Na een half jaar binnen te hebben gezeten besloot ik dat het tijd was om ze te laten genieten van het buitenleven, want om te wachten tot Puk handtam was leek mij wel een goed idee, “maar wat nou als hij nooit handtam werd”, zo schreef een trouwe lezer van mijn blog, “je moet het er misschien toch maar op wagen”, en daar had ze helemaal gelijk in.
Aarzelende start.
Sherlock en Jon stonden buiten en probeerden ze gerust te stellen en ze zo verder de tuin in te krijgen
Sherlock leidt ze langs de zijtuin
Na een uur hield Puk het voor gezien toen hij mij naar binnen zag gaan
en even later lag Fay ook binnen, even tot rust komen
Ik zette de tochtplank in het gat van de schuifpui,
het schrok de kleintjes niet af, even naar buiten gluren
en gelijk weer naar buiten, Sherlock is de twee duidelijk kwijt, hij miauwde zo’n lief lokroepje
Ik zag ze regelmatig langs de ramen lopen, en elke keer liepen Jon en Puk met ze mee, ze namen hun taak als babysitters heel serieus.
Om 21.00uur ging de deur dicht, ik zei net tegen mijn lief dat ik dit zou doen zodra ze beiden binnen waren. De punt hing nog achter de zin toen ze achter elkaar aan naar de keuken liepen. Ik verwachte half dat ze bij de schuifpui zouden miauwen om er weer uit te mogen, maar ze accepteerden het zonder morren. Toen Jon naar binnen kwam moest ik Fay wel even tegenhouden, ze is zo snel. Puk lag op de poef en vond het wel goed zo, en Jon ligt nu helemaal uitgeput op de andere poef; Sherlock is nog buiten, hopelijk is hij de kleintjes niet aan het zoeken.
En ja, het gaat nu lastig worden om Puk vlooiendruppels te geven, laat staan een teek te verwijderen, laten we hopen dat de verkregen vrijheid maakt dat Puk wat minder bang van onze handen zal worden.
Ik heb niet alle filmpjes van vanavond hier gezet, maar kijk op mijn YouTube kanaal (👍) en abonneer je als je niks wilt missen.
Het zit er op, koffie met gebak (dat veel lekkerder smaakt dan het er op de foto uit ziet)
om te vieren dat de chemo’s en bestralingen niet voor niets zijn geweest; vandaag kreeg mijn lief de laatste bestraling met daarna een gesprek met de behandelende radiologische oncoloog.
Alleen maar goed nieuws: van de grote tumor in de linker long is op een paar snippertjes restafval niets meer te zien, en de bestralingen afgelopen 2 weken van de kleine tumor in de rechter long lijken ook hun vruchten te hebben afgeworpen. Wat nu hiervan te zien is zal de komende tijd door het lichaam opgeruimd worden, het breekt eerst uiteen in kleine stukjes en die stukjes worden dan steeds kleiner. Het kan wel een jaar duren eer deze stukjes helemaal weg zijn.
Dat de andere tumor nu al is opgelost komt omdat dit een kleincellige carcinoom was die heel goed reageerde op de chemo. De andere kleine tumor reageerde veel minder op de chemo, ze denkt ook dat dit een andere soort tumor is.
Mocht bij de controles te zien zijn dat hij weer groeit dan wordt hier een biopt van genomen om een juiste behandeling te kunnen starten.
De oncologe was heel optimistisch over de prognose, en dat de bestralingen van het hoofd zonder noemenswaardige bijwerkingen zijn verlopen stemde haar zeer vrolijk. Het is op zich al een heel vrolijk persoon, helaas voor het bestralingscentrum vertrekt ze over een paar weken naar haar nieuwe baan in Brussel.
Er is een last van onze schouders gevallen, het is opeens een stuk lichter in mijn hoofd, en we durven nu echt weer te dromen over later. Nu nog een miljoentje winnen met de loterij 😎
Als het fenomeen schootkat nog niet bestond had Fay het wel uitgevonden, wat een kroelkont is dit, en ze vlijt zich na uitgebreide kopjes te hebben gegeven tegen hand, mobieltje, afstandsbediening of iPad gezellig op schoot, en wel dusdanig dat ze kan meekijken op mijn iPad. Kopjes geven tegen een kopje koffie heeft ze ook eens gedaan met gevolg dat mijn decolleté vol liep met koffie, ik snel opstond en zij zich net zo snel stevig vasthield aan mijn schoot met alle nageltjes die ze had, met gevolg dat ik allemaal gaatjes had in mijn huid en lusjes aan mijn broek.
Puk zat naar buiten te kijken, hij had Jon in het snotje en wilde het liefst ook aan de andere kant van het raam zitten.
Puk ging gelijk naast Jon eten toen hij binnen was en gedoogde zowaar drie aaien over zijn rug. Toen ik voor de vierde keer wilde aanzetten keek hij me aan met een “dacht het niet vrouwmens” blik, en schoot weg. Later kregen ze snoepjes en deze at Puk uit mijn hand, een zeer vluchtige aai tijdens het eten (meer een aanraking tijdens de vlucht) en toen weer een snoepje uit mijn hand. We komen er wel. Hij loopt nu ook niet meer weg als hij op tafel ligt en manlief loopt voorbij, en als ik bij de schuifpui sta om Sherlock of Jon binnen te laten, staat hij naast me, maar wel met een oog op mij, want als ik dan buk om hem te aaien, stapt hij snel buiten handbereik. Fay moet ik echt tegenhouden of ze glipt naar buiten.
Over buiten gesproken, kijk eens hoe mooi deze Fatsia Japonica weer uitloopt, hij heeft het naar zijn zin
Wat een kunstwerk, al dat nieuwe blad dat uit de knoppen komt
Allemaal baby pruimpjes aan de boom, jee, ik heb er nou al zin in in, en de minisering doet ook zo lekker haar best
Als afsluiter een kort filmpje van hoe het hier dagelijks aan toe gaat, alleen ben ik meestal net te laat met filmen. Je ziet Sherlock die het vierkante kersthangertje aanvalt
Wat hebben onze poezenbeesten het toch goed. Je moet er niet aan denken als hier opeens oorlog uitbreekt en huisdieren plots zwerfdieren worden, zoals nu in Oekraïne, wat een ellende toch. Gelukkig zijn er mensen die zich juist om deze dieren bekommeren, zoals Essie, de verzorgster van de dierenopvang die Puk en Fay in huis nam ter socialisatie, ze zamelt nu via getfundet.nl geld in, alle beetjes helpen. Klik hier
Voor het slapen gaan namen de katten de dag nog even door,
En ‘s morgens boden Jon en Sherlock zich aan als assistenten in de naaikamer, zij hadden hier immers de meeste ervaring in, Jon had zondag geholpen met het uitzoeken van lapjes waar veel op te zien was
De bakken werden op elkaar gezet, zodat er meer ruimte was om te snijden
en toen kon het werk beginnen maar niet voordat Jon het haar van Sherlock had platgelegd, hij wist dat er foto’s gemaakt zouden worden, en dan moest de kleine man er toch mooi op staan. Sherlock onderging het lijdzaam.
Wat een klein snijmatje, hij legt zijn achterpootjes erop voor het geval het weg zou glijden.
Ooh dat ging net goed, multitasken is geen kattepis zeg
Na twee uur snijden hadden we twee bakken doorgespit met een hele mooie stapel vierkantjes als resultaat. Puk en Fay hadden al die tijd beneden meegedaan aan de bijentelling en brachten hun verslag uit toen ik even met een bakje koffie ging zitten.
Jon stelde zich vreselijk aan, zoooooo vermoeiend
Hij wilde even naar buiten, pootjes strekken, en Sherlock liep uiteraard voor mijn voeten lopend mee.
De bladeren van Canadese esdoorn beginnen zich uit te vouwen
De bloemen zijn er bijna allemaal afgevallen en liggen als een gelig tapijtje op de grond.
Ik vind het zonder vest aan toch te koud en ga weer naar binnen, de katten in mijn slipstream meenemend. Puk neemt plaats naast me, “nee, niet aan me komen”, lijkt hij te zeggen.
Fay springt gelijk weer op op mijn schoot
En dan krijgt Jon zijn gekke vijf minuten, waarvan hier twee
Na een kort bezoek met manlief aan het bestralingscentrum (alleen het hoofd dus met tien minuten klaar) en een lunch dook ik in de voortuin, onkruid trekken. De lelietjes-van-dalen schieten in de bak het dichtst bij de oprit overal omhoog, de nieuwe bladeren van de varens rollen zich uit, en de geraniums beginnen te groeien en bloeien
De rood bloeiende azalea vloekt een beetje
met het knalroze van de schoenlappersplant
Deze gele azalea staat op uitbarsten, nog een paar dagen en de bijen kunnen hier ook lekker van snoepen
Gedwongen naar binnen vanwege een regenbui, en als het weer even droog is maak ik een foto van de blauwe regen vanuit het keukenraam, hij staat nu volledig in bloei
Ik ben even klaar met buiten werken. De kamer inlopend zie ik dit, zo schattig, maar een tijdje later is het hommeles, Puk bespringt Fay en ze is er niet van gediend, zijn driften zijn niet de hare.
De boefjes hebben de naaikamer als slaapkamer omgedoopt, let vooral niet op de rommel
Loki lag vaak in dit mandje, echt een meisjesmandje waar ze heerlijk in weg kunnen zakken.
En net als Jon ligt Puk graag op de bureaustoel, nu helemaal bedekt onder de grijze kattenharen
Gisteren was ik in de tuin te vinden, de joekel van een Viburnum die als zonnescherm dienst doet in de vroege uren van de dag had ik woensdagmiddag ingekort en smaller gemaakt, hij moet nog smaller, maar dan zitten er geen bloemen meer in voor de bijen, en dat vind ik zonde. De vele takken gingen gisteren door de hakselaar, heerlijk werkje, vooral omdat onze hakselaar qua geluid amper boven dat van de grasmaaier uit komt.
De in de volle grond geplaatst stek van de struikkamperfoelie
heb ik met de heggeschaar smaller en iets korte gemaakt, zodat hij wat voller uit kan lopen vanuit het midden
Ook de moederplant hiervan heb ik onder handen genomen, hoe mooi ik de losse vorm ook vind, hij hing over andere vaste planten heen die al deels verpieterden, zoals de treurvorm van een budleija -achter de boomstronk- de dode takken heb ik er uit geknipt, maar er zit gelukkig nog leven in
De wisteria bloeit als een zot, zo mooi, en lekker ruiken dat-ie doet
Net als de mini sering, die ik trouwens ook wil gaan inkorten na de bloei om hem iets voller te krijgen
De borrelsteen van de vijver is weer in werking, ik heb het op een timer gezet zodat het aangaat als de vogeltjes op hun actiefs zijn en onze roofdieren nog in diepe rust binnen zijn, en uitgaat als het donker is. Jon telt kikkers, eentje zagen we wegspringen toen hij hem wilde aanwijzen
Gistermiddag zei ik tegen Puk en Fay die met verlangen naar de op het gras spelende Sherlock en Jon zaten te kijken, dat ze pas naar buiten mochten als Puk zich ook liet aaien en kort oppakken. En wat gebeurde er vanmorgen toen Fay bij mij op schoot lag? Puk sprong er bij, bovenop mijn schoot. En sprong er na een paar tellen ook gelijk weer vanaf, maar goed, hij probeert het in ieder geval. Hij schrok denk ik van mijn hoofd en handen die opeens erg dicht bij waren, beetje balen dat die met mijn schoot en benen zijn verbonden zijn, want hij durft ook al kopjes te geven tegen mijn schoenen als ik zit.
Hier zit hij naar de sokken te kijken van manlief, die na een slechte nacht en de eerste bestraling van het hoofd een hoofdpijn voelde opkomen, gelukkig hielpen pijnstillers en een dutje. Puk tikte af en toe tegen zijn voeten, maar voelde aan dat het baasje even rust nodig had en gebruikte geen nagels.
Jon liet weten dat het eten op was, ik liep met hem mee naar de keuken en schepte in elk bakje een half schepje voer, en Jon ging uit het middelste bakje eten. Het geluid van brokjes had de aandacht van Sherlock getrokken, hij ging knus tegen Jon zitten en ging hard spinnend ook uit het middelste bakje eten. En net toen Jon uit het linker bakje wilde gaan eten kwam een dol enthousiaste Puk kirrend aanrennen en dook er gezellig bij, zijn staart lag als een stola over Jon zijn schouders heen.
Het woordje gezellig was niet wat in Jon’s hoofd opkwam toen hij zo gesandwicht werd, en Sherlock schoof ook al een bakje naar rechts op. Jon had toch echt nog honger, zei hij, mij hulpeloos aankijkend, en ik schoof het linker bakje wat meer naar links om hem wat ruimte en rust te geven.
Puk kreeg na een paar tellen in de gaten dat hij geen contact meer maakte met Jon en leunde wat naar hem toe
en schoof heel hard spinnend bij Jon aan, die opeens geen honger meer had en de kamer in liep, gelijk gevolgd door Sherlock, dit irriteerde Jon zodanig dat gegrom en gemep niet uit kon blijven, Sherlock trok zich toen wijselijk terug.
Toen hij zijn punt had gemaakt liep ik met Jon naar buiten, even spelen en samen naar de vijver kijken, we hebben al wat waterkevertjes zien bewegen, en zette toen eindelijk de gewortelde stekjes in de potgrond, dit was ik al weken geleden van plan. Deze bladeren zaten in januari en februari in boeketten en ik had ze niet met de uitgebloeide bloemen weggegooid maar weer op water gezet. Ik ben benieuwd hoe groot deze planten gaan worden. Bij gebrek aan een overpot -ik moet er nog een paar hebben maar waar o waar- heb ik de binnenpot zolang op een schotel gezet.
De grote bladeren stonden al een maand buiten in een vaas onder de overkapping en hadden een vreemd luchtje
Puk en Fay vonden het heel intrigerend, gelukkig knauwden ze niet aan het nieuwe blaadje, ze roken er alleen maar aan
Vandaag worden de bestralingen van long en hoofd van mijn lief gestart, we bereiden ons voor op hoofdpijn en misselijkheid, maar het is voor het goede doel en hopen dat de medicijnen de bijwerkingen zullen onderdrukken. Nog even doorbijten.
