, stoffig en wild kijkend alsof ze de engste avonturen had beleefd, toen pas had Jon rust in zijn kont en ging hij gestrekt bij de vijver in het gras liggen naast Puk. Fay rende er gelijk achteraan.

Oh, jeuk