Categoriearchief: Perikelen

Lekker hapje

Zipje lag maandag quasi nonchalant met tranende ogen en een opgezette klier in zijn hals in de wachtkamer van de dierenarts de aanwezigen te observeren, twee -kleiner dan hemzelf zijnde- hondjes die zich vreselijk stonden aan te stellen, het geblaf hadden we al gehoord toen hij uit de auto mocht, hun weeïge geuren kwamen ons tegemoet toen de deur van de kliniek open ging. Ze trokken elk een andere kant uit lopend aan hun riem die aan hun baasjes hand vast zat, en het baasje, een vrouw van begin 20, riep ze met stemverheffing tot de orde, wat weinig indruk maakte op de honden, het droeg alleen maar bij aan de herrie in de betegelde ruimte.

Het dreinerig huilen van een klein mensenmormel, die -gelukkig vastgebonden- half uit een buggy hing, werkte op Zipje’s zenuwen, maar het ergste vond hij toch wel het loslopend meisje, die haar vinger door de tralies van de kooi wilde steken om hem te aaien, maar gelukkig trok ze terug toen ik het verbood, want: “de poes is ziek en wilt niet aangeraakt worden”. Het meisje liep weer naar haar moeder, die rood aangelopen probeerde haar zoontje die nu dwars gestrekt in de buggy lag te kalmeren, zijn zusje dacht grappig te zijn en gooide steeds haar antroposofische pop (ja, spreek dat maar eens hardop uit) op de grond, raapte het dan op, duwde het in het gezicht van haar broertje, en gooide het dan weer op de grond.

Kinderen lachen, moeder gelukkig, iedereen gelukkig, nou, nee, ik ~~vond het mijn taak mijn kennis te delen~~ moest me er weer mee bemoeien, en vroeg de moeder of ze wist hoeveel honden hun kont met mogelijke infecties vandaag al aan de vloer hadden afgepoetst, (lekker heen en weer scharren, want man wat jeukt dat). “En dat krijgt uw zoontje dus steeds met die lappenpop in zijn gezicht geduwd”, zei ik, en ik moest er toch wel een beetje lachen, het was te vies voor woorden. Gelukkig werd de vrouw met honden en kinderen toen naar binnen geroepen, en bleven Zipje en ik alleen achter, en genoten we van de zalige rust.

Met een antibiotica kuur van 2x daags 1,5 pilletje voor de komende 10 dagen lang -o joy- mochten we het pand weer verlaten, en bij thuiskomst begon de uitdaging van pillen schieten en pijnstiller in het bekje spuiten.

De eerste keer ging goed, geen centje pijn bij mij, en Zipje was helemaal tevreden toen hij na afloop een kattensnoepje kreeg. Acht uur later was het wel raak, meneer tufte tot drie keer toe de roze pillen uit, mijn grip op de pillenschieter raakte ik kwijt toen hij zijn vier poten met uitgeslagen nagels in de strijd wierp en ik deze probeerde te ontwijken, en toen gooide ik mijn gewicht in de strijd, de pillenschieter opzij, en duwde in met mijn wijsvinger de pillen tot bijna voorbij zijn maag, maar ik was te langzaam met terugtrekken, en als een ware Piranha sloeg Zipje zijn kaken op elkaar met mijn wijsvinger er tussen. Dat deed verdomde zeer, en bloedend als een rund door vier kleine gaatjes liet ik Zipje los om in de keuken mijn vinger af te spoelen onder de kraan.

Mijn strijdwond inspecterend suggereerde DH dat ik de volgende keer Zipje beter in een quilt kon wikkelen, en aldus geschiede vanmorgen, en dit beviel mij zo, dat ik het vanavond weer zo deed.Maar de pilletjes werden weer uitgetuft door Zipje omdat ik ze niet diep genoeg los liet, omdat door drie man om mij heen staand “Oh zielig” geroepen werd. En toen ik wederom mijn vinger opofferde om de pillen af te leveren, en Zipje wederom liet zien dat hij behalve een prachtig schoon gebit (had de dierenarts hem zelf verteld) ook een scherp gebit had door mijn toch al zo gehavende vinger van nog eens vier gaatjes te voorzien, stond het huilen me nader dan het lachen, wat deed dat pijn, verdikkeme! Als mijn vinger morgenochtend vroeg nog zo pijnlijk voelt en dik er uitziet, bel ik toch maar de huisarts, misschien een tetanus injectie halen? Of is het dan al te laat?

Volgens mijn huisgenoten komt het bijten van Zipje als wraak omdat ik ze sinds vorige week echt op rantsoen heb gezet; ik had geen zicht op hoeveel de katten aten, omdat ze van iedereen eten kregen, en toen bleek dus dat ze tien dagen doen met een pak waar ze met gemak vier weken over moeten kunnen doen! Ik heb een heel slim systeem bedacht waarbij iedereen zich in kon vinden. Op hun bakjes staan de namen, T en L was niet lastig, maar met Z en Z zou het nog gissen worden, dus de namen van de oudjes staan wel voluit geschreven.

Ze krijgen twee keer per dag eten, dus 8.00 staat aan de ene kant geschreven en 18.00 uur zie je staan op de achterkant; de leeg gegeten bakjes blijven op 8.00 uur staat totdat ze rond 18.00 uur weer gevuld worden, en rond 8.00 ’s morgens gaan ze van 18.00 uur stand pas weer naar de 8.00 uur stand, gevuld en wel. En nou komt het belangrijkste:

35 gram voer gaat in 1 (bakgerei) maatschepje mét kop, en voor Loki zonder kop, ik doe het allemaal volgens gewicht-voerschema van het pak; Zipje en Zopje moeten op hun gewicht letten (afvallen dus) en krijgen evenveel als Thor. Op deze manier kan het hele gezin zelf zien welke kat nog wel eten mag hebben tussendoor, en welke niet, we zijn er allemaal tevreden over, alleen de katten niet, ze liggen regelmatig in staking in de bijkeuken

zoals Thor, die het wel een half uur kan volhouden, en Zipje die dan voor de koelkast gaat liggen, haha, hij is niet gek, daar valt ook eten te halen, weet hij. En als hij dan toch niks krijgt wilt hij wel de uitgestoken vinger proberen, hoewel er niet veel vlees aan zit is het wel een lekker hapje. Ik voel me net Hans, van Hans en Grietje, en ik moet nog 8 dagen 🙁

Inspiratieloos

Zaterdagmiddag liep ik achter mijn winkelwagen in de supermarkt door de gang van kattenvoer en dergelijke, toen ik een klein meisje van amper 3 tegen haar moeder hoorde kletsen over dat ze voor de poesjes ook eten moesten kopen. De moeder (een vriendelijk ogende zeer sjiek geklede dame van 45+ , als ’t niet nog meer was) zei dat ze dat ook wel een leuk idee vond om die katjes buiten af en toe wat lekkers te geven, ze waren ook zo lief, en ze stond naar de pakken kattenvoer te kijken welke ze nou zou moeten nemen.

Ik wilde niks zeggen, echt waar, ik dacht: “doorlopen, niet mee bemoeien”, maar zag toen de bolle buikjes van onze twee jeweetwel senioren in huis, en toen flapte ik het er uit, wel op rustige toon hoor; dat ze niet zomaar andermans katten moest voeren, want wie weet stonden deze katten op een dieet, en had de eigenaar veel moeite ze slank/gezond te krijgen, maar lukte het niet omdat ze buitenshuis te eten kregen. Ze zei dat het jonkies waren die al een paar weken van toen ze nog heel erg klein waren door de buurt zwierven, en zo gezellig sliepen op hun lounge set in de tuin. (Ik zou tuinstoel/bank hebben gezegd) Ze zei dat ze maar af en toe de katjes dan wat eten zou geven, gewoon voor de gezelligheid, en misschien tot het pak leeg was, en dan zou ze wel weer zien, en hoe lang ging zo’n pak eigenlijk mee, vroeg ze zich en-passant af. Hoe lang wil je het gezellig hebben, vroeg ik me in een flits af.

Mijn nekharen gingen omhoog staan, “mens, ga vogels voeren”, dacht ik. Ik legde uit dat deze schattige kittens als ze goed gevoed zouden worden snel tot volwassen katers en poezen zouden opgroeien die de tuin als vaste honk zouden zien, en dat ze eenmaal hormonaal actief ook hun geuren zouden verspreiden op en om de lounge set, en met deze stank nog meer hitsige katers en poezen zouden aantrekken.
photo graphics-cats-740991_zps64daad77.gif
De loungesetdame keek al een stuk minder vrolijk, hier had ze niet over nagedacht. “Wat zou u doen?”, vroeg ze, en een oudere mevrouw die het gesprek gehoord had en op het punt stond om door te lopen, bleef achter de loungesetdame staan om nog meer verpakkingen te bestuderen. “Wat zou ik doen. Wat u kunt doen is ze vangen en dan naar het asiel brengen om te zien of ze gechipt zijn, want misschien zijn ze wel van iemand anders. En zijn ze niet gechipt, en heeft u plek voor huisdieren, dan houd u ze. Maar dan moet u ook goed voor ze zorgen door ze te laten inenten, steriliseren, ontvlooien, ontwormen, en eten geven uiteraard.”

De loungesetdame keek nog serieuzer, en vroeg of ik wist hoeveel dat allemaal zou kosten; jazeker wist ik dit, van de kosten van voeding per maand voor 2 opgroeiende katten, tot aan sterilisatie aan toe, en het was maar goed dat de loungesetdame het winkelwagentje vast had, want anders was ze omgevallen. Ze bedankte me voor de informatie, boog zich voorover om haar dochtertje, die al die tijd naar afbeeldingen van poezen had staan kijken, te vertellen dat poezenvoer kopen niet zo slim idee was, want dat had die mevrouw mama verteld, en het kleine meisje keek me toen met een trillend lipje aan. Ik liep maar snel door, thuis wachtte mijn eigen kinderen me op, met trillende lipjes als ik niks te eten mee zou nemen. Alhoewel, ze zijn vrij assertief opgevoed en het is of de ~~kindertelefoon~~ spareribslijn bellen, of de shoarmatent.

Om mijn handwerkspullen een beetje veilig op te bergen heb ik mijn open tas naast de stoel omgeruild met een oude Curverkoffer die vroeger (21 jaar geleden) als luiertas dienst deed,

inbreekproof voor die kleine mannen, en het staat wel netter dan een omgevallen tas waar een staart uit steekt. Het volgende blokje van My home or yours is ook al klaar,

ik moet er nu nog een stuk of 4 maken, de patronen zijn al op stof getekend, leuk werkje voor op de bee. tussen de bedrijven door stort ik me ook op de Love Entwined, de blaadjes zitten al aan een tak, de bloem in de top zit vast,

voor de rondjes heb ik het volgende even uitgeprobeerd,

je duwt adw de naad in op de achterkant van de stof, en dan vouwt het al bijna vanzelf om naar binnen, met een beetje hulp van de naald tijdens het appliqueren;

oké, het is niet helemaal perfect rond geworden, maar er komen nog bruine streepjes op en een hartje, en dan valt het allemaal niet meer zo op. Net zoals wanneer je een dikke pukkel op je neus hebt maar ook een schreeuwerig sjaaltje draagt, alle ogen op de bee trekken naar het sjaaltje en geen hond heeft het later meer over die pukkel. En verder wil ik ook de Kitty’s cottage afmaken, ik heb eindelijk mooi breed meerkleurig zijdelint gevonden om de voorste beplanting links in de hoek te maken

een scherpere foto volgt zodra hij klaar is, of je kijkt even hier
en als de cottage klaar is, en de MyHomeOrYours blokjes, mag ik van mezelf iets nieuws beginnen, hoop ik. Nee, wat dit betreft ben ik alles behalve inspiratieloos, dus waar de titel van dit blogje op slaat? Geen idee.

Gaat lekker

Loki en Thor hebben afgelopen week voor het eerst regen meegemaakt, en ze vinden het geweldig! Rennend over het grasveld, stilstaan om de druppels te zien vallen op de tegels, en achter elkaar aan jagend langs de struiken. En omdat het niet echt koud was, stond de schuifpui op een kier groot genoeg voor de mannen om er door te kunnen open. Gevolg, drijfnatte katten binnen die om de haverklap al kletsend hun verhaal op mijn schoot vertellen. Wilde ik net aan de LE beginnen, komt Thor op schoot, hij laat me na een kwartier van kletsen en spinnend kopjes geven weer alleen, met een schoot vol zand en zooi. Heb ik me net afgeklopt, pak de LE er weer bij, komt Loki op schoot, ook nat, en heel erg gretig om me te helpen met draadjes splitsen. Half uur later verdwijnt ze weer naar buiten na het zien van het langs het raam vliegen van enorme hoeveelheid blaadjes en takjes. Goed, ik klop me weer af, zit amper 5 minuten te borduren, komt Thor met een heel verhaal op schoot, zo te zien met de schrik in zijn pootjes; zijn staartje trilt van opwinding als hij mij ziet, hevig stinkend naar motorolie. “Waar heb jij gezeten?!”, vraag ik, maar ik snap niks van zijn antwoord. De LE verdwijnt wel gelijk op tafel naast me, even veilig stellen, en een kwartier later schiet Thor zijn zus weer achterna, blaadjes vangen.

Ik heb toen maar even een schone broek aangetrokken voordat ik aan de LE verder ging, en ‘k zal voortaan een quiltje bij de hand houden om op schoot te leggen, voor het geval ik weer zanderig, nat of naar motorolie ruikend bezoek krijg. Loki is trouwens niet echt zwart, er zit een streeppatroon in haar donkere vacht,

viel me op toen ze op mijn schoot onder de daglichtlamp lag, is er een beetje Cypers bloed aanwezig? Haar ondervacht is ook wat lichter dan die van haar broer; deze tekening valt normaal niet op, als je ze zo ziet lopen lijkt ze gitzwart (op het witte plukje op haar befje na). Grappig.

De Love Entwined is gelukkig wel opgeschoten, het takjeswerk is klaar, de Hungarian Braided Chain stitch is me heel goed bevallen, ook al moet je heel goed opletten dat je het draad niet te strak trekt, omdat de ondergrondstof dan ongewenste gaat golven, en ook niet te los, omdat je dan de ondergrondstof tussen de steken door gaat zien. Dit laatste vind ik wel minder storend dan het eerste, en daarom heb ik ook een hele tak opnieuw gedaan, het uithalen gaat makkelijk en laat geen opvallende prikgaten achter.

Het bessentakje links heb ik ook uitgehaald, ik vond de korte zijtakjes hiervan niet mooi, zo dik, en voor deze zijtakjes heb ik een andere steek gebruikt
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=3F1twpIkm6g&w=560&h=315]
en het ging zo makkelijk. Bekijk meer steken op deze website
En toen was het tijd om de blaadjes toe te voegen, met de backbasting methode heb ik ze er op geregen, en met needleturn applique er op genaaid, Zopje kwam er gezellig bij liggen, en wilde ook een pootje uitsteken om te helpen, maar daar stak ik een stokje voor

beetje beledigd trok hij zijn pootje terug, maar is verder hard spinnend op schoot in slaap gevallen tot Loki er boven op sprong en er gelijk van schrik weer af sprong, want Zopje’s geblaas is echt niet van de poes. Met de blaadjes op hun plek is het nu tijd om met bloemen te gaan strooien, nog geen idee welke kleuren ik ga gebruiken.

Zelden zo zout …

Op weg naar werk vanmorgen, het is vrij druk op de weg maar kan toch vlotjes doorrijden op de linker baan, met een opdringerig baasje achter me die het liefst over me heen wilt gaan, zo’n haast. Sorry, maar ik kan niet naar rechts, er voegen vrachtwagens en auto’s vanaf een oprit in op die baan, en opeens schiet er een auto die rechts van me achter zo’n vrachtwagen rijdt met een slakkengang van 70 km/uur voor mijn neus om de vrachtwagen in te kunnen halen. Ik wist niet dat ik het in me had, vol op mijn rem staande een ongeluk voorkomend bleek ik in het bezit te zijn van een gebarentalenkennis, niet normaal, en met een tempo waar iedere gebarentolk jaloers op zou zijn. De emoties ontsnapten ook gewoon via mijn mond in de vorm van de meest obscene woorden, ik bloosde er zelfs van. Gelukkig had het opdringerige baasje achter mij ook zitten opletten en was hij niet op mijn auto gebotst, maar het had maar een haartje gescheeld! Vanaf dat moment hield hij gepaste afstand, want met zo’n ‘gek mens’ voor je kon je maar beter geen risico’s meer nemen.

Bij Dorry aangekomen kwam ik weer tot rust, oogstrelende lapjes, klassieke muziek en een heerlijk kopje koffie. We gingen al snel aan het werk, toen Margreet binnenstapte met zoon, om stoffen uit te zoeken voor de Love Entwined. Ze keek even rond, terwijl ik voor hun beiden een kopje koffie zette. De stoffen werden uitgekozen, de koffie gleed naar binnen, behalve bij zoon, die zette het kopje na een slokje nemend weer neer, en ik dacht dat ik er te weinig suiker of melk in had gedaan, en vroeg wat er scheelde. “Misschien een gekke vraag, maar heeft u er zout in gedaan ipv suiker?”. Het bloed steeg naar mijn hoofd, het zal toch niet, en ik keek naar de grote bus op het aanrecht in de keuken, waarvan ik dacht dat het fijne kristalsuiker bevatte. Ik keek mijn bazin vragend aan, daar zat toch suiker in? Haar non verbale reactie was overduidelijk, en terwijl ik me verontschuldigde bij de jongeman en een vers kopje koffie voor hem zette, hoorde ik lachsalvo’s uit de winkel komen, ojee, heb ik weer.

De rest van de dag hield ik me maar bij lapjes snijden en wat naaien op de Singer Featherweight, blokje maken voor de Schottelslet, leuk zoveel rood, en yes, appliqué in de vorm van twee bloemen.

Deze hoefde ik alleen maar voor te bereiden, Dorry gaat ze er zelf opnaaien, ook al draai ik er mijn hand helemaal niet voor om, en zeker niet nu ik eelt op mijn linker wijsvinger heb gekweekt tijdens het opnaaien van de zigzagrand van Love Entwined.

Ik ben bijna klaar met de maandopdracht, morgen komt de volgende opdracht alweer op de lijst;

wat een kreukels he, wat er mee is gebeurd? Ik had ze mee genomen naar Tilburg en na een dag opgefrot in de tas te hebben gezeten was ze toe aan ontstressen, even lekker plakken tegen de designwall

En terwijl ik er tevreden naar kijk, zie ik de mooie Kittty’s Cottage hangen, die nog op een paar rietplanten zit te wachten, ooh wat erg. Lees hier meer over dit lieflijk quiltje vol met lintborduurwerk.

Ik zal ze maar snel afmaken, sandwichen en doorquilten, misschien een leuke show en tell voor het quiltweekend in Belgie over een maandje.

Uitrusten

Bij het opstaan is het een genot om de kleine mannen te zien, en het gevoel is wederzijds, ze huppelen om de benen heen, en huppelen als jonge honden voor en achter me aan als ze hun eten krijgen.

en na het eten en spelen is het heerlijk slapen op van alles en nog wat, hier liggen ze op papier wat als een gedraaide prop in een koffer zat met vaderdag en ze zijn er nog steeds gek mee; af en toe draaien we er weer een lange prop van, en dan zijn ze weer een volle dag zoet om het helemaal plat te krijgen.

En dan zijn er de tassen waar zalig in geslapen kan worden, in je eentje of lekker samen

en wat te denken van het strijkplankje, hier ligt Thor bovenop een naaiwerkje die ik eigenlijk nog had willen strijken.

Zipje en Zopje zoeken hun slaapvertier het liefste buiten, zie hoe prinsheerlijk ze liggen, genieten pur sang.
Vandaag was ik weer in Tilburg, en ondanks de hitte van 32 graden was het een komen en gaan van klanten, bekenden en onbekenden, enkele zaten te azen op mijn rok, wilden er wel een stukje van hebben, want dat was precies wat ze zochten. Dacht het niet dames 🙂 mijn bovenbenen zijn namelijk niet zo rank en slank om zonder rok rond te kunnen lopen, de cellulitis aldaar is van dien aard dat ik plat liggend op een betegelde schoolplein heel populair zou zijn, knikkerputjes te over….
Bernadette kwam ook weer scoren bij haar favo dealer, ik was ze dinsdag in Etten Leur tegen gekomen met dochter en kleindochter, gezellig! Bernadette is ook bezig met de Sweet William, mooi werk!

Leuk dat Marga speciaal voor mij nog een keer was langs gekomen, ze was me de laatste keer dat ze bij Dorry was misgelopen, we hebben al een hele tijd via email af en toe zo contact, en nu in het echie zien, heel bijzonder.

Ik had je eigelijk willen zoenen bij het begroeten Marga, zo vertrouwd voelde het om je te ontmoeten, maar ach, het was ook te warm om klef te doen hè. Lapjes snijden, klanten helpen, allemaal zo leuk, je maakt nog eens wat mee. Ik keek dus ook mijn ogen uit toen ik opeens voor mij onbekende lapjes zag,

nou ja zeg, waar zaten jullie al die tijd? Op de rol knus tussen de andere rollen vallen ze niet zo op, het is dat mijn kasten, dozen, laatjes en tassen al uit hun voegen knappen, ik zou echt elke dag wel met een tas vol verse lapjes thuis willen komen.

Helaas past het niet in ons interieur, maar van de stof hieronder zou je toch prachtige kussens kunnen maken, het is een vrij groot patroon, de ruimte tussen de donkere linten is ongeveer 15x 15 cm; Dorry heeft er gordijnen van hangen, prachtig! Het is een aparte stof, wat dikker ook, en de kleur is iets ouder (fletser) dan op de foto.

Bij thuiskomst lekker aan de verse ananas met slagroom, ooh nog zo’n feestje!

Ik ben benieuwd hoe het mijn moeder is vergaan vandaag, om half 8 de deur uit om met openbaar vervoer naar Den Haag te gaan om de Apliquick workshop bij Evy en Petra te volgen, tot 4 uur, en dan weer de hele rit terug (ze woont in Hoek, in Zeeuws Vlaanderen), ze doet het toch maar! Vorige week hoorde ze dat Rita van quiltwinkel de Parel in Groede ook deze workshops geeft, “Nou ja”, zei ik, “dan zeg je het bij Evy toch af, als je de reden opgeeft snappen ze het echt wel mam”, maar nee, bij mijn moeder is afspraak gewoon afspraak, en vooral niet te flauwtjes wezen, oh wat ben ik toch trots op mijn moeder!