Met een duf hoofd, want veel te lang en vast geslapen, stond ik het vers gebakken brood te snijden, toen mijn ventje thuis kwam om te lunchen. Het brood netjes recht snijden gaat al niet zo lekker als het nog warm is, maar toen mijn lief zijn ijskoude handen onder mijn sweater liet glijden om te constateren dat de meisjes vrij hingen, was het snijden helemaal een uitdaging. In het kader van: voorkomen is beter dan genezen, heb ik het elektrisch mes maar even aan de kant gezet om met de ogen dicht te genieten, om daarna helemaal wakker verder te kunnen gaan met brood snijden. De dufheid was dan wel verdwenen, de scheve bammetjes echter niet, dus was het creatief omgaan met beleg om er nog iets van te maken. Zo wordt het saaie huishouden toch nog leuk 😉

Even om af te koelen een leuke tutorial, hele snelle manier om een babyquiltje (of LqoL) te maken!
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=eHV2xF247QM]
met dank aan mijn WF-buddy Jenni voor de tip

Wat zijn jullie wilde plannen voor het weekend? Onze oudste spruiten blijven op hun honk over van ’t weekend, vanwege het vele leerwerk en een beetje bijkomen van alle hectiek. En ik denk dat wij een lekker stevige boswandeling gaan maken, dochterlief vanachter haar Harry Potter boek wegtrekken; ze heeft eindelijk het laatste deel uit, en is weer bij deel 1 begonnen. Woensdagavond zat ze op de bank het laatste hoofdstuk van het laatste boek te lezen, en ik genoot van al haar uitdrukkingen tijdens het lezen; van verbaasd, naar vragend, geschrokken, hevig knipperend om een traantje weg te werken, en toen weer naar ondeugend lachend, ze was om te…

Het was een drukte vanjewelste afgelopen dagen, zelfs voor mijn doen en de meeste drukte had ik uiteraard aan mezelf te danken, er moesten zo nodig dingen gedaan worden die niet konden wachten. Zoals daar zijn: het afmaken van de babyquilt, tassen inpakken, de loodgieter begeleiden van en naar ons oude huis (kapotte vlotter van wc op beide locaties) en kapot gevroren buitenkranen. Ojee, niet goed ontlucht.

De potluck  (waldorfsalade volgens het recept van Hermie) voor het quiltweekend moest ook gemaakt worden, en daarvoor reed ik even snel naar de winkel; het boodschappenlijstje op mijn mobieltje lezend, en ondertussen bijna struikelen over een klein kindje dat liep te klieren, duidelijk toe aan zijn middagdutje. Zijn hoge jengelstemetje hoorde je door de hele winkel, er was geen ontsnappen aan, en ik werd een beetje kriegel van hem, en helemaal toen hij met zijn ge”jeeejeeehjeeh” opeens naast me stond te stampvoeten, omdat hij van zijn moeder geen aandacht kreeg. Ik was het opeens zat, ik rammelde het kind door elkaar boog me voorover en sprak het kind met harde stem toe: “En nou is het klaar met dat gegil en gezeur van je, ben je helemaal betoeterd geworden. Ik wil je nu niet meer horen, begrepen?”

Twee brutale ogen keken me aan, zijn mondje ging wel open, maar er kwam geen geluid meer uit, hij had het goed begrepen; van zijn moeder had ik wel commentaar verwacht, maar ze deed net of ze niks had gemerkt en ging verder met boodschappen doen.

Een paar uur later stond ik weer in een rumoerige omgeving, deze keer bij de DDC (dikke dames club oftewel de Weightwatchers) het was enorm druk, 12 dames voor me en minstens evenveel achter me, en ik stond er met een gevoel van “het zal mij benieuwen of er wat af is.”, want door alle drukte had ik me ’s morgens vergeten te wegen. Ik heb blijkbaar toch iets goed gedaan, want o zaligheid, er was een kilo af! Dat zet het totaal aan verloren kilo’s op 10,9. Kijk, dat is nog eens lekker het Bourgondisch quiltweekend in gaan, anders had ik me vast niet kunnen beheersen, alle trossen los en zien waar het schip strandt.  Maar nu ga ik wel genieten, maar probeer de input binnen de perken te houden.

Zo even de auto inladen, mijn moeder komt rond half 2 met de trein aan, en dan gaan we tegen de avond naar Loon op Zand, heerlijk! 

Het is voor mijn moeder helemaal een ontlading, want na jaren van zorg, en heen en weer rijden naar verzorgingshuis Blijdorp Rotterdam is gisteravond haar 79 jarige zus overleden, ze is als een kaarsje uitgegaan. Een mevrouw van de kerk en een stichting regelen alles verder, mijn moeder had gisteren nog alles telefonisch doorgenomen, zodat ze met een gerust hart van dit weekend kan genieten. Het is goed zo, eindelijk.

Zondagavond kom ik weer terug met verhalen en foto’s van het Dotty quiltweekend, tot dan!

Vrijdagavond kreeg ik een berichtje van een quiltvriendin, dat ik op 3 stond bij weblog top 5 van deze week, jooooh wat leuk! Ze kijken naar welke weblog het meeste aantal unieke bezoekers heeft, dus niet de vaste lezers van de weblog, maar door nieuwe onbevangen, maagdelijke bezoekers. Op 1 staat oehoe weblog de naam zegt het, het gaat over uilen; op nummer 2 appeltaarten weblog en ook hierbij hoef je je niet af te vragen waar het over gaat, de zaligste recepten kan je hier vinden; en ik sta op 3, met zipjezopje weblog, en wel 1055 unieke bezoekers in 1 week tijd, wie had dat gedacht, kijk, hier het bewijs.

Zipje en Zopje heb ik het nieuws verteld, en ze liepen gelijk naast hun schoenen, wilden opeens allebei op het balkon zitten voor een onvervalste balkonscène, in afwachting op Noord-Koreaanse praktijken; vogeltjes die spontaan uit de lucht vallen en de muisjes die zich voor hun voeten zouden werpen.

Toen er na een paar minuten niks gebeurde, en ze mekaar bijna in de haren vlogen, ojee, afgunst, heb ik ze er af gehaald, voordat er ongelukken van komen.[youtube http://www.youtube.com/watch?v=8tdvai8K_c4]

Even boodschappen doen, meestal een zaak van ‘het moet’, maar het levert soms ook vermakelijke situaties op, zoals afgelopen week; ik reed met de auto de wijk uit en op het stuk richting de eerste stoplichten (ik heb er 3 te gaan naar mijn favo super) viel me een zeer onaangenaam heerschappij op, dat in een kleine donkere auto achter me reed; petje op, schuin achter het stuur zittend, ik dacht gelijk aan een opgefokte vol met testosteron gepompte snotaap die net zijn rijbewijs had. Hij wilde mijn auto het liefst langs 3 kanten nemen, links, rechts en er overheen, maar de combinatie van tegenliggers en mijn stoere rode bak  weerhield hem er van, en met een keurige snelheid van 45 km per uur naderde we de stoplichten. Met het optrekken probeerde het ventje me toch in te halen, daar waar het gewoon niet kan, om vervolgens volop in de rem staand weer achter me aan te zitten tot zo’n 20 meter voor de volgende stoplichten, en toen spoot hij me voorbij, om wederom volop in de rem te moeten staan, omdat de auto voor hem voor het rood wordend stoplicht stopte. En zo stonden we naast elkaar, de grote rode bak en het kleine zwarte polootje.

Ik had nu even de tijd om het ongeduldige ventje te bekijken van opzij, en wist niet wat ik zag! Een hoogbejaarde man, die gewoon scheef zat omdat zijn anatomie het niet anders toeliet denk ik, en ontevreden boos vanonder zijn petje kijken dat hij deed, terwijl hij de auto voor hem zat op te jagen om door te rijden, zijn bumper raakte bijna de bumper van zijn voorganger. Genade wat een driftkop, je zou daar maar mee getrouwd zijn, of was hij zo geworden omdat hij getrouwd was met een onmogelijk mens, die hem voor de zoveelste keer de deur uit stuurt om iets te halen?  Een stukje verder op bij de volgende stoplichten moest ik rechtdoor, en de drifkikker bleek in de verkeerde baan te staan, en drukte zijn auto doodleuk tussen de mijne en de auto voor mij, ik liet hem maar gaan, ik was er niet zeker van of hij me niet aan zou rijden anders.

Ik doe mijn ding in de supermarkt, probeer niks om te gooien, en sta bij de kassa mijn spullen op de loopband te lossen, als daar een meneer aan komt lopen, met een mandje achter zich aan trekkend, en hij loopt van rij naar rij, om te zien of hij er ergens tussen kan piepen, maar overal is men al te ver heen met aanslaan en opladen, en hij kijkt een partijtje kwaad. Ik denk dat hij meer kans had gehad als hij vriendelijk had gekeken, met van die ondeugende pretoogjes die mannen op leeftijd vaak hebben, daar smelt ik voor, bij de kassa, en dan had hij wel voor mogen gaan.

Groot is mijn genoegen als hij achter mij komt staan, het blijkt namelijk dezelfde driftkikker van in de auto te zijn; opeens had ik alle tijd van de wereld nodig om mijn boodschappen in de tas te doen. “Oja, doe toch maar zegels, en kan ik nog wat bij pinnen? Jee, kijk, hier, de emballagebon, dat kan nog wel hè?” Niet zo netjes van mij, maar dan had hij maar een heer in het verkeer moeten zijn, dan was ik een dame bij de kassa geweest.

Gisteren hoorde ik van een art-quiltster dat een dame was overleden die ook lid was van onze Yahoogroep voor quilters, en ik schrok er van, ook al had ik al jaren niks meer van haar gehoord. Ze was met schrijven (en quilten) op lager pitje gegaan wegens gezondheidsredenen, en als je niet precies weet wat, trekken de ergste rampenscenario’s aan het netvlies voorbij.

Er is een kunstenaar heen gegaan

Ik ‘kende’ haar alleen van voor 2010, op de quiltlijst  vertelde ze over haar projecten, en dat ze mocht hangen. En met dit laatste bedoelen wij quiltsters dan, dat een door jou gemaakt werkstuk op een tentoonstelling mag hangen.

Adri de Vries Tadema woonde als weduwe in het hoge noorden met haar 3 zonen (nu al volwassen kerels, gelukkig), en ze was de laatste jaren vooral zeer creatief bezig met draadjes, ze haakte kunstwerken, maakte echt prachtige quilts, kleding en kunst, op haar weblog kan je er over lezen en kijken.

hier is haar overlijdensadvertentie te lezen, mijn condoleance-kaart gaat morgen de deur uit, om haar zoons een hart onder de riem te steken. Geen idee of het wat uitmaakt, die ene kaart van mij, maar het lijkt me een beetje steun geven.