Vandaag is Evelien jarig, deze foto is van 35 jaar geleden, wat een jonkies.
We vieren het zaterdag met ons allen, maar vanmorgen aten we met ons tweetjes een zalig mango gebakje en rond het middaguur liep ik met mijn dochters bij Intratuin in Halsteren. Suzanne wilde een Magnolia in de voortuin hebben en koos er een uit waar nog een mooie bloem aan zat, en een uur later stond hij al in de voortuin.
Eerder deze week hadden Suzanne en ik na een bezoek aan Potters tuincentrum
het perkje met de gesnoeide bomen in de voortuin aangepakt, het stond vol met een lelijk geworden bodembedekker, het groeide ver over de randen heen en rond de bomen had de vorige bewoner meerdere glazen potten ingegraven. Vast gevuld met bier om slakken te vangen, maar nu vol met grond en wortelen, en sommige waren kapot, waardoor we goed moesten oppassen. De lege groencontainer was in een mum van tijd weer vol.
en de wortels moesten er zoveel mogelijk uit. Een flinke klus, maar dinsdag was het geklaard, het puntje van deze strook bij de oprit is ongemoeid gelaten, hier komen hele mooie zomerbloeiers op zoals de wat hogere campanula en lage geraniums.
Dinsdagavond had Suzanne de laatste vaste plantjes in de grond gezet, de ajuga reptans (kruipend zenegroen) met hoge paarse bloemen, Campenula, Stachys byzantina (Ezelsoor) met fluweel zachte zilvergrijze bladeren, Saxifraga rosacea (roosjes steenbreek), Brachyscome iberidifolia (Australische madeliefjes), sedum Herbstfreude, goudsbloem, en vandaag is de magnolia in de voortuin erbij gekomen, ver genoeg van de stoep af, meer dan een meter gok ik. Het is een hoog opgaande magnolia die ook niet hoger dan 3 meter wordt.
We sluiten Evelien’s verjaardag af met lekker eten na een fijne licht bewolkte niet te warme (18°C) dag.
Categoriearchief: Heugelijke feiten
Paasgenot en meer leuks
Zaterdag kon ik mijn kleinkindjes weer knuffelen en voeden, hoewel de oudste dit zelf heel goed kan. Vooral de chocolade paaseitjes, daar lustte ze wel pap van 😊. Amper tijd om ons te begroeten bij aankomst, want ze moest eieren zoeken, rennend naar de schuifpui met haar neusje tegen het raam gedrukt speurde ze al de tuin af. Eenmaal buiten liep ze juichend van de ene gevonden ei naar de volgende, hier en daar werd ze een beetje de goede richting op geholpen.
Sam kreeg een schone luier en de fles, “geen chocolade eitjes want Sam heeft nog geen tandjes” wist Sophie te vertellen terwijl ze een ei van tafel pakte en er een groot stuk van hapte. Sam is nu drie maanden en groeit als kool en is zo lekker mollig 🤗
Na de lunch gingen we de stad in naar de nostalgische kermis, Evelien moest helaas naar werk, net als Suzanne, die we als eerste even gingen begroeten. “Bij de HEMA”, wist ons kwebbelkontje Sophie, “net als Takkie en Siepie”.
Het was uiteraard een bliksembezoek aan Suzanne, en toen op naar de draaimolens, autootjes en reuzenrad, ze wilde overal in. Ik durfde wel ging met haar mee in het treintje (erg krap met de benen😅) en in de reuzenrad tot grote opluchting van Tim en Yvonne. Het was interessant om te zien hoe het na de sloop van de V&D en aangrenzende gebouwen (oa fotozaak en modezaak) er nu uit zag.
Rechts van de bouwput naast de schermen zie je Dr. de Braberstraat richting de bushaltes bij winkelcentrum (en parkeergarage) Roselaar
Hier een shot van grotere hoogte. Rechts zie je de parkeergarage staan (al die auto’s op het dak verraden het al), het gebouw links hiervan is waar de C&A en zo zit, en daarnaast de HEMA met dakterras. En loop je dan nog verder naar links kom je op de nieuwe markt uit.
We zetten de daling in, Sophie houdt de beugel stevig vast maar geniet zichtbaar en is blij dat we nog een paar keer omhoog en omlaag gaan. De kermis is op de oude markt en gaat nog een stukje door naar het Tongerlo plein, het is een drukte van belang ook mede dankzij het uitblijven van regenbuien.
Sam slaapt overal doorheen
Nog een oliebol eten en dan naar huis, we slaan de snoepkramen en warme snacks over, iets wat ik met Perry niet moest proberen.
Als we een rondje kermis liepen kwamen we thuis met minstens elf oliebollen (want de elfde kreeg je gratis als je er tien kocht), een paar wijn- en kaneelstokken, zakjes nougat, van elke smaak een zakje ☺️ en dan uiteraard ook nog voor thuis broodjes paling en gefrituurde garnalen, zelfs toen de kinderen al het huis uit waren. We gingen afgelopen jaren nergens meer in maar de uitgaven waren er niet minder om.
En dan dat andere leuke 😊 Op de bee vroeg Janette hoe het met de uil en egel ging, en ik moest even nadenken. Egels hebben we buiten, maar een uil? Ooooh ze bedoelde de quilt in de maak voor Sam. Nee, nog niet af, hij hing er onveranderd bij sinds november
ik had afgelopen maanden moeite met focussen, en kon uren staren naar de lapjes voor de distel of de vlinder, maar een knoop doorhakken ho maar. Deprimerend gewoon, maar nadat Janette er over was begonnen wilde ik er wel weer aan werken, het vuurtje was nog niet aangewakkerd maar de lucifer was wel al aangestoken. Dankjewel Janette 😘
Gistermiddag begon ik met het uitzoeken van de stoffen voor de distels, een grijze en een groene gingen het worden. De grijze maakte ik zonder assistentie, een lekker groot blok
En met de groene kwam Jon vanmorgen helpen, een beetje gepikeerd dat ik hem er gisteren niet had bij gehaald.
Het werd naaien met hindernissen, een beetje zoals de Kamasutra maar dan met lapjes, kat en naaimachine 😅
Serieus Jon, kan je er nog dichter op liggen? De genaaide lapjes liggen opgefrot onder zijn rug
Hij ging zowaar anders liggen toen ik het ene deel van de bladeren van de distels tegen de stengel had genaaid, en om het andere deel te bemachtigen moest even onderhandeld worden.
Hehe, het hangt
Even een korte onderbreking, ik moest naar de tandarts (in en uit binnen vijf minuten!) en daarna een uurtje afval verzamelen, en na de lunch begon ik aan de vlinder. Dik een uur werk, maar dan heb je ook wat.
Ik heb even de sashings (stroken lichte stof) los tussen de blokken gedaan zodat je beter zicht hebt op hoe het gaat worden, ze zitten dus niet zo krap op elkaar. En tegen de boven en onderkant komen ook nog stroken lichte stof. Linksonder komt dus nog een vlinder in vier verschillende groene stofjes, of ik gebruik er een ander kleurtje bij die ik in een andere beestje heb gebruikt.
Als alles klaar is komt het grote nadenken of het anders gerangschikt zou moeten worden, ik word al moe als ik hieraan denk. 🫣 eigenlijk vind ik het nu al goed, nou ja, nog een vlinder maken. Jon gaat me hierbij helpen.
Samen zijn
Zaterdagmiddag was de jaarlijkse familiedag, georganiseerd door mijn zwager Cor. Ik zag tegen de drukte op, maar had ook wel zin om iedereen weer te zien; even horen hoe het met iedereen gaat, nou ja, niet iedereen vanwege de drukte in de zaak en in mijn hoofd. Samen met Sophie aan tafel genieten van hoe ze zit te tekenen en te kwebbelen. Ik vergeet heel even het gemis van mijn lief.
En even met Sam in mijn armen een rondje lopen, hij zo lief 🥹 Toen hij zijn huilmoment had kwam Maikel met zijn dochtertje in zijn armen bij ons staan, ze is een paar weken ouder dan Sam, en toen ze Sam hoorde huilen betrok haar snoetje en begon ze ook te huilen. Maikel liep snel terug en ze was toen ook gelijk weer stil. 😊
Sophie wilde op het eind Fristy hebben, en toen Tim zei (en aanwees) dat ze het aan “die meneer achter de bar” moest vragen, aarzelde ze niet en ging naast haar neefje aan de bar staan, op de koperen roe waar je je voeten op zet als je op de kruk zit. Ze kwam amper boven de toog uit, en toen een familielid de barman attendeerde op Sophie vroeg ze heel lief of ze asjeblieft een Fristy mocht hebben. Lachend liep ze met het pakje drinken in de hand naar haar papa en mama, stoer meisje 🥹
Na drie uur zat ik er helemaal doorheen, gelukkig hadden we toen allemaal al gegeten van het buffet en na een kopje koffie gingen we huiswaarts; ik ging weg met een tas meer dan toen ik kwam, want mijn schoonzus had borduurgaren, breiwol, en een haak- en borduurboekje meegenomen voor me die ze niet meer kon gebruiken, “en anders gooi ik ze weg”. Ooh dat moeten ze niet tegen me zeggen, zo zonde.
Ik heb weer meer steekjes gezet op de Trade Winds quiltblokken
Daarna maakte ik alle kleine visjes op de blauwe cirkel, en de Franse knoopjes die luchtbelletjes moeten voorstellen kwamen rond de kleine kwalletjes.
En als laatste vandaag heb ik de zeester versiert en de basis van de anemoon, die afgemaakt kan worden zodra de andere blokken onder en naast dit deel genaaid worden.
Vrijdag is er weer bee in Quiltshop Leur en dan hoop ik de juiste kleur Perle garen te kopen om de garnalen te kunnen borduren. Ik heb wel een geschikte garen, maar er staat geen nummer bij en ik vrees dat ik er niet genoeg van heb.
En ondanks de kou met hagel van afgelopen dagen begint de tuin meer kleur te krijgen, rechts de lekker ruikende Viburnum
De blauwe druifjes in de voortuin
En de zwart-witte kat uit de buurt die me met een wtf 🤬 blik aankijkt, hij kan niet meer bij zijn eten het eten van de egeltjes
Een paar dagen geleden ontdekte ik dat het voerbakje helemaal leeg was, terwijl egeltjes altijd kruimeltjes achter laten, en toen zag ik ‘s avonds hoe deze kat door de bakstenen gangen er in en er uit kon.
Ik heb gisteren de doorgang met extra stenen aangepast, een bochtje meer en voor de ene ingang staat nu een waterschaal en voor de andere ingang een bloembak waar alleen een egel langs kan, en vanmorgen was het voerschaaltje nog deels vol en er zaten kruimeltjes in.
Ik heb het er maar druk mee 😅
Even voorstellen
Met grote vreugde mag ik jullie voorstellen aan het broertje van Sophie, zoontje van Tim en Yvonne, neefje van Evelien en Suzanne, en natuurlijk ook mijn kleinzoontje:
Sam, geboren op 6 januari.
Sam weegt 3270 gram en hij heeft rood haar.
Toen ik dat hoorde voelde het alsof mijn lief er toch ook bij was, rood haar zat in zijn genen (en in die van Yvonne’s vader) , hij zou ook zo hebben genoten van zijn kleinzoontje.
Sophie had ik zaterdag opgepikt voor een vervroegd logeerpartijtje om de ouders te ontlasten (dagelijkse controles in het ziekenhuis), en een 2 dagen eerder op marktplaats gekocht bed (vlak bij huis) zette ik snel in elkaar en Evelien kocht bij de Hema een leuk Jip en Janneke dekbedhoes. Ze slaapt thuis ook onder een dekbed, en ook al heb ik zat quilts, ik wilde voor haar rust even niet teveel anders doen.
En het quiltje dat altijd in de keuken hangt maar nu even niet vanwege de kerstquilt, heb ik hier opgehangen, dit vind Sophie een heel leuk quiltje en zo is er toch iets vertrouwds in haar tijdelijke logeerkamer. (De werkkamer van mijn lief tover ik om tot logeerkamer zodra de kantoormeubelen zijn opgehaald).
Het was gelukkig goed te doen op de wegen, een ritje van drie kwartier werd een uurtje vanwege langzamer rijden.
En thuis aangekomen snapte ik pas wat Sophie bedoelde met haar verhaal dat ze een banaan was 😂
We hadden een wervelwind in huis, snel “een boodschapje doen in de keuken”
Jon trok zich er niet veel van aan, maar Sherlock en Fay vonden het heel spannend. Sophie is zo’n schatje en ze snapte dat ze even heel stil moest zijn en stilstaan als Sherlock bij de schuifpui stond om naar binnen te komen. En later durfden de katten meer rond te lopen als ze ergens zat te spelen, of zoals hier bij mij op schoot even tv mocht kijken. Hier kijkt Sherlock ook naar de tv.
Om mijn oren even rust te geven had ik op mijn iPad Marion’s World aan (borduur filmpje) met oortjes in.
Om 19.00 uur naar bed en het klokje rond slapen, wat een ideale logee. En zo konden we nog even zelf tot rust komen voordat het grotemensenbedtijd was.
Om 7 uur weer er uit en snel eerst mezelf klaargemaakt, een kwartier later meldde Sophie zich voor het badderen, aankleden en ontbijten; “waarom eet jij dat”, vroeg ze, wijzend op mijn schaaltje All Brans. Tja, waarom, dit is er ingeslopen tijdens de weight watchers periode, al meer dan tien jaar geleden, ook omdat het goed was voor de stoelgang vanwege de vezels. “Dan kan oma beter poepen”, floepte het er bij mij uit. “Oh, ik kan al heel goed poepen”, en ze at achter mekaar haar twee boterhammen op, “ik wil een met jam en een met grote worst!” (ham).
Er werd gepuzzeld en gekleurd terwijl ik naast haar zat te appliqueren
En ook onder tafel werd gespeeld met auto’s, kabouters en de dino
Lekker buiten spelen in de sneeuw, zondag lag er een dunne laag, en kwam de voetbal tevoorschijn
Maandag was het veel beter, samen de auto’s sneeuwvrij gemaakt en in de tuin gerend.
Overal zag ze vogel voetstapjes in de sneeuw. “Niet van dino’s, want die hebben grotere voeten.” Uiteraard.
De kerstverlichting in de bomen voor het huis staan nu zo leuk
En op Drie Koningen reden we weer naar hun huis, zodat ik tussen de heen- en terug rit even bij kon komen; de wegen waren gelukkig goed begaanbaar en toen we al een uurtje binnen waren en Sophie heerlijk speelde kreeg ik dus het telefoontje dat Sam was geboren (2 uur eerder, maar hij had een moeizame start, en pas toen ze weer op de kraamafdeling waren belde Tim mij).
Een jubelende Sophie tijdens het videobellen toen ze haar papa, mama en broertje zag, en toen we later in de rij bij het winkeltje van het ziekenhuis stonden met helium ballonnen en de mensen haar stralend snoetje zagen en complimenten gaven over de mooie ballon die ze vast had, vertelde ze iedereen die het wilde horen dat haar broertje was geboren. “Sam heet hij, hij is een jongen.” De mensen smolten.
En ik stond mijn tranen weg te vegen, enorm veel vreugde, en verdriet omdat ik mijn ventje zo mistte, hier had hij bij moeten zijn.
Beschuit met muisjes en genieten van Sam die in de couveuse naast het bed lag te slapen, en genieten van Sophie die haar ogen niet van haar broertje af kon houden, op de rand van het bed verliefd naar Sam kijkend terwijl ze zijn handje vast hield 🥰
En dan moet je toch ook naar huis als oma, eerst nog samen naar de auto om de logeerspullen van Sophie te overhandigen, want ze ging nog een nachtje logeren bij haar andere oma en opa (misschien wel twee als het vandaag te link is op de weg voor de rit van -normaal- bijna een uur).
Sam vroeg en kreeg vannacht elke twee uur eten, Tim “sliep” bij hun op de kamer en zo konden ze om de beurt het flesje geven en wat slapen. Ze mochten rond het middaguur naar huis, hier ligt Sam net dik ingepakt al klaar voor vertrek in de voorverwarmde Maxi-Cosi. Hier zit een blije oma.
nagekomen bericht om half drie: ze zijn als gezin herenigd, het ging allemaal goed.
Meer heugelijk nieuws
Vanmiddag kwamen Suzanne en Ferry met een feestelijke mededeling, ze hebben zich verloofd 🥰 Ooh ik ben zo blij voor ze, tranen van blijdschap en weemoed, ik weet zeker dat Perry het ook niet droog zou hebben gehouden.
Ze was vandaag met Evelien naar een plantenbeurs in Duitsland geweest en kwamen vrolijk lachend binnen, bleek dat ze allebei op de beurs een piercing hadden laten zetten; Suzanne aan de zijkant van haar neus en Evelien eentje in haar oor. En ze hadden kleine plantjes gekocht, voornamelijk Hoya’s. Pas toen Ferry even later ook bij ons aan de koffie zat vertelde ze het nieuws. Traantjes van geluk.
Dit is een foto van drie jaar geleden, en zo is Perry er toch een beetje bij.
