Categoriearchief: Perikelen

Lekker buiten

De man had haar vast niet verteld waar ze naar toe gingen, toen hij haar had meegevraagd voor een wandeling, schoot door mijn hoofd toen ik in het bos een jong stel hand in hand voor me zag lopen, beiden halverwege de twintig zag ik later toen ik ze had ingehaald. Haar idee van een wandeling was vast dat van de parkeergarage naar een terrasje lopen, en weer terug, denk ik, gezien haar outfit, waarom hij haar zo de deur uit liet gaan is de grote vraag die me intrigeert.
photo a1.gif
Het had de dag tevoren geregend, en nu met de zon door de kale bomen van het bos heen schijnend werd de grond verwarmd, het rook het heerlijk en de vogeltjes kwetterden dat het een lieve lust was. De paden waren op sommige plaatsen wel heel erg drassig, en ik was blij met mijn ruige wandelschoenen aan, met extra profiel voor goede grip en vooral waterdicht. De jonge vrouw zakte geregeld met haar hoge hakken helemaal in de modder weg, haar schoenen en de onderkant van haar mooie broekspijpen zagen er dan ook niet uit, en zo hobbelde ze naast de man die niks in de gaten leek te hebben.

Ik haalde het stel met een groet in, ze mompelden wat terug, hij keek heel tevreden -typisch een man, dat hij het niet doorhad, of juist wel?- zij had alleen oog voor de volgende kuil met blubber, haar handtasje stevig onder haar arm geklemd. Hier en daar leek het veilig, alleen maar blad te zien, maar zodra je je voet er op zette zakte je al glijdend zomaar een stukje weg, ik hoop dat hij haar stevig vast zou grijpen als haar dit zou overkomen, anders zouden er op wel meer plaatsen modder zitten. De verharde weg was nog lang niet in zicht, dit was een wandeling om niet snel te vergeten.
photo 120.gif

Oil Pulling

Of in goed Nederlands: olie trekken, Engelse taal kort het af en noemt het OP. Tot vier dagen geleden had ik er nog nooit van gehoord, en ik had mensen voor gek verklaard als ze me hadden verteld wat ze vrijwillig elke morgen na het opstaan doen, tot ik er bij RTL-Boulevard (klik op het gele ‘pijltje’ in het midden van het schermpje) over hoorde; het is een oeroude traditie uit Indië; nu zijn niet alle tradities gezond (besnijdenis van vrouwen) of nuttig (dwerggooien), en ging ik eerst op internet zoeken naar meer uitleg. zie dit artikel uit 2007. Een ware detox middel!

Vooral de kokosolie komt als beste uit de test 🙂 En het is niet alleen goed om er mee in de mond mee te “trekken”, maar ook om op te eten, ipv margarine, of zelfs om mee te bakken, ook al schijnt dat hoe meer het verhit wordt, hoe minder geneeskrachtige elementen er over blijven. Let op, kokos olie, geen santen want dat is vocht van kokospulp in ingekookte vorm.

Omdat ik ook van mijn pukkeltjes af wilde komen en wittere tanden wilde hebben ging ik gelijk de volgende dag naar de winkel (drogist die ook natuurvoeding verkoopt), en daar kocht ik deze pot. 1 halve eetlepel zou al voldoende zijn, de meningen op internet variëren van 1 theelepel tot een volle eetlepel, misschien ook afhankelijk van de grootte van de mond?

Het ziet er als witte reuzel uit, maar eenmaal boven de 25 graden of zo (of in de mond) wordt het vloeibaar, het ruikt niet naar kokos door een speciale stoombehandeling. Er bestaat ook de pure in glas die wel de kokosgeur heeft, misschien is die fijner voor de uitwendige mens (zie het filmpje helemaal onderaan deze blog).

En nu ben ik die gek, zit ik in de vroeg ochtend met een mond vol olie dit ritueel uit te voeren. Walgelijk, ja, want door het ’trekken’ zitten alle bacteriën die in mijn mond zitten nu in de olie, je moet er niet teveel bij nadenken, anders zou je er van over je nek gaan, al helemaal als je zoals ik nu een te grote hoeveelheid van in de mond heb. Tijdens het trekken wordt het ook steeds meer, er komt speeksel bij, en had ik al verteld dat je niet mag slikken? Nee, want dan krijg je al die bacteriën ook in je maag, daar schijn je niet vrolijker van te worden, nou ja, een heel klein beetje kan geen kwaad, maar niet na het olie trekken alles doorslikken, getsie. Na verloop van tijd (dagen, weken?) schijnt het makkelijker te gaan, omdat je dan gewoon al veel schoner bent. Gelukkig.

Maar verder valt het reuze mee hoor, je moet er niet teveel bij nadenken wat er gaande is in de mond, en vooral niet vergeten de olie steeds in beweging te houden, dus door de tanden trekken, heen en weer laten klotsen en vooral niet slikken! En als het wekkertje dan opeens gaat, de 20 minuten zijn voorbij, en je hebt je mond weer leeg (ik tuf het uit in een zakje die in de prullebak verdwijnt) , dan voelt je mond wonderbaarlijk schoon! Alle plaque van de nacht is van de tanden verdwenen, en ze blinken je tegemoet.

Na de eerste keer (’s middags 2 uur na het eten) tintelde mijn mond de rest van de dag en ik had geen snoeplust (opmerkelijk), na de tweede keer viel me op dat mijn tong schoner was en ik had de hele dag veel dorst (dus goed gedronken) en nog steeds geen snoeplust, en nu op dag drie merkte ik bij het olie trekken dat er veel meer los kwam (er kwam ook veel meer uit mijn mond dan dat er in ging), mijn kaakholtes zijn leeg! Ik voel nu letterlijk het lucht er doorheen stromen met inademen! Ik vertel maar niet hoe het goedje er uit zag toen ik het uittufte, laten we het vooral smakelijk houden, voor zover dit nog kan. En ik barst van de energie, ik heb een helder hoofd, ojee, als dat maar goed gaat, ik moet nog ene hele dag.

Let op: schep elke keer met een schone lepel, ik heb gewoon een bakje met 6 lepeltjes en plastic zakjes naast de pot gezet, dat krijg je als de junioren in huis ook mee willen doen met dit experiment. En ook zij zijn enthousiast door het resultaat.

En deze kokosolie is dus ook super gezond om op te eten, gewoon elke dag 1 theelepel op brood smeren schijnt al te werken. Het doet in de maag/darm stelsel wat het in de mond doet: het bind giftige stoffen aan zich, en dat poep/plas je later uit (héé, had ik hierom zo’n dorst gisteren en eergisteren?). En de verbeteringen op lichamelijk (en geestelijk) gebied zijn opmerkelijk, lees maar hier een heel helder bericht. Je kan er ook slank van worden! Dat vertelt deze stoere kerel zelfs, hoe cool is dat?
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=U1ipXlyUO54]

De scepticus onder ons zal roepen: “Als zoiets simpels zo veel kan genezen en zo gezond is, waarom horen we hier niet meer over via de artsen/apotheken/specialisten?”. Ik denk dat het neerkomt op 1 klein woordje: GELD Aan een pot van 6 tot 15 euro valt niet te verdienen door de grote medicijnmagnaten, zo simpel kan het zijn, maar ik kan er ook naast zitten hoor,

Ik ga vandaag nog een pot kopen en zet deze in de keuken, de olie in de pot in de badkamer is trouwens vloeibaar aan het worden door de warmte aldaar, nog niet zoals bij deze dame maar aan haar kleren te zien is het daar zomer.
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=F4YYCZX92Mw]
En ja, het smeren bevalt ook goed, haha, we zijn hier in de olie, en het is nog niet eens carnaval! Maar dat het er aan zit te komen is zelfs te zien aan de auto’s

Vliegen

De dagen vliegen voorbij, ondanks het niets doen (nou ja, bijna niets doen)

want ik heb wel één heel blokje gemaakt, hier liggen ze bij elkaar, nog niet op maar gesneden, de stofjes van het ene blok piepen wat verder over de buitenste naadlijnen dan bij het andere blok, kijk maar op de foto met die ene blok; zie je die grote stiksteek rondom? Ik stik vlak tegen de buitenste (snij)lijn aan, zodat na het snijden het stiksel in takt blijft, en dus ook de stofranden op hun plaats blijven liggen als ik later de blokken op elkaar ga naaien.

Er kwam bij Else een berichtje voorbij over een oproep van Carina , zij schreef over de saaiheid van de sondevoedingslangzakjes met de vraag of er handwerksters waren die misschien mee wilden helpen met het maken van een voorraadje van 100 zakjes. Dat wilde ik wel. Na het zoeken van clips die ik ooit ergens had liggen maar nu nergens meer kon vinden stapte ik in de auto en reed naar de Drie Leeuwtjes in Wouw, vroeger ook wel bekend als de Tricothallen. Hier kan je veel dingen kopen die uit de tijd zijn, veel spullen zijn opgekocht uit faillissementen en zo, en ja, ik vond een koker vol met roze, witte en blauwe bretelclips, perfect! Beetje te duur naar mijn zin, en toen ik de eigenaresse vertelde waarvoor ik ze nodig had, kreeg ik ze tegen een zachte prijs; ze liep nog even naar achteren en kwam terug met nog wat metalen clips, die ik er bij kreeg. Zo lief! Thuis gekomen gelijk in de lapjeskast gedoken en hup, zakjes gemaakt waarvan ik vrolijk zou worden als ik kind was, of tiener.

Ik laat het even hierbij, afwachten wat er aan zakjes bij Carina binnen komt, en als ze dan voor een bepaalde groep te weinig heeft, dan schiet ik weer in actie. Ik had wilde ideeën voor gepimpte zakjes, maar mijn re. hand riep me terug; wat in het vat zit verzuurt niet. Kijk hoe leuk die van Juudje zijn, en Berna, Lisette, Martine, wat een inspiratie, ik hoop dat Carina ruim over de honderd zakjes gaat komen, en dat de postbodes af en aan blijven vliegen met enveloppen vol met zakjes.
Hieronder mijn snelle uitleg hoe ik ze heb gemaakt

Dikke bult

Dat komt er nou van, als je een blessure niet de tijd geeft om te genezen, nu zit ik met de gebakken peren, terwijl ik stoofperen veel lekkerder vind, die slurp je gewoon naar binnen zonder kauwen, en met gebakken peren moet je toch echt de kiezen op elkaar zetten.

Begin december moest ik mezelf toch zonodig bewijzen door zwaar hak- en spit tuinwerk eigenhandig te lijf te gaan; achteraf had ik wel pijn in de pols/onderarm, wat ik wegwuifde als zijnde spierpijn. Toen kwam de Celtic Solstice mysterie waarmee ik echt niet achterop wilde lopen, en ik alle tandjes bijzette om deze quilt ook echt af te hebben een week na de laatste onthulling van de mysterie. Moet kunnen, toch? Dit vond de fysio niet, na een echo bleek niet mijn spier (wat huisarts dacht) maar mijn polsgewricht vet overbelast te zijn, twee weken in een brace om deze goed te fixeren, en dan weer fysio, en hopelijk ben ik er dan van af.

Slapen gaat nu eindelijk weer goed, maar voor de rest verveel ik me te pletter, en van het kijken op internet (en facebook) word ik niet rustiger, integendeel, al die inspiratie! Maar ik heb wel een beetje kunnen naaien, dat mocht, met mate, oei, wiens maat? Blokje per dag moet kunnen denk ik, Loki geniet zo van mijn activiteiten aan tafel, hoe meer lapjes, hoe liever.

Hier heb ik een nieuw proefblokje (oranje met stippen) gemaakt van de versneden pinwheel maar nu met recht van draad aan de buitenkant, wel zo fijn, want bij de eerder gemaakte blauw/rode waren de diagonale naailijnen wel recht van draad, maar de rest niet, het blok leek wel van tricot!

de blauw/rode maakte ik op deze snelle manier, van de Missouriquiltcompagny.
en voor de niet rekkende manier moet je hier klikken (en dan krijg je een pdf-bestandje).

Naar de bee gaan moest ook kunnen, even er uit zijn is wel heel fijn. Janny had nieuwe lampen opgehangen; de TL bakken waren er uit en de leuke lampen van Ikea met echte daglichtlampen er in, wat een zee van licht bij binnenkomst,

en met een traktatie van Jeanne die 65 is geworden werd de eerste bee van het jaar feestelijk ingehuldigd.
Het was erg gezellig en zoveel om te zien, naast mij zat Franka weer prachtig te borduren, daarnaast zat een voor mij nieuwe beelid met een schitterend appliquatiewerk (van stofjes van de stalenmappen van Leur)

en helemaal weg was ik van deze appliquatiequilt van Bunny Hill waar Nelly mee bezig was, ik stond erbij te kwijlen niet normaal!

Nelly werkt met de originele stoffen, en haar appliqué steekjes zijn niet te zien, zo netjes (goede docent gehad: Ilse de Beer 🙂 ) zo mooi! Ria was haar scrapquilt aan het doorquilten, niet met steekjes, maar met kraaltjes, zo zag ik pas bij nadere inspectie

Els was de vitrages aan het vermaken (ik dacht eerst dat ze een trouwjurk aan het maken was)

Bianca zat naast de hakende Lorene, ze had net een sashing uitgezocht voor hele oude blokken

en zo kwam er een eind aan de bee en mocht Janny de auto eerst even een metertje achteruit rijden die door de visite van DD haast tegen de deur aan was geparkeerd; Lorene kon er wel uit met haar tasje, maar ik kreeg het niet voor elkaar met de naaimachine en twee grote tassen.

Ik heb wel één heel scrapverwerkingsblokje afgekregen; met de naaimachine dragen moet ik uitkijken dat ik nu mijn linkerarm ook niet ga overbelasten, dus volgende keer zal ‘k maar iets anders meenemen, misschien dat een stitchery dan weer gaat (naaldjes vasthouden is nu nog niet zo’n strak plan).

Verandering van spijs

Naar aanleiding van dit bericht op facebook over dat rauw voedsel voor katten gezonder is dan wat er aan kattenvoer te koop is in de (supermarkt) winkels,

herinnerde ik me dat Pluis vroeger ook zo genoot van de kippenhartjes die ik ze gaf, en vroeg me af waarom ik hiermee gestopt was. Dus hup in de auto naar de dierenwinkel, deze had alleen maar diepvriesschijfjes kippenvlees voor de kat, dat was niet wat ik zocht, bij de supermarkt ontdekte ik wel kippenlevertjes, niet helemaal wat ik zocht, maar het leek er al meer op; dit zouden ze vast wel lusten, aangezien ze een muis en vogel ook met huid en haar verslinden, en een enkele keer weer uitkotsen, maar dat wijt ik aan het te gulzig eten.

Zondag zou levertjesdag worden, ik verheugde me al op de dankbare blikken van de katten, en zo stond ik vanmorgen vroeg op mijn nuchtere maag de levertjes over de voederbakjes te verdelen met vier schreeuwende katten om me heen. Ik knipte de levertjes ook nog wat kleiner en zette de bakjes op de grond, vol verwachting klopte mijn hart en dat van de katten.

Hier en daar werd wat bloed gelikt, neuzen opgehaald en teleurgesteld dropen ze af, behalve Thor, die het wel aardig vond smaken, de eerste happen. Maar ook hij hield het -na een paar minuten van kauwen zonder dat je zag dat er wat uit zijn bakje was verdwenen- voor gezien, en daar stond ik dan, omringt door volle bakjes bloederige drap, wat moest ik daar nu mee?

“Misschien had ik het moeten opwarmen, of koken?”, bedacht ik me, en schepte de klodders in een glazen schaal; ze herinnerden me aan stolsels die ik vlak na mijn laatste bevalling in de pot vond, en zo rook het ook, metaalachtig, bah bah. Snel een bordje op de schaal en in de magnetron ermee, en ondertussen zette ik een kopje thee en liep de woonkamer in toen ik een flinke plof hoorde. Ojee.

Op weg naar de magnetron hoorde ik nog twee keer achter elkaar een hard geluid, en wat was ik blij dat ik er aan had gedacht een bordje op de schaal te hebben gedaan; met die ploffende levertjes zou de binnenkant van de magnetron er anders wel heel smerig uit hebben gezien. Vlak voordat ik de magnetron opende zag ik wat er gebeurde tijdens zo’n plof: het bordje werd opgetild door de luchtdruk en de ontplofte levertjes schoten horizontaal tussen bordje en schaal tegen de wanden van de magnetron aan. Omkeren en net doen of ik nergens van af weet? Het schoot heel kort door het hoofd, heel erg verleidelijk, maar dat kon ik echt niet maken, ook al dachten sommige huisgenoten er in het verleden wel zo over. Dit zou wel mijn ultieme wraak zijn geweest toen, zie je het voor je, dat ze over een paar dagen even hun snack in de magnetron zetten, ooooh nee, bah-bah.

Ik drukte op “Stop” en sprak mezelf toe voordat ik de deur opende: “Als hoofd van de huishouding moet je het goede voorbeeld geven.” Een weeïge geur kwam me tegemoet, deels gegaard, deels rauw, het zág er niet uit, maar twee tellen later had ik een paar schreeuwlelijkerds rond me staan, want honger. Ik verdeelde de prut over de schaaltjes, liet het even afkoelen, en zette het weer neer, maar na een korte blik naar de bakjes gingen Thor en Zipje bij de grote voerton liggen, deze inhoud wilden ze wel, pretty please. Loki en Zopje waren ondertussen alweer de kamer in gesloft met een: “dat wordt dus niks vandaag.” zucht.

De bakjes werden afgewassen en gevuld met doodgewone brokjes droogvoer, en gewapend met keukenpapier en een sopdoekje werd de magnetron schoongemaakt, jakkie bah. De katten lieten zich de brokjes welgevallen, terwijl ik nog moest beginnen aan mijn ontbijt, de lust was ver te zoeken, wat een begin van de dag! Ik wist opeens weer waarom ik met het voeren van dit soort spul gestopt ben, die lucht, die troep….. ze gaan maar muizen vangen!