We beginnen met een hele grote up, vandaag is onze jongste 25 jaar geworden, hier in de armen van mijn vader een paar uur na haar geboorte
We gingen vanavond bij haar op bezoek beladen met cadeautjes, suf genoeg heb ik niet één foto gemaakt, nou ja, niet suf maar gewoon teveel afleiding om er aan te denken.
Voor de middag kregen we het nare bericht dat de zus van mijn lief was overleden, ze lag net twee dagen in het hospice en we hadden woensdag afscheid genomen. Heel verdrietig allemaal, ze is slechts 72 geworden.
Vanmiddag had ik een afspraak bij de dierenkliniek met Sherlock, zie hem hier op tafel zitten, ze hadden net tikkertje gedaan en op het laatst wilde Jon niet meer maar Sherlock wel. Dat werd brommen en hij kreeg zelfs een tikje van Jon die daarna met zijn rug naar hem toe ging zitten, Sherlock overweegt paardje rijden maar laat dit gelukkig uit zijn hoofd, en toen nam ik deze foto.
Sherlock in de dwangkooi krijgen ging verrassend makkelijk; eenmaal in de keuken gelokt door Jon’s gemiauw en het geluid van kattensnoepjes liet hij zich zo oppakken en hup rustig in de kooi zetten en hem tegenhoudend hup deksel dicht. Nog voordat ik het blauwe doek (restje verduisteringsgordijn) over de kooi had gelegd was hij paniekerig op zoek naar de uitgang, maar eenmaal afgedekt was hij gelijk gekalmeerd.
En toen moest ik onze eigen kooi even pakken om in de auto te zetten, voor de terugweg. En hup stootte ik met deze kooi die hoog op een kast stond een fles zonnebloemolie om en hup schoot het dopje er af en liep het net zo huppend over mijn arm, been en in de auto ontdekte ik dat het ook op mijn jurk zat. Verdorie, en geen tijd om te douchen he, dus hup met een doekje mezelf een beetje ontvetten gauw naar de dierenarts, waar iedereen die na mij kwam vast zin in bitterballen kreeg, want de olie in de fles was al twee keer gebruikt voor snacks.
Sherlock gaf geen kik tijdens de rit, en ook niet toen het doek opzij ging en hij tegen de wand getrokken werd en een injectie kreeg waardoor hij in een lichte slaap kwam. Hij was de rust zelve.
Onderzoek wees uit dat hij een flinke tandvleesontsteking had precies langs zijn nog aanwezige tanden en kiezen, ze had gelezen dat hij dit in maart ook had en hieraan was geopereerd, dat de loszittende tanden en kiezen dmv hevelen waren verwijderd was een slecht teken, zei ze. En dat de ontsteking alleen rond/onder de tanden en kiezen zat was een typisch beeld, je kreeg dit wel even weg met antibiotica maar dan kwam het na een korte tijd weer terug en moest hij weer een kuurtje slikken. Chronisch aan de antibiotica was geen optie.
Ze kwam dit soort van kwalen helaas te vaak (wekelijks) tegen, vooral bij katten die niesziekte hadden doorgemaakt. De enige behandeling die echt effectief was, was alle tanden en kiezen verwijderen 😱 en na een week van pijnstilling, zacht voer en een antibioticakuur zou hij zich al een stuk beter voelen. De genezing van de mondholte na zo’n operatie zou weken tot zelfs maanden kunnen duren, ocharme. Ze zei dat er ook veel mensen kiezen voor euthanasie om het beestje voor verder lijden te behoeden, en ook kiest men hiervoor vanwege het kostenplaatje. Ze zei dat ik er maar even goed over na moest denken, verdrietig reed ik met een suffige Sherlock naar huis.
Ik voel me zachtjes uitgedrukt genaaid door de opvang, ik dacht een licht verwilderde doch verder gezonde kat te hebben gekocht. De medische gegevens van de ingreep in maart kreeg ik pas toen ik er om vroeg nadat ik zag dat hij een geschoren plekje op zijn pootje had en ik nergens la uitslagen hiervan zag.
PS. De dierenopvang in Krimpen had deze info niet, ze hebben het bij het asiel opgevraagd waar Sherlock binnen was gekomen.
Ik heb ze een e-mail gestuurd met een update zoals ik elke week doe (dat wilden ze graag) en ergens hoop ik dat ze aanbieden om (mee) te betalen, €850,- puur voor de operatie, en dan komen er nog kosten bij voor de medicijnen, bloedonderzoek, foto’s en nacontrole.
