De top is af,

(in het echt zijn de kleuren veel helderder) ik moet nog wel wat strijken, en dan de latten ophalen bij Miranda, zodat ik kan gaan sandwichen of dubbelen, net hoe je het wilt noemen. Ik heb mooie wollen tussenvulling, oja, de achterkant zal ik eerst maar op maat maken, eh, waar had ik de stof ook alweer neergelegd?

Het recept van de kipschotel zet ik onderaan, maar eerst wil ik jullie een leuk verhaaltje laten lezen, geschreven in 2006, toen Evelien 15 en Suzanne10 was, het staat hier op mijn weblog. (Klik op de gekleurde letters, ik krijg geen streep onder de linkjes) Ik kwam hem vannacht tegen, toen ik bezig was met de verhalen te categoriseren, wat een werk.

Chickenpie

zet de oven aan op 220ºC

3 kipfilets in reepjes van vingerdikte aanbakken in vuurvaste schaal op een hoog pitje, doe er na een paar minuten zout en peper bij, een klontje boter (eetlepel) en een in stukjes gesneden bosje lente-uitjes.

Terwijl dit alles bakt strooi je er een mespunt nootmuskaat over, (als je zelf raspt ongeveer een kwart stukje van de noot); 2 laurierblaadjes, 1 eetlepel verse tijm, 150 gram champignons in plakjes.

Paar minuten laten meebakken, en dan gaat er 2 eetlepels crème fraîche bij, 1 eetlepel witte bloem, 1 eetlepel mosterd (serieus, niet weglaten!) en 300 ml kippenbouillon. Dit alles even laten pruttelen, het wordt een dikke vloeibare massa.

Neem een grote vel bladerdeeg (is op een rol te koop, uit de koeling, niet uit de diepvries)  en dek hiermee de hete schaal af. Rastervorm inkerven met scherp mes, instrijken met geklutst ei, en in de oven tot het bladerdeeg hoog en goudbruin is. Kip is al gaar, dus daar hoef je niet bang om te zijn.

Suzanne stond naast me toen ik de vlop van Dorry open maakte,

 vol verwachting klopt mijn hart, en “Ooh wat zijn ze mooi en schattig!”, kirde ik, waarop Suzanne me vragend aankeek, “Gaat het wel goed met je mam? Zulke kleine lapjes, waarom heb je die nou besteld, wil je er over praten?” Wijsneus.

Dit een perfect maatje om mee te nemen in de tas, 42 lapjes van 2½x 2½ inch, voor een hexagon of tumbler, of…. mmmm, nee, ik zeg nog niks.

Ik zag dat de koekjes heel waren aangekomen bij Supergoof, en meisjes, het recept staat hier onderaan voor de liefhebbers.

Vanmorgen hoorde ik lawaai van bladblazers bij het huis, en ik snapte er niks van; mijn ventje zat boven te werken, en verder was er niemand ingehuurd voor tuinwerkzaamheden, dus gluurde ik door het raam, en zag 2 mannen van de sociale werkvoorziening lopen, al het blad bij onze voordeur en garagedeur de weg op blazend, zo lief! Ik liep naar de voordeur met de koektrommel, en wilde de mannen even roepen, tot ik achter onze auto’s nog een man of 4 zag werken; ojee, zoveel koekjes zaten er niet meer in de trommel, en ik deed zachtjes de deur weer dicht, ze hadden me niet gezien gelukkig.

Ventje riep vanaf zijn kamer wat er gaande was, en toen ik zei dat ik ze een koekje had willen geven als dank, zei hij: “Ben je nou helemaal besodemieterd!”

Kom aan de koekjes van mijn moeder, en je komt aan mijn ventje LOL.

Ik moet jullie namens Zipje bedanken voor alle beste wensen, hij slikt zonder dat hij het weet antibiotica, verstopt in plakjes vlees, hah, dat is voor het eerst dat dit werkt. En het gaat al een stuk beter, slaapt veel meer dan anders, maar dat kan ook komen van de Feliway stekker, die ik aan had gesloten toen Zopje hem zaterdagavond naar de keel vloog, en Suzanne ze met gevaar voor eigen vingers uit elkaar trok. Het spul in de verdamper zorgt ervoor dat ze zich relax voelen en geen drang tot vergelding hebben, of om sporen uit te zetten, het werkt echt, en als mens merk je er niks van.

En dan nog iets anders, ik zag tijdens het zoeken op YouTube een documentaire over Laura Ingels, ik wist niet dat zij ook echt had bestaan! Ze is de schrijfster van de tv-serie ‘Het kleine huisje op de prairie’ (en nu haken de mannen af), maar dat wisten jullie al, en wisten jullie ook dat het waargebeurde verhalen zijn? In deze documentaire laten ze ook wat quilts zien, leek me wel leuk om te delen met jullie

http://www.youtube.com/watch?v=6aWjbtWr66M&feature=player_embedded

Mijn ventje kon gisteravond niet thuis eten, zo zei hij tussen de middag, eerst dacht ik dat het vanwege mijn kookkunsten de dag eerder was, maar het bleek vanwege een ‘borrel’ in de Efteling ter afsluiting van een golfdag, waar hij niet aan mee had gedaan vanwege te druk, plus van golf krijgt hij veel nekklachten, met gevolg dat hij aansluitend 3 weken fysio nodig heeft om weer los te komen. Dus at hij in de Efteling liflafjes, en zulks, en mocht Suzanne zeggen wat we gingen eten die avond, want om nou voor ons tweetjes rode kool met appeltjes, kruimelige aardappelen en gemarineerde varkensfilet klaar te maken, daar had ik opeens geen zin in. Dat kon altijd de volgende dag nog. Wentelteefjes was haar eerste keus, maar ik had geen witbrood in huis, dus toen kwam de 2e keus, pancakes zoals ze in Amerika maken, van die dikke.

Snel op smulweb een lekker (en makkelijk) recept gevonden, en aan het bakken gegaan.

De eerste lading van 3 brandde aan, en flink ook, omdat ik tussendoor zonodig een smsje van Tim moest lezen en beantwoorden; hij had een 7 gehaald voor zijn laatste tentamen, de vorige waren met een 3 en een 5 afgelopen, dus dan is een 7 wel een hoera waard. Maar ja, ook 3 aangebrande pancakes, en dus in een andere pan op de inductie de volgende lading van 3 gebakken, en deze gelijk gaan eten terwijl de volgende lading van 3 (je zou het niet zeggen dat het er 3 waren, maar ze rezen de pan uit)

op stonden met deksel er op.

Oh man, wat waren die lekker en luchtig, gewoon met roomboter en poedersuiker, des godens zo lekker!Ze waren op, net als het beslag, en met een “zal ik nog meer maken?” vraag, kwam een gretige instemmend ja geknik van Suzanne. Toen ook die 6 op waren (3 pp) zaten we grijnzend en voldaan naar ons leeg bord te kijken, de restjes poedersuiker met de vochtige vinger van het bord af deppend; het voelde alsof we iets verboden hadden gedaan; iets dat zo lekker is, moet haast wel een zonde zijn.

Vandaag was er weer een om een puntje aan te zuigen, zo’n zalige dag; het goede dingen potje raakte maar niet leeg! Wakker worden met hevige regenslag op het raam en het gedonder van onweer, m’n wekker op snooze zetten, m’n ventje met mijn linker voet zachtjes uit bed duwen nadat zoonlief de badkamer verlaat, en lekker snoezelen maar weer. Niet te diep natuurlijk, anders slaap ik door het zalige regen- en onweergeluid heen, en dat is toch wel het summum van genot, je nog een keertje om kunnen draaien.

’s Middags was de bee bij Miranda, die afgelopen zaterdag jarig was, en hoera, ik had een leuk cadeautje bij me waar ze heel blij mee was, een soort dagboek voor quilters in een multimap, van Pink and Barbara Er waren mini tompouces (we moeten allemaal eigenlijk aan onze lijn denken), Angela kwam met plantjes, Julie had een mooie bos bloemen en een mand vol wolletjes bij zich, en zo werd het een gezellige middag. Julie had niks mee om aan te werken, ze zat gewoon op adem te komen, even bijkomen.  Angela zat aan de volgende rij blokjes te werken, voor rond haar mini DJ quilt, Miranda zat te appliqueren, de 4e rand voor haar Phebe schoot al weer op, en ik begon met de laatste hexagonrand voor de antieke quilt, 4 van de 13 blommen zitten nu aan elkaar.

Evelien had een boodschappenlijstje naar me ge-sms’t, ze had besloten dat we een groenteschotel gingen eten, en na de bee ging ik boodschapjes doen, en de schoenen van mijn ventje ophalen, die bij de schoenmaker met nieuwe zolen klaar zouden staan.

De schoenmaker pakte het paar -dat ik herkende als zijnde de kloefkes van mijn ventje- uit het schap, zette ze met een klap op de toonbank en noemde het bedrag op dat ik hem verschuldigd was. Ik aarzelde, want de schoenen zagen er stoffig uit, en de oude zolen zaten er nog onder (huh?), en toen ik dat zei, nam hij met hoog rode kleur op zijn gezicht de schoenen weer van de toonbank af, het bonnetje met daarop het bedrag van de reparatie eraf trekkend. Hij snapte er niks van, zei hij stamelend, en ik zei dat ik het ook niet snapte. Ja, wat moest ik anders zeggen? (nou, bv: “Zoiets kan de beste overkomen”, maar dat schoot me later pas te binnen.) “Morgen zijn ze klaar”, zei hij, en ik groette hem en ging naar huis.

En daar aangekomen moest ik gelijk weer aan de slag, samen met Evelien, want de 10 uien, 6 paprika’s en 6 aardappelen moesten geschild, gebakken / gekookt worden voordat ze in de schaal konden, bedekt met een blok fetakaas in stukjes en overgoten met 400 ml slagroom, om vervolgens 3 kwartier aldaar af te bakken op 180ºC. Bijna 3 kwartier (!) later schoof ik de schaal in de oven, -ik ben zelden zo lang bezig geweest met voorbereidend werk-, en net toen ik in mijn stoel neerzeeg met een kopje koffie, ging de telefoon: met Tim, hij had net de bus gemist, en of ik hem bij het station kon ophalen; het was ondertussen weer heftig aan het hozen, hoe krijg je het getimed.

We smikkelden van de zalige ovenschotel, voor herhaling vatbaar riepen mijn spruiten, en ik kon het alleen maar met volle mond beamen. .

Na een introductiedag van Tilburgs universiteit (waar hij net als onze buurjongen Econometrie en Operationele research gaat studeren) was hij naar een kamer gaan kijken, in een “best wel schoon” huis waar nog 4 andere jongens wonen, en hij was zo tevreden, dat hij vanavond na rijp beraad met de achterban (Zal ik het doen? Ja? Oké dan) de huisbaas heeft gebeld en “ja, ik neem de kamer”, heeft gezegd. Donderdagmiddag krijgt hij de sleutel, en dan kan hij -lees: wij- er vrijdag schoonmaken en zondag al zijn spullen gaan brengen, zegt hij, want maandag beginnen de colleges. Nou, of dat geen goed nieuws is?  De kamer van 14 m² -met internet en tv aansluiting- is leeg, dus heeft hij een bed, kast en bureau nodig, gelukkig bevind deze kamer zich op de begane grond, dus geen trappen op sjouwen.