Zondagmorgen, het waait en begint te regenen, ik laat Jon via het keukenraam naar binnen, de gele bloemen van de winterjasmijn vallen op

Het is Pokemon community Day en de gele Electabuzz monstertjes vullen het scherm voor de komende zes uur, de shiny versie kwam ook regelmatig voorbij, te herkennen aan de sterretjes en mooi herfstkleurtje 

maar na bijna drie uur hield ik het voor gezien, even wat anders doen. Samen met manlief aan de koffie. Ik kiep het laatste blikje bonen leeg in het apparaat en haal gelijk een nieuwe doos met koffie uit de garage en zet het op het aanrecht om open te maken, Jon heeft de doos al in de gaten, ik voel zijn ogen in mijn rug prikken, en zodra ik hem leeg heb gemaakt en op tafel zet, aarzelt hij geen moment, neemt plaats en gaat zich gelijk driftig wassen. Gek beest.

De waardebonnen uitgedeeld door de gemeente aan zijn inwoners liggen al twee weken op tafel, ik vergeet ze steeds te verzilveren, toch maar even dat varkentje wassen voordat de subsidiepot leeg is. Ik koop online voor €140,- aan energiebesparende spullen zonder dat het ons een cent kost, Led lampen en een nieuwe doucheset, dat is goed geregeld door Roosendaal!

Gewapend met de decoupeerzaag toog ik daarna helemaal happy naar boven om het gat in mijn naaitafel passend te maken voor de andere twee Pfaff naaimachines. Er moest rechtsvoor een strook van 3 cm af en ik maakte het gat rechts achter ietsje groter zodat ik de Bernina naar achteren kan schuiven om beter bij het spoelhuis te kunnen. Het nu gecreëerde gat valt binnen de afmeting van de Bernina aanschuifblad, daar heb ik uiteraard wel opgelet

Missie geslaagd! Het was even werk om de machine op de juiste hoogte met het aanschuifblad te krijgen. En als het dan zover is, is het fijn naaien.

Deze Pfaff gebruik ik voor het naaien van de scrapblokjes waar ik al járen aan bezig ben, als ik nu hiermee verder zou gaan op een andere machine, dan kloppen de maten niet meer. Het is maar mm werk, maar met zoveel naadjes scheelt het cm’s aan het eind van de rit.

Het aanschuifblad sluit mooi aan en bedekt het gat, en om een spoeltje te verwisselen schuif ik het blad dat niet vast zit gewoon opzij. Volgens mij sluit dit blad ook goed aan tegen de Bernina bedenk ik me nu. Maar als ik dan ga quilten, moet ik het blad wel aan de tafel vastplakken met tape om te voorkomen dat het gaat verschuiven en onder de naald zou komen, Ooh daar moet ik echt niet aan denken.

Na het kettingnaaien van een van de vier stapeltjes is het tijd voor avondeten, de machine gaat uit en ik steek een briefje met 1 tikkie terug ➡️ onder het voetje

zodat ik niet vergeet de naaldstand 1 tikkie naar rechts te zetten als ik later weer ga naaien, want op die naadbreedte krijg ik 4,5 inch blokjes. Als ik dit niet doe krijg ik blokjes van 4,3 inch. Met kleding maken zou ik denken “bijna goed is ook goed”, maar nu niet.

Jon vond dat hij wel meer in stijl naar de dierenarts mocht gaan, dat muziek stofje was toch maar niks, hij miste kleur, patchwork. Ik had iets van vijf jaar geleden bij een tentoonstelling van de Terneuzense quilters die ook kraampjes hadden een onafgemaakte hexagon quilttop gekocht. Al die tijd lag de zak in het zicht, want ik zou hem wel even afmaken, maar het is toch zonde van al het werk dat er al in zit om het te verstoppen verstoffen.
En kijk, Jon gaat voortaan als een quilt kat op reis

Met strik lintjes, eentje middenachter

En twee aan de voorkant

Met een uitsparing voor het “slot” en de greep

En hij is gevoerd met de (meubelstof muzieknoten stof) hoes die ik eerder had gemaakt, zodat er niks kan rafelen.

De katten waren zo gewend dat de schuifpui de afgelopen maanden op een 10cm brede kier open stond en ze naar behoeven in en uit konden lopen, dat het vies tegenviel voor alle partijen dat het er te nat en koud voor werd en de schuifpui dicht moest blijven. Ze stonden om de haverklap binnen te zeuren of buiten te tikken en te krabben tegen het raam, en ik moest dan weer voor portier spelen. Vooral toen ik net terug kwam van het quiltweekend viel me dat zwaar, door vermoeidheid in mijn hoofd was het potje met geduld al voor het middaguur leeg. Even een blokje om om het hoofd leeg te maken, de jeu-de-boulle baan staat er fris bij.
Een kattenluikje in de schuifpui maken is geen optie, dus moest ik er iets anders op verzinnen, en dat deed ik.
Dinsdagochtend reed ik naar de Praxis om een plank te halen, en na een half uur knutselen was het klaar, vooral het zoeken naar een handgreepje in een van de vele bakken in de garage koste mij veel tijd. 

de schuifpui kan overdag als ik beneden ben weer open, tenminste, zolang het niet al te koud wordt buiten. En hoe de katten het vinden? Arya deed net alsof het er altijd al zat en liep zonder op of om te kijken gelijk door naar de keuken. 

Jon zag het pas toen hij erdoorheen was gelopen en draaide zich met een “WTF is dat!” om, besnuffelde de plank uitgebreid, en keek me toen meewarig aan,  het had toch wel wat groter gemogen? Wat is dat nou, moet ik ook nog bukken?

Kijk, ik kan er amper onderdoor

Maar met serieus koude dagen in het verschiet zal het niet echt lang gebruikt kunnen worden, ik zit dus al aan een verbeterde geïsoleerde en met tochtstrips omrande versie te denken mét een kattenluikje er in. Ik ben geen timmerman, maar heb een Pippi Langkous mentaliteit. Ik heb het nog nooit eerder gedaan dus ik denk dat ik het wel kan.