Gistermiddag liepen Puk en Sherlock als een Siamese tweeling de keuken in en na een paar keer wisselen van plaats omdat Sherlock wat meer ruimte wilde hebben ipv een bakje te delen met Puk zaten ze zij aan zij te eten. Fay kwam er ook bij, beetje aarzelend omdat Puk met zijn buikje over het derde bakje hing

Na het avondeten keek ik nog even naar de Viburnum en besloot er nog meer af te halen, Sherlock liep met me mee en ging hard zuchtend op het terras liggen, hij keek me met een “moet dat nou?” blik aan. Ja, dat moet. Ik begon met eerst een paar takken weg te knippen die aan de bovenkant uitstaken

En daarna aan de kant van het pad wat takken halveren in hoogte, zodat de nieuwe groei de zijkant zou bedekken.

Hier heb ik met rode streepjes de knip- en zaagstompjes aangegeven

En toen moesten de twee takken richting het huis eraan geloven

Whaaa dat ging lekker, zo lekker dat ik de andere takken die uit deze ene stam kwamen ook afzaagde, ik voelde mijn buik-,arm- en borstspieren branden, watjes, niks meer gewend.

En hier laat ik het bij, volgend jaar zal ik de andere helft verjongen. Nu hebben we toch nog schaduw in de kamer van de overgebleven hoge takken,

Puk besloot gisteravond buiten te blijven, hij had het veel te veel naar zijn zin met het volgen van de reptielen en egels in de tuin. Ik bleef tot half een op met de schuifpui open, hij liet zich niet binnenlokken met lekkere hapjes. Heel even stond hij wel binnen om een stukje kip op te peuzelen, maar nog voor ik een stap had gezet richting de schuifpui om deze dicht te maken was hij hem al gesmeerd.
Zwaar balen.

En al helemaal toen hij vanmorgen niet onder de veranda op de bank lag, zoals de eerste keer toen hij samen met Fay buiten bleef. Jon en Sherlock waren hem ook duidelijk kwijt, en nadat ze hem binnen nergens zagen, gingen ze naar buiten. Ze kwamen om negen uur even binnen om wat te eten, zoeken met een lege maag is als boodschappen doen met lege maag, niet erg praktisch. En daarna waren ze bijna twee uur buiten, normaal zie ik ze in de tuin spelen, maar nu niks van dat al. Alleen Fay zag ik zitten op het egelhuis, duidelijk op de uitkijk. Tegen elf uur liep Sherlock opeens binnen met Puk, hij zag er uit alsof hij door hoog nat gras had gelopen en Sherlock liep met een tevreden blik achter hem aan de keuken in. Jon kwam even later aanrennen, even een neuzencheck en kontje ruiken, hij was duidelijk blij hem te zien. Fay kwam ook aanhuppelen en zat er een hele tijd naast, hem uit te dagen om te spelen, maar hij was moe.

Puk bleef de rest van de dag binnen op een paar korte pitstops na, even uit de vijver drinken en weer naar binnen. Sherlock had de op de vloer gevallen pepermuntbal gevonden en racete er mee door de kamer, Puk rende vrolijk achteraan. 

‘s Middags lag hij op tafel te soezen, ik liep langs om een kopje koffie te halen en als bijna altijd liet ik hem even aan mijn vingertopjes ruiken en probeer hem dan te aaien. Meeste keren deinst hij na een korte aai langs zijn neusje terug, maar niet nu, ik mocht hem overal op en onder zijn kopje, rug en borst aaien en kriebelen. Oooooh 🥹 na een tijdje aaien liep ik even weg om mijn mobieltje te halen en begon met filmen, en jawel, ik mocht hem weer aaien waarbij hij hard lag te spinnen

En een tijdje later liet hij het weer toe 😍 het lijkt alsof ik hardhandig aai, maar dat is niet hoor, ik ging ook zoekend met mijn vingers door zijn dikke vacht of hij geen teken bij zich had, want ik had er net eentje weggehaald bij Sherlock en eergisteren eentje bij Jon. Maar gelukkig voelde ik niks. Wat een mijlpaal voor dit ventje.

Het is duimen dat de junioren vanavond gewoon met Jon en Sherlock mee naar binnen lopen zodat ze voor de nacht weer binnen zijn, want dat slaapt wel fijner.

Zaterdagmiddag gingen we op verjaarsvisite bij Tim en Yvonne en pikten onderweg Evelien op bij het station. Lekker om er even uit te zijn, andere omgeving, andere katten, andere tuin en uiteraard lieve mensen om mee te kletsen. De zelf gebakken taarten en lekkere hapjes lieten zich smaken en de middag vloog om; de rit naar huis verliep rustig, DH zat met zijn ogen dicht na te denken, het effect van de chemo’s en bestralingen zijn voelbaar en afmattend. Het zal nog wel een paar maanden duren eer de accu weer is opgeladen.

Er viel de afgelopen week behoorlijk wat regen en de tuin lijkt ontploft, er is geen stukje grond meer te zien tussen de planten en de katten genieten van hun oerwoud.

Zondagochtend viel het kleurverschil van het jonge blad van de Viburnum op tegen het oude waar ik in april niet had gesnoeid, daar aan de bovenkant. De plant was goed herstelt van de snoei.

Ik zag dat de Magnolia rechts van deze hoge struik in de verdrukking stond, en besloot hem wat meer ruimte te gaan geven. Deze keer pakte ik er de hoge trap bij, en naast de gewone takkenschaar ook een handzaag. Ik had voor de zekerheid bij kenners gecheckt of het niet te laat in het seizoen was voor een rigoureuze snoei, het kan nog tot half juni. De taken werden verdeeld, eerst was het aan Sherlock om op het gereedschap te letten

Het snoeien en zagen van polsdikke takken deed ik in etappes, de lucht zag er dreigend uit en er was regen voorspeld, dus na een uurtje snoeien even alles opruimen en een kopje koffie drinken, waarbij Fay de taak van schootverwarming op zich had genomen.

Na deze pauze kon ik met een frisse blik bekijken waar ik nog meer af kon snoeien. Jon ziet mogelijkheden voor de ladder

Terwijl ik nog wat takken wegknip bij het raam, lopen Fay en Sherlock even langs

 Even opruimen en de volgende dag weer bekijken wat ik kan weghalen. Tussen de snoeipauzes door keek ik naar de opname van de eerste dag van de Chelsey Flower Show, en zag naast allemaal mooie tuinen en planten ook allemaal bekenden van tv, ben even haar naam kwijt, maar zag wel gelijk het jasje van een pineapple quiltpatroon, gemaakt uit kleine strookjes stof

Klaar voor de Chelsey chop in de tuin, de phlox heb ik wel al voor de helft terug gesnoeid zodat uit de gesnoeide takken nieuwe takken komen die een maand later dan de niet gesnoeide takken gaan bloeien.
Gisteren ging ik weer door met de Viburnum die nog niet naar mijn zin is. De bovenkant is te rommelig, elke keer als ik een uitstekend takje afsnoei steekt een andere opeens uit. De zijkant is uit zijn evenwicht, hij helt te ver over naar het pad. Even dapper zijn en die hele tak er af halen, halverwege beginnen, de handzaag steekt er al in

Dat viel niet mee, en toen ik “van onderen” riep kon Jon net op tijd wegspringen. Sherlock komt kijken waar de drukte om was en waarom Jon daar opeens loopt

Toen het was opgeruimd kwam hij weer aanlopen, of ik dat nooit meer wilde doen, hem zo laten schrikken

Er zit wat meer balans in de struik, maar het ziet er niet uit, zo gehavend.
Ik loop even de andere kant op om een foto van daar af te maken, en Jon sloft weer achter me aan. Niet alleen de top ziet er vreselijk uit, hoor ik hem verzuchten 😕

Dus hup op de ladder en in de struik reikend snoeien en zagen.

Manlief komt bezorgt vragen of ik wel op tijd stop voordat er niks meer staat, mmmm, nog een takje hier af, en een takje daar, en dan houd ik het voor gezien. Er moet ook genoeg blijven staan om bloemen te geven deze winter en voorjaar, hoewel alles wat nu aan nieuws komt ook bloemknoppen zou moeten gaan maken. We zullen het zien. En volgend jaar kan ik hem dan van boven flink inkorten, metertje er af of zo.

We gaan lekker eten en ‘s avonds nadat mijn net geschreven blog opeens was verdwenen toen ik hem wilde publiceren, keken we verder naar een Scandinavische detective, the Investigation, de in een duikboot vermoorde en daarna vermiste journaliste, de zoektocht naar haar lichaam en de frustratie waarmee alles gepaard ging; een waargebeurd verhaal van een paar jaar geleden.

Wat ons opvalt in Scandinavische series is hun communicatieve vaardigheden, of juist hun non communicatieve vaardigheden, waarom woorden gebruiken als schouders ophalen, een droeve, blije, vragende of berouwvolle blik ook kan. Geeft veel stiltes, al die afwachtende blikken, komt er nog wat meer aan van gebaartjes of blikken, of kunnen we naar de volgende scène. We leefden mee (nou ja, vooral ik) en riep “Vraag het dan!” Of “Zeg iets, bied je excuses aan, leg het dan uit man!” Maar het zijn wel goede acteurs, je voelt wel de wanhoop, verdriet en frustratie van toen. Goede serie dus.
Fay lag gistermiddag lekker van het avondzonnetje te genieten

Ze was zondagavond niet binnen gekomen en was gisterenochtend heel blij dat ze binnen verder kon slapen, en gisteravond was ze er als de kippen bij toen Jon en Sherlock kwamen informeren of het eten al geserveerd kon worden. Jon controleerde of de deuren naar de garage al open waren en toen ik naar de keuken liep stak Sherlock zijn kopje nog even naar buiten om te kijken waar Puk bleef. Gelukkig kwam hij er aan rennen toen het gerammel met het voer in de bakjes gaande was.

Nu kijkend naar de Viburnum (ja echt hè, ze blijft er maar over doorgaan) denk ik dat er toch nog iets af mag van de top 🤣 zoals hij nu is kan hij nog goed functioneren als zonwering  bij het zijraam.

De ingekorte tak is een vraagteken, als ik hem laat staan zullen de uitlopers aan de bovenkant weer een bolling geven, maar die kan ik dan wel steeds goed kort houden. Of ik zag hem vandaag nog heel diep weg.

Saved by the rain, ik laat het dus maar even zo, wegzagen kan altijd nog.

Gisteravond heb ik nog met mestkorrels gestrooid in de plantenperkjes en vooral ook rond deze Viburnum en het daarna heel goed water gegeven, want hij moet nu heel hard gaan werken. In de Magnolia grandiflora zit voor de tweede keer sinds we hem hebben een bloemknop

Deze room witte bloemen worden groot en ruiken heerlijk, ik heb ze in Norwich in Engeland gezien en daar waren de bloemen zo groot als ontbijtborden. Onze boom is nog niet zo groot, en ik heb geluk dat ik de naar links overhangende tak niet heb afgeknipt wat ik wel van plan was, want daar zit die bloem dus in.

Jon ziet salamanders zwemmen, we hebben er veel dit jaar. Hij zette zijn pootje er op, en toen hij zijn nagels uitslaand de salamander vastgreep om van dichterbij te kunnen bekijken floepte het beestje van tussen de nagels weer het water in. Hij keek heel beteuterd en ging zich snel wassen om zijn teleurstelling te verbergen.