Kort omdat er gewoonweg niet veel te vertellen is, tenminste, dat denk ik. De allerlaatste (als in “klaar”🎉) chemo’s van afgelopen week hakten er flink in bij mijn lief en dat houd mij mentaal en fysiek bezig, te moe om echt heel productief te zijn. Ik denk vaak pas aan de was uit de droger halen als er geen onderbroek meer in de kast ligt, of was in de machine stoppen als de wasmand overloopt met vuile was.
Donderdagmiddag kwamen beide dochters op bezoek, zo gezellig, en om mijn lief even een uurtje rust te geven gingen we naar het tuincentrum vlakbij, gewoon lekker plantjes aaien. Evelien heeft een enorme planten kennis wat kamerplanten betreft, de Latijnse namen vlogen om onze oren, en ook Suzanne heeft groene vingers, beide dames hebben een minikas in hun huis om de tere planten te kweken, of te beschermen tegen de vraatzucht van katten.
Er kwamen wat kruidenplantjes mee en een vijgenboom, het was leuk om met mijn dochters er even uit te zijn. Zoon zou ook komen, maar COVID zieken op zijn werk, dus nam hij het zekere voor het onzekere en bleef thuis, heel jammer maar wel heel verstandig.
Ik haakte wat af afgelopen dagen, na het nemen van deze foto zijn er weer een paar kleurtjes bijgekomen.
Ik werkte nog wat in de tuin, vooral veel snoeiwerk, en al die tijd hield Fay me in de gaten. Ik denk dat ze een grote hulp zal worden met tuinieren.
Straatwerk schoonmaken staat als volgende klus op de agenda, ik hoop ergens toch op een paar dagen regen. Frida is nu helemaal op stof overgetrokken, ik ga op een proeflapje haar gezicht overtrekken om deze eerst te oefenen, geen idee nog hoe ik haar huidskleur ga maken, heel spannend.
Ik kreeg verzoeken uit het hele land en zelfs van over de grens 😆 om in een filmpje mijzelf te laten zien in actie op de trampoline, en omdat ik mijn decorum een beetje heb verloren afgelopen twee jaar (handen omhoog voor wie alleen een bh aantrekt als er visite komt of de deur uit gaat en bij aankomst de jas uit moet ✋) heb ik er gehoor aan gegeven en zie hier.
Om de trampoline een beetje te beschermen tegen nageltjes bedekte ik het met een troosquilt die ik van de Quiltkletsers groep kreeg in 2006, toen ik zelf volop in het chemotraject zat. Jon kon het wel waarderen en nam gelijk plaats, om zich heen kijkend of hij er wel goed op lag
In no time rook Sherlock de quilt en kwam er gezellig bij liggen, Jon maakte zich zo lang mogelijk, alsof hij wilde zeggen: “Tot hier en niet verder makker”.
Nadat Sherlock klaar was met wassen begon hij Jon’s kopje te wassen, en even leek het erop dat Jon dit wel kon waarderen, ik pakte mijn mobieltje erbij om er een filmpje van te maken, maar dat ging Jon toch een stap te ver. Hij gromde naar Sherlock dat hij er onmiddellijk mee moest kappen, en wees naar mij. Sherlock had hem gelijk door, rolde op zijn zij en deed net of hij sliep.
Wat later had Jon de trampoline weer voor zichzelf, alleen was de rust slechts van korte duur
Dat de kleintjes in de garage gebruik maken van de kattenbakken wisten we al lang, maar nu slepen ze allerlei speeltjes de hal en woonkamer in die daar liggen, zoals dit staartloos muisje waarvan het plastic lijfje plat is getrapt door moi, maar gelukkig zit het rammeltje er nog in. En nee Sherlock, je mag niet meespelen
Gisteren liet Fay zich heerlijk aaien door DH, ze spinde en gaf zijn hand kopjes toen hij stopte met aaien, zo lief
Ik had op het kinnetje van Fay zwarte dingetjes gezien, bij zowel Jon als Sherlock had ik een paar dagen geleden een teek verwijderd en was bang dat Fay er ook een paar op haar kin had zitten, het zal toch niet? Toen ze zich lekker liet aaien door mij liet ze inspectie van haar kin toe. En ik kon ze zelfs wat steviger in de greep houden om het beter te kunnen bekijken zonder dat ze tegenstribbelende 🎉 De zwarte dingetjes bleken korstjes te zijn, niet verwonderlijk gezien de heftige worstelpartijen die ze met haar broertje heeft en waarbij ze liggend in standje 69 allebei keihard met de achterpootjes op mekaars kopje trappelen. Een korstje kwam los, ik maakte een foto en liet de rest voor wat het was. Over een paar dagen zal ik het nogmaals checken.
De citroen geur van de kamperfoelie ruik je door de hele tuin, zo zalig. Waar een klein bloempje groot in kan zijn
De struik is al behoorlijk groot en staat vol met deze kleine bloempjes
Het haakwerk gaat op het gemakje, snel een foto maken voordat de Jon er lucht van krijgt en er op gaat liggen
Blij met de kleuren, en ook heel blij dat ik steeds na twee banen de draadjes wegwerk, zodat als ik klaar ben met de randjes, ik er ook echt klaar mee ben.
En kijk eens wat mooi in de voortuin naast de oprit, zoveel loof van lente bollen maar ook van de anemoontjes die beginnen te bloeien
en kijk eens wat een mooie bos krokussen
Vandaag weer een dag vol met plannen, ben benieuwd wat er uit mijn handen gaat komen. Van het sandwichen en quilten van de Frida Kahlo panelen is nog niks gekomen, ik was gisteren niet vooruit te branden. Er is een nieuw paneel gelanceerd, het middenblok met Frida zelf, en oeh het is zo mooi, misschien kan ik jullie in het volgende blogje al iets hiervan laten zien. Ik weet wel dat ik haar gezicht eerst op een oefenlapje ga proberen, heb geen idee hoe het zal gaan met de kleuren. Best spannend.
Er is weer storm op komst, we merken het al een paar dagen aan de katten die veel drukker zijn dan anders; de jonkies graven in de grote plantenpotten, vliegen achter elkaar aan als een stel aapjes, en de plukken haar en stof vliegen in het rond. Jon zoekt de rust bij mij op tafel terwijl ik aan de SAL van Crabapple Hill studio werk
Hij ziet de knuffelzachte col die als kleedje dienst doet en gaat het masseren, en dan komt Fay er bij, kopjes geven tegen Jon die tot dat moment helemaal zen was
Fay weet wanneer ze Jon met rust moet laten en springt op de stoel, gelijkertijd spring Sherlock op tafel en geeuwt terwijl hij naar Jon kijkt, zo slaapverwekkend is zijn trage getrappel op het breisel
En ik borduur er lustig op los, ik heb de borduurtjes zoals mezelf beloofd genummerd
Haak- en breiwerkjes trekken altijd de aandacht van Jon en Sherlock, de kleintjes leken er de lol niet van in te zien, tot ik de kamer uit was en Fay een klein bolletje wol te pakken kreeg. Ik kwam na een paar minuten terug en trof dit aan, wat een boefje. Even dacht ik dat ze met een grote bol aan de haal was gegaan, gelukkig niet
Voor mijn haakwerk heb ik een tas gemaakt van een hoes van de rugleuning van een stoel die niet meer in gebruik is, vrijdag waren binnen en buitenkant klaar, zondag maakte ik het af. Van een restant leer maakte ik simpele hengsels, de ruwe kant naar buiten omdat ik die kleur zo mooi warm vind.
Hij is lekker stevig, er zitten geen vakjes of zakjes in, misschien doe ik dat nog, een zakje voor de haaknaald zou wel handig zijn.
De rits heb ik express op de tas genaaid ipv in de tas, om te voorkomen dat er tijdens het haken draad aan zou haken.
Tuurlijk had ik de rits er in kunnen naaien met een beleg er achter, maar dat was meer werk en ik koos voor de snelle oplossing. De rits heb ik lang gelaten, zodat de tas helemaal open gaat; ik heb een tas waar dit niet zo is, en ik voel me net een verloskundige die het liefst een knipje geeft om meer ruimte te creëren om inscheuren te voorkomen tijdens het zoeken.
Met het haken heb ik per ongeluk de laatste twee kleuren verwisselt, nou ja, geen hond die het ziet, na deze donkerblauwe baan is deel één klaar en komt er weer een turquoise kleur. Misschien dat ik een kleurenschema van deel twee maak om bij de hand te hebben, zodat ik niet steeds mijn iPad er bij moet nemen.
En dan komt de ananas er aan,
De bruine en groene tinten er bij
En daarna nog een soort van raster inkleuren, niet slecht al zeg ik het zelf
ik dacht er klaar mee te zijn, maar op een ananas zitten van die stervormige spikes in het midden van elk partje, goed te zien op deze groene ananas die ik in de winkel zag liggen. Ze zijn licht van kleur, en dat is lastiger aan te brengen als laatste laag op waterverf werk. Misschien kan ik hiervoor acrylverf gebruiken, iets verdunt met textiel medium, ik zal zo eens kijken of ik boven een geschikte kleur heb liggen.
En terwijl ik aan tafel zit te werken hoor ik eerst Fay boven miauwen, eenmaal beneden ziet ze Sherlock en is heel blij. Puk hoor ik ook al miauwend de trap af komen, Sherlock begroeten en dan snel een kleine boodschap doen op de bak.
Daarna wilt Sherlock ondanks dat het regent naar buiten en vanaf dat moment heb ik hem al meerdere malen in en uit gelaten, hij is duidelijk Jon kwijt; die ligt boven op de naaikamer boven de verwarming en wilt niet gevonden worden, lekker rustig.
Zie Sherlock lekker uit zijn dak gaan, dit was gisteren
En hier heeft hij een stoffen kerstornament te pakken, zo schattig hoe hij het in zijn tandloos bekje pakt en er mee gaat lopen. Dit doen ze ook met muisjes, ze pakken het op en leggen het neer daar waar ze er makkelijker mee kunnen spelen zonder dat het beestje zich gelijk kan verstoppen.
Hij verdwijnt onder en achter mijn stoel en het is een geschuifel, gesteun en geknor van jewelste, hij amuseert zich kostelijk, en Jon volgt het vanaf veilige hoogte, want stel je voor dat het ontsnapt, dan kan hij het vangen voor Sherlock
Tussendoor moest er uitgerust worden, en waar beter dan op mijn benen
De sjaal is op lengte, afgehecht en ligt nu te wachten op drie grote knopen; ik zal zo in mijn knopendoos kijken of ik nog iets heb liggen.
Vannacht hebben Puk en Fay -die zich gisteravond maar heel kort in de woonkamer lieten zien- zich behoorlijk uitgeleefd door trappen op en af te rennen, ik hoorde ze achter elkaar aan galopperen. Vlak voordat mijn wekker afging hoorde ik getrippel en toen niks, Fay zat op de grond naast mijn voeteinde deftig rechtop naar me te kijken. Ze weet al dat ik na het douchen eerst op hun kamer op de bakken ga, ze hoort me immers elke morgen flink graven, dus ja, plasje in de ene bak, poepje in de andere. Wel fijn dat ik het gelijk ook opruim, zodat ze niet op een vieze bak moeten gaan. En als ik klaar ben op de bakken, dan krijgt ze in haar mandje iets lekkers, ik merk dat ze zich er steeds meer op verheugt, ze zit elke morgen ietsje dichter bij de opening van haar mandje. En Puk zat vanmorgen achter de toren onder de warme verwarming. Kom vooral niet dichterbij, want dat vind hij nog te spannend.
Nadat ik de voerbakjes heb gevuld en de inhoud van de liquid stick er overheen heb geknepen (Fay krijgt meestal een kwart van de stick) en de kamer uitloop, staat Fay op de uitkijk. “Kom maar tevoorschijn Puk”.
De balletjes in de woonkamer lagen vanmorgen op andere plekken, en nog steeds geen kerstballen die op de grond liggen, en ook geen abnormale hoeveelheid dennennaalden. Ze blijven dus mooi uit de boom.
Jon zit op deze grijze koude ochtend op de uitkijk, Sherlock is wel buiten, die heeft niet zoveel zitvlees nog.
De planten doen het heel goed, de achterste twee potten zijn stekjes, ze zijn als een gek aan het groeien
Ik ben gisteren en eergisteren begonnen met het quilten van de toekan, van de Frida Kahlo BOM van Helen Godden , ik heb wel al wat moeten uithalen, lijntjes die niet zo vloeiend liepen als ik had gewild, verkeerde kant oplopende lijntjes, nou ja, ik merk duidelijk dat het me meer moeite kost om me te focussen. Maar uiteindelijk zal het wel goed komen.
Zo ziet de achterkant er uit, ik trek bijna altijd met starten en stoppen de draadjes naar de achterkant om daar af te knippen. Zolang deze korte draadjes niet achter lichte stof liggen, dan mogen ze zo lang blijven, en anders werk ik ze onder de donkere delen weg. Op deze achterkant komt uiteindelijk nog een laag tussenvulling en achterkantstof, dus dit ga je niet meer zien.
Soms heb ik van die korte draadjes bovenop
die ik dan door het lusje (van tandenflossdraad) steek en zo door het gaatje van de naald kan trekken
om naar de achterkant doorgetrokken te kunnen worde, dHet floss kan je uiteraard vervangen door zo’n metalen Wilhelmina draaddoorhaler, maar die raak ik steeds kwijt.
Jon zat al die tijd op de naaikamer smakkend en piepend naar de vogeltjes te kijken, zijn staart hevig heen en weer zwaaiend
Toen hij geluiden vanuit de keuken hoorde komen schoot hij naar beneden, Sherlock loste hem gelijk af
Iemand moet die vogels toch in de gaten blijven houden
Aan deze mag hij niet zitten, alleen de hangkat mag het
Deze komt vandaag wellicht af, mits ik niet teveel missers heb; drie blaadjes, een bloem en wat stukjes doornen takken, het valt mee. Muziekje aan, katten binnen aaibereik, dan moet het goed komen. Vrijdag komt het volgende deel weer uit, en ik wil toch proberen om het tempo bij te houden.
Mijn boosterprik staat gepland voor de 29e, ik maakte gelijk de afspraak toen mijn bouwjaar werd opgeroepen, eerder dan de 29e kon toen helaas niet. Balen. Gelukkig heeft mijn lief hem wel gekregen tussen de onderzoeken door, ik moet nu gewoon nog voorzichtiger zijn dan ik al was.
PS. Na een telefoontje van een quiltster die mij adviseerde de GGD telefonisch te benaderen ipv online, omdat zij op die manier wel een paar uur na bellen een afspraak had, ben ik aan het bellen geslagen. Lang wachten eer ik erdoor kwam, maar uiteindelijk is er een plekje voor me gevonden op eerste kerstdag in Breda. Vier dagen winst, dankjewel Henny.😘
Zaterdag was een gezellige dag, Tim en Yvonne kwamen halverwege de middag binnenwippen met een tas, en dan weet Jon het al: ze gaan spelletjes spelen en ik mag op de deksel passen
Past precies.
Ik had ‘s morgens nog een stukje gehaakt, elke dag een beetje en dan komt die sjaal af, op de achterkant kan je goed zien welke bokkensprongen ik heb gemaakt om de lussen weer op gelijke afstand van elkaar te zetten
En zo gaat het er uit zien als je de lussen door elkaar trekt, de bovenste rij moet nog, dat kan je allemaal op het laatst doen, dit is even voor de foto om te laten zien dat die scheve baan niet storend is
Best leuk
En als je nou niks heb met haken, is er ook een manier om het te breien, wist Sommeke te vertellen, kijk maar op deze blog
Op deze manier heb je minder last van zwalkende rijen zoals bij mij.
Ik kreeg gisteren beide Frida Kahlo blokken af, hier en daar wat glitterverf opgesmeerd en vandaag kon ik ze persen om de kleuren te fixeren. Let wel: doordat de stof niet is voorgewassen kan hij niet alle pigmenten vasthouden. Dit verschilt per stof, in de ene ongewassen pitjeskatoen zit meer apret dan in de andere; de stof gebruikt voor de Great Barrier Reef voelde iets soepeler aan, natgemaakte delen liepen ook iets sneller uit, en de kleuren op het proeflapje (van 110 breed bij Quiltshop Leur gekocht) kwamen na wassen ietsje gebleekt er uit. Maar de stof die ik nu gebruik, online gekocht bij een gewone stoffen kraam, voelde al veel steviger aan en de verflijnen op het proeflapje waren na het wassen heel vaag geworden. Deze quilt is dus eentje om nooit te wassen, maar vanwege alle versiersels die er later nog opkomen zou ik het ook niet doen.
Met vulling eronder zat ik eind van de middag klaar om het te quilten. Jon lag op veilige afstand, heel even maar, want toen ik net mijn voet op het gaspedaal zette moest hij toch even voor me langs (over mijn handen en op het blok) om elders te gaan liggen
Alles goed en wel, jullie willen weten hoe het met de katten is gegaan, al dat geklets over bezoek, haak- en quiltwerk ene oor in, andere oor uit. Fay en Puk wonen nu al 8 dagen bij ons ☺️ En het gaat lekker.
Het gaat goed, ook al blijft Puk in de kast, hij schrok niet toen ik vandaag weer de deur openschoof, hem begroete en een lekker snoepje in zijn mandje liet rollen. Deze keer zag hij het snoepje tussen mijn vingers terwijl ik het losliet. Hij moet zich veilig blijven voelen en weten dat ik hem niet wil aanraken of oppakken.
Zonder Sherlock en Jon was Fay ook lang niet zo ver gekomen als nu, kijk en geniet maar met me mee. Het verenstokje gebruik ik om Fay af te leiden dat ze niet de gang op gaat, en ook af en toe om de deur een beetje dicht te duwen, hoewel dat niet echt lukt.
Het is zo aandoenlijk lief om te zien hoe Fay Jon en Sherlock begroet. En dat tegen Sherlock aanleunend met hem meelopen, dat doet Sherlock ook bij Jon, en soms kan Jon zich hier zo aan storen, al dat kleffe gedoe.
Het speelquiltje van Jon en Sherlock heb ik nu boven gelegd zodat Puk ook de geuren goed op kan snuiven, en het quiltje van Puk en Fay ligt nu beneden, zodat vooral Jon kan wennen aan de verse vreemde katten lucht in de kamer. En als Jon de komende dagen geen tekenen van stress vertoont, dan kan ik de kamerdeur van de jonkies op een nacht gewoon open laten. Met Jon en Sherlock ‘s nachts in de garage hebben de kleintjes alle rust om rond te banjeren, en dan zullen we overdag aan de reactie van de oudjes wel merken waar de jonkies zitten. Vast onder de bank net als Sherlock een half jaar geleden.
En opeens kan ik ze aaien 😍🥳 ze geniet duidelijk maar schrikt dan van mijn hand. Ooh en ze is zo zacht
Sherlock was gisteren gestresst vanwege het bezoek, maar vanmiddag was hij alweer helemaal zen, en kwam spinnend op mijn schoot liggen.
