Donderdagavond konden we Perry voor het laatst zien en afscheid nemen, en Sophietje wilde opa ook zien. Eerste keer in de armen van haar ouders, en een half uurtje later vroeg ze aan mij of ik met haar naar opa wilde kijken. Vanaf deze kant kijkend leek het net of hij sliep, het deed zeer maar het was ook wel fijn om hem met een kleurtje zien ipv het grauwe wat ik op mijn netvlies had staan. Sophie was onder de indruk, en toen ze later in de auto zat op weg naar huis, zong ze het afscheidslied van de opvang.

Het was gelukkig niet druk met mensen die hem nog een laatste keer wilde zien, mijn vriendinnen Ellie en Hille waren er de hele tijd bij om mij en ons gezin te steunen, net als de ouders van Yvonne.
We mochten de kist sluiten, en mijn lief vond het een mooie gedachte als de rood-witte huizenquilt op de kist zou liggen tijdens de dienst, dus legden we deze er al op. Toen ik de quilt op de kist zag liggen had ik gewild dat ik hem wat langer had gemaakt.

Na een slapeloze nacht waren we er de volgende ochtend weer, op Sophie na; ze was naar de opvang gebracht en ging ‘s middags met haar opa en oma mee naar hun huis, en werd de volgende ochtend pas weer thuis gebracht, zodat Tim en Yvonne in alle rust de uitvaart en het etentje konden meemaken en thuiskomend in alle rust konden bijkomen.

De kist werd op de koets getild en zo liepen we iets van 200 meter naast de koets naar het uitvaartcentrum. Het was koud maar droog.

We moesten wachten in een mooie ontvangstkamer waar een alcoholvrije minibar en koffie/thee/water was, het wachten leek uren te duren voor mijn gevoel, maar opeens mochten we naar de aula gaan waar de kist met manlief stond, mooie bloemen er naast en brandende kaarsen er achter. De bijna 1,5 uur durende dienst kon beginnen.

En terwijl Pavarotti en Sutherland Rigoletto een van Perry’s lievelings opera’s begon te zingen, liepen de gasten de aula in.
Later hoorden we dat mensen verbaasd waren om de muzieksmaak van mijn lief.

Na elke toespraak volgden slideshows begeleid met muziek, zoals deze van
Maria Callas

Toen de kinderen klein waren speelde Perry tijdens badtijd de “raad eens wat voor liedje dit is” spelletje, en dan floot hij de melodie. Dit liedje De zomer van Ronnie Tober werd heel veel gezongen

Een ander nummer waar Evelien op haar beurt een fijne herinnering heeft is Marieke, van Jacques Brel, deze had hij vaak aan in de auto.

Suzanne noemde in haar toespraak het nummer Vincent van Don McLean, ze had het liedje voor hem geneuried toen ze niet op de zanger kon komen, en natuurlijk wist haar vader wat het was. Dit was nl het nummer dat hij op zijn uitvaart gedraaid wilde hebben, ook al vond ik het toentertijd geen fijne gedachte, aangezien het over een man ging die depressief was en zelfmoord had gepleegd. Maar de schoonheid van het nummer maakte alles goed.

Het nummer wat mensen deed grinniken, want dit was wel het andere uiterste van het klassieke muziek, was een nummer die manlief vaak keihard aan had in de auto,
Relax van Franky Goes to Hollywood.

En na alle mooie lieve en ontroerende toespraken en een gedicht, sloten we af met Dans Macabre van Saint Saëns , dit muziekstuk stond thuis en in de auto vaak op repeat, als ook nu tijdens het langs de kist lopen voor de laatste groet.

Als laatste mochten wij als gezin samenzijn voor het allerlaatste afscheid, kist aanraken, tranen laten gaan, diep zuchten en op naar de “kantine” alwaar alle genodigden, koffie, thee en broodjes ham en kaas op ons wachten. Die broodjes ham en kaas waren op nadrukkelijk verzoek van mijn lief, want dat vond hij zelf het lekkerst bij een uitvaart. Geen liflafjes met gevaar op knoeien op het nette pak, gewoon een eenvoudig wit puntje met ham of kaas.

Daar we geen idee hadden van hoeveel mensen er kwamen, had de uitvaartverzorger ons een aantal geadviseerd, en er waren iets van 40 broodjes over. Ze zouden weggegooid worden, dus namen wij ze mee, want weggooien is zonde. Meer dan de helft verdween in de diepvries, meer paste er niet in, dus aten Evelien en ik de komende drie dagen deze lekkere broodjes als ontbijt en lunch. Eentje met en eentje zonde rucola en pesto. 

Ik had voor mijn gevoel amper tijd om koffie te drinken en iets te eten, al snel vormde zich een rij van gasten die ons wilden condoleren. Het was zwaar, heel zwaar, maar ook hartverwarmend, ook om te zien wie er allemaal waren gekomen. Toen we thuis waren ben ik gelijk naar bed gegaan, draaiend op mijn benen van vermoeidheid en emoties heb ik gelukkig wat geslapen, maar koud dat ik het had!

We hadden voor vrijdagavond voor ons zessen een tafel gereserveerd bij de Sinjoor, het favoriete restaurant van Perry, ik had de rouwkaart meegenomen en zo zat hij er toch bij, heel fijn om hem te zien zoals hij was toen hij nog niet ziek was.

We smulden van het eten en ik nam het toetje welke we de laatste keer dat we er samen waren ook hadden gegeten, ijs met warme kersen en slagroom. Bij de eerste hap hield ik het niet meer droog, het voelde zo oneerlijk, mijn lief had hier ook gewoon bij moeten zijn. Ik mis hem toch zo. 😭

Bij de vele lieve reacties van afgelopen weken had Marjolein Lourens dit gedicht erbij gezet, als troost.

Herinner hem om wie hij was
niet wie hij was geworden.
Herinner hem om wat hij had
niet wat hij had verloren.
Herinner hem om iedere dag,
die hij je heeft gegeven.
Herinner hem om duizend en een dingen,
dat zijn je herinneringen.
Herinner hem om alles wat hij je heeft gegeven
Dan zal hij verder leven.

Nog twee nachtjes slapen en dan kunnen we met familie, vrienden en kennissen in het uitvaartcentrum mijn lief herdenken tijdens het allerlaatste afscheid. Wat was het een drukke week, gelukkig had de uitvaartverzorger alles wat we moesten regelen in een agenda op de website van Dela gezet. Tim schreef de inleiding voor de uitvaart verzorger, en we schreven elk onze eigen toespraak en deelden deze met elkaar zodat we niet in herhaling zouden vallen. De gemene deler was hoeveel we van hem hielden en hoeveel we nu al hem missen. Aangevuld met een grappige of lieve anekdote, we hebben allemaal zo ons eigen speciale herinnering.
We zochten vrijdag samen foto’s uit voor de slideshows tussen de toespraken door, walk down memory Lane, maar ook lachen om de ouderwetse kapsels van familieleden van vroeger toen Perry nog een kind was. 

Deze foto hebben we voor de rouwkaart uitgezocht, genomen toen hij nog niet ziek was, en deze komt ook op de kist te staan. Het was schrikken en huilen toen we de kaart via de post ontvingen en openmaakten, zo confronterend. Maar het is wel een hele mooie foto met die kuiltjes in zijn wangen, en manlief kijkt nu vanaf de kast naar ons, en ziet dat we elke dag allemaal samen zijn, samen huilen, samen troosten, lachen en werken.

Zaterdag en zondag waren Evelien en ik alleen thuis, zodat we allemaal even op adem konden komen, even rust om ons heen. Ik haalde ‘s morgens een frisse neus in de tuin, na een lichte nachtvorst lag de tuin er sprookjesachtig bij.

Jon legt elke morgen een knuffeltje op de stoel van Perry, dit trof ik zondagochtend aan

Zijn eekhoorntje 😢

Hij heeft het er heel moeilijk mee, hij heeft zich door de stress op zijn achterpoten kaalgeplukt en de huid gaat er nu kapot; hij krijgt nu weer een half tabletje prednison ipv een kwart.

Gisteren stond de rouwadvertentie in de BNdeStem, ook weer slikken. Maar wel fijn dat de mensen die geen kaart hebben ontvangen ook op de hoogte zijn. We worden ondertussen bedolven onder de condoleance kaarten, velen schrijven lieve woorden van troost er nog bij, of een mooie herinnering bij die ze van Perry hebben. Het doet ons zo goed.

Sophietje kwam gisteren ook weer mee met haar papa en mama, ik kreeg een dikke knuffel van haar voordat ze de kamer in liep. Ze zag dat het bed van opa weg was, en toen ze later voor haar middagdutje naar boven werd gebracht, wilde ze eerst boven op de slaapkamer van oma en opa kijken of opa misschien daar in bed lag. Toen ze de bedden leeg aantrof trok ze de conclusie dat opa zich vast had verstopt, en ging toen zonder morren slapen.

Evelien moest gisteren in het ziekenhuis geopereerd worden, een poliklinische ingreep aan haar neus en aan haar kaakholtes; dit zou daags voor kerstmis gebeurd zijn maar ze wilde de laatste kerst met haar vader fit meemaken. Dus gistermorgen vroeg reed ze zelf naar het ziekenhuis, en om 13.00 uur mocht ze alweer opgehaald worden. Tim en ik reden samen, zodat Tim met haar auto (zijn eerste auto) terug kon rijden. De operatie was goed verlopen en ze had er op de neus tampons na weinig last van. Na een slechte nachtrust werden de neustampons vanmorgen op de polikliniek verwijderd. Ze is vroeg in bed gedoken vanavond, ze voelde zich licht in het hoofd en was hondsmoe maar wel erg opgelucht. Ze heeft sinds jaren opeens weer haar geur zin terug, en het eten smaakte opeens ook zo goed. 

Vanmiddag heeft ze samen met Suzanne aan de slideshows gewerkt, Suzanne heeft hier ervaring mee en het was ook zo gepiept, en toen ik mijn toespraak af kreeg terwijl Evelien Suzanne naar huis bracht, kon Tim -die het draaiboek van de dienst had gemaakt- alles gelijk doorsturen naar de uitvaartverzorger. Het geeft rust, nergens meer aan te moeten denken, proberen uit te rusten voor de grote dag.

Mag ik jullie ook namens mijn kinderen allemaal hartelijk bedanken voor de lieve reacties onder mijn blogjes; de vele lieve berichtjes, de gedichtjes, de kaarten die we via de post kregen, jullie medeleven is hartverwarmend en geeft zoveel troost. Dank jullie wel 😘

Donderdag ochtend is mijn lieve Perry om 11.20 overleden, het onvermijdelijke is geschied. Het verdriet is immens maar dragelijk omdat we als gezin zo hecht en lief zijn voor elkaar. ❤️
Zo willen we hem herinneren

We werden om 03.00 al door de nachtzuster gewekt want ze vond hem wel erg hard achteruit gaan, Suzanne werd door haar lief snel naar ons gebracht, en zo zaten we samen naast Perry. We haalden herinneringen op, “weet je nog toen papa…”, we lachten samen en vertelden over de vakanties, de spelletjes, zijn muziek, het altijd brengen en ophalen van de kinderen tijdens uitgaansavonden of aan het eind van werktijden van Suzanne toen ze in een bar werkte. Hij was zelfs ‘s avonds laat helemaal naar Essen in Duitsland gereden toen Suzanne terugreizend  na een vakantie met de trein geen directe aansluiting meer had naar huis. Of toen hij midden in de nacht Evelien ophaalde uit Amsterdam toen er brand was uitgebroken in de kringloopwinkel naast haar flat en ze allemaal er uit moesten. We vertelden deze verhalen tegen mekaar in de hoop dat Perry het misschien nog zou horen, dat hij zich niet alleen zou voelen, dat onze liefde voor hem nog voelbaar was.

Om 5 uur leek hij sinds het afgelopen uur niet harder achteruit te zijn gegaan, en waagden Evelien en ik het erop om te proberen wat te gaan slapen, Tim en Suzanne bleven er bij, samen met de nachtzuster Doortje. Wat een schat was dat, ik liet mijn kinderen met een gerust hart achter bij haar. Voor mijn gevoel had ik amper geslapen toen ik wakker werd van de voordeur die zachtjes werd dichtgetrokken, Doortje ging naar huis; ik kleedde me aan en ging weer naar beneden. Even later kwam Evelien ook naar beneden en toen ging Tim naar bed, en een half uur later ging Suzanne naar boven.
Rond 10 uur zoiets kwamen ze weer naar beneden, even snel wat eten om weer gelijk bij hun vader te zitten. Zijn ademhalingen werden steeds onregelmatiger, de pauzes steeds langer, en om 11.20 blies hij zijn laatste adem uit. We bleven eerst stil erbij zitten, is dit echt zijn laatste adem of is dit weer een pauze, maar ik voelde geen hartslag meer, en zijn gelaatskleur begon al grauwer te worden. Wat een verdriet. En toen waren Evelien en ik opeens weer in functie, zo gek, Evelien duwde zijn mond dicht en legde een opgerolde handdoek onder zijn kin terwijl ik het hoofd van mijn lief recht hield. Het hospice-team en de huisarts werden gebeld, en terwijl Perry nog warm aanvoelde hebben we hem nog voor de laatste keer geknuffeld. 

Het was stil in de kamer, we hoorden nu alleen nog maar het geronk en geblaas van het antidecubitusmatras tijdens het vullen en legen van de kussentjes. Als je de stekker eruit haalde zou het bedieningspaneel en tevens motor gaan piepen, en dat wilden we niet. Dan maar dat geluid.
De huisarts kwam, condoleerde ons pas nadat hij de dood had vastgesteld, en vulde aan de keukentafel waar we allemaal aanschoven alle papieren in, en lichtte de uitvaartondernemer in. 
De huisarts is een hele lieve man met een stem die me aan Rudolf van 24kitchen deed denken, zo aan het einde van een zin gaat zijn stem ook een beetje omhoog. Nu was niet de tijd of het moment om dat ook tegen hem te zeggen, dit zou een beetje raar zijn, net als dat ik hier aan moest denken terwijl ik bij haast elke keer als ik hem moest antwoorden vol schoot. Onderwijl was de verpleegkundige in de woonkamer bezig bij mijn lief, infusen verwijderen en zo. 

Ferry en Yvonne kwamen ook gelijk, en er werden broodjes bezorgd die we halverwege de ochtend hadden besteld, want ik was vergeten brood te bakken. Het was heel vreemd, maar vanaf het moment dat mijn lief was overleden bleven we in de keuken zitten tot de uitvaartondernemer kwam.  Ik liep wel af en toe nog de woonkamer in om te kijken of het wel echt waar was, maar hij zag er zo grauw en onnatuurlijk uit, zo wilde ik hem niet herinneren. Ik wilde hem ook niet aanraken, mijn hart zou breken als ik voelde hoe koud hij zou zijn  

twee medewerkers van de uitvaartonderneming kwamen met een grote zilveren minivan, Tim had even tevoren zijn auto van de plek gehaald en liep buiten met een jas aan vanwege de kou al ijsberend de lege parkeerplaats te bewaken. Twee hele vriendelijke mensen stapten uit, heel formeel condoleerden ze ons, en vroegen vriendelijk of we misschien de behoefte hadden om bij het verplaatsten van het lichaam van onze dierbare op de brancard aanwezig te zijn, of misschien zelfs mee te helpen.

Tim was de enige die het wilde zien nadat ze het bed een kwart slag hadden gedraaid, maar toen ik in de keuken stond en Tim vlak naast de keukendeur huilend in de woonkamer zag staan, ben ik snel naar hem toe gelopen, dit moest hij niet alleen doen. Ik stond Tim eerst te troosten met mijn rug naar het bed, en toen het weer ging en ik me omdraaide, bleken we niets te zien van het overzetten op de brancard, omdat we tegen het voeteneinde van het omhoog gezette bed en het dekbed aankeken. Gelukkig maar. Ze deden het heel rustig en netjes, het lichaam toedekken met een laken, toen de brancardzak eroverheen dichtmakend, en hier overheen ging nog een dikke hoes die de contouren van het lichaam van mijn lief bedekte. Ze reden de brancard de gang in en vroegen ons mee te lopen tot aan de wagen ter afscheid, de laatste keer dat mijn lieverd de deur uit ging, oh wat moest ik huilen toen dat tot me doordrong. De medewerkers maakten voordat ze de achterklep sloten nog een buiging, dit gaf het zo’n lading dat ik weer moest huilen, en zag door mijn tranen de wagen de straat uitrijden, dag lieverd.

Yvonne ging daarna naar huis want ze moest Sophietje ophalen bij de opvang, en Suzanne en Ferry gingen wat later ook naar huis. Suzanne liep al de hele dag in haar pyjama (wat er overigens niet als een pyjama uitzag) en pantoffels. Tim bleef nog en ging na het eten naar huis. Evelien en Tim hadden sushi besteld voor ons drieën, en terwijl we zaten te wachten op het eten pakte Evelien sterke pijnstillers voor Tim. Hij voelde een migraine opkomen, hij zag al bijna niks meer vanwege de vlekjes en wist uit ervaring dat als hij in dit stadium de juiste pijnstillers nam, de hoofdpijn niet zou doorzetten. En gelukkig was dit ook zo. De sushi liet zich wonder boven wonder smaken, ook bij mij, en toen Tim weg was probeerden Evelien en ik ons ook wat te ontspannen.

ik wilde alvast de adressen voor de rouwkaarten zoeken op de pc van manlief, ik had er wel veel in een boekje, maar wist dat hij ze in een excel bestand had gezet, maar waar te zoeken. Ik werd er een beetje radeloos van, Evelien zei dat ze het de volgende ochtend wel zou doen, de Dela medewerker zou pas rond half elf komen, en dan waren Tim en Suzanne er ook weer. Ze adviseerde me vroeg naar bed te gaan, en om half tien ging ik naar boven. Jon had zich de hele avond amper laten zien, hij lag op een kussentje op de grond in het hoekje naast de kattentoren te slapen, Sherlock en Fay wilden al vroeg op de avond garage in. Ze waren net als hun baasjes van slag, ik heb het idee dat Jon er meer last van heeft dan de andere twee. 

Na een korte nacht werd ik al om 7 uur wakker, ik hield het nog een half uur uit en toen moest ik er uit, ik voelde me onrustig. Het douchen was fijn, net als schone kleren aantrekken, en vooruit, ook een lekker luchtje, eentje die Perry zo lekker vond ruiken, Miss Dior. Het voelde zo raar aan om beneden te zijn zonder voor manlief te kunnen zorgen, het was zo stil in de kamer. Jon begroette me met dikke kopjes, dook gulzig op de verse droge brokjes die ik in de bakjes deed, en ik liet Sherlock en Fay uit de garage. Sherlock liep gelijk naar de keuken, Fay wilde eerst nog gekroeld worden en ging er lekker voor liggen. Het voelde goed aan, deze ochtendroutine, en ik liep achter Fay aan door de keuken naar de schuifpui. Ze renden naar buiten, maar Jon bleef binnen en snuffelde de woonkamer af, keek op het lege bed, waar ook geen matras meer op lag; deze hadden Evelien en ik de vorige avond leeg laten lopen en opgerold. Medipoint zou deze middag alle spullen die we bij hun hadden geleend ophalen, en dan zou deze kant van de woonkamer geen ziekenkamer meer zijn. 

De medewerker van Dela kwam, en samen met de kinderen werd alles doorgenomen, welke dag, welke kaart, welke tekst, hoeveel mensen werden er verwacht, hoe lang moest de dienst duren en hoe lang de samenkomst met condoleren er na, koffie en thee met ? De avond voor de uitvaart kunnen mensen nog afscheid nemen van Perry, en dan ook nog condoleren en krijgen koffie of thee, maar dan zonder iets erbij. Gelukkig had Perry ook wel iets ingevuld van wensen, zelfs een voorkeur voor bloemen opgegeven, 😊  de muziek mochten we zelf uitkiezen. De Dela meneer wilde de adressen vanavond nog hebben of uiterlijk morgenochtend vroeg, de foto’s voor de slide show en muziek konden we na het weekend inleveren (via website of e-mail). Ik was zo blij dat de kinderen erbij zaten, het is veel om te behappen als je hoofd zo vol verdriet zit.

Na de lunch (weer broodjes besteld bij Scott’s Kitchen) kwamen de Medipoint mannen, en een kwartier later reden ze alweer met volle wagen weg, en toen gingen we foto’s uitzoeken. Ik had in de kast een volle doos met mapjes en ernaast een grote stapel met nog meer mapjes vol met foto’s vanaf 1993, die ik jaren geleden in albums voor de kinderen had willen plakken,  en ook mapjes met foto’s van Perry van vroeger, en die kwamen nu heel goed van pas. Twee uur later hadden we een hele stapel foto’s klaarliggen om zondag of maandag te sorteren en in te scannen, en dan een slideshow maken. Met een zoon die ict-er is en een dochter die multi media design heeft gestudeerd moet dat wel goed komen. Tegen etenstijd zaten Evelien en ik weer samen, Evelien had de adressen gevonden en na het avondeten zette ze deze in een excel bestand, en stuurde deze gelijk naar de medewerker van Dela, hè lekker hoor, weer wat af kunnen vinken van het lijstje.

Ik wilde nog wat ontspannen bij de tv, maar mijn gedachten dwalen steeds af, wat mis ik mijn ventje