We hebben allemaal wel dingen waar we heel erg blij mee zijn, en of het nou mijn 2e huisje is,
zie de poes lekker genieten achter het raam!
Of mijn favoriete mandje vol scraps op tafel, met genoeg restjes voor wel 100 huisjes, wat zeg ik, 1000 huisjes. Blauwe Jellyroll ooit op een beurs gekocht bij Ina, help, ik ben je link kwijt!
Of met de zak vol scraps voor mam (en nog meer, maar die staan niet op de foto)
die vannacht door weer en wind richting mijn moeder gaat, ik heb in mijn kasten een paar bakken met restjes gevonden, heel handig, van alles een stuk in de vlop gestopt, het past door de brievenbus.
En zien jullie die patroondelen liggen boven op de stapel? Mijn moeder zei dat ze het overtrekken op theezakjespapier (jaar geleden gekocht bij the Windmill) zoveel werk vond, en toen zag ik de dunne vlies van Merel in de la liggen, de vlies van de oude lading, die niet als vlokken oplost in de was. Met een “wie niet waagt blijft maagd” houding heb ik ze op maat geknipt, met de bovenkant en hoekjes onder op A4tjes vastgeplakt, en door de printer gedaan, met de PDF van Jantine gekregen, speciaal voor foundation paper formaat (een iets breder formaat dan A4). Hiervan gaan er 4 uit 1 vel, terwijl met het ander bestandje er maar 2 uit kunnen. En ze rolden keurig op maat uit de printer, dus voor herhaling vatbaar!
Waar word ik nog meer blij van, nou, van deze mannen, als ze zo lekker naast elkaar zitten te eten, 
de vloer is niet vies, jawel dat is hij wel, maar die voetstappen hebben de bouwvakkers gedaan toen ze de tegels aan het leggen waren, lekker met vochtige kloefkes over de toen schone vloer in de garage gebanjerd, en de stratenmakers gingen er ook nog eens lekker overheen, en eer ik het in de gaten had, was het er niet meer uit te krijgen. Why bother? Het is de garagevloer maar.
Deze miniatuurtjes vind ik ook zo lief, gekocht bij Renate Jewels
en mijn beste aankoop van afgelopen jaar, is toch wel het transparante deksel met schenktuit voor mijn KitchenAid. Ideaa, met het maken van de oliebollenmix heb ik er heel veel plezier van gehad! Nu kan ik op hoog tempo kloppen, zonder dat ik na afloop alle tegeltjes moet schoonmaken; had ik veel eerder moeten hebben! Want schoonmaken gaat allemaal van m’n quilttijd af.
Minst leuke maar wel zeer praktische ding waar ik me de laatste dagen mee bezig, is de neuscanule, vanwege holteontstekingen.
Hiermee spoel ik dus m’n hoofdholtes schoon, met warm zout water. Niet dat ik merk dat er veel mee naar buiten kom, maar het geeft wel lucht, en na een uurtje of 2 komt er medaar toch een groene zooi los, en nee, ik mag niet snuiten (dan blaas je het juist terug de holtes in), maar ‘k moet mijn neus ophalen, geweldig smakelijk! Het overkomt me dan wel eens, dat ik me opeens verslik in een prop die losschiet en zo hup het verkeerde gat in floept. Bahbah, en het smaakt ook zo raar. Ik tuf het ook wel eens uit in een tissue (ook om te zien hoe erg het is), maar de gedachte dat zoiets glibberigs over mijn tong moet, bezorgd me ook de rillingen. Nee, ik doe dit ophalen niet in gezelschap, maar als men me hoort hoesten, dan weten ze wat er gebeurd is. Ik klink nog niet als een zeehond of zo, en ruik er ook niet naar (van al dat zoute water kan het zomaar gebeuren), tenminste, dat denk ik niet, ik ruik erg weinig momenteel, maar ik trek niet meer katten aan dan normaal, dus dat zit wel goed.
Ik was zo graag naar Dorry gegaan, naar de uitverkoop die, zo hoorde ik, als een tierelier loopt! Maar zoveel man vrouw in een klein winkeltje, dan zou ik zomaar kwetsbare bezoekers met iets akeligs kunnen aansteken, en daar pas ik voor, maar het is wel balen, ook al vind het thuisfront het niet, want: “je hebt toch nog wel stof in de kasten liggen?” Mwah.
Om dit vies verhaal maar snel te vergeten heb ik hier een lieflijk liedje voor jullie opgezocht:
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=pXM6k44uzEM]
heerlijk liedje, wat was ze toen jong!
Zal ik morgen een blogje met foto uitleg maken van het paperpiecen met vlies? Als mijn hoofd er naar staat zal ik het doen, afgesproken.
Momenteel zakken de groene aliens via mijn keelholte richting stembanden, om tussen het spleetje door te glibberen richting de bronchiën, en daarbij komen mijn longen in opstand, met gevolg hoesten tot kokhalzende aan toe. Jullie snappen dat ik ben geëxcuseerd om mee te gaan met boodschappen doen. 🙂 Nee, ik doe het er niet om. Ik zit flink aan de zuigsnoepjes, suikervrij, dus dat heeft weer als gevolg dat de stoelgang er soepeltjes gaat, ojee, maar dropjes, hoe lekker ze ook zijn, zijn niet goed voor mij, dan krijg ik een “Oeps” van de coach bij de weegschaal te horen, en dat wil ik niet.
