Net als wat Yvonne als reactie zette onder mijn vorige blogje dacht ik vanmorgen, “ik had het afscheid beter niet voor het slapen gaan moeten bekijken.”, ik viel pas onder de morgen in slaap, en van uitslapen was geen sprake, want mijn lief moest om negen uur in het ziekenhuis zijn voor bloedprikken en aansluitend een CT scan.
Morgen weer vroeg op voor de uitslag bij de longarts en horen we het vervolg traject. Spannend is zachtjes uitgedrukt, dit draagt ook niet bij aan een goede nachtrust. Gelukkig breekt nu net het zonnetje door na een deprimerend grijs begin van de dag, en ik spreek mezelf streng toe: kop op, schouders eronder zetten, ga wat doen, van piekeren is nog nooit iemand beter geworden. 

Over schouders gesproken, Puk is groter dan Sherlock zag ik toen ze gisteren tegen elkaar aangeplakt de keuken uitliepen, nadat Puk samen met hem had gegeten. Nou ja, op het laatst pas samen eten, want voordat ik begon te filmen deed Sherlock niet anders dan een vrij voerbakje bereiken om te eten. Nog voordat hij goed en wel een hap door zijn keel had gekregen duwde Puk hem liefdevol opzij om uit hetzelfde bakje te kunnen eten. Ik zit al te denken of een lange trog beter zou werken, net als bij de varkens. Het is wel goed voor de lijn van Sherlock, die een buikje heeft gekregen.

Afgelopen dagen was ik in de tuin aan het werk, de voegen van het terras begonnen weer vol onkruid te staan, hier goed te zien toen ik een paar dagen eerder de pruimenbloesem fotografeerde

Een paar uur later had ik al eer van mijn werk 👌 Ik begin altijd met enkel de voegenkrabber en de rode bak. Na een kwartiertje loop ik het schuurtje in om de veger te halen, een half uur later bedenk ik me dat de graskantensteker ook wel handig is, dan kan ik ook dat even mooi strak maken. Om weer wat later de straat bezem uit het schuurtje te halen, want dat veegt wel makkelijker grote stukken schoon. Kortom, ik loop wat af tussen het uitkrabben door, en heb mijn handen vol als ik klaar ben en alles weer opruim. 

De oregano planten die in de voegen op de grens van de grote tegels en de kleine straatstenen groeien mogen blijven staan, deze bloeien over een tijdje zo mooi en trekken heel veel bijen aan. Het paadje langs het huis links van het terras maakte ik ook gelijk schoon. De hogedrukreiniger zal ik een deze dagen ter handen moeten nemen om de tegels schoon te maken, even wachten op wat vochtiger weer. 

De Magnolia verliest nu ook in hoog tempo zijn wasachtige bloemen,

zo jammer dat ze het niet nog een paar weken volhouden. Fay heeft vanaf haar plekje uitzicht op de tuin en mekkerde eind van de ochtend naar elk vallend bloemblaadje, ze had het er druk mee en slaapt nu, haar stembanden hebben rust nodig. Ik had er een filmpje van kunnen maken, maar dan had het gesnurk van mijn lief die een dutje deed op de bank haar gemekker overstemd.

De Japanse kers in de voortuin stond afgelopen twee weken wederom als een grote roze wolk te pronken, gonzend van de bijen

Zo mooi vol in de avondzon

Met aan de uiteinden van de over het pad hangende kale takken toefjes roze, ik kan hier zo van genieten als ik er onderdoor loop

Dankzij de warme haast windstille dagen ging het snel, het in bloei komen, maar ook de ontluiken van de blaadjes met het uitvallen van de bloesem tot gevolg , de straat zag even heel mooi roze, het stak mooi af tegen het frisgroene van de Euonymus

En de lieve anemoontjes doen hun best kleur voort te zetten op de begane grond nu het bloesem van de Japanse Kers aldaar bruin begint te worden.

Ons bloembollen veldje onder de Japanse kers is ook ontploft, blauwe druifjes en anemoontjes voeren de boventoon, met hier en daar een scillia. En hoe bizar, plots heeft de Euonymus links een lange tak geproduceerd. Deze plantjes zijn stekjes die ik een paar jaar geleden heb gemaakt, ze beginnen nu eindelijk een beetje body te krijgen op een paar plantjes na rechts van die lange uitloper; vorig jaar stonden deze in de verdrukking, bedolven onder de woekerende sedum. Gelukkig laat dit zich makkelijk verwijderen en krijgen de Euonymus plantjes weer voeding en vocht.

Het wachten is op hele harde wind om de boel weer schoon te blazen; een voorbijganger prees de mooie bloemen, maar kon het niet nalaten te vermelden hoe jammer zij het vond van de rotzooi die de uitgevallen bloemen maakten. “De hele straat ligt er vol mee”, mompelde ze, toen ze doorliep, ze was vast de gezelligste thuis.

Oh en kijk eens waar plots een bloemknop in zit, de Medinilla heeft het duidelijk naar zijn zin. Deze plant kocht ik in november vorig jaar, het had toen drie dikke bloemen, de laatste viel met behulp van Jon een week of twee geleden op de grond, dus we hebben er lang plezier van gehad.

Puk en Fay worden steeds vrijer in huis als we in de kamer rondlopen, als ik voor portier speel voor de senioren, moet ik ze al goed in de gaten houden. Fay staat gewoon bij mijn voeten in afwachting op wie er binnen gaat komen, en Puk staat vaak net achter me naar de opening te loeren.

Fay springt op schoot als ik ze roep, en ook als ze er gewoon zin in heeft, of mijn schoot leeg is of niet

spinnen, kopjes geven en liefdes beetjes geven in mijn handen en arm, waarbij ze dan ook kort bijtend haar kopje heen en weer schudt. Het doet geen zeer, ze bijt niet door, ze is gewoon heel blij met mij. Ook bij DH durft ze nu op zijn schoot te staan en zich even te aaien, maar vindt het wel spannend en is ook snel weer weg zonder te gaan zitten  dit komt nog wel.

Puk liet zich vanmorgen heel even naast zijn neusje kriebelen nadat hij aan mijn vingertopjes had geroken, Sherlock kwam er ook bij staan, denkend dat er iets van eten viel te halen, en toen kon ik zowaar een aai over Puk zijn kopje en schouders geven, terwijl hij zijn aandacht op Sherlock had gevestigd. En hij durft steeds vaker op de poef tussen ons in te zitten

Ik hoor gekwetter op de bijna lege vogelvoederplank en zie een roodborstje met bekje vol eten een jonkie voeren, oooh wat lief ziet dat er uit. De moeder vliegt af en aan vanuit de boeren jasmijn die er achter staat en waarschijnlijk vol lekkere insecten zit; het kleintje hupt en vliegt nu achter de moeder aan en ik ben blij dat onze katten binnen zijn. Rond het bijenhotel zoemde het gisteren ook van bijen die in en uit de neststokjes kropen, kom maar op met de lente, we hebben er zin in.