Categoriearchief: Bee

En ademt u maar weer door

Ik heb voor het slapen gaan iets in de instellingen bij reactie-schrijven aangepast, als het goed is hoeven jullie niet steeds alle info in te vullen, nu duimen dat ik geen bagger en anonieme rare reacties ga krijgen.

Eerst even de 2 fibermailkaarten showen die ik had gemaakt voor de jarigen van een lijst, ze hebben ze ontvangen.

ik wilde niet teveel op de stof doen, omdat ik deze al van zichzelf zo mooi vond, door mijn moeder geverfd, dus heb ik het bij freemotion quilting gelaten, en een beetje puff paint.

Dinsdagavond bee in Heerle, en Miranda en ik waren weer van de partij; de quilt voor de weeskinderen in Tibet kon ik veilig afleveren,

(met dank aan Miranda voor de foto) ze waren allemaal tevreden over het eindresultaat, Gelukkig maar, want uithalen was geen optie ;-).
Hij hangt nu op de designwall van Janny in de winkel, tot de quilt van de andere groep klaar is, en dan kunnen ze opgestuurd worden.

Mijn huisjes had ik meegenomen om te showen, en niet om aan te werken, ik had de DPtjes mee. Is ook wel beter werk om te doen, het viel denk ik wel op dat ik meer praatjes had dan anders, omdat ik niet zo hoefde op te letten; verstand op nul en blik op oneindig, en maar beppen, het was erg gezellig, vond ik.

Ook om te zien waar de andere meisjes weer mee bezig waren! Lorene liet ongegeneerd haar doos zien aan wie het maar wilde zien, ze is heel erg georganiseerd, zo legde ze uit. Elk project waar ze aan werkt, heeft een eigen doos, met aan de zijkant de naam van het project, en tegen de binnenkant van het transparante deksel zit het voorbeeld aangeplakt.

En Saskia had voor haar huisjes een mooie sorteersysteem gemaakt, ze zat samen met haar moeder aan de huizenbouw. Zo kan het dus ook, dacht ik, en ik zag mijn tassen vol lapjes voor projecten op mijn netvlies. Tijdens de duur van het maken van het huizen project begon ik met 1 keurige tas of bak, toen alles in ziplockzakjes gesorteerd, en ben het spoor nu bijna helemaal bijster met 3 tassen en bijna alles door elkaar gegooid in de ziplockzakjes. Je kan veel leren van een bee, als je maar oplet, en je moet er vooral open voor staan.

Het duimquiltwerk vorderde bij de dames die de cursus volgen bij Ilse de Beer, je kan al echt verbetering zien in het quiltwerk, en het tempo ligt al wat hoger; naast mij werd er ook veel minder gemopperd dan 2 weken geleden,toen ik ook naast Ria zat.

Bij thuiskomst plakte ik mijn spullen weer tegen de designwall aan in de woonkamer (om het hoekje, uit het zicht), aaah, de DPtjes beginnen echt al ergens op te lijken.

Joeghee

Het was raar om niet met het zonnetje in mijn gezicht schijnend wakker te worden, de achtertuin was gehuld in een mist, de rest van de buurt vast ook, maar ik zag met het opstaan en aankleden alleen dit deel van de buurt, en het stemde me niet vrolijk, als de rest van de dag maar niet zo grijs zou zijn.

Ik bracht de rest van de morgen al quiltend door, nam tijdens het doorquilten een paar haarlokjes mee, en haakte achter een oorbel, allemaal van die geinige poppetjes, het was een uitdaging om het netjes te doen. Ik hoorde de specht regelmatig roffelen, sinds de reclame op tv van natuurmonumenten weet ik, dat dit geroffel territoriaal gedrag is, en ik herken nu ook de roep van het mannetje en het antwoord van het vrouwtje; tv kan zeer educatief zijn.

Ander territoriaal gedrag was het geblaf van Sam, de hond van Miranda, toen ik mijn auto achteruit op het grasveld voor hun deur zette; bij binnenkomst werden mijn tassen gecheckt op de aanwezigheid van katten, hij rook ook en passant of er niets via mijn broekspijpen omhoog was geklommen, maar eenmaal binnen liet hij me met rust. Hij plofte op zijn bankje en deed net of hij sliep, maar tijdens de show&tell van Miranda en Marlies

(haar allereerste bee) zat hij toch mee te gluren.

Miranda had haar mooie Pondhouse tevoorschijn gehaald,
ze is aan de onderste rand begonnen, het hekwerk, maar om de gebogen strookjes netjes opzetten viel om de dooie donder niet mee. Julie werkte lekker aan haar zwart-wit blokjes, ik had mijn designwall meegenomen, en kluste wat af aan de huisjes,
en Marlies ging verder aan haar sampler, doorquilten met de hand, en hiervoor had ze een duimquilthoedje aangeschaft, en had zich het quilten zelf eigen gemaakt; ze kreeg van Miranda tips,

en keek hoe zij het deed, altijd leerzaam. We hadden het zo gezellig, dat de tijd omvloog, en voor we het wisten ~~werden we buiten gezet~~

namen we afscheid, tot de volgende week!

Mijn volgende stop was de slager. Er stond een slanke vrouw van mijn leeftijd in de winkel, haute couture gekleed, met een hagelwitte broek aan. Vind ik knap, zo aan het eind van de dag, zelfs aan de onderkant bij haar glimmende witte schoenen de broek nog hagelwit hebbend. Ze draaide zich om, om even iets uit haar tas op de grond te pakken, en ik zag dat ze ook niet op hagelslag of zo was gaan zitten, en bijna gegeneerd keek ik snel de andere kant op; stond ik nou serieus het achterwerk van een vrouw uit te checken? Het belletje van de winkeldeur ging, en er stapte nog een vrouw binnen, een 30-er, lang en sprietig, en verdomd als het niet waar is, ook zij had een spierwitte lange broek aan, smetteloos. Is dit in de mode of zo? Mij niet gezien hoor, ik ben hier veel te slordig voor, aan het eind van de dag kan je aan mijn broek zien waar ik allemaal geweest ben en wat er gegeten is, de hele dag door.

Om 7 uur, na een heerlijke Hollandse pot van rode kool met appeltjes, aardappelpuree en kipvinkjes,
begaf ik mij richting de DDC, met de auto, want ik was lichtelijk aan de late kant. Ik stond op de weegschaal, toen de hulpcoach mij vragend aankeek. “Is het niet goed?”, vroeg ik geschrokken, en ze bleef me met een pokerface aankijken, terwijl ze antwoordde: “2 kilo er af.”, Huh? Vorige week was er een pondje bij, en nu dus 2 kilo er af, dat is dus 1½ kilo in 2 weken er af, oeh dat is mooi! Ik huppelde weer huiswaarts, nou ja, huppelde naar de auto en reed huiswaarts, en waande me al maatje 44. Hij gaat lekker, ben nu al 12,6 kilo kwijt sinds half november, dat is gemiddeld een halve kilo per week! Zou ik dan toch voor een witte lange broek gaan kijken? Naaah…laten we dat maar niet doen, daar raak ik alleen maar van in de stress.

Prettig gestoord

Vanmiddag was dus de bee bij mij, en het weer zat zo mee, -geen wolkje aan de lucht- dat we heerlijk buiten hebben kunnen zitten, pas tegen 4 uur werd het wat koeler, maar toen begon de zon al wat meer achter de bomen te zakken. Ik had ’s morgens al het plaatsje geveegd, de tafel gedekt en de stoelen schoongemaakt, want ze staan constant buiten, en je wilt niet dat iemand in meneer spin grijpt bij het naar voren schuiven van de stoel.

Ik liep net voor de middag tevreden naar buiten om te checken of ik niks was vergeten, toen mijn lief -die buiten aan kwam lopen- me met een zachte “boe!” ’tje vreselijk liet schrikken. Ik gaf een gil, volgens mij kwam ik ook met beide voeten los van de grond, en had even tijd nodig om bij te komen, niet wetend of ik mijn ventje moest slaan of zoenen, want ja, ik houd -ondanks alles- toch wel heel erg veel van hem 🙂 Ik had het kunnen weten, als het lekker weer is, loopt hij altijd langs achteren als hij thuis komt om te lunchen.

Om 2 uur kwamen de quiltmeisjes binnen druppelen, de keeltjes en maagjes werden van wat lekkers voorzien, en we gingen lekker van slag.

Julie was met haar vierkante cathedral windows bezig, per 3 stuks aan een rij zetten, en dan wilt ze tussen de rijen kralen gaan naaien, het ziet er nu al zo mooi uit! Miranda was met een applicatie bezig, en Angela had haar Camelot blokken bij zich,

om ze gereed te maken (mooi rond) om op ondergrond te kunnen naaien, ze zagen er prachtig uit.
Ik had woensdagmiddag mijn verloren gewaande zak met Dresden plates gevonden, ze lagen in de trolley die ik mee had naar het Belgisch quiltweekend, een half jaar geleden, en wist gelijk weer waarom ik er niet met dezelfde enthousiasme aan verder was gegaan als waarmee ik was geëindigd: ik was toen niet zo enthousiast geëindigd; er was geen lol aan, omdat ik het met een oude (vintage) naaimachine had genaaid (de omtrek van de plates op vlieseline), en die machine maakte geen mooie vloeiende tochtjes, waardoor na het keren van de plates, de rondingen van de bloemblaadjes ver te zoeken was. Dus heb ik mijn werkpaardje Pfaff op tafel gezet, en daarmee ging het zo soepeltjes, dat ik 5 plates af heb gekregen, klaar om op de prachtige ondergrond te naaien (bij Aztec Rose gekocht) hier ligt het blok losjes op de stof, en de randen nog niet mooi rond uitgeduwd.

met een festonsteek op de naaimachine, denk ik. Of met de hand, om toch nog een handwerkje te hebben, wat altijd wel prettig is. Hmm, nu ik het zo op papier zie, weet ik het zeker, ik ga ze met de hand vast naaien. Jeuj. Dit gaat een 1 persoonsbed-quilt worden voor Evelien, had ik haar vorig jaar beloofd.Nou ja, en verder denk ik dat ik nagekeken moet worden in mijn bovenkamer, want ik heb gisteravond een bod gedaan op een naaimachine, via Marktplaats, en ik heb nog gewonnen ook!

Ik had het niet verwacht, en voor 25 euro dacht ik echt overboden te worden, maar niet dus, en ik kan hem morgenochtend al ophalen, wat ik natuurlijk ook ga doen. Het gaat om een Singer Starlet uit de jaren 70, een Flower Power werkpaardje, met nadruk op je, want het is een klein model. Hoe klein zal ik morgen wel zien, en ook of hij het nog goed doet, want dat is een gok natuurlijk. Hier zie je er eentje van iemand anders
http://www.flickr.com/photos/kootutmurut/5366891290/ Is het geen hippe? Mijn volgende blogje zal wel over deze hippie gaan, :-).

We komen er wel

Vanmiddag ging ik even de stad in, en stuiterde heerlijk winkel in, winkel uit, niet om veel te kopen, maar een bakje hier en een potje daar; ik had nog cadeaubonnen in mijn tas zitten die ik steeds vergat, en nu had ik er mooi de tijd voor.

Bij een lekkere luchtjeswinkel van zeepjes en crèmes had ik €15,- te besteden, en ik besloot er een lekkere body-crème van te kopen. Ik kon kiezen uit 6 verschillende smaken, en steeds als de verkoopster een pot opende en onder mijn neus hield, moest ik ver bukken om het goed te ruiken, ze hield hem wel zo ver van mijn gezicht vandaan. Kijk, ik hoef er niet met mijn neus in te hangen, maar wel er vlak bij. Ik snap dat dit uit hygiënische oogpunt niet de beste keuze is, maar waarom doet ze het dan zo? Ik moest de neiging om haar hand vast te houden, zodat ze de pot niet zo laag kon houden, onderdrukken.

Maar goed, ik koos voor de pot met de hamam/vijgengeur, ruikt net als die stokjes in een fles met geurolie, mmmm. De verkoopster stopte de pot crème in een zak waar wel 4 potten in pasten, sloot deze helemaal in het bovenste deel met een plakkertje waarover een speciaal stickertje van de winkel overheen ging, want ojee, een ordinair plakbandje in het zicht, dat willen we niet! En toen zocht ze bijpassende kleuren lintjes, om er een mooie strik op te zetten. Nou, daar had ik helemaal geen zin in, als het aan mij had gelegen was de pot gewoon (na betaling uiteraard) in de tas gegaan die ik al bij me had, maar dat kon niet.

Toen de verkoopster maar bleef zoeken tussen de geschikte kleurtjes lint, hakte ik voor haar de knoop door, door de zak met pot van de toonbank te pakken en in mijn tas te stoppen, wat een onzin allemaal, ze wist dat de pot voor mijzelf was, want ik betaalde met een cadeaubon, waarom dan nog een cadeautje van maken? Zodat ik bij thuiskomst de verpakking uit de tas zou halen, zo van “Goh, wat zou daar nou in zitten?”. Toen ik ook zei “Laat maar zitten hoor, die lintjes, hij gaat zo wel mee.”, keek ze heel verstoord naar me, alsof ik haar van haar hoogtepunt had beroofd.

Oh, best wel zielig, daar werkt ze zich misschien al de hele tijd naar toe, tijdens het helpen uitkiezen van een product samen met de klant, dat ze lekker mag inpakken en versieren. Het zou mijn ding niet zijn, verkoopster wezen; dan krijg je te maken met besluitloze klanten, brrr, of met die koude kak klanten die duur doen, maar over een dubbeltje lopen te zeiken, brrr.

Zoals even tevoren, toen ik bij de theewinkel was, schuin tegenover deze zeepwinkel, waar ze trouwens ook zeep verkopen, maar ik ging voor de Lung Ching tea en Verveine, en er stond een koude kak mevrouw die de prjis van het zakje thee wat ze had gepakt te hoog vond; of de verkoopster er een half zakje van kon maken, want 2,95 vond ze wel erg veel geld. En dan moet je weten dat deze vrouw kleren aanhad (gelukkig wel zeg), waarvan 1 knoop op haar jasje minstens het tienvoudige koste als het zakje thee. Rare mensen heb je overal, dure knopen trouwens ook.

Vanmiddag viel de post binnen, en kijk eens wat een prachtborduurtje ik kreeg van Joke:
dankjewel Joke, ik ga er iets moois van maken! Iets nog mooiers! (oef, was dat op tijd?) De groene stof met vogeltjes is van de achterkant van de Tibetquilt, maar het past er perfect bij, en ik heb nog over, dus wie weet maak ik er een quiltje van, of een mugrug, maar dan met een plastikje erover om het borduurwerk te beschermen.

De bee vanavond was gezellig, het was volle bak, en ik zat naast Ria, die naarstig aan het duimquilten was; een hoop gezucht en gesteun, maar ze komt er wel, alle begin is moeilijk. Ze was niet de enige die haar huiswerk (van de workshop gegeven door Ilse de Boer) bij zich had, het was een mooi gezicht. Ik zat aan de huizenbouw, heb 1 heel huisje gemaakt op een kleine 2 uur tijd, maar ja, er moest ook gekletst, geluisterd, gegeten en gedronken worden, en ik wilde mijn hand een beetje sparen, die helemaal overwerkt is van het snoeiwerk en het te zwaar klikwerk van de trackpac van de iMac. Ik heb de instelling van de pad gelukkig weten te veranderen, dat ik nu met lichte tik van de vinger kan dubbelklikken, ipv de pad door de tafel heen moeten drukken eer er wat gebeurde. Aan de tafels zaten de dames allemaal druk te werken en te kletsen natuurlijk, japjapjap,

er waren nog 2 huizenbouwers, Marianne had ze in een zakje zitten, maar er was geen tijd genoeg om ze even allemaal uit te leggen voor de foto, misschien de volgende keer?

Dat komt er nou van

Vanavond was er bee in Heerle, en omdat ik er al een tijdje mijn neus niet had laten zien, ben ik weer eens gegaan, met mijn Elna Lotusje, en een tasje vol scraps, want ik wilde iets kleins maken, iets makkelijks, en ook iets wat ik in 2 uur af kon hebben. Nou, het is gelukt, maar vraag me niet hoe! Het licht was slecht, en er werd teveel gekletst, cake kwam 2 keer langs (eerst van de ene jarige, en daarna van de andere jarige) en thee, en weer kletsen…. En toen ik triomfantelijk mijn affe blokje omhoog hield om aan mijn buufjes te laten zien, zag ik wat ik fout had gedaan.

Zien jullie het ook? Nou ja, er is geen man overboord, ik ga er morgen wel even met het tornmesje langs, en dan is het zo weer af.
Het is een paperpiece-patroontje, bestaat uit 1 deel (makkelijk) en ik had een soortgelijke poes uit New York meegenomen als broche, te schattig toch?

En om even terug te komen op die 2 plakjes cake, -nou ja, plakjes, ze waren royaal dik gesneden, bijna hompen cake, ze moesten duidelijk op- van de eerste heb ik maar 1 hap genomen, en toen liet ik hem uit mijn hand vallen, pats op de grond, en dat is dus in een servetje in een zakje in mijn tas gegaan, want met rondlopende honden kan je beter niet van de vloer eten. En het 2e plakje heb ik gedeeld met een mevrouw die net als mij op de kilo’s moet letten (ik ben er niet eentje kwijtgeraakt deze week, dus dat is goed gelukt), en ik heb de kleinste helft genomen.

Het quiltweekend in Loon op Zand komt al in de buurt, nog 3 nachtjes slapen en dan gaan mijn moeder en ik de hort op, om zondagmiddag/avond weer thuis te zijn. Ik ga niet teveel meenemen, is het plan, maar ik weet nu al dat er meer tassen meegaan dan er geopend gaan worden. Geen idee welke affo’s ik al heb geshowd, de vorige keren, maar daar kan ik wel achter komen, kwestie van foto’s bekijken.
2010:
in 2011
Ik wil aan de huizenbouw werken, want ik loop zwaar achter, en dan… waar ga ik nog aan werken… de Girls Day Out? Hmmm, die moet ook een keer klaarkomen hè, na bijna 3 jaar, genade, dat is nog eens een lang voorspel!