In de afgelopen zes dagen is er veel gebeurd, gedaan en gelaten. Maandagmiddag hoorde ik de katten in de keuken in gesprek met elkaar, wat een feest is dat buiten spelen, alleen zo jammer dat net wanneer het leuk begint te worden ze opeens niet meer naar buiten kunnen. Dat moest anders. Ze besloten om gewoon niet meer naar binnen te lopen zodra het begon te schemeren, en vooral niet te reageren op de lokroep van de midnight snack. 

Maar Jon kreeg tegen elf uur toch wel trek en liep naar binnen met Sherlock in zijn kielzog, vooruit, even een klein hapje, moet kunnen, zag ik hem denken. Dankzij de ingeslepen gewoonte om gelijk door te lopen naar de garage wetend dat ze daar hun eten krijgen, vergaten ze de afspraak die ze hadden gemaakt met de kleintjes. De deur van de garage ging dicht, en ik ging op zoek naar Puk en Fay. Ze renden door de tuin en hadden het reuze naar hun zin, maar binnen komen, ho maar. Ook niet toen ik ze probeerde te lokken met lekkere snoepjes, en daar ik te moe was om op te blijven staakte ik mijn pogingen, trok de schuifpui dicht en ging naar bed.

Ik voelde me als een ontaarde poezenmoeder toen ik halverwege de nacht wakker werd van harde donderklappen en bliksem, gevolgd door flinke plensbuien, maar wist dat nu opstaan om ze naar binnen te krijgen toch geen zin had, en probeerde weer te slapen. Ik ben geloof ik elk uur wel even wakker geworden, en kwam er uit toen ik de overbuurman naar zijn werk hoorde gaan. Om half acht was ik beneden en zag de kleintjes lekker liggen op het bankje en een stoel onder de veranda. Ik opende de schuifpui, ze openden even hun ogen maar maakten geen aanstalten om naar binnen te komen. Beetje teleurstellend. Pas toen Jon en Sherlock naar buiten liepen renden ze er op af , even neuzen, een bodycheck en samen naar de vijver om de salamanders te begroeten en lekker van het water te genieten, om daarna een tukje te doen, hier zie je Puk in zijn schuilplaats

Eind van de ochtend ging ik met jongste dochter even naar het tuincentrum, met een wagen vol perkplanten en enkele vaste planten keerden we tevreden huiswaarts, lekker lunchen bij ons thuis en daarna bracht ik ze naar huis. Het was al akelig warm geworden en we zette alles achter in de schaduw. De klimhortensia is een stek van onze struik en staat er nu bijna twee jaar, hij doet het goed en hopelijk gaat hij volgend jaar bloeien. Flopke de conifeer is al verdubbeld in hoogte en blijft mooi smal, hoger dan 2,5 meter zou hij volgens zijn stamboom niet worden, ik ben benieuwd. Klik hier voor het blogje van toen.

Toen alles was uitgeladen en bewonderd ging ik weer terug, de zon brandde te hard om nu in de tuin aan de slag te gaan. Ik zette mijn plantjes in bakken met water en ging er tegen de avond mee aan de slag, ik kon er drie grote hanging baskets mee vullen. De katten kwamen af en toe buurten, en opeens trok iets Puk’s aandacht bij de vijver

Jon komt er bij zitten (ander filmpje te zien op mijn kanaal) en ze proberen salamanders te pakken te krijgen, maar gelukkig voor deze reptielen vinden de katten het te nat om er vol in te gaan.
De vuurdoorn tegen de schutting had duidelijk last van de droogte, en om het water geven te vergemakkelijken zette ik er rondom een borderrandje in en groef deze deels in de grond. Elke keer als het water in de grond was getrokken schepte ik er weer een bakje water bij, Sherlock houdt de stand bij

en als hij ziet dat hij gemist kan worden gaat hij spelen met Puk en Fay

Jon besluit de wereld van hogerop te bekijken. Mooi zeg.

Heel mooi

Het is half tien als ik naar binnen ga, en tot mijn verbazing lopen de katten alle vier achter me aan, ik zet de schuifpui op een kleine kier, en na een snelle check in de keuken gaan de katten gewoon in de kamer liggen, beetje spelen, beetje bankhangen. Jon vindt het na een half uur wel goed zo en eist zijn eten, en daar is de rest het helemaal mee eens, hè, dat slaapt toch wel fijn wetend dat ze weer allemaal veilig binnen zijn voor de nacht.

Gisteren vroeg een lezer wat dat voor hoge plant was in de vijver, en ze bedoelde deze, de Japanse holpijp

Een dmv wortelstok verspreidende plant die het ook goed buiten de vijver doet, zo hoorde ik van de verkoopster jaren geleden; ze kwam het overal tegen in de tuin en om het te verwijderen moet je elke wortelstok uitgraven. Op internet las ik dat het een vreselijke woekeraar was die je liever kwijt dan rijk was. Nou, klaar ben je.
 Ik merkte een paar jaar geleden ook al dat hij richting de oprit van de buren kroop, en sindsdien verwijder ik een paar keer per jaar de enkele uitlopers, het valt wel mee met massaal woekeren.  De wortelstokken zitten ook gelukkig maar een paar cm onder de grond, maar ze breken vrij gemakkelijk af, dus in zijn geheel wegtrekken lukt niet.
Maar omdat hij toch veel te groot was geworden met lelijke stukken er in besloot ik deze plant er toch uit te halen, hij zat in een grote mand, dus dat ging verrassend vlot. Hij staat zolang in de rode bak en misschien snijd ik een jong stuk af om opnieuw in een bak terug te zetten, want het is wel een mooie decoratieve plant.

Toen de katten ontwaakten uit hun siësta en mij bij de vijver hoorden werken, kwamen ze gelijk kijken. Vooral Jon heeft er een pootje naar om lekker voor mijn voeten te lopen. Dat we allebei niet in het water zijn gevallen mag een wonder heten. Met modder tot achter mijn oren kon ik pas foto’s en zulks maken nadat mijn handen een beetje schoon waren,

Jon ligt duidelijk bij te komen van alle inspanning.

Oh wacht, ze maakt foto’s, even een actieve houding aannemen

De verwijderde planten liggen op de stenen uit te lekken en zo hebben beestjes ook de tijd om terug het water in te springen

Even eten klaarmaken, het ontvangstcomité staat klaar

De senioren nemen de andere kant van waar ik sta voor hun rekening, Jon ligt lekker handig vlak voor de koelkast

Als het eten in de oven staat gaan we nog even naar buiten, het water is minder troebel en de kikkers laten zich zien. Jon, Fay en Puk inspecteren de vijver, Sherlock is aan het rennen op het grasveld in de hoop dat anderen met hem mee gaan doen

en Puk tikt tegen de wortels van de plantjes die op de stenen liggen, het beweegt niet dus is het dood.
Met de grote kluit uit het water is het niveau flink gezakt, ik zet de tuinslang aan

en de jonkies komen kijken naar het waterstraaltje dat uit de sproeikop sprietst.

De jonkies liepen gisteravond al om half tien naar binnen, en ik deed gelijk de schuifpui op een smalle kier, hè lekker hoor, nu al thuis, was dit een vergissing of zijn ze gewoon heel verstandig?  Sherlock en Jon volgden al vrij snel en waren ook toe aan rust, het was een drukke dag geweest voor ze.

Vanmorgen bevestigde ik als eerste de horren boven de schuifpui terwijl de jonkies toekeken, ik heb liever dat ze even niet naar buiten durven vanwege die rare flappen dan dat ze niet meer naar binnen durven te komen.

Puk volgde toen we allemaal buiten waren, daarna was het geen probleem meer voor hem, sterker nog, later lag hij op zijn rug bij de schuifpui te spelen met de blokken die onderaan de stroken vast zitten, en zich een beetje optrekken aan de stroken door zijn nagels er lekker in te klauwen. 

Nog voor het ontbijt hing ik ook nog een was aan de lijn, het was licht bewolkt en met een zalig briesje droogde het lekker, en toen het tegen half elf begon te rommelen in de verte haalde ik de was weer binnen; alles was droog geworden op twee broeken na bij de zakken. Het gerommel werd steeds harder, en toen de eerste druppels vielen renden Jon en Sherlock die eerder in de buurt van de kleintjes zaten bij het egelhuis naar binnen. Ze hoopten natuurlijk dat de kleintjes hun zouden volgen, maar Puk en Fay bleven onder de jasmijn half onder de heg zitten. Wisten zij veel wat er na dat gerommel en gespetter zou volgen.

Jon liep weer snel naar de kleintjes om ze aan te sporen naar binnen te gaan, terwijl Sherlock de deur in de gaten hield

Het begon hard te regenen en onweren, de schuifpui moest dicht om inregenen te voorkomen, en Sherlock begon zich nu toch serieus zorgen te maken

Gelukkig schoot Puk vrij snel hierna in hoge snelheid naar binnen, hij kreeg uit het zicht van de camera van Sherlock een tik tegen zijn kont en samen liepen ze later naar de keuken om tijdens het eten de verbeteringspunten door te nemen, want dit mocht niet nog een keer gebeuren.

Fay zocht beschutting onder de veranda, en Jon sprong van het egelhuis af en ging naast haar zitten, mij met grote ogen aankijkend, want normaal had hij allang een sprintje door de regen gemaakt om binnen te komen. Fay ging in het hoekje tegen het huisje zitten, en opeens zag ik ze niet meer, ze bleek binnen te zitten, maar wel zo dat ze Jon nog kon zien.

Na ongeveer een kwartier was de ergste bui klaar, een beetje gespetter nog, Jon was op tafel gaan zitten en Sherlock rende snel naar buiten, want hij zag Fay niet. Ongerust liepen hij en Puk daar rond, tot Fay ze zag en vanuit haar schuilplekje tevoorschijn kwam.

Er volgde nog een korte regenbui en we renden allemaal naar binnen, Fay als laatste, hier staan we op haar te wachten, waar blijft ze nou?

Wat een avontuur. Er viel in totaal wel drie hele millimeters water 💦 maar we mogen niet klagen,  iets is beter dan niets.

Wat een feestje was het, dat de deur gewoon open was en de katten vrijelijk in en uit konden lopen, en ik dacht dat ze niet konden wachten om naar buiten te gaan toen ik de schuifpui open deed. Maar aarzeling, beetje in het deurgat hangen en vooral mij in de gaten houden terwijl ik zat te ontbijten. Hun routine om na mijn ontbijt de havermelk op te likken was belangrijker dan buiten op het gras rollen. Ze bleven de hele ochtend in de buurt van het terras, en tegen de tijd dat wij even de stad in gingen, lagen ze binnen en konden we met een gerust hart het pand verlaten.

Met het zonnescherm uit was het ‘s middags goed toeven in de tuin, Puk heeft duidelijk steeds bevestiging nodig dat ik er nog ben, hij loopt geregeld even langs me of gaat gewoon naast me liggen. Fay is ondernemender, altijd al geweest. Het geluid van de auto’s was eerst eng, maar alles went.

Puk heeft de het klimmen in de boom ontdekt, ik heb het een keer in beeld gekregen, maar hierna volgden nog vele klimpartijen, en ik was steeds net te langzaam met het op de foto of film te zetten. Ook leuk om te zien hoe ze de vijver bekijken, Puk leste zijn dorst met het kraakheldere water.

De schoolkinderen gingen naar huis, en de kleintjes schrokken van het geklets en gelach en renden naar binnen. Sherlock en Jon gingen er achteraan om te zien of ze oké waren

Na een tijdje lieten ze hun neusjes weer zien, eerst bleven ze in het deurgat staan en langzaamaan durfden ze weer op onderzoek uit te gaan, en mooi te zien hoe Jon en Sherlock ze in de gaten bleven houden als goede nannies

De egels hebben eindelijk het egelhuis ontdekt als restaurant, het huis heb ik in de winter van 2016 gemaakt aan de hand van de bouwtekening van de egelbescherming, ik ben twee weken geleden begonnen met hier voer in te leggen zodat de katten er niet bij kunnen, en in het begin aten ze alleen wat in het voorportaal lag. Maar gisteren was alles op!
Ik haalde het deksel er af om de zwarte folie er op vast te timmeren zodat de stenen die het wegwaaien tegenhielden er af konden blijven. De katten liggen er graag op en hebben nu meer plek.

en gelijk zat Jon er in, het is ook net een doos hè.

En gisteren deed ik nog een leuke ontdekking, wat groeit daar?

Van dichtbij zie je dat het duidelijk twee dezelfde planten zijn

En laat dit nou de vorstgevoelige Salvia zijn 🎉 hier zie je ze op een foto van vorig jaar in volle bloei, diepblauw tegen het zwarte aan, schitterend. Dan is het toch goed dat ik ze lekker heb laten staan (ipv uitgraven en binnen overwinteren)en veel blad op de bodem heb gegooid. En natuurlijk heeft het ook geholpen dat er geen lange zware vorstperiode was.

Het is logisch dat waar de kleintjes op hun eerste dag buiten spelen al voor het donker werd binnen kwamen en het accepteerden dat de deur dicht bleef, ze hier de volgende avond niet meer in zouden trappen.
Gisteravond hadden ze blijkbaar afgesproken dat ze niet meer samen naar binnen gaan om bv op de bak te gaan (ze hebben nog niet door dat ze hun plasjes en poepjes in de ex-groententuinbak kunnen doen waar de grond lekker rul is) . Jon stond tegen tien uur tegen me aan te slijmen en te kletsen, hij vond het welletjes en wilde eten. Sherlock kwam een kwartier later om te checken of er al wat te halen viel, en de kleintjes zag ik in de achtertuin rennen en verstoppertje spelen, maar naar binnen komen ho maar. Ik probeerde ze te lokken met een stukje gare kip, het rook lekker, maar binnen eten? Naâh.

Ik besloot in de keuken de schaaltjes alvast te vullen, het geluid zou ze misschien wel lokken. Jon en Sherlock stonden om mijn benen te draaien en te miepen, en opeens kwamen de kleintjes aanrennen en ik hoorde dat DH de schuifpui snel dichtdeed. Hehe, nu kon ik weer opgelucht ademhalen, en Jon en Sherlock ook, want nu kregen ze eindelijk hun eten. Ik heb ze de rest van de nacht niet meer gehoord.

Vanmorgen bleef Puk wel wachten tot hij mijn bakje mocht uitlikken, ik kon hem nu weer wat langer aaien over zijn hele rug, zelfs even weer over zijn wangetje, na iets van tien tellen was het schaaltje schoon en de tijd van aaien gedaan. Fay vond het buiten veel te leuk en kwam pas tegen elf uur naar binnen en ligt nu op schoot te slapen, eindelijk, want in het begin wilt ze geaaid worden en overal kopjes tegen geven, en dat typt lastig. 

Jon ligt in de gele stoel 

en Puk ligt lekker te slapen op tafel, je zou er haast slaap van krijgen. Sherlock is nog buiten, hij ligt vaak in het tuinhuisje te pitten in een mandje bekleed met een schapenvachtje.

Hij liet het zowaar toe dat toen hij er net lag ik een paar keer over zijn staart streelde, maar toen hij wilde opstappen stopte ik en ging weer zitten zodat hij bleef liggen. Zijn staart kreeg een wasbeurt en alles was weer goed.