We hadden nieuwe banken gekocht, ze waren de 24e Mei afgeleverd; de verjaarvisite van Tim (opa en oma) mocht ze gelijk uittesten, om ze nog wat netjes te houden liggen er voorlopig quilts op.


“Kijk eens wat grappig”, zei de man in de winkel 2 weken eerder, “de poefen, of voetenbankjes, net wat je wilt, zitten hier verstopt, je kan ze er zo uitrijden”, en hij rolde een poef vanonder de armleuning vandaan om het me te laten zien. “Dat is wel grappig zeg”, zei ik droogjes; het was half vier, de bank zat lekker, de prijs, kleur en levertijd was goed, en ik wilde nu graag naar huis. Hij keek een beetje beteuterd, hij had wel iets meer enthousiasme verwacht denk ik.

We kregen geen reactie op diverse websites van het aanbod “gratis op te halen” van onze oude rode bankstellen, en dus werden ze 2 dagen later in stukken gehakt door zoon en dochter,

zodat ze in de auto afgevoerd konden worden naar de vuilstort van Saver; kan je het niet zelf wegbrengen dan wilt Saver het best voor je komen ophalen, je moet dan eerst naar hun kantoor komen om iets van 70 euro te betalen, en dan halen ze het voor je op. De Kringloopwinkel haalt alleen maar banken op die niet kapot, vies of versleten zijn, dus dat was geen optie, na 10 jaar gebruik door vijf mensen en vijf katten (Witje, Zipjezopje, Thor en Loki) kan je wel spreken van slijtage. Het in twee keer wegbrengen zoals ik heb gedaan koste ons 2 tikken op het Saverpasje. Lijkt niks, 2 tikken, maar als je weet dat de gemeente Roosendaal sinds dit jaar het aantal tikken op de Saverpas van 12 naar 2 heeft teruggebracht, en een tik 25 euro kost, dan is het niet niks. Zijn de tikken op, dan mag je tikken bijkopen, maar dan moet je wel van je lotje getikt zijn om zo de gemeentekas te willen spekken.

Bij de vuilstort kreeg ik met het lossen hulp van een oudere man die daar al zijn hele leven werkt, hij had verder toch niks te doen, zei hij. Normaal staat er een file op de weg naar het terrein om binnen te komen en staat het terrein zelf ook vol met auto’s, nu kon je zo doorrijden en telde ik slechts 6 auto’s, wat wel erg stil was voor een dinsdag, merkte ik hardop op. Hij had een donkere blik in zijn ogen toen hij zei dat het niet alleen elke dag stil was met auto’s, maar dat er ook hard was gesneden in het personeel: “ze zijn als oud vuil (…) aan de kant gezet mevrouw”,  sprak hij bitter. “Waarom niet eerst gewoon halveren met tikken, waarom gelijk naar slechts twee, we snappen er niks van hier. Maar de gemeente zelf heeft het er wel drukker mee gekregen, ze rijden af en aan met hun eigen ophaaldiensten, overal wordt er nu illegaal afval gestort, zowel in de stad als ook in het buitengebied.” Hij schudde zijn hoofd, spuugde een vette rochel naar opzij als wilde hij de vieze smaak in zijn mond verwijderen, en pakte samen met mij een stuk van de bank uit mijn auto, tilde het hoog op (ik liet het toen maar los) en hij smeet het met zo’n geweld in de container dat ik er van schrok. En toen pakte hij er nog eentje, en nog eentje; ik liet hem maar gaan, het scheelde mij in het zware werk en hij kon zich even lekker afreageren.

Opeens ben ik weer dat meisje van 10, aan het begin van de zomervakantie huilend in bed omdat Beertje kwijt is, mijn lieve kleine tijgerpoes; overal in het dorp gezocht en geroepen, maar nergens te vinden. Drie maanden later kwam ze weer binnenlopen, goed doorvoed, glanzend en gezond liet ze zich knuffelen door mij, en ik voelde me het gelukkigste meisje van het dorp. Toen de zomer hierna Beertje weer opeens was verdwenen, bedacht mijn moeder dat ze vast uit logeren was bij Duitsers op het dorp, er waren heel veel dijkhuisjes opgekocht door onze oosterburen, en als het zomer was woonden ze hier. Ik zal vast ook die zomer wel naar Beertje hebben gezocht, maar toen ze ook nu weer na de vakantie gewoon weer terug naar ons kwam, vond ik het niet erg meer, ik gunde de vakantiemensen ook een lieve poes om mee te knuffelen, voor eventjes. Na de vierde zomer kwam Beertje niet meer thuis, was ze vast meegenomen naar Duitsland en at ze vanaf toen Duitse muisjes…. of was ze dood, dit zal ik nooit te weten komen. We hadden thuis nog veel meer katten, het leven gaat door, en zo vloeiden er eens in de zoveel jaar tranen om een afscheid van een viervoeter; het went nooit.

Dinsdagmiddag 13 Mei, Thor wilt naar buiten, maar dat mag niet want hij moet zo naar de dierenarts om nagekeken te worden; ik vind hem zo mager in vergelijking met zijn zusje, en wil zeker weten dat er niks mis is, en of ik hem misschien met krachtvoer moet bijvoeren. Hij gaat bovenop een kamerplant liggen, beetje trekken aan takjes, want dat lukte de vorige keer ook, zie ik hem denken, maar nee jongen, daar trap ik niet in. (foto is van begin Mei)

Thor blijkt kerngezond te zijn, en helemaal niet te mager, en geen koorts of bloedarmoede, mooie glimmende ogen,  prachtig schoon gebit, beetje last van teken, maar dat is te verhelpen met een nieuw middel in een halsbandje die de kat los krijgt als hij ergens blijft haken, dus daar schaf ik er vier van aan, en we gaan weer naar huis. Thor gaat even snel naar buiten voor een pitstop en kruipt daarna op het kussen naast zijn zusje om voor de rest van de dag en een groot deel van de avond te slapen, om daarna met zus tegen middernacht op muizenjacht te gaan.

En dat was de laatste keer dat ik Thor zag, woensdag was ik nog niet ongerust dat hij weg bleef, het onweerde en regende zo hard, hij zou wel ergens schuilen, dachten we. Donderdag keek ik wel elke 5 minuten naar de deur, en belde ik met de nodige instanties om navraag te doen en om de vermissing door te geven; ’s avonds ben ik de buurt door gelopen, roepend naar Thor, en heb ik overal flyers opgehangen, want het was de laatste avond van de avondvierdaagse en wie weet was hij met een lief kindje meegegaan naar huis.

Vrijdag voelde mijn keel alsof hij was dicht gedrukt, Thor was er nog steeds niet, en ik had de moed bijeen geraapt om de groenvoorziening van de wijk te vragen of ze misschien een zwart katje hadden gevonden. Gelukkig niet dus, en de tranen prikten in mijn ogen, ze controleerden op chips en gaven dit ook door daar waar de katten geregistreerd waren. Ik ben wel blij dat ik Thor geen halsbandje om heb gedaan, zodat ik me daar geen zorgen over hoef te maken, ook al zei de dierenarts dat het veilige bandjes zijn.

We zijn een week van hele korte nachten verder, we kennen ondertussen elk hoekje van de wijk en de wijk hiernaast en het bos; de flyers leverde één telefoontje op van een jonge man uit de wijk naast de onze, hij zag elke avond zwarte katten spelen op het veld voor zijn huis, maar helaas zat er geen Thor tussen. Ik heb sms contact met deze man en zijn vrouw, ze wensten ons sterkte, ze hadden hetzelfde een paar jaar geleden meegemaakt, hun kat kwam na 7 dagen opeens thuis. Wat kan een mens zich toch vreselijke zorgen maken om zo’n kleine boef.

Loki mist haar broertje ook heel erg, ze eet minder, zoekt veel contact met ons (we spelen heel veel met haar) en rent regelmatig enthousiast naar de bijkeuken als ze gesmek bij de voerbakjes hoort, om daarna weer af te druipen, want het was Zipje of Zopje maar. Ik heb wel het idee dat deze twee heren Loki ook meer opzoeken, als ze buiten is gaan ze er vaak vlakbij liggen, alsof ze willen voorkomen dat ook zij de kuierlatten neemt. Het weer slaat om, hopelijk denkt Thor aan het huis waar het droog is en het eten niet probeert te ontsnappen, en komt hij opeens binnen lopen. De tijd zal het leren…..

Nooit gedacht dat ik hier aan mee zou doen, blogpauzes inlassen….

Helaas een blogpauze vanwege serieuze polsblessure, handwerken mag voorlopig niet meer, en computer is ook verboden terrein (dit blogje is niet op 1 dag geschreven), want ongemerkt ga ik te veel scrollen en typen, foto’s bewerken of toch nog snel dat ene patroontje uitwerken; het stomme is dat ik geen pijn had tijdens maar ná de daad. Zodra de spieren afkoelden merkte ik waar de schoen wrong.

De fysiotherapeut was niet blij met de achteruitgang van afgelopen week, nee, ik ook niet, ik kon mezelf wel voor het hoofd slaan dat ik actief was geweest op het quiltweekend en de week er na.

Haken ging lekker, de stitcherie ook en zowaar nog een beginnetje gemaakt aan weer een appliquatiewerkje,

het smaakte naar meer.

En toen kwam als klap op de vuurpijl afgelopen weekend een reünie waarbij we 2 uur door de duinen van Bergen moesten fietsen, op gewone fietsen met 5 versnellingen, heuvel op zwoegend met zweet in de nek, en heuvel af scheurend om vaart te maken voor de volgende klimpartij, maar vaak eindigde de heuvel af in een plotse bocht waarbij ik volop in de handremmen moesten knijpen om er niet uit te vliegen. Nee, niet slim, maar ik wilde geen partypooper zijn. Dit bordje sprak mij erg aan bij aankomst op het hotel

Op de terugweg nog even langs oudste dochter geweest, ratjes bekijken, zo lief!

De gebaksdoos had op de achterbank een onvrijwillige glijpartij naar voren gemaakt en lag dwars tussen de stoelen na een noodstop; het was bij aankomst even puzzelen, creatief zijn met gebak, het smaakte er niet minder lekker om. Luchtiger zelfs!

Pret gehad voor tien dus. 🙂 Nu mag ik dus nog twee dagen niks doen met rechter hand (ik tel echt af!), en daarna elke dag 5 minuten iets, (niet computeren) en als het aan het eind van de dag goed voelt mag ik de volgende dag de verdubbelaar inzetten. Maar voor nu: wandelen, lezen, filmpje kijken, delegeren en verder niet zeuren, het is maar een overbelast polsgewricht, en niets meer dan dat.