Zondagochtend waren Fay en Puk op het eerste oog nergens te zien, ik zag wel dat de schuifdeur van de kledingkast in de kattenkamer een klein stukje open stond. Heel rustig schoof ik de deur verder open, en toen ik de kleintjes niet op de legplanken zag zitten, nog een stukje verder, en zie daar, naast de ladenblok op de geluidsversterker van de elektrische gitaar van keken vier grote ogen mij aan.

Even checkte ik of ze al nieuwsgierig genoeg waren om hun angst te vergeten en stak mijn hand naar ze uit met zeker twee handlengten afstand tussen hun en mij; Fay liet met een pittig geblaas merken dat ze dit niet leuk vond, en Puk (het grijze katertje) kroop nog verder naar achteren en dook achter de versterker. Awh, zielig. Ik schoof de deur weer dicht zodat ze uit het zicht zaten en ben op de bureaustoel zittend nog een uurtje gaan breien. Af en toe tegen mezelf kletsen, je weet hoe dat gaat.

Ze hadden zondagmiddag nog niks van het kittendroogvoer gegeten, bleek dus dat ze het kittenvoer bij hun vorige baasje ook links lieten liggen en gingen voor het voer van haar andere poes, dus dat kittenvoer verdween naar de garage en ik gaf ze op schone schaaltjes een klein schepje gewone droogvoer van Jon en Sherlock. Ik liet op de vensterbanken en andere lig- en zitplaatsen wat brokjes achter en ging de kamer weer uit.

Voor het slapen gaan waren deze brokjes wel op, maar hun schaaltjes bleven onaangeroerd. Ik gaf op schone schaaltjes voor elk een eetlepel gare koolvisfilet met kookvocht, onze mannen doen daar haast een moord voor, en ik denk dat ik deze ukkies hier ook wel mee kan overhalen toch iets te gaan eten.

En vanmorgen waren de schaaltjes helemaal schoongelikt, ze konden zo de kast weer in, bij wijze van spreken dan, want die vislucht 🤢 Hopelijk hebben ze er samen van gesmikkeld en niet alleen eentje (en dan denk ik aan Fay, de ondernemendste van de twee bij het gastgezin) Ook hadden ze hun droge brokjes opgegeten, hehe, gelukkig maar. Op beide kattenbakken zag ik voetstapjes en hoge bergen grit, en ze hadden hun drolletjes keurig begraven, schattig zo klein nog, net als de klompjes plas. En terwijl ik hier nu zit te typen hoor ik ze af en toe zuchten, een heel klein beetje bewegen, maar ze laten zich nog niet zien.  Ik ritsel wel af en toe met hun verenstokje bij de tafelpoot, maar daar trappen ze nog niet in. Het duurde bij Sherlock ook bijna een week eer hij zich hiermee uit de tent liet lokken.
Elke keer als ik de kamer inga zie ik speelgoed op andere plaatsen liggen, dus ze komen wel uit hun schuilplaats als de kust veilig is, gelukkig. 

Te zien aan de dekens op bed hadden ze hier al lekker gespeeld. Wat een hoge toren hè, op het matras ligt het oude matras van de andere logeerkamer waar Evelien een tijdje heeft geslapen toen ze zo beroerd was. Dit matras lag niet lekker, veel te hard, en dus had ik snel een Emma matras besteld zodat ze na haar operatie toch een lekker bedje had. Jee dat is morgen alweer vier maanden geleden. Het gaat gelukkig nog steeds goed met haar en is druk bezig met haar conditie op te bouwen.

Oké, dus er ligt een extra matras op dit bed. En de schuimrubberen vullingen van de zittingen van onze vorige bank, want ja, zonde om weg te gooien want ze komen vast nog wel van pas (ja, zo iemand ben ik dus), en dan de kussens van de tuinstoelen. Ik zie vraagtekens bij familieleden, “tuinstoelkussens, hadden jullie die dan? Nooit gezien.” Ja, dat klopt, ik vergeet ze altijd naar beneden te halen als we visite hebben en we buiten gaan zitten. Dus bij deze, jullie weten nu waar ze liggen.

Manlief gaat tussen mijn bezoekjes door ook af en toe naar boven om even te lezen, zodat ze merken dat ze met rust gelaten worden terwijl we toch in de kamer zijn. Het is heel moeilijk om ze volledig te negeren, om niet toch even stiekem te kijken waar ze zitten. En toch moeten we even volhouden. Vanavond breng ik ze weer een beetje vis, dit kan ik pas doen zodra Jon en Sherlock met hun portie vis in de garage zitten voor de nacht, want anders zouden ze het Fay en Puk met alle liefde wel even voordoen hoe ze de vis moeten eten.

Daar gaan we weer, zei Jon, helemaal blij en hij ging gelijk op het lapje liggen om te zorgen dat het goed bleef liggen terwijl ik de spullen klaarzette. Zo lag hij ook lekker in het zonnetje, gistermorgen, het leven van een kat is zo slecht nog niet

Het kruis had ik zaterdag al met grijs potlood ingekleurd, en het nat maken bracht het tot leven

Jon lag geduldig te wachten tot ik klaar was

De bogen kregen een stevige kleur,

Wow dat ziet er heftig uit

Er is weinig subtiels aan, pfff, help, eens kijken of ik de kleuren van de halve ballen vandaag wat kan aanpassen; ik wilde ze niet te licht maken, bang dat ze niet zouden afsteken tegen de lichte ondergrondstof. Goed gelukt 👍. En dat ze niet perfect symmetrisch naast het kruis zitten ligt niet aan mij, dit is zo overgenomen van het patroon. Wat erg 😱 Let it go, let it goooo. Diep zuchten en loslaten. Of gewoon dit hele blok even opnieuw doen, ook een optie.

Hebben jullie het kerstpatroon al gezien van Crabapple Hill Studio, O Christmas Tree? Geweldig, mijn vingers jeuken, maar ik moet hard zijn, niet doen, want je kunt niet alles kopen wat je mooi vindt.
Hier de link met hun nieuwste patronen, kwijlen mag.

Vanmorgen mocht ik de kittens ophalen, Jon zorgde dat zijn geur lekker in het speelquiltje op de kattenlogeerkamer zat voor een warm welkom. Sherlock kwam ook even een kijkje nemen en checkte of het onder het bed schoon was. Laat het aan zwarte katten maar over om  stofnesten te vinden 😂

In de opvang kreeg ik meer informatie van de kleintjes, ze zijn moederloos in het wild gevonden aan de rand van St. Willebrord, een dorp tussen Roosendaal (waar wij wonen) en Etten-Leur in, leken zo’n 7 weken oud, geschatte geboortedatum 2 augustus. Angstig en mager. In die regio werden veel kittens gevonden in het wild, de opvang in Brabant zat vol en dus nam de opvang in Krimpen ze over.

Na gedane administratieve zaken in de dierenopvang was het nog even wachten onder het genot van lekkere koffie. De verzorgster kwam met een tot de nok gevulde auto, de kittens zaten in een mand in een grote kooi bedekt met een deken, het paste precies op de achterbank, en ik vulde de kofferbak met de kattenbakken, een mand vol speelgoed en een ballenracebaan. Nu de opvang komende week sluit en de verzorgster er dus ook mee moest stoppen, had ze al deze spullen niet meer nodig.

Vlak voor 12 uur was ik thuis en zette de kooi met de kleintjes even op de keukentafel, zodat ik de auto kon leegmaken. Ik haalde de deken van de kooi af en Jon stond gelijk bij de kooi, snuffelen en gluren. Sherlock zag de kooi ook en scheurde weg, schoot de kamer in en dook onder de bank, oei, misschien herkende hij de geur van de opvang aan de adoptie papieren die ik op tafel legde. Arm beestje.

Eenmaal boven kon ik de kooi openzetten,

Het dekentje op het mandje lag half voor de opening en toen ik het wegschoof blies Fay naar me, Ah kleintje toch, rustig maar. Ik trok mijn hand rustig uit de kooi, maakte deze foto en liet ze even een paar uur met rust.

Ze zaten heel stil en heel bang naar me te kijken toen ik nog even omkeek voordat ik de deur dichttrok. Ze hadden hun eigen kattenbak, een grote kom met water en een bordje met droogvoer, even rust.
Na de lunch liep ik even de tuin in, Sherlock en Jon liepen gezellig mee, ze waren helemaal senang. De vuurdoorn had nog veel besjes

Zo mooi

Ik keek naar boven en zag Fay op de vensterbank zitten, even kijken. Ze hield me goed in de gaten, en toen ik een kloddertje liquid snack op de vensterbank deponeerde gingen haar oortjes plat.

Ik druppelde wat van de liquid snack op een bordje op het bureau. Jon stond te blerten achter de deur, hij wilde naar binnen, er mankeert niks aan zijn neusje.

Toen hij zag dat de kust veilig was

kwam hij naar binnen, kopjes geven tegen mijn benen (ik zat in de bureaustoel), smikkelen van een paar druppels liquid snack, en spelen met een verenstokje. Fay zat aandachtig te kijken, maar verroerde zich niet, Puk was in geen velden of wegen te zien, hij zat denk ik onder bed, want opeens zat Jon onder bed te kijken.

Ik haalde hem weg en we gingen weer naar beneden. Toen ik vanavond weer even naar boven ging om te kijken of ik iets van de kattenbak moest scheppen had Fay zich ook verstopt, wellicht toen ze me hoorde aankomen. Het schoteltje was schoongelikt, ook het kloddertje op de vensterbank was weg.

Een enkele dikke plas op de kattenbak was de oogst aldaar, er staan twee bakken, de oude van Sherlock waar ik vorige week nog een plasje had weggeschept. Zo kunnen Fay en Puk ook aan dat geurtje wennen, hoewel ik er geen plaslucht aan kan ontdekken, we hebben grit dat vocht heel snel opzuigt en binnen een paar minuten is het al een vaste klomp.

In al die maanden dat Sherlock de bak gebruikte heb ik hem nooit moeten schoonmaken, de plasjes raken de bodem gewoon nooit als de gritlaag dik genoeg is, en je ruikt niet dat er een kattenbak in die kamer staat. Ideaal!

Morgen meer over de katten.
De Panda potloden zijn binnen,

hiermee kan je op donkere stof tekenen en de lijnen verdwijnen pas na strijken en laten niks achter, dus ook hierna een jaar of na wassen of bij zware vorst. Ik heb ze twee weken geleden hier besteld bij Helen Godden.
Vanmiddag en begin van de avond ben ik gaan kleuren, ik had gisteren al de twee nieuwe FK blokken op stof overgetrokken met een uitstrijkbare Frictionpen
En kleuren maar met Derwent Inktense potloden

Voorzichtig per deeltje natmaken en de oranje kleurpigmenten in elkaar laten vloeien, de kleuren zullen lichter opdrogen

De doornen tak was een lekker priegelwerkje

En daar waar schaduw moest komen zette ik met Payne’s grey over de natte delen lichte streepjes en wreef ik er met een licht vochtig kwastje overheen

Waar er meer moest komen zette ik nog een paar lijntjes om in te mengen, en waar het te donker was geworden maakte ik het met een iets natter kwastje natter (duh) en zoog een droog puntje van het doekje dit op door het er tegenaan te houden. Zo simpel.

Morgen ga ik er verder aan werken, even goed laten drogen.