Het wachten op vandaag duurde lang, de tijd kroop voorbij
Het werkte ook niet mee dat ik van vrijdag op zaterdag ook nog last van het NORO virus kreeg, overgeven en diarree, de angst het door te geven aan mijn lief komt bovenop alle ellende. Gelukkig ging het vanaf gistermorgen al weer wat beter met me.
Vanmorgen hadden we het gesprek bij de longarts, heel goed nieuws dat de longen schoon zijn š en dat de twee tumoren goed te behandelen zijn dmv bestralingen die snel gestart gaan worden. Hij was hoopvol en dus zijn wij dat ook. En wat de epilepsie betreft, de medicijnen die mijn lief hier nu voor krijgt moeten afdoende zijn oom verdere aanvallen te voorkomen, we moeten gewoon weer vertrouwen krijgen dat het goed blijft gaan, en hopen dat de balans ook weer herstelt.
Even niet meer zo piekeren, even ruimte en rust proberen te krijgen in mijn hoofd, bezig houden met mooie positieve dingen. En dan helpen lieve berichten van onze kinderen, familie van manlief en onze vrienden ons enorm. De fotoās van Sophietje (door Tim liefkozend āonze kleine ziektekiemā genoemd) zijn dan als kersen op de taart.
Alle lieve reacties worden zeer gewaardeerd door ons hele gezin, mogen we jullie langs deze weg bedanken?
Vanmiddag mocht manlief naar huis, want het lopen ging weer goed (met rollator) en ook het traplopen was gelukt, maar eerst hadden we een gesprek met de neuroloog voor de uitslag van de MRI scan. Evelien was er ook bij š„°
Helaas bleek het plekje toch een uitzaaiing en er was nog een kleintje te zien, ja dat was schrikken. Morgen moeten we even terug voor een ct scan van de longen, en dinsdag horen we dan waaruit de behandeling bestaat. Een bittere pil, niet geheel onverwachts, en we huilen en zuchten diep, en gaan onze schouders er gewoon weer onder zetten, want niets doen is geen optie.
Als het even kan/mag gaan we dinsdag ook weer naar onze revalidatie/fitness groep, want we willen niet de opgebouwde conditie, spierkracht en balans kwijtraken.
Ik had voordat ik manlief ophaalde een rollator gehaald bij de winkel van de kruisvereniging, want ook al liep hij goed, zonder hulpmiddel is het toch nog niet veilig aldus de fysio. En toen wipte ik even binnen bij de Plus om een paar vlaaien voor de verpleging te halen, ze hadden gelukkig nog voldoende varianten. Ik zag langs het huis van onze achterburen rijdend Fay vanaf de nok van hun dak afdalen š± en liep thuis gelijk naar buiten. Snel kijken of ik ze naar beneden kon roepen
Via het dak van het tuinhuisje
Wat zal ze nu gaan doen?
Ze sprong zonder aarzeling op de bolacacia tussen de takken, en toen via het hoofd van Cupido op de grond, geen fotoās hiervan, het ging te snel. Dit had ze zo te zien al vaker gedaan.
Een uur na thuiskomst stapten Tim en Yvonne binnen, met Sophie in de armen, net wakker geworden
Lekker op de buik liggen, het witte slabbetje over de bandana slabbetje, want ze kwijlde dat het een lieve lust was, samen met bellen blazen.
En na het flesje heeft ze een dutje gedaan op de trampoline, lekker in een flanellen quilt gewikkeld, ik had er niet aan gedacht het bedje neer te zetten, maar zo kon het nog wel.
Na het eten (en uiteraard werd Sophie toen wakker en schoof gezellig aan, ik had, toen Yvonne opstond om haar te halen, mijn eten snel in kleine stukjes gesneden, zodat ik ze lekker vast kon houden) bracht ik Evelien naar het station, over een paar dagen zien we ze weer š„° en bij thuiskomst lag Sophie alweer heerlijk te slapen
Toen ook zij naar huis gingen, en de poezen met hun lekkere hapjes onder de pootjes klemmend zich in de garage hadden terug getrokken, zaten wij lekker lui in onze stoelen met een kopje koffie bij te komen van een paar hele heftige dagen. Even bijtanken voor de volgende ronde.
Gistermorgen om vier uur werd mijn lief in het ziekenhuis opgenomen vanwege epilepsie aanvallen die alleen over de linker zijde van zijn lichaam trok, en waarbij hij gewoon volledig helder was, ik heb dit nog nooit zo meegemaakt. Gelukkig hielpen de ingespoten medicijnen en werd in het ziekenhuis na de ct scan van zijn hoofd de medicatie tegen de epilepsie voortgezet.
We kregen te horen dat er een plekje was gezien op de scan, eentje dus, en die veroorzaakt de kortsluiting met gevolg insult. Verdorie, toch een metastase van de longtumor? Het is een logische conclusie, maar het kan ook iets anders zijn, om het zeker te weten wordt er morgen een MRI gemaakt, eerder kon helaas niet.
Onder de morgen kreeg ik de kinderen te pakken, hier heeft mijn lief Tim aan de lijn, of beter gezegd, Sophietje
En ās middags kwamen ze langs, hier zit ze bij haar mama op schoot in het restaurant van het ziekenhuis, want een baby mag niet op bezoek komen vanwege alle ziekte makers die daar rondzwerven. Ze had het er naar haar zin, er viel genoeg te zien en kletste gezellig mee terwijl ik met Yvonne praatte.
Toen ik deze foto maakte zat Tim met de broer van manlief boven, en wat later reed ik met mijn zwager naar huis, een ritje van amper een kwartier, gelukkig maar. Tim en Yvonne kwamen wat later.
De katten waren not amused toen ik ze uit de garage los liet, Fay keek me boos aan, Sherlock dook wat angstig weg, en Jon rende zonder hartelijke begroeting in een streep door naar de keuken, want hij had honger. Ik had me hier best zorgen om gemaakt, maar zoals Evelien al appte, die redden zich wel. De bakjes in de garage waren leeg, gelukkig was het waterbakje nog vol. Het was te koud om de schuifpui open te laten, dus diende ik het eerste kwartier als portier, want snel wat eten, snel naar buiten voor de poepjes in hun net omgespitte tuintje, en gelijk weer naar binnen om te eten. Nog even een half uur met de ogen dicht gezeten, ik had amper twee uur geslapen toen ik wakker was geworden van manliefs geroep, en al die tijd in het ziekenhuis geweest dus.
Een uur later zat ik met Sophie op schoot, even afleiding
Ik heb een goed gevulde kippensoep gegeten (de kids bestelden wok noedels) en toen reed ik weer door naar manlief, terwijl Tim en Yvonne wat later – om niet in de spits vast te zitten- naar huis doorreden. Manlief had wat minder praatjes, geestelijk moe van de lange zware dag, met een lichaam die toch een behoorlijke workout had gekregen en hiervan ook moest herstellen. Suzanne kwam even later met Ferry, en zo zaten we nog een dik uur tot het bezoek weg moest. Manlief heeft daarna nog even naar tv gekeken, maar de luikjes gingen steeds dicht.
Mijn lief heeft geslapen als een blok, hoorde ik vanmorgen, en met de fysio had hij al wat gelopen, maar de kracht is nog niet volledig terug in het been, en hij mag nog niet alleen lopen. Kan allemaal nog herstellen had de neuroloog gezegd, dus dat geeft moed.
Nu nog het onderzoek en uitslag van die vermaledijde plek in de hersenen afwachten. Het is zwaar klote, maar we hebben het er mee te doen, en we gaan niet bij de pakken neerzitten, want wie weet hoe lang je daarmee tijd verdoet door te simmen, en al die tijd had je het nog leuk kunnen hebben. Afgelopen zondag waren we uit eten gegaan,
het was zo fijn om samen op pad te zijn en hebben genoten van de lekkere hapjes. Best eng hoe je leven toch opeens helemaal op zijn kop komt te staan en je weer moet resetten, verdorie. Stel niet uit tot morgen wat vandaag nog kan en geniet nooit met mate!
Vanmiddag komt Evelien, en dan zie ik mijn ventje weer.
Woensdag stapte ik net vanonder de douche toen de voordeurbel ging, iets na half negen, wie kan dat nou zijn? Niet de Jehovaās, want die waren hier twee weken geleden nog geweest, en de postbezorging komt meestal tijdens het middaguur. Ik trek druipnat mijn ochtendjas aan, de mouwen werken niet mee, en de strikbanden krijg ik terwijl ik de trap afloop niet te pakken, dan maar gewoon dichthouden en hopen dat ik niemand laat schrikken. Er staat niemand voor de deur, ik doe een stap naar buiten om het hoekje om te kijken, en zie nog steeds niemand. Nou ja, dat getuigt ook van weinig geduld zeg, en al mopperend loop ik naar boven, āmisschien schoolkinderen die belletje lellenā, sprak mijn lief, maar nee, die zitten om half negen al in de klas.
Twee uur later zag ik een pylon op straat voor ons pad staan, en ja hoor, de T-mobile glasvezels kabels kwamen er aan, een week of wat geleden hadden we hier een brief over gekregen, ze gingen door alle wijken, en binnenkort was onze straat aan de beurt. Het klonk alsof we heel blij moesten zijn, maar wijzelf hebben hier niks aan, we zitten bij een andere provider.
Omdat er verder in de straat rechts voor ons huis geen pylonnen stonden, dacht ik dat ze vandaag niet verder dan de laatste pylon zouden komen, en vroeg aan een gezette man die met een schep rond liep of ik de auto op de hoek moest zetten, of uit de straat. Hij keek me knorrig aan, en omdat ik meende dat hij me niet goed had gehoord vroeg ik het nogmaals maar nu wat harder pratend en met mijn handen gebarend als een doventolk die haar diploma niet had gehaald; zijn uitdrukking bleef hetzelfde en hij zwaaide met zijn hand richting de rotonde, en mompelde een paar onintelligent klinkende woorden.
Ik besloot de auto maar in de straat tegenover de rotonde te parkeren, en teruglopend hoorde ik de gezette man in een vreemde taal tegen zijn collega praten, Ah, vandaar.
Ik vroeg me af waarom ze hier een sprongetje maakten ipv rechtdoor, zou het zijn vanwege de Japanse kers wortels?
Hier worstelen ze met de takken, ik liep er even naar toe met de vraag of ik moest helpen, maar ze begrepen mijn vraag niet en toen ik zag dat ze voorzichtig te werk gingen liet ik ze maar met rust. Gelukkig is er niks afgebroken, maar ik vroeg me midden in de nacht af of ze veel wortels hebben doorgesneden tijdens de diepe geul gravend. De tijd zal het leren.
De katten bleven die ochtend in en uit lopen, het was niet echt koud en ik had de plank met kattenflap in de opening van de schuifpui geklemd, zodat ik niet de hele tijd als portier moest fungeren. Tegen de middag kwam Fay binnen, waar had zij met haar neus ingezeten? Haar pootjes waren ook vies, ik denk niet dat ze in de geul was geweest, want ze moet niks van vreemde mensen hebben, en al helemaal niet van vreemde mensen die lawaai maken.
Ik was de hele dag vreselijk aan het niezen en snotteren, deed een COVID test, deze was negatief en dus kon ik gewoon naar de bekken fysiotherapie gaan (ik had gebeld of ik de afspraak moest verzetten, maar dat hoefde niet). Ik hield een mondkapje op toen ik binnen was, het hoefde niet volgens de regels maar ik vond het wel zo netjes; gelukkig was het niezen en snotteren gestopt toen ik binnen zat. Ik kreeg er een andere oefening bij, buitenste bekkenbodemspieren aanspannen (alle openingen sluiten) en dan de binnenste bbs een klein stukje optrekken en dat een tijdje (halve minuut, mag meer) vasthouden, en dan in een keer alles loslaten. En niet vergeten om gewoon door te ademen.
Bij thuiskomst knipte ik de meeldraden van de lelies af, misschien moest ik hier zo van niezen? Of van de klimop die overal flink in bloei staat, ook langs/over/door onze schutting. Ik moest denken aan de arme moeder garnalen (zo groot als een hand) waar de kwekers in broedhuizen een oog afknippen, want het steeltje van hun ogen produceren een remmende stof op oa de hoeveelheid eitjes die ze produceren. Ze knippen dit af met een hete tang, zo lieten ze bij keuringsdienst van waarden zien, lees er hier meer over. Gelukkig gebeurt dit niet bij MSC of ASC keurmerk garnalen, of de in het wild gevangen door vissers. Ik vond het afknippen van de meeldraden haast net zo erg, en de rillingen liepen me over de rug, brrr. Gelukkig gaven de lelies geen krimp, oef.
Onze eigen keuringsdienst ligt klaar voor de start, een bal de man en dan blijven er twee over voor de baasjes, Haha, echt niet.
Vorige week kreeg ik een pakje met moois van een quiltvriendin, ze had het kerst engeltje zelf gemaakt, zo schattig āŗļø
Om mijn kinderstofjes aan te vullen, zo lief š„¹ de grote blauwe is ruim genoeg als achterkant voor een kinderquiltje.
Woensdagavond bakte ik gemberkoekjes naar dit recept, gember is goed tegen verkoudheid, zo suste ik mijn geweten, en gisteravond bakte ik nog zoān lading want ik vond ze niet pittig genoeg. En mijn verkoudheid is zo goed als weg, dus het heeft geholpen š Ik had woensdag de helft van het deeg ingevroren, en gebruikte dat gisteravond nadat ik er nog vier gemberbollen, een eetlepel gemberpoeder en een theelepel witte peper door had gedaan. En deze waren wel heerlijk pittig š¤¤ Ik gebruikte een meloen bolletjes uitsteken om gelijkmatige deeg bollen te scheppen.
Donderdagmorgen en vrijdagmorgen werden we heel vroeg gewekt door hard ouwehoerende kabelleggers, donderdag waren ze aan het graven aan de kant van de overburen, en vrijdag waren ze de hoek omgaand de boel gezellig aan het aantrillen, richting onze achterburen. Donderdagmiddag lag trouwens opeens de brief van T-mobile verfrommeld op de mat, door de postbezorging mee naar binnen geduwd, waarop stond dat ze de volgende ochtend in onze straat aan de slag gingen, en of we voor 7 uur ās morgens onze vervoersmiddelen elders wilden parkeren. Uh, beetje achterhaald nieuws.
Vrijdagmorgen trof ik de kamer zo aan, de kleintjes hadden een feestje gehouden
Ze renden vrolijk naar buiten, en even later zag ik Fay met grote interesse naar het gras kijken, een kikker maakte een sprong en Fay probeerde het beestje te pakken te krijgen. Ik liep er snel naar toe en raapte de grote groene kikker op en liet hem boven de vijver los. Fay bleef zoeken naar de kikker, en opeens stonden Puk en Jon naast haar, ze wilden wel helpen met zoeken, ook al hadden ze geen idee waar ze naar zochten, maar dat maakte niets uit, des te groter was de lol als ze het hadden gevonden.
Gisteren zag ik op internet een disappearing nine patch, niet recht maar diagonaal doorgesneden, en dat leek me wel wat om mijn aunt Grace stofjes voor te gebruiken. Daar ik hier alleen stapeltje van 6ā blokjes van had liggen, sneed ik dus alles verder
Ik had een leuke plaatjes stof die hier perfect bij pastte
Jammer dat het dan opeens tijd is om voor het eten te gaan zorgen, want toen ik zag hoe het zou kunnen worden, smaakte het naar meer.
Nu de dagen korter worden komen de katten ook eerder naar binnen voor hun avond snack; Jon zit om half negen al te slijmen bij mij, kopjes geven en als ik niet reageer zachtjes bijten in mijn kuiten en tikken geven tegen mijn arm om me aan te sporen om op te staan. Als ik hem streng toespreek houd hij zich nu wel koest, ik ga hem geen eten geven als de rest nog niet binnen is, want dan kan het gebeuren dat er een of twee helemaal niet meer binnen willen komen voor de nacht.
En dat weet hij.
Dus loopt hij naar buiten om zijn familie op trommelen, en komt dan na een paar minuten helemaal happy met zijn gevolg binnen rennen, allemaal klaar voor de nacht, en dan is het nog maar net negen uur geweest. Jon en Sherlock duiken dan de garage in voor hun broodnodige rust, en Puk en Fay rennen naar boven, lekker spelen en slapen. Af en toe worden we wakker als er eentje met onze tenen speelt, ik verdenk Puk hiervan, hij sprong laatst enthousiast op ons bed, maar toen hoorde hij mij āhoiā zeggen en was hij er ook gelijk weer vanaf.
Als we in de keuken aan tafel zitten komt Puk er gezellig op de drempel bijliggen, en Jon die net klaar is met eten loopt er langs, even lijkt het alsof hij wilt spelen
Maar hij loopt dan door en Puk kijkt hem na, kijk nou toch hoe hij de poes vasthoudt
Er wordt flink geknuffeld, zo schattig š„°
Op een hele warme namiddag maakte ik een Pokemon rondje door de wijk aan de andere kant van het winkelcentrum, mijn fiets stond bij de winkel geparkeerd omdat ik eigenlijk de deur uit was gegaan om een paar boodschappen te doen. Maar ik besloot eerst Pokemon vangen en stops te draaien, en dan pas te shoppen, en zo liep ik zoveel mogelijk de schaduw opzoekend richting een speelparkje. Kinderen racend op hun fietsjes, een vermoeid uitziende man die zijn over actieve en overal tegenaan blaffend hondje uitliet, en twee met elkaar kletsende moeders met slapende kinderen in de met boodschappentassen volgehangen buggies, het was bijna half zes, tijd om naar huis te gaan voor de meeste mensen.
Ik liep door een schaduwrijk straatje naast het speelparkje waar de garages en achtertuinen van huizen op uit kwamen, en zag een kabbelend stroompje water vanaf een oprit de straat op de afvoer inlopend, dit kan toch niet de bedoeling zijn, en ik volgde het water naar de bron. Een tuinslang lekte heftig via de koppeling op de buitenkraan naast de achterdeur, een paar meter vanaf waar ik stond. Wel of niet mee bemoeien, twijfel duurt bij mij zelden lang.
Een bejaarde dame stond verderop in haar tuin met haar rug naar me toe potplanten water te geven met een tuinslang waar slechts een iel straaltje water uitkwam, ze hoorde het kletterende water bij de kraan niet, en ik riep naar haar om haar aandacht te trekken; ik wilde liever niet naar haar toe lopen, wetend hoe erg ze zou kunnen schrikken als er plots iemand achter haar stond.
Ze hoorde me niet, en ik -geen zin om nog harder te gaan schreeuwen- liep toen maar haar tuin in naar de kraan. In plaats dat ik even de kraan dicht draaide, probeerde ik de slangkoppeling te laten klikken op de kraankoppeling, de een groen en de andere oranje van kleur, verschillende merken en dit verklaarde waarom het me heel veel moeite koste om het er op te klikken. Het water spoot me ondertussen met kracht via de koppeling helemaal kletsnat, ik gilde van schrik toen een straal recht in mijn gezicht spoot, maar het lukte me uiteindelijk.
De bejaarde dame keek om, was dit omdat ze me hoorde gillen, of dacht ze dat iemand haar kraan harder had gezet? Ze zag me staan en ik riep: āde tuinslang zat niet goed vast, het water liep de straat op, maar dat is nu opgelost,ā ik was van top tot teen drijfnat en zag er uit als een verzopen kat. Ze lachte vriendelijk zwaaiend naar me, geen idee of ze me had begrepen, maar dat doet er niet toe, en ik droop letterlijk af, mijn jurk plakte tegen mijn lijf tijdens het lopen en ik was blij dat er weinig mensen op de been waren; gelukkig was het zo warm en stond er een lekker windje zodat ik in een mum van tijd helemaal was opgedroogd en ik zonder aanstoot te geven boodschappen kon doen, alleen mijn haar zag er uit alsof ik naar het zwembad was geweest, het lag plat en gek, zo zag ik in de winkelruit. Ach ja, het was toen zo warm dat bijna niemand er tiptop uitzag.
