Vier vogelhuisjes van de stitch along van CrabappleHill studio verder, nummer vijf staat in de planning
Het paneel van de Frida Kahlo BOM van Helen Godden schiet op, ik ben op of net over de helft, kleuren uitzoeken is veel werk, weinig tijd om te twijfelen want volgende week vrijdag komt het volgende paneel al en dan wil ik toch op zijn minst al bezig zijn met deze te quilten.
Citroenen, een sinaasappel, aardbeien en bloesem
De zonnehoed
Experimenteren
Ben heel tevreden met het resultaat, voor de avocado er onder was zoeken naar de juiste kleuren groen
Het vruchtvlees kreeg wat meer groentinten, en die schil was me te vlak, het had net zo goed een blad kunnen voorstellen
Dus stipte ik het aan met donkerbruin
En nadat ik het nat had gemaakt heb ik de stippen nogmaals aangebracht
Verder met het volgende stuk inkleuren, Sherlock houdt me gezelschap
Ik pakte er een appel bij om een idee voor kleuren te krijgen
Om te voorkomen dat ik met mijn hand door de kleuren zou wrijven, gebruikte ik een latje
Sherlock hield de lat in de gaten
En daarna nog twee appels kleuren
De peren vielen niet mee, geen idee of ze als zodanig te herkennen zijn, en fantasie blauwe bloemen voor balans
Ben er bijna
En de hele dag door renden de katten achter elkaar aan, en steeds was ik net te laat om het te filmen, alsof ze het moment dat ik mijn mobieltje pakte doorkregen wat ik wilde doen.
Dit zijn dus kalme momenten in het leven van onze poezen
Vanmorgen vroeg ging ik op weg naar de wc bijna op Puk staan die op het warmste plekje op de overloop lag, het was nog donker en ik had geen licht aangedaan; ik ontweek Puk maar net, en hij bleef tot mijn verbazing gewoon liggen! Manlief had vannacht hetzelfde meegemaakt, die Puk.
Als ik na douchen en zulks beneden loop, houden twee paar oogjes mij in de gaten, wachtend tot ik het vee uit de garage vrijlaat. Sinds de grote schrik enkele weken geleden durft Puk nog steeds niet om ‘s avonds laat met de oudjes mee de garage in te lopen.
De voerton moest bijgevuld worden, “geen probleem, dan eten we wel zo”, zullen ze gedacht hebben. Net als water uit een vuile bak buiten veel beter smaakt dan het verse uit de water kom binnen aten ze er hier met dezelfde gretigheid van.
En dan zit ik aan mijn (All Brans flakes) ontbijt en gelijk het ochtend tv kijkend, zitten deze ukkies te popelen van ongeduld, want oooh die havermelk is niet te versmaden. Fay springt sinds een dag of twee bij mij op schoot als ik zit te ontbijten, want het duurt haar veel te lang. En als ik dan stop met eten om haar te aaien blijft ze gewoon zitten. Sterker nog, ze biedt haar andere wangetje aan als haar ene wang voldoende is gemasseerd. Maar helaas staat ze het aaien alleen toe als er iets te eten bij komt kijken, voor wat hoort wat. Puk kijkt vol bewondering toe hoe moedig zijn zusje is maar durft het nog niet aan, ik kan hem tijdens het snoepen een aai over zijn rug geven, en dan schiet hij onder tafel weg. Wel is hij dan een paar tellen later weer terug om iets te eten.
Daar Jon hier ook gek op is moet ik het restje in mijn kom verdelen, ik weet het, ik verwen ze gruwelijk en zie het ze maar eens af te leren.
Als we even later de deur uit moeten voor de bestraling moeten de deuren naar de woonkamer dicht, Jon en Sherlock zijn dan al naar buiten en de kleintjes lopen al naar de trap het moment dat ik mijn schoenen aantrek, slimme beestjes.
Na de bestraling weer thuis rent Sherlock zonder voeten te vegen via de schuifpui naar binnen, hè nee, ik had net gedweild 😫
Nog geen twee uur later moeten we weer naar het ziekenhuis, de longarts heeft de labuitslagen bekeken en vindt het beter om de chemo een weekje uit te stellen. Bij dit behandelingstraject komt het vaker voor dat ze de patiënt tussen de chemo’s door iets meer tijd moeten geven om bij te komen, de bestraling vergt veel energie van het lichaam. We zijn er nu even niet rouwig om, afgelopen week kreeg manlief steeds meer energie, en hij had zich niet bepaald verheugd op de afmattende ziekmakende chemo’s deze week. Even een weekje extra goede energie om bij te komen. Ook heel fijn is dat we na morgen niet meer voor dag en dauw op moeten voor de bestralingen, zalig!
En met dit goede nieuws breekt het zonnetje door, Sherlock er uit, Jon er in
Puk komt even buurten,
Hij durft elke dag iets meer, zo lief zoals hij in zijn eentje speelt
En kijk eens wat schattig, dit zag ik een paar dagen geleden gebeuren, Fay die steeds dichter bij Jon ging liggen,
En toen ik even later aan de slag wilde gaan met een Frida Kahlo paneel, keek ze me slaperig aan
De bos bloemen op tafel was uitgebloeid maar enkele takken stonden er nog zo mooi bij, dat ik ze er in liet staan, de rood-groene bladeren krijgen wortels dus die gaan in een bloempot binnenkort, en de bloempjes beginnen nu wat te verdrogen, maar kijk toch eens, zijn ze niet schattig? Fay vindt ze ook gewéldig en peutert alle knopjes er af, niet om te eten maar om mee te spelen, minder schattig, maar niets aan te doen hoor, dan moet je maar geen katten in huis halen.
Over mooi blad gesproken, dit spul groeit als onkruid binnen, en blijkbaar groeien ze als bodembedekkers in warmere vorstvrije oorden. Ook hier was Fay verrukt van, ze knauwde er aan dat het een lieve lust was. Niet giftig, maar wel zielig voor het plantje.
En dan deze, zo apart dat wanneer je het zou tekenen mensen zouden denken dat het een fantasie tekening is. Deze heeft Fay nog niet ontdekt gek genoeg.
Rondje tuin laat zien dat de lente in aantocht is, nou ja, bijna, maar deze boerenjasmijn heeft er al zin in in
Even genieten van het zonnetje uit de wind, maar wel op een klamme bank, Jon en Sherlock hebben hier geen problemen mee, Jon heeft er wel een beetje de pest aan dat Sherlock al het plekje naast me heeft ingepikt. De citroen geur van de struikkamperfoelie prikkelt mijn neusgaten, zalig.
Als ik na het buiten spelen de was uit de machine haal, baal ik ook, dáár was dus dat fijne klosje garen gebleven, hij zat in de zak van mijn vest.
en oh wat was ik blij dat het dopje van het fijne haaknaaldje er niet af was gegaan in de was
Ik loop maar een beetje achter met de Frida Kahlo blokken, hier twee panelen op een lap stof getekend, ik knip ze later wel door. Eentje komt boven het middelste grote blok, en eentje er onder, Fay komt ook even kijken en vind de beweging van potloden geweldig. Maar omdat dit giftig kan zijn/ is voor katten waak ik ervoor dat ze ermee gaat spelen, ze springt van tafel na de zoveelste “Uh, niet doen”, gevolgd door een duwtje met mijn hand. Nou ja, duwtje is de opzet, maar mijn hand werkt als de achterkant van een magneet op ijzer, alsof ze door een onzichtige barrière wordt weggeduwd nog voor ik haar aan kan raken.
In de bovenste baan komt de handtekening van Frida, de vlekken op het dikke papier schijnen door de stof heen, eerste keer dat ik het zag schrok ik me rot: was ik zo aan het kliederen geweest? Neen.
Sherlock is mijn assistent tijdens het natmaken van de pigmenten, hij zorgt dat het lapje op de plek blijkt liggen.
Maar een van ons heeft niet goed op zitten letten, de afstand van de vogels ten opzichte van de letters is niet gelijk 😱
ik wilde al een nieuw paneel maken toen Helen Godden suggereerde om aan de o een vlaggetje oid te tekenen. Kan altijd proberen hè, misschien een beetje te dik gemaakt, maar niet verkeerd, ik laat het dan ook zo
En op naar het paneel dat vrijdag uitkwam, echt een joekel zoals jullie zien, het past net op onze twee meter lange tafel
Hier ga ik wel een weekje zoet mee zijn 😅 en die kaart met het eekhoorntje kregen we van de overburen, hier wil ik nog iets mee doen met Inktense op stof, denk ik. Oooh zoveel plannen en ideeën in mijn hoofd, where do I begin
Gistermiddag had ik net Jon naar buiten gelaten via de voordeur en wilde een mok thee inschenken toen drie bedelkonten mij met grote ogen aankeken, “En wij dan?”. Ik pakte een liquid stick en scheurde het topje er af, gelijk draaiden er twee om mijn voeten, Puk liep al naar de trap, want daar voelt hij zich het veiligst tijdens het snoepen van dit lekkernij. Toch besloot ik het deze keer anders te doen, en liep de kamer in, drie katten in verbijstering achter latend. Ze dachten zeker dat ik het helemaal zelf ging opeten.
Ik ging op de bank zitten, riep Sherlock, en maakte een knisperend geluid met de liquid stick, waarop hij gelijk naar me toe rende met Fay in zijn kielzog. Toen ik de stick bij mijn schoot hield ipv vooroverbuigend bij zijn neusje, snapte hij niet helemaal wat de bedoeling was, moest de berg nu echt helemaal naar Mohammed komen? Maar het lekkers kon hij ruiken en dus sprong hij op de bank, voorpootjes op mijn been en smullen maar.
Fay durfde toen ook, en even later had ik twee smikkelkontjes met hun voorpootjes op schoot 🎉 ik kneep niet meer in het stickje waardoor er dus niks meer uit kwam, en Sherlock stopte met likken en ging naast me zitten. Maar Fay bleef proberen en liet zich ondertussen aaien, en toen stopte ze ook met likken aan de stick maar bleef wel gewoon op schoot staan en begon te spinnen. Ze genoot van de aaitjes op en onder haar kopje, draaide een keer in het rond en ging op schoot liggen, bedelend om aaitjes. Ooooh als ik kon spinnen had ik het toen ook gedaan, wat leuk.
Puk kwam dichterbij en sprong ook op de bank naast me, en hij likte gretig van het stickje, maar zich laten aaien was nog een stap te ver, als mijn vrije hand een beweging zijn kant op maakte, deinsde hij terug. Sherlock kwam er ook weer bij, duwde Fay die ondertussen ook weer was opgestaan opzij, en met drie neusjes tegen elkaar likkend van het lekkers recht onder mijn neus was het zo genieten. Toen ze merkten dat het echt op was, sprongen ze van de bank en gingen ze zich tevreden wassen.
Van dit alles is geen beeldmateriaal, maar toen mijn lief later op de bank ging liggen en de katten in de buurt waren, reikte ik hem een stickie aan, geen joint maar een liquid stick. En toen kon ik wel filmen, alleen jammer dat het voetenbankje in de weg stond en ik bij het tweede filmpje maken niet wilde opstaan om het geluk niet te verstoren.
En daar komt Puk
Wat een feestje hè.
Na een tijdje Zwaan kleef aan te hebben gespeeld wilde Sherlock éven rust, éven een moment voor zichzelf, en dat vond hij hier op het voetenbankje
Geen steek genaaid gisteren, wel heb ik een autolading vol karton, een stoel, blikken hele oude verf, piepschuim en andere zooi naar de vuilstort gebracht, leuk werkje, het ruimt op in de garage en je bent er weer even uit hè. Ik hoefde alleen voor de stoel te betalen als zijnde grof afval; had ik alle materialen van de stoel losgemaakt, dan had ik het gescheiden kunnen inleveren en was het gratis geweest. Ik heb het ontmantelen vorige week geprobeerd, maar had niet het juiste gereedschap om al die nietjes te verwijderen, en dan is het echt niet leuk meer zoveel werk en kracht als me dat kost. Dan maar meer betalen.
DH voelde zich de afgelopen dagen echt goed, had veel energie en hij reed gistermiddag zelf naar het bestralingscentrum, maar hij krijgt wel steeds meer last van het vasthouden van vocht, een bijwerking van de chemo; elke dag komt er wat bij, en zie hier maar eens zonder plastabletten vanaf te komen. Het is doorgegeven aan de arts, dus afwachten maar. Ondertussen proberen we het met waterafdrijvende voedingsmiddelen, aspergesoep en een hapje bleekselderij mét dipsaus want dat is anders helemaal niet te nassen. Na vandaag nog tien bestralingen, de laatste krijgt hij volgende week op de dag van de derde (van de 4) chemokuur. Nog even doorbijten.
We zijn naar de serie Leonardo aan het kijken (ziggo on demand), wat een leuke serie! Over Leonardo da Vinci, voor het geval jeugdige lezers aan de andere denken, diCaprio. De middeleeuwse duizendpoot wordt door een hele woest aantrekkelijke acteur vertolkt, ik heb hem in een andere tv serie gezien maar kan toch niet op die naam komen
Even googelen en ik weet het, ik weet het, maar dat ik niet op de naam van de serie kan komen kan ik niet uitstaan. Aaah, Poldark, is dat het niet? Nu wil ik wél even opzoeken of dit klopt. Paar minuten later: Yes, het klopt. Aidan Turner heet hij, en als hij zijn haren korter heeft en glad kamt en een net pak aanheeft herken je hem haast niet.
Zo grappig om te zien hoe brutaal Fay begint te worden, de staart van Jon is ook wel heel aantrekkelijk, en Puk komt ook kijken
ze mept gewoon terug als Jon haar een speelse tik geeft
hier heeft Fay haar balletje op het quiltje gegooid en probeert het er nu vanaf te krijgen
Puk ligt nu regelmatig bij Jon te slapen, of ze zitten naast elkaar naar buiten te kijken vanaf het kussentje op de grond bij het raam naast het kasteel, als je heel goed kijkt zie je ze zitten
Ik ging even op de bank zitten en had in no time gezelschap, eerst alleen Fay
En wat later Puk
en Sherlock keek vanaf de vloer toe
En Puk is de rust zelve
Jon springt op tafel en Fay gaat er gelijk naar toe, maar als hij haar dan besnuffeld kijkt ze geschrokken op, “zeg er eens wat van”,
Jon doet verder niets en blijft rustig zitten,
na een tijdje springt Fay terug op de bank, afgeleid door de activiteiten van Puk, hij rende over de rugleuning achter de kippenquilt langs die hevig heen en weer bewoog
Gelukkig moedigde de bewegende quilt de kleintjes niet aan om hiermee te spelen, Fay heeft zo haar vaste plek, zo bovenop de rugleuning, hier ligt ze ‘s avonds vaak
Maar ook op de bureaustoel, als Jon er niet op ligt
Gisteravond laat waren we Puk kwijt, het ene moment stond hij nog toe te kijken hoe ik voor de nacht de bakjes vulde, maar toen ik naar de garage liep zag ik hem niet meer, vast naar boven gerend, dacht ik nog. Ik zette de schaaltjes voor Jon en Sherlock neer en sloot de deur, en in de keuken zette ik de twee schaaltjes voor Puk en Fay neer. Fay viel gelijk aan, maar waar was Puk? Toen ik hem boven ook nergens zag, kon het niet anders dan dat hij in de garage was, maar ik ging er niet kijken omdat dit voor teveel onrust zou zorgen. Fay liep hem te zoeken in de woonkamer, keek onder de bank, achter het kasteel en rende een paar keer naar boven.
Het was een hele rustige nacht, geen getrippel of geluiden van spelende katten, en toen ik vanmorgen de bijkeuken inliep, zat Fay op de trap om te kijken of Puk eruit zou komen. Jon en Sherlock liepen gelijk naar de hal, maar Puk schoot snel in de hoek achter de kattenbakken. Ik liet de deuren open en liep de keuken in en vulde de voerbakjes, Fay stond tegen Sherlock aan te leunen tijdens het eten, en Sherlock leunde op zijn beurt tegen Jon, die zo in de hoek geduwd werd dat hij achter de twee mormels langs liep en uit het bakje naast Fay ging eten. Sherlock sprong op de vensterbank om naar buiten gelaten te worden, een beteuterde Fay achterlatend.
Jon liep de hal in om via de voordeur uitgelaten te worden, maar liep tegen de kirrende Puk op, heel irritant natuurlijk als je net een frisse neus wilt halen. Gelaten onderging hij de aandacht, kopjes en aanleunen, ik deed de voordeur open, Jon er uit, Pukkeltje de keuken in, en Fay helemaal happy samen met haar broertje apenkooien in de woonkamer, hier had ze de hele nacht al naar uitgekeken.
Na de bestraling vanmorgen ging mijn lief aan het werk op zijn kamer, hij voelt zich een stuk beter dan een paar dagen geleden, en ik ging quilten, Jon had het koud en zat zich op te warmen.
Zo op het randje moeten quilten gaf kramp in mijn handen, ik kon de Lickity gripp niet gebruiken omdat het zwart van de Inktense hier en daar een klein beetje afgaf. Ik heb geen quilt handschoenen meer omdat ik een keer door het vingertopje quilte, en bedacht toen dat ik nog een rol van die anti-slip mat ergens had liggen. Bizar genoeg vond ik het gelijk en knipte er twee stukjes van af. Zo, wat een verschil, ik had gelijk grip op de sandwich zonder kracht te zetten, het ging haast vanzelf, ideaal.
Nou ja, bijna ideaal, want ik moest goed uitkijken dat ik op tijd het lapje verlegde om er niet door te quilten. Daar het anti slip was betekende het dat ik het lapje steeds moest oppakken, schuiven was geen optie. Maar niet voor één gat te vangen wist ik hier wat op, nu zijn het net kleine ovenwantjes. Ik had ze zo wijd gelaten voor het geval ik mijn vingers wat zou moeten spreiden. Uiteraard zal ik dit prototype wat finetunen, de veiligheidspeldjes kunnen weg zodra ik het dicht heb genaaid.
Jon werd er niet warm of koud van, maar hij heeft ze ook niet nodig met zijn ingebouwde anti slip zooltjes.
De gele ruimte tussen de rondjes in de bloemen stipte ik aan met rode textielstift, express niet helemaal dicht gekleurd
Het verschil tussen wel en nog niet gequilt bloemen is enorm, hier zit dan ook een tevreden mens
Wat een schatje, ik ben verliefd op die oogjes 😻
Hij is nog niet klaar, er moet nog wat in de vaas en de kat gequilt worden, en de snorharen ga ik met zilver doen.
Morgen af?
Donderdag haalde ik bij het magazijn van Ikea een grote doos op, twee jonge mannen in een geparkeerde auto schuin achter mij keken toe hoe ik met een onhandig grote doos op een karretje naar de auto liep, ik opende de achterklep en hoopte dat de doos er vlot in zou gaan zonder door mijn rug te gaan; een blik op de auto met jongens werpend zag ik dat ze wel keken maar niet van plan waren te helpen, zwakke ruggen zeker. Hoefde ook niet.
Ik kantelde de zware doos een beetje zodat hij met de rand op de kofferbak leunde, en snel zonder dat het karretje wegreed tilde ik de andere kant van de doos op en schoof hem zonder moeite zo de auto in. Jee, dat had ik niet gedacht en helemaal happy bracht ik met een grijns onder mijn mondkapje het karretje terug.
En thuis ging het net zo makkelijk, de doos liet ik op het hondje zakken en reed het zo naar binnen, Jon was er als de kippen bij, een verse doos is net als een verse quilt: onweerstaanbaar.
En niet één maar twee dozen, namelijk de bak en het deksel, mochten even in de kamer staan terwijl ik de stoel monteerde. Purrrfect
Even kijken of je er lekker in kan stoeien, het gaat er heftig aan toe maar dit is dus gewoon spelen
En na afloop even kijken of de stoel goed zit, goedgekeurd door Jon, en DH was ook happy.
Donderdagmiddag ging ik verder met doorquilten
Jon hield het luchtverkeer in de gaten, de eksters waren flink van hun neus aan het maken, wat een herrie
De bloemen waren een klus om te quilten, en ik kreeg spanningsproblemen, het onderdraad kwam te ver omhoog, en dit kreeg ik niet opgelost door de bovenspanning losser te zetten. Het was ook niet logisch om dit te doen terwijl het de hele tijd goed was gegaan. Het probleem zat in het spoelhuis, als ik aan het spoeldraadje trok voelde ik geen enkele weerstand, er zat een dotje stof achter het spanningsplaatje. Ik zag het zitten toen ik in het spoelhuisje keek, het piepte een stukje uit het gaatje, helaas nam ik deze foto nadat ik het stofpropje had verwijderd
Door met een dunne speld of naald voorzichtig achter het spanningsplaatje te steken maakte ik ruimte achter het spanningsplaatje
kwam het propje los en was het probleem opgelost
En zo kon ik weer verder gaan
De veren waren wel een dingetje om gek van te worden, blij dat het klaar was, ook Jon moest er ook van bijkomen
Misschien zet ik nog een lichte streep op de snavel om het wat meer glans te geven.
Op naar de volgende blok, het aapje, hier heb ik de grote bladeren links al gedaan
Toen een van de kranen in de badkamer in juli opeens weer flink had gelekt en alle loodgietersbedrijven op vakantie waren en alleen voor spoedgevallen een gaatje in de agenda’s maakten, besloot ik dat onze kraan geen spoedje was, daar de andere kraan ernaast niet lekte, en de lekkende kraan ook niet lekte als de hendel naar links draaiend dicht bleef. Voor de zekerheid zette ik bakken in het kastje om evt. lekkage op te vangen.
Na de vakantieperiode duurde het nog even tot er een monteur kon komen kijken, het was al September, en toen bleek het metalen binnenwerk van de 26 jaar oude grote kraan kapot te zijn. Vervangen door eentje van de bouwmarkt raadde hij af daar hier de binnenwerken allemaal van kunststof zijn en na een paar jaar al gaan mankeren. Er kooppraatje of niet, doe ons dan maar kranen van degelijk materiaal als ze ook weer 25 jaar meegaan. Hij ging ze gelijk bestellen, een maandje later kregen we een belletje dat het nog wel even zou duren eer het binnen was, het zou november worden. Klopt, het werd ook november, en ook december, maar geen kranen in beeld. En opeens kregen we 20 januari een telefoontje, of ze de volgende ochtend de kranen konden installeren. Joh, dat is schrikken. Toen we gistermorgen terug waren van de bestraling maakte ik de wastafel leeg, veegde de haren van de vloer (manlief is in de rui) en haalde de deurtjes van het wastafelmeubel af. Badkamerraam op een flinke kier open en luxaflex omhoog, laat de loodgieter maar komen.
Even later kwamen ze met z’n tweeën aan, de jongste was duidelijk een schoolverlater in opleiding, hij mocht gelijk de hoofdkraan dichtdraaien, zette de keukenkraan open en verdween weer naar boven. Zonder maskers op, ik had er wel eentje op. Een paar keer fungeerde ik als portier als er iets uit het busje gehaald moest worden, deur open laten staan was no go vanwege de kleintjes, en dat legde ik ook uit. Oké, geen probleem. Ze waren niet bepaald spraakzaam en opeens hoorde ik ze de trap aflopen, de jongste draaide de keukenkraan dicht en de hoofdkraan weer open terwijl de andere man (nog geen 30 gok ik) de koffer in het busje zette en terugkwam met een formulier. Of ik er even een krabbeltje onder wilde zetten.
Huh? Hij had dus niet gekeken of na het openen van de hoofdkraan de kranen boven naar behoren functioneerden, en vroeg ook niet aan mij of ik wilde kijken of het naar wens was, en dan zou ik dus ongezien een krabbeltje zetten? Ik dacht het niet. “Even kijken of er boven geen waterballet ontstaat als ik de kranen open zet hoor,” zei ik.
Ze hadden de kastdeurtjes er weer ingezet, maar toen ik er eentje opendeed hield ik het deurtje los in mijn hand, gewoon zo uit de schanier getrokken, niet goed vast geklikt dus. Toen ik de kranen open zette kwam na gesputter het water gelukkig gewoon uit de gebruikelijke openingen en bleef het in het kastje droog. Weer naar beneden waar de loodgieter stond te wachten, hij trok zijn wenkbrauwen op en wierp mij een met zijn ogen rollende “ja duh” blik toe toen ik opgewekt zei dat ze het doen en nu wel wilde tekenen. Bizar toch? Zou dit komen van de afstandelijkheid die gecreëerd wordt door de COVID maatregelen, waardoor ze het goede voorbeeld van de oude garde loodgieters niet meer zien, of is het al eerder misgegaan met socialisering bij deze man? Of hij had gewoon zijn dag niet, ook een optie, maar daar moet je als monteur maar boven staan vind ik.
Het was gisteravond weer genieten in de badkamer, vraag me niet waarom ik er maar een op de foto heb gezet
Over socialisatie gesproken, de kleintjes beginnen zich met de dag steeds meer te ontspannen in onze nabijheid, kijk eens hoe Fay erbij ligt terwijl ik de vaatwasser leeg.
Jon keek met tranen in zijn ogen toe hoe ik twee van de drie grote dozen in kleinere stukken sneed, deze zal ik maandag naar de vuilstort brengen, lekker weer ruimte maken. De andere doos waar de stoel in zat mag tot dan in de kamer
Ik ga weer wat quilten, kijken hoe ver ik met het aapje kom. Het volgende deel van de BOM is alweer gelanceerd, twee smalle horizontale banen met folkloristische Mexicaanse tekeningen van vogels.
