Evelien liet me zondag dit filmpje zien, om je te bescheuren! [youtube http://www.youtube.com/watch?v=BkXhF_v5LBs]

En dan heb je natuurlijk ook het omgekeerde, niet te geloven! [youtube http://www.youtube.com/watch?v=bfMhNqAJhO4]

Kijk eens wat een liefjes ik heb gekocht, eentje voor mij, en eentje voor mijn moeder 🙂

en mijn moeder krijgt de hare morgen (ja, zondag) al, als ik haar ’s morgens vroeg oppik om mee naar Briele te gaan, naar de Quilters-outlet. Gaan jullie ook? Wij hopen er rond het middaguur te zijn. Nee, niks nodig, op een tussenvulling na. Erg hè? Misschien nog mooi quiltgaren, of een lapje….

De Lotus ZZ haalde ik donderdagnamiddag op in Belgie, half uurtje rijden onder Breda; er zat geen snoer bij, dus het was een gokje, maar na een korte blik in het blinkende spoelhuis, vermoede ik dat er niet zoveel kilometers mee gereden was, of hij was gewoon na de laatste servicebeurt decennia geleden opgeborgen om nooit meer gebruikt te worden, wie zal het zeggen. De eigenaresse had hem van haar oma gekregen, en nooit wat mee gedaan. Het snoer (ook via internet gevonden) komt over een paar dagen vanuit Duitsland aan, gekocht bij een naaimachinewinkel.

En de Lotus SP heb ik vanmorgen gehaald boven Breda,  een oude dame die er vroeger wel wat mee had genaaid, maar nu moest opruimen, het stond in de weg. Het machientje zat vol met roestbruine spikkels, maar na een poetsbeurt bleek er niks van lakwerk te zijn verroest, een krasje hier en daar, en that’s all. In het accessoirebakje zat zoveel stof en kruimels van iets van kaarsvet, dat de bruine kleur van de bekleding eerder vaalgrijs leek; na een zuig en poetsbeurt knapte het zienderogen op.

Ook het spoelhuis was een genot om schoon te maken, zo vuil, zo vol met stof en kruimels, heerlijk! Net als met navels schoonmaken, vroeger in het ziekenhuis/verpleeghuis, hoe voller ze zaten, hoe meer eer je van je werk had; soms moest de inhoud van de navel een paar dagen inweken met een paar druppels olie en een watje (soms paste er geeneens een watje in, zo vol zat-ie), en dan elke dag met een pincet voelen of het al los kwam. Echt balen als er op je laatst ochtenddienst nog geen bevredigend resultaat was.

Ik had een collega, een dametje om te zien (en ruiken én horen, heel erg ABN, wat opviel in het Zeeuwse ziekenhuis), en die wilde er altijd bijgeroepen worden, zo leuk vond ze dat. En wat ze helemaal opwindend vond, was de geur die van het losgeweekt propje kwam, een beetje tenenkaaslucht; waar een ‘normaal mens’ helemaal nat wordt van een broeierige blik van een mysterieuze man (of mooie lapjes, sommigen hebben niet veel nodig, staan op scherp 🙂  ) had zij het met vieze luchtjes.  Ah ja, je hebt mensen en je hebt potloodjes.

Er zijn weer huisjes bijgebouwd, en bij deze 2 hebben de stratenmakers al een deel van de bestrating klaar (ze liggen los van elkaar, de huisjes); ik ben niet tevreden, want de stenen liggen niet recht. Eerst dacht ik dat het aan de stratenmakers lag, haha, altijd makkelijk, een ander de schuld geven, maar nadat ik de foto had bekeken -om te laten zien hoe ik het doe- zag ik gelijk waar ik de mist in ben gegaan.

Dat wordt dus even opnieuw doen. De maten voor de stroken (3x 7,5 cm) en blokjes (3×3 cm) werken goed voor als je het met het handje doet, en een naadtoeslag van 0,75 cm heb genomen, maar als je het m.b.v. paperpiecepatroon doet, heb je maar een naadje van 0,5 cm, en dan houd je een bredere sashing over tussen de huisjes. Ik heb dus met het uitknippen van het papieren patroontje hier helemaal geen rekening mee gehouden, maar als ik nu gewoon wel een kwart inch rondom aanhoud is het probleem opgelost! Maar… ik ga -lekker eigenwijs- de sashing wat smaller maken, en deze stikken en snijden OVERDAG als ik GOED WAKKER ben. (virtuele schop onder m’n kont)

En dan heb ik nog een vraagje om op Ina te stemmen, ze staat met haar Alaska quilt op de 2e plaats, en dat vind ik zo jammer! Klik hier nog een paar uur en dan sluit de wedstrijd!

Na een rampdag gisteren, waarbij ik beter in bed had kunnen blijven liggen, gaat het vandaag al een stuk beter.

De rampdag begon maandag en was nog redelijk vol te houden, zittend in mijn luie stoel, kijken naar de opgenomen afleveringen van Downton Abbey. Ik voelde me na een dag lummelen best wel goed, had zelfs al de bovenboel gezogen met zweet tot in de bilnaad, en een half uurtje zitten quilten aan de kitty quilt, tot ik me besefte dat ik nog even snel een boodschapje moest doen; we hadden amper fruit in huis, en ik wilde nog groenten halen voor het avondeten. Boodschappen waren vlot gedaan, ik zweefde van pad naar pad, naar kassa, en toen naar de auto, en in de auto kwam ik even op adem. Snel starten, en naar huis, maar helaas, er kwam niks van snel starten, hij kuchte en rochelde, oooh nee, jij ook al? Niet nu. Na een paar wilde pogingen kreeg ik hem aan de praat, hortend en stotend kwam de moter op gang, en met een peut gas erbij loeide hij als Rod Steward na zijn zoveelste fles whiskey. De jongen in de auto naast me op de parkeerplaats keek angstig opzij, en fronste toen zijn voorhoofd, gek mens, moet hij gedacht hebben.

Fietsers schoten opzij terwijl ik de parkeerplaats afpruttelde, en helaas tot stilstand werd gedwongen door aankomend verkeer, en jawel, het was gelijk weer stil, de motor viel uit. Achter mij kwamen al 2 auto’s, ik zette mijn alarmlichten aan, en na de 4e poging loeide het kreng weer, en schoot ik op 3 wielen en evenveel cilinders door de bocht, het zou me verdorie toch niet weer gebeuren, dacht ik, toen ik met een 5000 toeren brullende motor bij het volgende kruispunt weer stil moest staan, en de goden werden aangeroepen toen bij het optrekken de motor weer afsloeg, in de bocht, maar gelukkig wel op een punt waar auto’s kunnen wachten op aankomend verkeer. 3 Keer kuchen en daar ging ik weer, met een hikkende motor, en ik besloot toen om niet naar huis, maar naar de garage door te kachelen, nog maar een stuk of 6 stop momenten te gaan, lang leve de nieuwe accu die er nog geen maand in zat.

De motor sloeg niet meer af, en toen ik na een kwartier bij de garage was aangekomen, liep de motor ook als een zonnetje, zo mooi stationair draaiend, nu wel. Toch mocht-ie daar overnachten, om hem even goed de oren te wassen dat dit geen gang van zaken is voor een stoere rode Volvo met trekhaak (ja, pas op), waarbij leeftijd geen excuus mag zijn. De man achter de balie vroeg mij wat ik dacht dat er aan de hand was, uuuh. “Nou, of hij heeft hele vieze bougies, of lekkende kleppen of zo, het leek wel of hij op maar 3 cilinders liep.”  De man keek mij met open mond aan. “Jongen, dat weet ik toch allemaal niet, ik ben toch geen monteur!”, zei ik toen, maar moest wel een beetje lachen, ik gebruikte gewoon taal die ik vroeger dagelijks aan tafel hoorde, tussen mijn broers en mijn vader.

Ik kreeg een leenauto, een klein zwart mormel die ik al vaker mocht gebruiken, een huppeltutje, waarbij je met je voeten onder het motorblok zit, zo klinkt het tenminste, maar goed, hij rijdt. Snel boodschappen over geladen, het was bijna 6 uur eer ik thuis was, en manlief nam een tas van me over, terwijl ik de rest uit de auto haalde. In de kamer gleed de pot met 3 hyacinten uit mijn handen, pats op de grond, en toen ik in de keuken de andere tas met bloembollen neer zette, had ik het zo gehad! Mijn lief ruimde de zooi op, en na een lekkere knuffel voelde ik me al een stuk beter.

Het ging na een nachtje slapen alweer wat beter, heb al meer praatjes. De groene aliens zijn al flink terug gedrongen, dankzij de verhoogde ventilatie in de bovenkamer (goed werkende neusspray in combinatie met spoelen, waarbij het zoute water even de toeristische route via de traanbuisjes nam, heel apart gevoel moet ik zeggen.Geen huisje gebouwd, wel ben ik bijna klaar met de ‘a tale of two kitties’ quilt, nog 1 paneel doorquilten! Mijn auto staat nog steeds bij de garage, ze hebben ws gebeld toen ik om 5 uur even naar het postkantoor was, om de op theezakjes papier geprinte huisjes voor mijn moeder te posten, en bij thuiskomst vond ik een dikke vlop van haar in de bus, met zwarte stof van Cranston Print work, gekocht bij Schröder, op de Coolsingel in Rotterdam. Ook een vlop van Liesbeth, met theezakjespapier voor de huisjes, en heel veel mooie scraps, keurig verzorgd! Dank je voor de snelle service Liesbeth!.

En voor de aanhouder hier een foto van de huisjes op de stof die mijn moeder me opstuurde:

:

Ik had ze al op de oranje stof gelegd, maar dat vind ik toch te flets maken, de zwarte stof is wel strak, maar dan liever met de rode blokjes dan de gele, maar eigenlijk vind ik ze zo met de designwall kleur nog het mooist, zal ik er gebroken witjes tussen zetten? Of heel licht blauw? Ah, ik hoef niet gelijk een knoop door te hakken, kan volgende week ook nog, of volgende maand? Eerst de kitties quilt afmaken, en dan ga ik nog een grote quilt doorquilten waarvan de top al maanden klaar is, ik heb de vulling al liggen.

Terwijl ik huisjes aan het bouwen ben, hoor ik op Q-music een geinig liedje, pas als je goed naar de tekst luistert ga je het waarderen, denk ik, als je niet van dit soort muziek houdt. En toen bedacht ik me, dat ik deze groep al eens heb gezien, Tim liet het me zien op zijn laptop, en ik moest zo lachen. Niet gelijk in het begin, maar zo na het eerste coupletje, ik ben naar boven gehuppelt en heb het op Youtube voor jullie opgezocht;  kijk en luister, dan snap je wat ik bedoel. Vooral dat “I’m sexy and I know it” zinnetje vind ik zo bescheiden 🙂
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=UmrLzT2BHng]
het is weer eens wat anders dan videoclips waarin halfnaakte meisjes als hoertjes behandeld worden, of zich als slettebakjes gedragen, toch?