Met grote vreugde mag ik jullie voorstellen aan het broertje van Sophie, zoontje van Tim en Yvonne, neefje van Evelien en Suzanne, en natuurlijk ook mijn kleinzoontje:
Sam, geboren op 6 januari.
Sam weegt 3270 gram en hij heeft rood haar.
Toen ik dat hoorde voelde het alsof mijn lief er toch ook bij was, rood haar zat in zijn genen (en in die van Yvonne’s vader) , hij zou ook zo hebben genoten van zijn kleinzoontje.
Sophie had ik zaterdag opgepikt voor een vervroegd logeerpartijtje om de ouders te ontlasten (dagelijkse controles in het ziekenhuis), en een 2 dagen eerder op marktplaats gekocht bed (vlak bij huis) zette ik snel in elkaar en Evelien kocht bij de Hema een leuk Jip en Janneke dekbedhoes. Ze slaapt thuis ook onder een dekbed, en ook al heb ik zat quilts, ik wilde voor haar rust even niet teveel anders doen.
En het quiltje dat altijd in de keuken hangt maar nu even niet vanwege de kerstquilt, heb ik hier opgehangen, dit vind Sophie een heel leuk quiltje en zo is er toch iets vertrouwds in haar tijdelijke logeerkamer. (De werkkamer van mijn lief tover ik om tot logeerkamer zodra de kantoormeubelen zijn opgehaald).
Het was gelukkig goed te doen op de wegen, een ritje van drie kwartier werd een uurtje vanwege langzamer rijden.
En thuis aangekomen snapte ik pas wat Sophie bedoelde met haar verhaal dat ze een banaan was 😂
We hadden een wervelwind in huis, snel “een boodschapje doen in de keuken”
Jon trok zich er niet veel van aan, maar Sherlock en Fay vonden het heel spannend. Sophie is zo’n schatje en ze snapte dat ze even heel stil moest zijn en stilstaan als Sherlock bij de schuifpui stond om naar binnen te komen. En later durfden de katten meer rond te lopen als ze ergens zat te spelen, of zoals hier bij mij op schoot even tv mocht kijken. Hier kijkt Sherlock ook naar de tv.
Om mijn oren even rust te geven had ik op mijn iPad Marion’s World aan (borduur filmpje) met oortjes in.
Om 19.00 uur naar bed en het klokje rond slapen, wat een ideale logee. En zo konden we nog even zelf tot rust komen voordat het grotemensenbedtijd was.
Om 7 uur weer er uit en snel eerst mezelf klaargemaakt, een kwartier later meldde Sophie zich voor het badderen, aankleden en ontbijten; “waarom eet jij dat”, vroeg ze, wijzend op mijn schaaltje All Brans. Tja, waarom, dit is er ingeslopen tijdens de weight watchers periode, al meer dan tien jaar geleden, ook omdat het goed was voor de stoelgang vanwege de vezels. “Dan kan oma beter poepen”, floepte het er bij mij uit. “Oh, ik kan al heel goed poepen”, en ze at achter mekaar haar twee boterhammen op, “ik wil een met jam en een met grote worst!” (ham).
Er werd gepuzzeld en gekleurd terwijl ik naast haar zat te appliqueren
En ook onder tafel werd gespeeld met auto’s, kabouters en de dino
Lekker buiten spelen in de sneeuw, zondag lag er een dunne laag, en kwam de voetbal tevoorschijn
Maandag was het veel beter, samen de auto’s sneeuwvrij gemaakt en in de tuin gerend.
Overal zag ze vogel voetstapjes in de sneeuw. “Niet van dino’s, want die hebben grotere voeten.” Uiteraard.
De kerstverlichting in de bomen voor het huis staan nu zo leuk
En op Drie Koningen reden we weer naar hun huis, zodat ik tussen de heen- en terug rit even bij kon komen; de wegen waren gelukkig goed begaanbaar en toen we al een uurtje binnen waren en Sophie heerlijk speelde kreeg ik dus het telefoontje dat Sam was geboren (2 uur eerder, maar hij had een moeizame start, en pas toen ze weer op de kraamafdeling waren belde Tim mij).
Een jubelende Sophie tijdens het videobellen toen ze haar papa, mama en broertje zag, en toen we later in de rij bij het winkeltje van het ziekenhuis stonden met helium ballonnen en de mensen haar stralend snoetje zagen en complimenten gaven over de mooie ballon die ze vast had, vertelde ze iedereen die het wilde horen dat haar broertje was geboren. “Sam heet hij, hij is een jongen.” De mensen smolten.
En ik stond mijn tranen weg te vegen, enorm veel vreugde, en verdriet omdat ik mijn ventje zo mistte, hier had hij bij moeten zijn.
Beschuit met muisjes en genieten van Sam die in de couveuse naast het bed lag te slapen, en genieten van Sophie die haar ogen niet van haar broertje af kon houden, op de rand van het bed verliefd naar Sam kijkend terwijl ze zijn handje vast hield 🥰
En dan moet je toch ook naar huis als oma, eerst nog samen naar de auto om de logeerspullen van Sophie te overhandigen, want ze ging nog een nachtje logeren bij haar andere oma en opa (misschien wel twee als het vandaag te link is op de weg voor de rit van -normaal- bijna een uur).
Sam vroeg en kreeg vannacht elke twee uur eten, Tim “sliep” bij hun op de kamer en zo konden ze om de beurt het flesje geven en wat slapen. Ze mochten rond het middaguur naar huis, hier ligt Sam net dik ingepakt al klaar voor vertrek in de voorverwarmde Maxi-Cosi. Hier zit een blije oma.
nagekomen bericht om half drie: ze zijn als gezin herenigd, het ging allemaal goed.
