Het bord met restant lasagne was de hele nacht buiten gebleven, ik had er niet meer aan gedacht om binnen te halen, nadat Zopje er takjes en grasjes van de tegels overheen probeerde te harken, bij wijze van toedekken. Dit doet hij in de garage bij de voederbakjes ook, ik heb al diverse attributenvan de bakjes af moeten halen, nadat Zipje zijn beklag was komen doen: “Hij heeft het weer gedaan, kom eens gauw helpen, want ik heb honger, en zo kan ik er toch niet bij.”, begreep ik uit zijn geklets, als hij sneller terug was uit de garage dan hij kon eten. En ja hoor, dan lag er een skeeler overheen getrokken, of het blik, van de stoffer en blik, of een heleboel papiertjes, plastic boodschappentas, en zelfs een keer de deurmat! Gelukkig krijgen ze droge brokjes, zodat je geen geklieder hebt.

Het had de nachtelijke dieren gesmaakt, aan de restjes te zien bliefden ze geen aubergine, paprika en courgette, kieskeurig.

Wij zaten maandag ook aan de kliekjes, ik had de rest lasagne in 2 porties in de diepvries gestopt, maar wat er aan saus enzo naast lag in de schaal, had ik bewaard, en dat kon nu mooi op brood. Dus eerst de onderkant van het brood ingespoten met elk 2 putjes olijfolie (de weightwatchers hebben zo’n gaaf oliespray-pompje, werkt echt lekker), toen het brood lekker vol geschept met lasagneprutje, en daarover kaas,

en dat een kwartier in de oven op 220 grC. Zo lekker!

Donderdag verblijde de monteur van Ziggo ons met een bezoek om een nieuwe modem te plaatsen (zoon handelde dit af, ik zat toen in A’dam). Helaas bleek het nieuwe supersnelle modem niet de oplossing van onze internetproblemen, en toen zoon vrijdag via de helpdesk van 4 medewerkers net zoveel diagnoses hadden gehoord, was ik een beetje ongeduldig geworden, potjandorie, en belde helpdeskmedewerker nummer 5, na tig keren doorschakelen via hun keuzemenu’s; deze medewerker -zo te horen een jonge knul- ging wat doortastender te werk, en deed meer metingen, waardoor hij meer info kon geven aan de monteur, die maandag ging komen. Het zou toch wel aan onze nieuwe modem liggen.

De monteur die maandag aan de deur kwam, ontkende dit; hij was met meetapparatuur de hele wijk al doorgeweest, en na een korte uitleg, waarvan ik alleen de basale dingen snapte (“ik ga in het verdeelstation zoveel mogelijk …… vervangen”), verdween hij uit beeld.

Amper zijn hielen gelicht belde de buuf opgewonden aan, ze had de monteur zien wegrijden, ze had nog naar hem gezwaaid, maar helaas had hij haar niet willen zien gezien; hij was niet bij hun geweest en zij hadden ook problemen. Ik zei dat hij dit wist van mij, en legde uit wat hij nu aan het doen was. Opgewekt stond de monteur 2 uur later weer aan de deur, internet deed het weer (had ik ook al opgemerkt), hij hoopte dat alles nu opgelost was, en met hem ik ook; hij had bijna alles vervangen, en zou eigenlijk niet weten wat er nu nog fout kon zijn. Hij beloofde me elke dag even opbellen, om te horen hoe het ermee ging, met het internet, zei hij er snel achteraan, voor het geval deze klant aan iets anders dacht zeker.

En vanmiddag belde hij terug, met veel storing op de lijn, want hij zat op cursus. “Nou, internet doet het wel, maar met pieken en dalen”, zei ik, en dat snapte hij niet, zei hij, want een andere man die hij ook had opgebeld met dezelfde klachten om te vragen hoe het nu ging, had nergens meer last van. Tuurlijk niet. Het ligt gewoon aan ons, en niet aan Ziggo? De monteur belt morgen eind van de dag weer terug, in de hoop dat het gewoon spontaan goed zal gaan? Hij heeft in ieder geval beloofd ons niet weer het weekend met slecht internetverbinding in te sturen. Dus morgenmiddag belt hij weer, en dan zeg ik vast dat het nog steeds driewerf shit is, en dan komt hij donderdag, vrijdag? grrr.

Ik ga maar snel verder werken aan de Rose of Sharon, ik heb de onderdelen van het 4e blok al op plakvlies getekend, en nu de stofjes uitzoeken.

Jeuj wat een heerlijke dag was het vandaag, ook al kreunde ik bij het vroeg wakker worden, zelfs een uur in de potdichte mist in de file staan kon mijn humeur niet verpesten; ik sloot overal keurig achteraan, te kort om op de radio vermeld te worden, maar niet te kort om lekker de mensen te kunnen observeren. Ik heb ze allemaal gezien, geloof ik; de zakenman die tijdens het filerijden iets opraapt, bij het voeteneinde van de passagiersstoel naast hem; de vrachtwagenchauffeur die een sjaggie draait onder het rijden, een andere chauffeur die ruzie maakt met iemand aan de telefoon, en hierbij behoorlijk slingert. En dan willen jullie niet weten hoeveel mensen tijdens het file rijden met hun gezicht richting kruis gericht zitten, blik op hun mobieltje, en niet alleen jonge mensen, maar ook een oude dame die ik langzaam inhaalde keek meer naar beneden naar iets in haar handen, dan voor zich uit; ik vind het niet gek dat er kettingbotsingen plaats vinden, een meneer voor me kon nog net op tijd op zijn rem trappen, omdat een ander van baan wisselde terwijl daar eigenlijk geen plek voor was, en die persoon schrok zo van zijn eigen stommiteit, dat-ie met ongecontroleerd terug sturen bijna onder de afremmende vrachtwagen voor hem schoof.

Dolgelukkig reed ik 2½ uur later de P&R garage in van de World Fashion Centre,en blij dat ik heelhuids uit een schadevrije auto kon stappen, liep ik richting uitgang. Tram 1 was na slechts 1 keer mislopen gevonden, en toen was het uitstappen op de Dam en met de natte vinger in de lucht een kant op lopen die mij wel aardig de weg van Birdblocks leek te gaan. Ik kan geen kaartlezen, dus had niks uitgeprint, en zag dat dit wel erg op de gok was, wat ik deed, maar nadat 2 mensen me elk een andere kant op wezen, zette ik googlemaps aan op m’n mobieltje, en liep ik in 1 streep naar de winkel van Merel. Ik was slechts 1 uur te laat, Joke zat lekker te kwebbelen met Merel, achter de koffie, en de gebaksdoos was nog dicht, daarmee hadden ze gewacht tot ik er was.

De 6-persoons slagroomtaart van de Hema werd door Merel vakkundig in vieren gedeeld, en met een diepe zucht vielen we aan, slagroomtaart die zo lekker luchtig is, daar kunnen de stukken nooit te groot van zijn. De winkel liep vol met toeristen, Engelsen, Fransen, Arabisch, en ook Spaans, en die Spaanse dames vroegen info aan Merel, en Merel kan veel, maar Spaans, helaas. Dus werd Joke ingeschakeld, die een paar jaar in Spanje had gewoond, en dus de taal wel machtig was, ook al zei ze -het trappetje aflopend- dat haar Spaans wel erg roestig was, want zo lang geleden…. om vervolgens tegen de dames te ratelen, in hoog tempo, en ze verstonden het ook, dus zo slecht was het niet.

Even later kwamen de dames nog even bij ons aan tafel staan, om nog wat te vragen. Ik had mijn huisjes mee, om een andere tussenbanenstof ervoor te zoeken, en ben heerlijk geslaagd! De blauwe leek me leuk, maar haalde het niet bij de zwarte.
Is het niet prachtig, die zwarte met stippel? Net een sterrenhemel, bedacht ik me, toen Merel precies hetzelfde hardop zei. Great minds think alike, and fools seldom differ.
De bonte lapjes zijn natuurlijk niet voor de huisjes, maar horen bij de panelenstof, welke ik vorig jaar van Evelien had gekregen. Toen we geen koffie meer kregen van Merel 😉 , zijn we maar weg gegaan, bij de buren kijken (H&W), jammer dat Annelies net vandaag niet moest werken, zal je net zien. Niks gekocht alhier, ondanks de

geweldig mooie stoffen, prachtige quilts, en ooh al die pakketjes en patronen, hoog kwijlgehalte! We stonden helemaal droog,  dus gingen we door de regen maar een lunchroom om de lekkerste kroketten van het land te eten, de Dobbe kroket, tussen wit brood, zalig! We hebben onder het eten heerlijk zitten kwekken, en de tijd vloog.

Het was bijna 3 uur, en om de files een beetje voor te zijn, vertrok ik na een hartstochtelijke hartelijk afscheid weer met tram 1 naar de garage, de reis verliep voorspoedig, (de conducteur gaf me een seintje toen ik er uit moest) en wonder boven wonder wist ik de garage als ook mijn auto zonder aarzeling te vinden; waar zijn de getuigen als je ze nodig hebt? Een beetje file en buien op de terug reis, maar ik hoefde niet te duwen, dus klaag ik niet, en eenmaal thuis gekomen met avondeten achter de kiezen, kon ik niet wachten met het maken van de eerste paar sashings,

oooh, dit is het helemaal voor mij! Morgen laat ik via foto’s zien hoe ik deze sashings maak, op de snelle manier, met de naaimachine, allicht, en vertel ik over een naaimachinevoeten-weetje.

Even wat quilterigs laten zien, anders denken jullie dat ik op dit gebied uit mijn neus zit te eten; allesbehalve dat, ik zat wat uit te broeden, en dat kost tijd en maakt geen gezellige plaatjes, tenzij je een kip bent. Had ik al verteld dat we zaterdagochtend half 9 gewekt werden door een doedelzakgroep?

En terwijl ik het raam open deed van mijn naaikamer om er een filmpje van te maken, werd de rest van het gezin die hier doorheen sliep wakker van het alarm, ‘k was helemaal vergeten dat op mijn raam een sensor zit. De commando’s bestaan ik meen 60 jaar, en dat mocht gevierd worden, kanjers.

Quilterigs Shirley?

Jaja, oké. ‘k Heb eerst het saaie werk gedaan, de DPtjes op vlieseline gestikt, goede kanten tegen elkaar, rondom stikken, in de hoekjes inknippen, en omkeren via een knip in de vlieseline, en dan alle rondingen netjes uitduwen. Strijken kan nog niet, want dan plakken de DPtjes op de strijkplank vast, en dat quilt weer zo lastig door. En voordat een slimmerik roept: “En op teflon-applique vel strijken dan?”, been there, done that, helaas, dat gaat niet, want de plaklaag van de vlieseline plakt dan tegen de teflon vast, en moet je met een schuurspons deze schoonboenen. Het is geen vliesofix.

Mooie stapel hè? Na het nemen van deze foto slaakte ik eerst een zucht van opluchting: “klaar”, en toen ik in mijn ooghoek onder een lapje nog 4 van deze onbewerkte jongens zag, zuchtte ik maar diep, en stikte ze gelijk op de vlieseline, want als ik het laat liggen, dan ligt het er over een maand nog! Been there, done that.

Ondertussen reed ik (het was al avond) op en neer naar Breda, m’n dochter van 15 met haar 2 vriendinnen naar een voorlichtingsbijeenkomst brengen van de COC, en 2 uur later weer op te halen.  Suzanne doet het voor haar maatschappelijke stage punten voor school, de andere 2 dames doen het voor meer persoonlijke redenen, en ze hebben het zelf verzonnen om dit als maatschappelijke stage te gaan doen; de docent juichte het toe, zoiets origineels. Dat ze de eerste keer met de trein op en neer gingen, vonden wij niet zo’n strak plan, en we besloten te halen en brengen, want vanaf het station in Breda moesten ze nog een eindje lopen, en ook weer terug, laat in de avond…. dacht het niet. Heeft niks met zelfredzaamheid te maken, maar met de verantwoordelijkheid die we als ouders hebben, moest ik toch nog uitleggen aan de oudste van het stel (2 jaar ouder dan onze spruit), die het wel handig vond dat ik als taxi diende, maar zich er ook over verbaasde.

Deze stage heeft in ieder geval heel wat meer inhoud dan die keer dat ze ging biertappen in de sportkantine de voetbal vereniging, hoewel dat ook een handigheid is die misschien nog wel eens van pas kan komen. En de keer daarvoor heeft ze een hele middag houtwallen gesnoeid in het bos met de lokale natuurvereniging, wat ik wel weer als nuttig zag, maar ja, ik ben dan ook gek op tuinieren, en niet op bier.

Terug met ophalen stuiterden de 2 dames achterin van de gierende hormonen, en naast me zat een moe ogende dochter, die het wel heel erg interessant had gevonden, maar geen puf had om de hele rit achterstevoren te zitten om mee te stuiteren; eenmaal thuisgekomen ben ik helemaal ingekakt heb ik verder nagedacht over hoe het volgende te tackelen, de Tibetquilt die wel als groep van de Heerlese bee hebben gemaakt, en die ik -als ervaringsdeskundig ahum- op de naaimachine ging doorquilten, maar hoe? Even op internet gekeken voor inspiratie, bij Make life sweet vind je de mooiste voorbeelden van hoe machinaal gequilt kan worden, waarbij denkt “hee, dat kan ik ook 🙂 “, en toen aan de slag, eerst op een papiertje getekend,
en toen gelijk op de quilt, met blauwe Yli garen boven op en gewone groene Gütermann naaigaren onderin. Nee, ik teken niks af, gewoon kijken waar je naar toe gaat, en onderweg improviseer je er lustig op los, ontspannen en met een muziekje op meezingen (helpt om te ontspannen).

net als in het leven, je doel is om gelukkig en oud te worden, en zo min mogelijk brokken te maken onderweg, maar vooral te genieten van het moment, van nu.

Jee, Shirley, worden we filosofisch?

Zipje en Zopje snappen het helemaal, ze lopen zich het schampus, de hele dag door komen ze vanachter de heg aanlopen met een muis in hun bek, hun kopjes heel hoog houdend, alsof de muis hele lange poten heeft, en dan laten ze de muis los, even spelen, en dan gaan ze voor de kill,  en -afhankelijk van de smaak- voor het verorberen. Geen angst dat er zometeen gesnipperde muis rond mijn oren vliegt bij het grasmaaien, want de eksters zitten gewoon te wachten tot Z&Z klaar zijn met spelen, om de kliekjes op te eten. Z&Z doen dan een powernap, voordat ze weer op jacht gaan.

Stel, je hebt net dit filmpje gezien, en je zoon vraagt of-ie op pianoles mag, dan denk je toch wel even 2x na?

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=9thOPkVD1kY]
De ouders van deze mannen konden vroeger ook niet bevroeden dat hun zoons dit voor de kost zouden gaan doen, toch? Maar goed dat het geen meisjes zijn die deze truc willen proberen, hoewel met de cosmetische chirurgie kan veel verwezenlijkt worden tegenwoordig.

Nee, dan dit stel, hier hoef je als schoonmaakster niet bang te zijn rare dingen te vinden tussen de toetsen, en kan je als ouders ook de rest van de familie naar het filmpje laten kijken
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=LM8JhvfoqdA]