Eens in de zoveel maanden kijk ik op Marktplaats, naar leuke naaimachines die te koop aangeboden worden, en ook puur vanwege amusementswaarde, want soms kom je tekst tegen, waarbij ik denk: “hoe verzin je het?” Zoals bij een oude Singer uit de jaren 70: ” In goede staat singer naaimachine, maar is plotseling gestopt met naaien. Alles werkt goed alleen hij naait niet meer.”     Dus niet alles werkt meer goed. En een beetje overbodig, toch wel,  heeft de verkoper er ook nog bij gezet:  “Voor de handige klusser.”

Je ziet soms aan de tekst of de verkoper man of vrouw is, want bij een naaimachine waar een snoer met stekker aan zit, gaat een vrouw niet ook nog erbij vermelden dat de naaimachine elektrisch is. Maar een man wel, die denkt namelijk dat wij vrouwen achterlijk zijn. Of ze zetten er bij: Hij is loeizwaar en hij doet het, meer weet ik er niet over te vertellen.  Dat is eerlijk, net als: “bedenk voordat je een bod doet, dat hij op zolder staat en ik hem niet naar beneden ga sjouwen, dat is voor de koper.”
Nou, dan weet je ook genoeg wat het gewicht betreft.

En dan een bagger dat er aan naaimachines te koop wordt aangeboden, van die Tell& sell apparaten die een naald hebben dus naaimachine genoemd worden, ooit aangeschaft voor 29,99, maar dat zetten ze er niet bij, nee: ” Doe een goed bod en hij is van jou”.

‘Collectors item’, zag ik vermeld staan bij een Singer die bij het Kruidvat in bulk wordt verkocht, niet te filmen! Made in Taiwan met plastic binnenwerk, en het maakt dezelfde herrie als een stratenmaker die de stoep aan het aantrillen is; en zo voelt het ook, als je in dezelfde ruimte zit, 3 tafels verderop. Opgekrulde tenen en nekharen die continue rechtop staan, zodra er gas gegeven wordt, waarbij tijdens het begin van het gasgeven ook nog aan het wiel gedraaid moet worden, ” om hem een zetje te geven” , zegt de eigenares dan met een verbeten gezicht, (want naaien zul je, kreng) , maar haar tanden zijn tot op het tandvlees afgesleten door het knarsetanden tijdens het naaien.

Bij de tern “degelijk” kan je denken aan een niet kapot te krijgen maar helaas ook loeizware naaimachine, die je liever niet van de tafel haalt als er gedekt moet worden, want nog 1 keer terug zetten, en al het andere naaiwerk kan je dan ook vergeten.

Als er in de advertentie staat “voor de echte liefhebber”, dan kan je er gif op innemen dat hij niet echt lekker meer naait, áls hij al naait,  en je hem alleen maar aanschaft voor de looks.

Net zoiets als de jongen die met zijn echtgenote op vakantie gaat, ze heeft een mooi snoetje, maar de kabeltjes in de bovenkamer zijn niet allemaal evengoed aangesloten. Owee als dit zich gaat vermenigvuldigen, arme kinderen.
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=Qhm7-LEBznk]
met dank aan Simone voor de tip.

Wil je een degelijke tweedehands naaimachine kopen via marktplaats, kijk dan voor eentje van voor bouwjaar 1990, zou ik zeggen, en dan een pfaff, singer, brother, husqvarna. Machines die je zelf open krijgt om schoon te maken, en zeker om te smeren als hij al een paar jaar stil heeft gestaan.  Helaas ben ik geen Singer Featherweights tegen gekomen, wel een Elna Lotus SP, maar de startprijs om te bieden was me te hoog (was 60 euro), het moet wel leuk blijven.

Eindelijk is het weer lente, en ik verheug me dan weer zo op het mooie weer, dat ik de plantjes de grond uit wil kijken! Het zonnetje deed vandaag ook weer zo zijn best, en ook al was de wind ijzig koud, in de luwte was het goed toeven, en de zon die onder ging gaf ook weer een spectaculair beeld, ook al was het maar van korte duur.

Gisteravond wilde ik de was uit de droger halen om op te vouwen, maar de trommel was leeg, en de zeef ook al schoon, en ik kon me niet herinneren dat ik het al had gedaan. Soms kan je zo aan je verstandelijk vermogen twijfelen, ik kon me het wegwerken van de handdoeken-was niet herinneren; toen ik mijn tanden ging poetsen in de badkamer zag ik de wasmand met gevouwen handdoeken staan, oh wat een fijne verrassing, dit had een van onze spruiten gedaan (zoon, hoorde ik vandaag), toen mijn ventje en ik even de stad in waren, lief! Ik keek vanmorgen in de bijkeuken op het rek naar de overhemden, maar nee, die moet ik toch echt zelf nog strijken, helaas.

Sinds 2 weken ben ik een iMac gebruiker, nou ja, ik doe mijn best, maar het valt niet mee; het werkt allemaal net even anders dan op een windows computer, ook het toetsenbord heeft anders werkende toetsen, en hiermee doel ik op de ontbrekende deleteknop, en hoe moest ik nou knippen, plakken, kopiëren, alles moest ik opzoeken en navragen bij mijn oudste spruiten, die ook een Apple hebben. “Je hebt jaren gewerkt met die andere pc, dat heb je ook niet in 1 dag geleerd.”, zei zoonlief heel wijs, “dus dit gaat ook tijd kosten, beetje geduld hebben.”

Foto’s naar Photobucket downloaden is een ramp, ondanks het speciale programma dat via Photobucket te downloaden is;  ze komen er in andere kleuren op, als ze er al op komen, en dan ook nog verknipt, en het duurt eeuwen voordat er een paar foto’s over gezet worden. Hoe doen andere mensen dit? Toen woensdag de iMac vastliep, had ik het even niet meer zo, en Whatsappte naar mijn uithuizige spruiten: “wat nou: “koop een iMac mama, dan heb je nooit meer last van vastlopende computer, of virussen, ik krijg er geen beweging meer in.”

Via dezelfde whatsapp-groep kreeg ik hulp met snelkoppelingen, om toch iets te kunnen doen, en de volgende dag ging ik met frisse tegenzin moed op zoek naar een oplossing, en gelukkig ben ik er vrij snel al uit gekomen; ik nam me voor om naar de gratis ‘seminar’ te gaan in de winkel waar ik deze mooie computer had gekocht.

Zaterdagochtend 10 voor 10 en ik loop door de winkelgalerij op weg naar de iFactor store,   toen ik mijn pas moest inhouden voor ouders met een buggy die een gesprek voerden met  mensen die ze tegen het lijf waren gelopen. Ik hoorde een klein meisjesstemmetje zeggen: “Nee, helemaal scheef, opnieuw poberen.” en een paar tellen later (ik nam de tijd om te kijken waar ze naar keek) “Neehee, is weer niet goed, veel te hoog. Opnieuw poberen.” En de man bovenop het trapje keek zuchtend en licht geïrriteerd naar het meisje in de buggy, terwijl hij het deel van de reclameposter weer lostrok van de bovenkant, om nu hopelijk wel goed tegen het andere deel te plakken. Dit was niet zo’n goed begin van zijn dag, ik zag het hem denken. Gelukkig voor hem liepen de ouders met het meisje door, maar het kleintje hing ver buigende buggy naar achter kijkend, om te zien of de meneer de puzzel nu wel goed legde.

De seminar was verhelderend, ik kwam 2 uur later vol moed uit, de poster tegen de etalage van de modewinkel hing keurig, de 3 delen gingen naadloos in elkaar over, zag ik op weg naar de uitgang van het overdekte winkelcentrum.

En als ik weer een zwaar moment heb op computergebied, zal ik maar een voorbeeld nemen aan Zopje, wat chillen betreft; beetje het Droste effect, maar dan anders  Deze foto heb ik zaterdag ochtend genomen, de dag nadat ik het blogje had geschreven met de foto van Zopje in een bijna identieke slaapstand.

En dan gaat het niet over het land, maar over de quilt, die wij dames van de bee maken voor een weeshuis in Tibet. De bee in Heerle was weer gezellig, met kletsen, showen, hulpgeroep (een dame moest haar huiswerk voor duimquiltles voor de volgende dag af hebben, dat is volgens mij nachtwerk geworden), en noest doorwerken aan de huisjes, op een dak na heb ik er 2 af gekregen. Wilma heeft van de Tibet quilt thuis de blokjes aan elkaar gezet, en ik heb er vandaag een rand rondom op gestikt, en kwam er na het strijken achter dat er leer in verwerkt was; de schoentjes van een poppetje voelen nu heel hard aan, net echt.

Foto volgt zo, ik heb even ruzie met mijn tabbladen van iMac, of moet ik zeggen, over de tabbladen die er niet meer zijn. Heb vast weer ergens op geklikt, de sneltoets cmd T werkt niet, krijg alleen maar een ‘bloeng’ te horen. oioioi, vooruitgang is niet altijd een verbetering. (is opgelost, ik heb alle lopende pagina’s geforceerd afgesloten mbv een help-optie in Finder)

Gisteren zag ik een reclame op tv die op het lijf van ondergetekende geschreven leek te zijn, gezien mijn wandelavontuur in de bossen van Loon op Zand, 2 weken geleden. je ziet in de reclame een vrouw uit de struiken komen, het voetpad op, en dan de route van haar navigerende mobieltje in de hand volgend. Zo liep ik dus ook in Loon op Zand, alleen bleef ik wel op de paden.