Na een rampdag gisteren, waarbij ik beter in bed had kunnen blijven liggen, gaat het vandaag al een stuk beter.

De rampdag begon maandag en was nog redelijk vol te houden, zittend in mijn luie stoel, kijken naar de opgenomen afleveringen van Downton Abbey. Ik voelde me na een dag lummelen best wel goed, had zelfs al de bovenboel gezogen met zweet tot in de bilnaad, en een half uurtje zitten quilten aan de kitty quilt, tot ik me besefte dat ik nog even snel een boodschapje moest doen; we hadden amper fruit in huis, en ik wilde nog groenten halen voor het avondeten. Boodschappen waren vlot gedaan, ik zweefde van pad naar pad, naar kassa, en toen naar de auto, en in de auto kwam ik even op adem. Snel starten, en naar huis, maar helaas, er kwam niks van snel starten, hij kuchte en rochelde, oooh nee, jij ook al? Niet nu. Na een paar wilde pogingen kreeg ik hem aan de praat, hortend en stotend kwam de moter op gang, en met een peut gas erbij loeide hij als Rod Steward na zijn zoveelste fles whiskey. De jongen in de auto naast me op de parkeerplaats keek angstig opzij, en fronste toen zijn voorhoofd, gek mens, moet hij gedacht hebben.

Fietsers schoten opzij terwijl ik de parkeerplaats afpruttelde, en helaas tot stilstand werd gedwongen door aankomend verkeer, en jawel, het was gelijk weer stil, de motor viel uit. Achter mij kwamen al 2 auto’s, ik zette mijn alarmlichten aan, en na de 4e poging loeide het kreng weer, en schoot ik op 3 wielen en evenveel cilinders door de bocht, het zou me verdorie toch niet weer gebeuren, dacht ik, toen ik met een 5000 toeren brullende motor bij het volgende kruispunt weer stil moest staan, en de goden werden aangeroepen toen bij het optrekken de motor weer afsloeg, in de bocht, maar gelukkig wel op een punt waar auto’s kunnen wachten op aankomend verkeer. 3 Keer kuchen en daar ging ik weer, met een hikkende motor, en ik besloot toen om niet naar huis, maar naar de garage door te kachelen, nog maar een stuk of 6 stop momenten te gaan, lang leve de nieuwe accu die er nog geen maand in zat.

De motor sloeg niet meer af, en toen ik na een kwartier bij de garage was aangekomen, liep de motor ook als een zonnetje, zo mooi stationair draaiend, nu wel. Toch mocht-ie daar overnachten, om hem even goed de oren te wassen dat dit geen gang van zaken is voor een stoere rode Volvo met trekhaak (ja, pas op), waarbij leeftijd geen excuus mag zijn. De man achter de balie vroeg mij wat ik dacht dat er aan de hand was, uuuh. “Nou, of hij heeft hele vieze bougies, of lekkende kleppen of zo, het leek wel of hij op maar 3 cilinders liep.”  De man keek mij met open mond aan. “Jongen, dat weet ik toch allemaal niet, ik ben toch geen monteur!”, zei ik toen, maar moest wel een beetje lachen, ik gebruikte gewoon taal die ik vroeger dagelijks aan tafel hoorde, tussen mijn broers en mijn vader.

Ik kreeg een leenauto, een klein zwart mormel die ik al vaker mocht gebruiken, een huppeltutje, waarbij je met je voeten onder het motorblok zit, zo klinkt het tenminste, maar goed, hij rijdt. Snel boodschappen over geladen, het was bijna 6 uur eer ik thuis was, en manlief nam een tas van me over, terwijl ik de rest uit de auto haalde. In de kamer gleed de pot met 3 hyacinten uit mijn handen, pats op de grond, en toen ik in de keuken de andere tas met bloembollen neer zette, had ik het zo gehad! Mijn lief ruimde de zooi op, en na een lekkere knuffel voelde ik me al een stuk beter.

Het ging na een nachtje slapen alweer wat beter, heb al meer praatjes. De groene aliens zijn al flink terug gedrongen, dankzij de verhoogde ventilatie in de bovenkamer (goed werkende neusspray in combinatie met spoelen, waarbij het zoute water even de toeristische route via de traanbuisjes nam, heel apart gevoel moet ik zeggen.Geen huisje gebouwd, wel ben ik bijna klaar met de ‘a tale of two kitties’ quilt, nog 1 paneel doorquilten! Mijn auto staat nog steeds bij de garage, ze hebben ws gebeld toen ik om 5 uur even naar het postkantoor was, om de op theezakjes papier geprinte huisjes voor mijn moeder te posten, en bij thuiskomst vond ik een dikke vlop van haar in de bus, met zwarte stof van Cranston Print work, gekocht bij Schröder, op de Coolsingel in Rotterdam. Ook een vlop van Liesbeth, met theezakjespapier voor de huisjes, en heel veel mooie scraps, keurig verzorgd! Dank je voor de snelle service Liesbeth!.

En voor de aanhouder hier een foto van de huisjes op de stof die mijn moeder me opstuurde:

:

Ik had ze al op de oranje stof gelegd, maar dat vind ik toch te flets maken, de zwarte stof is wel strak, maar dan liever met de rode blokjes dan de gele, maar eigenlijk vind ik ze zo met de designwall kleur nog het mooist, zal ik er gebroken witjes tussen zetten? Of heel licht blauw? Ah, ik hoef niet gelijk een knoop door te hakken, kan volgende week ook nog, of volgende maand? Eerst de kitties quilt afmaken, en dan ga ik nog een grote quilt doorquilten waarvan de top al maanden klaar is, ik heb de vulling al liggen.

Terwijl ik huisjes aan het bouwen ben, hoor ik op Q-music een geinig liedje, pas als je goed naar de tekst luistert ga je het waarderen, denk ik, als je niet van dit soort muziek houdt. En toen bedacht ik me, dat ik deze groep al eens heb gezien, Tim liet het me zien op zijn laptop, en ik moest zo lachen. Niet gelijk in het begin, maar zo na het eerste coupletje, ik ben naar boven gehuppelt en heb het op Youtube voor jullie opgezocht;  kijk en luister, dan snap je wat ik bedoel. Vooral dat “I’m sexy and I know it” zinnetje vind ik zo bescheiden 🙂
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=UmrLzT2BHng]
het is weer eens wat anders dan videoclips waarin halfnaakte meisjes als hoertjes behandeld worden, of zich als slettebakjes gedragen, toch?

Afgelopen dagen krijg ik heel veel vragen van mensen over weblog, dat ze de slideshows niet kunnen zien, dat ze mijn weblog maar ongezellig vinden, omdat er geen zijkolom is met links en zo, dat hun reacties niet vertoont worden, en meer van dit al. Ojee, het valt ook allemaal niet mee, elke verandering kost gewoon weer moeite en tijd om door te krijgen hoe het allemaal werkt, en waarom iets niet lukt, en dat gaat allemaal van onze quilttijd af.

Als eerste over je eigen pc, zorg dat hij steeds de laatste updates krijgt, van zowel Java, als Adobe Flashplayer, maar ook Mozilla Firefox, want Windows Internet Explorer heeft ook moeite met het openen van de slideshows. Dus zet Mozilla Firefox of Google Chrome als vaste browser op je pc, en je hebt er geen omkijken meer naar. Ja, het is even wennen, een andere browser, maar hij werkt zalig. Mijn moeder kon de slideshows ook niet zien, ze kreeg gewoon een leeg vakje, en dat was het. Ik dacht dat het met Adobe zo opgelost was. Niet dus, toen Java er op gezet, en nog geen resultaat, grote vraagtekens. Zoon erbij gehaald, en hij kwam na een paar minuten terug,: “Hij doet het hoor oma, u kunt slideshows kijken.”. Bleek dus dat Explorer de 3e boosdoener was Helaas draaien niet alle tablets met Adobe, ik kan op de iPad (de eerste versie) ook geen slideshows bekijken.

De reacties: ze komen er wel, maar je moet even wachten nadat je het geplaatst heb, kan een paar minuten duren, misschien langer, maar uiteindelijk komt het er wel. Be patient my dears.

Helaas kan de iPad de code die je moet invullen bij het reageren niet herkennen, en krijg je een foutmelding, en dus kan je niet reageren. Hierover zal ik de helpdesk even aan de oren trekken.

Zijkolom niet te zien?

Hij is er wel hoor, gelukkig, maar dan moet je even naar de homepage van deze weblog gaan, en om daar te komen druk je op de Home, te zien onder het geeuwende kopje van Zopje, de schat.

Alles gedaan, maar je ziet nog steeds alleen de middelste kolom? Scrol dan even helemaal naar beneden, misschien past het gewoon niet op je scherm, net zoals bij de iPad, daar staat ook alles gewoon onder het bericht.

Je kunt je nu abonneren op mijn weblog, kijk maar boven het weerkaartje, je krijgt dan een e-mail met het hele blogbericht (!) er in, inclusief foto’s; ik ga kijken of ik dit als samenvatting ga doen, of gewoon laten zoals het nu is, zodat de mensen het blogbericht in zijn geheel in hun email ontvangen. Het enige nadeel hiervan is, dat je e-mailbox even staat te pompen om het bericht binnen te halen als er veel foto’s in staan. Vooral voor androïde toestellen (mobieltjes met internet) kan dit veel tijd kosten.

         Handen omhoog voor de hele berichten, oh wacht, ik kan een poll houden….even kijken hoe dat gaat op weblog.

Omdat het opladen van mijn weblog op de pc’s soms lang kan duren, zal ik de instelling zo veranderen, dat er maar 1 blogje per pagina te zien is; vooral als ik per blogje veel foto’s heb gepost kan dit handiger zijn. (ik heb het gisteren al veranderd, maar daar is nu nog niks van te merken).

De foto’s bekijken die in de blogjes staan: je kan gewoon kijken met de oogjes zonder de muis te hanteren, maar als je de afbeelding groter wilt zien (voor de quiltpolitie), dan klik je op de foto, en voila, hij komt groter in beeld, en als je op de foto gaat staan met de muis, en je ziet een klein rondje met een + verschijnen, dan kan je er nog een keer op klikken, en krijg je hem nog groter. Leuk hè. Maar dan wil je terug naar de weblog, want je bent nog niet klaar met lezen en kijken, klik dan op de terug knop van de browser, of met re.muisknop naast de afbeelding gaan staan, en dan klikken en kiezen voor terug.

Ojee, het wordt er niet simpeler op geloof ik, maar het is een kunstje die je even goed moet oefenen, en dan denk je later:  “had ik daar nou zoveel moeite mee?”

De goedkope reclames onder de berichten verdwijnen over een tijdje, zo heeft het weblogteam ons verzekerd, nog een maandje of zo even doorbijten, en vooral niet klikken op de reclames.

behalve op deze:[youtube http://www.youtube.com/watch?v=FhljTM6vuEU]