Vanmorgen kreeg Evelien de uitslag te horen tijdens een controle afspraak in het ziekenhuis. Wat een opluchting, het gezwel is goedaardig.🎉🎉🎉 Het vermoeden van de neurochirurg na operatie -waarbij hij bijna alles van de tumor heeft kunnen verwijderen- bleek te kloppen, maar je wilt het zeker weten voordat je gaat juichen he. Dat rottige “wat-als” monstertje kreeg ik niet eerder uit mijn hoofd, wat zijn we blij. De oogarts was ook tevreden, het zicht is afgelopen 12 dagen best wel vlot weer helemaal terug gekomen.

Evelien had om 09.45 haar afspraak dus vertrokken we al om 06.45, daar we geen idee van files hadden tijdens de spits, en dan liever een uur (of twee)  te vroeg dan op drie wielen door de bocht om het net op tijd te halen.
Ik zat op de heenweg achter het stuur zodat DH nog wat Olympische Spelen wedstrijden kon zien op zijn iPad (met oortjes in) en om 8 uur reden we met klamme handjes de parkeergarage in. Ik was degene met klamme handjes want de jeep is veel hoger en breder dan mijn snuifdoos, maar ik loosde de wagen zonder blikschade naar de 5e parkeerlaag eer ik plek had, en wist gelijk dat manlief hem er uit mocht rijden voor het geval dit meer geluk dan wijsheid was.
We zijn naar de coffee corner gegaan, kopje koffie tijdens het wachten, en Olympische spelen kijken toen Evelien bij de artsen zat, en breien

en af en toe eén Pokemon vangen, want het ziekenhuis heeft veel stops en gyms; ik ving zowaar een shiny Pokémon.

Op weg naar huis hebben we geluncht bij la Place, genoten van een heerlijk kip-taugé broodje die we niet meer hebben geproefd sinds de V&D zijn deuren sloot, dus al járen geleden. Met een bananen sinaasappel shake, de Liga koek dacht ik er bij en waande me weer een jonge moeder met een baby die dit als hapje kreeg.

Bij thuiskomst rolden Jon en Sherlock als judoka’s over de vloer, en af en toe als de een de andere in de wurggreep hield, begon de een de ander op zijn kopje te wassen, zo lief. En wij zijn nu gaar en moe, maar ook heel blij en zullen vannacht vast héérlijk slapen.

Gistermiddag mocht Evelien in afwachting op de uitslag (ergens deze week) lekker naar huis, en blij dat we waren 🎉

Ze heeft een rits aan medicatie en voorschriften meegekregen; vochtbalans moet ze in de gaten houden (meten is weten), zichzelf elke dag wegen, op uur en tijd medicijnen innemen die de hypofyse normaal zou afgeven om organen te laten werken (bv haar schildklier deed dus niks meer) temperatuur meten, en zichzelf heel goed in de gaten houden om signalen op te pikken. Lekker relaxed dus.
Blijkbaar hebben de Pfizer vaccinaties in april en mei de boel versneld doen verslechteren in haar hoofd, wat uiteindelijk wel haar redding is geworden.

Ik hoorde vanmorgen vroeg al op verschillende tijdstippen haar wekkertje afgaan, toch even checken, maar alles was goed, ze had heerlijk geslapen. Lekker ontbeten en nu lekker chillen op de bank.

Voor Jon en Sherlock was het maar heel even wennen dat ze weer thuis was, en toen was het business as usual

Jon staat nu ook steeds buiten bij de schuifpui te wachten tot zijn vriendje naar buiten komt om te spelen, en Sherlock steekt dan miauwend zijn pootje door de kier, ik vind het nog iets te vroeg, maar merk wel dat ik het ook steeds lastiger vind om nee te zeggen.

Wat een fijne dag, we waren de hele zaterdagmiddag op bezoek bij onze jongste dochter en haar vriend, zijn moeder was er ook en halverwege de middag kwamen onze zoon en zijn lief er bij, terwijl mijn DH onze oudste dochter van het station ophaalde. En zo zaten we heerlijk af te koelen in de tuin, muziekje aan en genieten van elkaars gezelschap, wat een rijkdom. 

Evelien dook vlak na het eten in bed, ze was zo moe, drukke dagen achter de rug en nog steeds last van de bijwerking (misselijk na het eten) van haar tweede Pfizer prik zes weken geleden. 
Sherlock durfde pas vanonder ons bed te komen toen hij al een uur geen geluiden van boven had gehoord, en sluipend kwam hij de woonkamer in, maar toen hij Jon zag vergat hij zijn angst en rende kirrend op hem af. En even later lagen ze samen naar de voetbal te kijken

Elke keer als DH kuchte, ging verzitten of wat zei keek Sherlock eerst naar hem en dan naar mij; “‘t Is goed ventje, kijk maar lekker verder”. 

Van het gerommel van de onweer en enkele flitsen keek hij niet op of om, net als Jon die diep zuchtend zijn kopje neerlegde, hij dacht vast hetzelfde over de wedstrijd als ik, vooral dat constante getoeter van de supporters vond ik irritant, wat een kut geluid, kan iemand die toeter niet even afpakken?

Jon moest voor het slapen gaan nog even naar buiten voor een pitstop, de dikke groene kikker welterusten kussen en kijken of de egels al hun eten op hadden. Sherlock zat al die tijd met zijn neusje in de kier van de schuifpui, zo kreeg hij toch ook een frisse neus. Met trillende staarten keken ze toe hoe ik hun etensbakjes vulde met een bodempje droge brokjes en daarop een schepje tonijn, ze renden voor me uit de garage in en vielen aan op hun eten alsof ze nog niks hadden gehad vandaag 😆

Vandaag Vaderdag, lekker met het hele gezin hier lunchen, gezellig 🥰