Mijn auto bracht ik gisteren voor de 2e keer naar de garage wegens afslaande motor en daarna moeizaam starten en huppelend lopen. Vuile bougies, versleten koolborsteltjes, los zittende snaren,  startermotor versleten, Joost mag het weten. Ik weet veel van het menselijk lichaam en veel van lapjes, kreeg thuis autorestauratiepraat dagelijks te horen,  maar toen dit probleem na de 1e beurt nog niet verholpen bleek te zijn, viel ik ook stil met diagnose stellen. Toen het gelijk na de 1e beurt weer gebeurde kreeg ik telefonisch het advies eens de reservesleutel te gebruiken…Huh? De storing zou hier wel eens door veroorzaakt kunnen worden. Alles zo elektronisch, dus vooruit dan maar. Mijn logisch verstand zegt dat als het daaraan ligt het dan elke keer moet gebeuren, en niet na de 2e start een uurtje na de perfecte 1e start. Het maakte dus ook geen enkel verschil, wederom stond ik  in de stad, vrijdagavond rond half 6, keidruk in de stad (dus lange files bij de afslagen) met een afgeslagen motor. Mijn hoofd inmiddels zo rood als de auto zelf, maar gelukkig kreeg ik hem na een paar pogingen aan de praat weer. Met loeiende motor stond ik in de rij, durfde het toeren tal echt niet onder de 2000 toeren te laten zakken en met slippende bandjes trok ik op. Nog nooit geweten dat er zoveel stoplichten zijn in de stad op weg naar huis, en jawel, allemaal nog tegen ook. En toen ik kon doorrijden, reed er een trutschudder met jarretelaandrijving voor me, die bij elke afslag van de rotonde aarzelde en tot stilstand kwam. Mensen, als je de weg niet weet, zet hem dan aan de kant en vraag de weg, maar ga niet zo treuzelen vlak voor mijn wielen. Kan ik niet tegen.Mijn niet zo nette woordenschat was geheel afgestoft toen ik verhit thuiskwam, ik gaf de auto nog net geen schop toen ik uitstapte en naar binnen ging.Dus gisteren de auto naar de garage gebracht, kreeg ik een mooie zilverkleurige auto als leenwagen mee, en ze zouden bellen zodra hij klaar was. Dat was om 12 uur vandaag: "U kunt de auto ophalen hoor.", klonk het tevreden aan de andere kant van de lijn. Mijn wederhelft kwam vlak daarop thuis om te lunchen, dus ik zag mijn kans schoon om even mijn auto op te halen. Stap ik in de leenauto, draai de contactsleutel om en hoor Ieeewoei. Nog een keer. Ieeewoei. Ik zucht, geloof mijn oren niet en wacht een paar tellen. Nog eens proberen, maar helaas, nu komt er een zielige doffe woei van onder de motorkap, de Ieee is al weggevallen. Hoofdschuddend stap ik uit, hang in huis mijn jas op en vertel mijn man dat hij dit niet gaat geloven, maar dat deze auto nu ook al niet start. "Het ligt aan mij, ik zend verkeerde stralingen uit of zo." Mijn wederhelft heeft in zijn nette werkpak echt geen zin om met een startkabel te gaan hannissen onder de motorkappen, en dus bel ik de garage. Ik zie Jan aan de andere kant van de lijn met zijn oren wapperen, ze krijgt hem niet gestart. Beleefd zegt hij dat om 1 uur een man van de garage mijn auto komt brengen en dan gelijk de zilveren zal nakijken en mee terug zal nemen. Eigenlijk hoef ik niks meer te zeggen, want de nachtmerrie van iedere blonde vrouw komt nu uit.Mijn auto wordt op de oprit gereden en ik loop gelijk naar buiten met de sleutels van de leenauto in de hand. De monteur haalt een starterssetje uit mijn auto en stapt in de leenauto. Draait de sleutel om en    brrrrrr, als een zonnetje loopt de motor en verdomd, als de auto kon lachen had-ie het luidkeels gedaan.Ik bied mijn verontschuldigingen aan en zeg (overbodig) dat ik er niks van snap. Bij mij maakte hij echt een ander geluid. De monteur kijkt me vriendelijk aan, zo van "Tuurlijk kul", en zegt dat hij eenmaal terug in de garage wel even kijkt wat er aan de hand was met de auto. Dat zegt hij om mij te plezieren.Ik had het liefst in de grond weg willen zakken.Ik denk serieus dat niet de auto’s maar ikzelf een startprobleem heb.

Naast de roofdieren heb ik nog een eigen leven;Als huismanager van 3 kids, 1 man en 3 katten, grote tuin en groot huis en privé-chauffeur voor het gezin maak ik royaal tijd voor mijn grootste hobby: het maken van quilts. je kan geen ruimte binnenstappen in huis of je ziet er wel eentje liggen of hangen. De kinderen hebben elk al een quilt op bed, mijn doel is dat ze een zomerquilt en een winterquilt krijgen. Enig werk. Ik doe het meeste met de naaimachine, hoewel ik nu aan een quilt bezig ben die ik grotendeels met de hand in elkaar heb gezet. Dit wordt een romantische quilt voor mijn 9 jarige dochter, met veel pastelkleurtjes erin, de top zit bijna in elkaar. Ik heb niet voldoende stof in huis dus moet even wachten op de bestelling van zacht geel voor een border rondom het geheel. Ik zal zo een link plaatsen waarin de quiltfoto’s bekeken kunnen worden.Ik heb een eigen werkhok, een kamer van 3 bij 5 waarin mijn pc meubel, een grote tafel met 2 naaimachines en 1 overlocker, en een lange wandkast vol met stof staat. Ook de kledingkast van mijn 14 jarige dochter staat er voorlopig nog.  Mijn werkkamer ligt heel strategisch tegenover de badkamer, waardoor ik de illusie heb overzicht te hebben op de jongste die de badkamersessies nogal kan laten uitlopen tot een uren durend getut en getreuzel. Maar oogcontact is ook wel eens nodig; terwijl ik dacht dat ze braaf haar tanden stond te poetsen met de elektrische borstel bleek dat ze op het krukje met de borstel in een wangzak zat te wachten tot hij klaar was. Vervelend gedoe ook elke dag, zelfs 2 keer per dag, tanden poetsen.Ook hoor ik zo of mijn 13 jarige zoon om 11 uur ’s avonds nog achter zijn pc zit te spelen. Het geluid zet hij vaak al op fluisterzacht, maar zijn gefrustreerde gefoeter op een vastlopend spel verraad hem vaak; de pc heeft er dan al uren werk opzitten en wilt dan niet meer. Altijd een mooi moment om af te sluiten, waarna hij als een hongerige wolf zich op de koelkast stort, want met een lege maag kan hij niet slapen.Dit had hij als klein ventje van 3 al; 2 uur na het avondeten kwam hij zijn bedje uit en vroeg hij om een boterham met pindakaas. Als we bij mijn ouders waren kreeg hij ’s avonds als we weg gingen in de auto nog een paar boterhammen toegestopt door oma , voor onderweg. De oudste, een 14 jarige dame huppelt door de pubertijd heen en is tot nu toe een zege voor ouders, zo lief, attent en verstandig. Ze gaat graag de stad in met haar vriendinnen, heeft weinig nodig als excuus en laat zich door een regenbuitje niet ontmoedigen. Ik zie ze regelmatig gaan, gevaarlijk slingerend vanwege de eerste slappe lach die zich al voltrekt nog voordat ze de hoek om zijn. Haar kledingkeuze is niet altijd de mijne; teveel blote buik door te korte shirts en te laag hangende broeken, maar goed, ik heb geloof ik nog ietwat vat op haar dat ze een beetje elegant gekleed naar school gaat. Zelf ben ik helemaal niet modebewust, draag gerust kleren die vorig jaar al uit de mode waren, maar waarom niet als ze niet versleten zijn? Mijn broeken zijn allemaal nog heupbroeken, wat wel op de lachspieren van de oudste werkt.  Maar ik ben haar moeder en dan mag het. Ze moet toch iets hebben waar ze zich tegen af kan zetten?