Categorie archief: Building Houses from scraps

Tjongejonge

Het is 9 uur zaterdagochtend, en ik ga op de fiets de stad in, ‘even’ naar optiek van Wely om mijn ogen na te laten kijken. Het begint te miezeren, maar gelukkig blijft het bij een beetje miezeren, en kom ik droog aan, mijn haren in de racestand (achterover geblazen), wat heel charmant staat, met mijn voorhoofd vol puberaal uitslag, mijn Lubberiaanse wenkbrauwen in standje wild, en mijn neus die uitgerekend nu gaat lopen; het is maar goed dat ik al getrouwd ben, want geen man die mij in deze toestand zou uitkiezen.

Ik moet een nekkramp opwekkende houding aannemen door met mijn hoofd tegen een houder aan te duwen, “vooral zo blijven zitten, even niet bewegen”, er wordt in mijn ogen geblazen, met felle lampjes in geschenen “kijkt u maar naar mijn oor” zegt de optometrist, en ik zie onder het apparatuur nog net een oorlel uitsteken, terwijl het licht pijn doet aan mijn ogen. Hij kan zien dat mijn ogen te weinig traanvocht bevatten, en ik krijg helder advies en tips, met je ogen hard dicht te knijpen produceert het vanzelf wat extra traanvocht, en hoef ik niet met een flesje kunsttranen in de weer. Mocht het na een paar dagen niet over zijn, dan zal ik het toch via de huisarts moeten spelen. Het schijnt vaker voor te komen bij dames in de overgang, zegt de opticien; en ik maar denken dat het droge gevoel een beetje lager zou zitten, niet tussen de oren, maar tussen de benen. Ik houd deze gedachte voor mezelf, ik weet niet of ze me anders nog  serieus nemen.

Een computer scant mijn ogen af terwijl ik naar een luchtballon moet kijken, en laat op een monitor planeten zien die niet zouden misstaan op de kaft van National Geographic, met al die mooie gekleurde vlakken. Huh, zijn dit mijn ogen? Van geen wonder dat ze af en toe droog aanvoelen. Na nog een paar testen te hebben gedaan,  (wat ziet u beter, 4 of 5, 5 of 6, 7 of 8?) loop ik gillend de zaak uit is het klaar, en mag ik plaats nemen aan een tafel, om de stand van zaken rustig door te nemen en om brillen te passen.  Een uur later heb ik een nieuwe bril in de bestelling gedaan, want mijn ogen, nou ja, eentje, is achteruit gegaan, en vanwege mijn lichtgevoelige ogen (ik krijg hoofdpijn als het zonnetje schijnt) zijn het ook verkleurende glazen geworden, én een heel ander soort montuur, jeetje, ik knapte er gewoon van op, een hele andere look.
Photobucket
dit is hem, maar ik meen dat de kleur iets egaler is, niet zo gevlekt. Over een dikke week kan ik een telefoontje verwachten dat hij klaar is,  hopelijk is het dan zonnig weer, zodat ik mijn glazen goed kan uittesten 🙂

Photobucket
Kijk eens wat ik van Marjon de Haas (van de Quiltkletsers) kreeg, zomaar, omdat ze in een blond moment deze dubbel had gemaakt; oeh, dat mag ze van mij vaker doen, blond wezen 🙂 . Ik zal deze huisjes snel sashings geven, en dan nog een sprintje trekken om mijn huizenstand een beetje op te krikken, want het is bedroevend, ik heb er iets van 44 zelf gemaakt! 100 huisjes,  dat zou al heel mooi zijn, toch? Met een flinke sashing rondom maakt dat vast wel een lief quiltje voor aan de muur, welke muur weet ik niet, want ze hangen bijna allemaal vol!

Het vele regen is goed voor de planten, want niet alleen het gras en onkruid schiet uit de grond, ook Annabel lust er wel pap van, kijk maar hoe groot de bloemen zijn
Photobucket
En ook de gekortwiekte kattenkruid is weer mooi aan het uitlopen, Evelien had Zipje en Zopje nog een paar takjes gegeven, Zipje werd er helemaal gek van, en Zopje vrat het takje met blaadjes achter mekaar op, en is toen knock out gegaan; hij reageerde amper toen Suzanne het pluchen eekhoorntje op zijn kopje legde.
Photobucket
Over eekhoorntjes gesproken, vrijdagavond schoten er 3 door de tuin, moeder die haar jonkies even liet zien hoe het pinda-voederhuisje werkte, ze waren snel verdwenen toen ik opstond om er een foto van te maken, en dus was ik te laat. Dan maar deze foto showen, van een week of 2 geleden
IMG_8849

En toen waren er nog maar 2

Zondag waren we met 5 man in huis, ‘s avonds om 7.30 met 4,
PhotobucketPhotobucket
(deze foto’s zijn gemaakt na het uitzwaaien van broer) om 8.30 met 3 en maandagochtend om 9.30  zwaaiden we spruit nummer 3 uit, die voor 5 dagen met school naar Londen ging, en toen waren we nog maar met z’n tweetjes in huis, en ik moest denken aan dat aftelliedje van drs P.


ooh te erg!
Dinsdagavond was er bee in Heerle, om even voort te gaan op een luchtigere toon, en ondanks de zware slagregens was het toch een heerlijke avond;
bee
er werd lustig op los geprikt en gekletst, en zowaar kreeg ik een heel huisje en 3 raampjes af, en zag ik in een heel oud quilttijdschrift een leuk idee voor mijn middenhuis.

De kloven vieren hoogtij nu ik de afwas met het handje moet doen; maandagavond hing er in de keuken een blauwige walm en een stank alsof er kunststof verbrand werd. De vaatwasser -halverwege z’n programma- deed het niet meer, en de stop in de meterkast was doorgeslagen, dus de diagnose kortsluiting was snel gemaakt, een sopje om de afwas met de hand te doen ook, met de ramen wagenwijd open om te luchten.  Volgende week woensdag komt een monteur pas langs, ben ik blij dat er nog garantie op het apparaat zit!

En voor wie nu pas inhaakt, klik op onderstaande foto en je krijgt een mooie slideshow van de quilts in Veldhoven te zien
IMG_7109

Handigheidjes

Hoe ik de sashings maak aan de huisjes is geen idee van mezelf, maar ik gebruik het wel vaak. Eigenlijk is het een beetje een beginnerslesje, dit is de basis bij machinaal piecen, maar omdat ik heb gemerkt dat veel handquilters toch ook wel langzaamaan het recht-toe recht-aan werk met de machine willen doen, leg ik het hier uit. Hier de fotoshoot, de foto’s zitten per 3 onder elkaar, ze zijn aanklikbaar om wat beter te kunnen zien.
PhotobucketPhotobucketPhotobucket

Korte toelichtingen: Spelden en naaien, nou hoor ik veel mensen zeggen: ik speld nooit af! Nee, ik normaal ook niet, maar werk je met 2 verschillende soorten stof, de een losser geweven dan de ander, doe ik het wel als ik lange banen aan elkaar wil zetten, om de eenvoudige reden dat ik niet wil dat ik begin met 2 stroken van 100 cm en op het eind van het op elkaar stikken van de ene strook 3 cm over houd, dat ik nergens op kan stikken. Afspelden kan een hoop gelubber achteraf besparen, tenzij je juist voor een golvende afwerking wil gaan.

Op de foto waarbij staat “snijd regelmatig de boel haaks”: als je achter elkaar veel strookjes snijd van dezelfde lap, dan let je meestal op de snijlijn, want je wilt natuurlijk dat de strookjes de juiste breedte krijgt. En dan kan het gebeuren dat de snijlijn een beetje scheef gaat lopen tov de andere randen, omdat je misschien tijdens het snijden een fractie van een mm afwijkt. Vele fracties van millimeters maken op den duur halve centimeters of meer, en voordat je er erg in hebt, krijg je bijna diamantvormige rode cornerstones, en dat willen we niet. Dus check ik na elke -mwah- 6e snijbeurt even of de boel nog haaks is, en zo niet, dan snijd ik het haaks.

Je ziet staan “pers”, daarmee doel ik niet op de natte lap die je vroeger gebruikte om vouwen lekker strak in de stof te krijgen, maar je legt zonder over de stof te duwen de hete bout op de stof. En met het omduwen van de zwarte stofbaan over de rode, gebruik ik ook geen kracht, ik vouw de stof over en druk hem voorzichtig doch zeer resoluut op zijn plek.

En dan het ‘brede tenen voetje’ die ik op mijn Pfaff heb zitten, ik gebruik hem als ik overzicht op mijn naaiwerk wil hebben, bij applicaties, maar nu ontdekte ik iets, waar ik heel blij van werd, omdat het me werk bespaard. ik wist al dat als de naald bij het rode streepje in het midden de stof in gaat, met de stofrand precies onder de buitenkant van het rechter teentje verdwijnt, je een stofnaad van een KWART INCH maakt. Wat ik niet wist, was dat het rode streepje ernaast aangeeft dat als de naald hier geplaatst stikt met de stofrand onder de teen glijdend, je een HALVE CENTIMETER naadje krijgt.  HOERA want al mijn afgedrukte paperpiece patroontjes waar ik mee heb gewerkt bij deze huisjes, werken met een halve centimeter naadtoeslag.
Photobucket
Is dat soppen, of is dat soppen? Vast al bekend bij velen van jullie, maar ik wil graag delen, en houd zulks info niet voor mezelf 😉 Dit werkt natuurlijk alleen als je een naaimachine hebt waarvan je de naaldstand kan verplaatsen.

En ademt u maar weer door

Ik heb voor het slapen gaan iets in de instellingen bij reactie-schrijven aangepast, als het goed is hoeven jullie niet steeds alle info in te vullen, nu duimen dat ik geen bagger en anonieme rare reacties ga krijgen.
Photobucket

Eerst even de 2 fibermailkaarten showen die ik had gemaakt voor de jarigen van een lijst, ze hebben ze  ontvangen.
Photobucket
ik wilde niet teveel op de stof doen, omdat ik deze al van zichzelf zo mooi vond, door mijn moeder geverfd, dus heb ik het bij freemotion quilting gelaten, en een beetje puff paint.

Dinsdagavond bee in Heerle, en Miranda en ik waren weer van de partij; de quilt voor de weeskinderen in Tibet kon ik veilig afleveren,
Photobucket
(met dank aan Miranda voor de foto) ze waren allemaal tevreden over het eindresultaat, Gelukkig maar, want uithalen was geen optie ;-).
Hij hangt nu op de designwall van Janny in de winkel, tot de quilt van de andere groep klaar is, en dan kunnen ze opgestuurd worden.
Photobucket
Mijn huisjes had ik meegenomen om te showen, en niet om aan te werken, ik had de DPtjes mee. Is ook wel beter werk om te doen, het viel denk ik wel op dat ik meer praatjes had dan anders, omdat ik niet zo hoefde op te letten; verstand op nul en blik op oneindig, en maar beppen, het was erg gezellig, vond ik.
Photobucket
Ook om te zien waar de andere meisjes weer mee bezig waren! Lorene liet ongegeneerd haar doos zien aan wie het maar wilde zien, ze is heel erg georganiseerd, zo legde ze uit. Elk project waar ze aan werkt, heeft een eigen doos, met aan de zijkant de naam van het project, en tegen de binnenkant van het transparante deksel zit het voorbeeld aangeplakt.
Photobucket
En Saskia had voor haar huisjes een mooie sorteersysteem gemaakt, ze zat samen met haar moeder aan de huizenbouw. Zo kan het dus ook, dacht ik, en ik zag mijn tassen vol lapjes voor projecten op mijn netvlies. Tijdens de duur van het maken van het huizen project begon ik met 1 keurige tas of bak, toen alles in ziplockzakjes gesorteerd, en ben het spoor nu bijna helemaal bijster met 3 tassen en bijna alles door elkaar gegooid in de ziplockzakjes. Je kan veel leren van een bee, als je maar oplet, en je moet er vooral open voor staan.

Het duimquiltwerk vorderde bij de dames die de cursus volgen bij Ilse de Beer, je kan al echt verbetering zien in het quiltwerk, en het tempo ligt al wat hoger; naast mij werd er ook veel minder gemopperd dan 2 weken geleden,toen ik ook naast Ria zat.
PhotobucketPhotobucket
Bij thuiskomst plakte ik mijn spullen weer tegen de designwall aan in de woonkamer (om het hoekje, uit het zicht), aaah, de DPtjes beginnen echt al ergens op te lijken.

Wel opletten he

Na het eerste schaaltje waldorfsalade naar binnen werken -welke ik net had klaargemaakt- kwam ik er achter, dat ik de perziken was vergeten toe te voegen, en wat erger was, ik was ook nog eens vergeten deze te kopen, dus dook ik de voorraadkast in. Al gauw vond ik 2 blikken gemengde vruchten op siroop, en een blikje mandarijntjes op eigen sap, hij was wel al 3 maanden over de datum, maar goed, ingeblikt moet dat toch wel nog goed zijn?

Aan de bovenkant van het mandarijnenblikje zat een treklipje, handig om zonder blikopener het deksel er af te krijgen, maar dan moet je natuurlijk niet het lipje er af trekken zonder het deksel mee te nemen in de driftige doch vloeiende beweging. Gelukkig zijn we ‘old school’, en ligt er hier in de keukenla nog een blikopener, en na het uiten van enkele krachtige termen kreeg ik het blikje open, hierbij de hele bovenrand mee losgesneden; nu lag er meer sap op het aanrecht dan in het blikje, en meer metaal in het blikje dan mij lief was. Ik keek naar de mandarijnenpartjes, die er uit zagen alsof ze al eens opgegeten waren, en ze roken ook licht gefermenteerd.
Huppetee, weg er mee.
De 2 blikjes van het kerstpakket van vorig jaar én het jaar daarvoor waren nog niet verlopen, en deze kreeg ik zonder problemen geopend en na uitlekken konden de smakelijk ruikende en dito uitziende vruchtjes in de kom bij de salade; hier eet ik een week van (zo lang blijft het gek genoeg goed), als ik lekkere trek heb, want het recept van Hermie is echt heel mager!

Ik liep na deze geslaagde missie tevreden de woonkamer in, om nog wat naaiwerk te gaan doen, toen ik bijna tegen Tim op botste: “Je moet wel opletten he, met die huisjes, want je hebt overal de daken te klein gemaakt, de muren steken uit.”, en hij lachte om  de vraagtekens die massaal uit mijn hoofd schoten.
PhotobucketPhotobucket
Ik liep snel het hoekje om, waar de huisjes hingen, en zag toen wat hij bedoelde.
Photobucket
Beginners-denkfoutje, van hem ja, niet van mij. Maar ik zie nu dat ik een stukje naad omgeklapt heb vastgestrikt in de ‘dakgoot’, dat haal ik nog wel uit, is niet zo netjes.

Tijdens het natafelen liet dezelfde zoon merken dat hij echt zat op te letten: “Volgens mij is het voor het eerst dat de koude pastaschotel die je hebt gemaakt, niet op is gekomen.
Photobucket
Weer vraagtekens boven mijn hoofd, want dat had ik vorige week vrijdag gemaakt, en dat weekend was hij niet thuis gekomen. “Had je er over gelezen op mijn weblog dan?”, vroeg ik hardop af, maar hij schudde lachend zijn hoofd. “Neuj, ik zag de pan in de kleine koelkast staan, gisteravond. Het rook niet al te lekker meer, dus heb ik er maar niets van genomen.”
Photobucket
Oooh, dat is toch te erg voor woorden! En die pan staat er dus nog in, want hij wist niet of het bewaard moest blijven voor een foto, wat een huishouden, met een bloggende en vergeetachtige moeder in huis. De kleine koelkast staat in de bijkeuken, doet dienst als overloop koelkast, voor grote pannen en zulks, en ik kom er dus niet echt dagelijks in.  Ik moet echt wel opletten!

Joeghee

Het was raar om niet met het zonnetje in mijn gezicht schijnend wakker te worden, de achtertuin was gehuld in een mist, de rest van de buurt vast ook, maar ik zag met het opstaan en aankleden alleen dit deel van de buurt, en het stemde me niet vrolijk, als de rest van de dag maar niet zo grijs zou zijn.
Photobucket
Ik bracht de rest van de morgen al quiltend door, nam tijdens het doorquilten een paar haarlokjes mee, en haakte achter een oorbel, allemaal van die geinige poppetjes, het was een uitdaging om het netjes te doen. Ik hoorde de specht regelmatig roffelen, sinds de reclame op tv van natuurmonumenten weet ik, dat dit geroffel territoriaal gedrag is, en ik herken nu ook de roep van het mannetje en het antwoord van het vrouwtje; tv kan zeer educatief zijn.

Ander territoriaal gedrag was het geblaf van Sam, de hond van Miranda, toen ik mijn auto achteruit op het grasveld voor hun deur zette; bij binnenkomst werden mijn tassen gecheckt op de aanwezigheid van katten, hij rook ook en passant of er niets via mijn broekspijpen omhoog was geklommen, maar eenmaal binnen liet hij me met rust. Hij plofte op zijn bankje en deed net of hij sliep, maar tijdens de show&tell van Miranda en Marlies
PhotobucketPhotobucket
(haar allereerste bee) zat hij toch mee te gluren.
Photobucket
Miranda had haar mooie Pondhouse tevoorschijn gehaald, Photobucket Photobucket
ze is aan de onderste rand begonnen, het hekwerk, maar om de gebogen strookjes netjes opzetten viel om de dooie donder niet mee. Julie werkte lekker aan haar zwart-wit blokjes, ik had mijn designwall meegenomen, en kluste wat af aan de huisjes,  PhotobucketPhotobucket
en Marlies ging verder aan haar sampler, doorquilten met de hand, en hiervoor had ze een duimquilthoedje aangeschaft, en had zich het quilten zelf eigen gemaakt; ze kreeg van Miranda tips,
Photobucket
en keek hoe zij het deed, altijd leerzaam. We hadden het zo gezellig, dat de tijd omvloog, en voor we het wisten werden we buiten gezet
Photobucket
namen we afscheid, tot de volgende week!

Mijn volgende stop was de slager. Er stond een slanke vrouw van mijn leeftijd in de winkel, haute couture gekleed, met een hagelwitte broek aan. Vind ik knap, zo aan het eind van de dag, zelfs aan de onderkant bij haar glimmende witte schoenen de broek nog hagelwit hebbend. Ze draaide zich om, om even iets uit haar tas op de grond te pakken, en ik zag dat ze ook niet op hagelslag of zo was gaan zitten, en bijna gegeneerd keek ik snel de andere kant op; stond ik nou serieus het achterwerk van een vrouw uit te checken? Het belletje van de winkeldeur ging, en er stapte nog een vrouw binnen, een 30-er, lang en sprietig, en verdomd als het niet waar is, ook zij had een spierwitte lange broek aan, smetteloos. Is dit in de mode of zo? Mij niet gezien hoor, ik ben hier veel te slordig voor, aan het eind van de dag kan je aan mijn broek zien waar ik allemaal geweest ben en wat er gegeten is, de hele dag door.

Om 7 uur, na een heerlijke Hollandse pot van rode kool met appeltjes, aardappelpuree en kipvinkjes, Photobucket
begaf ik mij richting de DDC, met de auto, want ik was lichtelijk aan de late kant. Ik stond op de weegschaal, toen de hulpcoach mij vragend aankeek. “Is het niet goed?”, vroeg ik geschrokken, en ze bleef me met een pokerface aankijken, terwijl ze antwoordde: “2 kilo er af.”, Huh? Vorige week was er een pondje bij, en nu dus 2 kilo er af, dat is dus 1½ kilo in 2 weken er af, oeh dat is mooi!  Ik huppelde weer huiswaarts, nou ja, huppelde naar de auto en reed huiswaarts, en waande me al maatje 44. Hij gaat lekker, ben nu al 12,6 kilo kwijt sinds half november, dat is gemiddeld een halve kilo per week! Zou ik dan toch voor een witte lange broek gaan kijken? Naaah…laten we dat maar niet doen, daar raak ik alleen maar van in de stress.

We komen er wel

Vanmiddag ging ik even de stad in, en stuiterde heerlijk winkel in, winkel uit, niet om veel te kopen, maar een bakje hier en een potje daar; ik had nog cadeaubonnen in mijn tas zitten die ik steeds vergat, en nu had ik er mooi de tijd voor.

Bij een lekkere luchtjeswinkel van zeepjes en crèmes had ik €15,- te besteden, en ik besloot er een lekkere body-crème van te kopen. Ik kon kiezen uit 6 verschillende smaken, en steeds als de verkoopster een pot opende en onder mijn neus hield,  moest ik ver bukken om het goed te ruiken, ze hield hem wel zo ver van mijn gezicht vandaan. Kijk, ik hoef er niet met mijn neus in te hangen, maar wel er vlak bij. Ik snap dat dit uit hygiënische oogpunt niet de beste keuze is, maar waarom doet ze het dan zo? Ik moest de neiging om haar hand vast te houden, zodat ze de pot niet zo laag kon houden, onderdrukken.

Maar goed, ik koos voor de pot met de hamam/vijgengeur, ruikt net als die stokjes in  een fles met geurolie, mmmm. De verkoopster stopte de pot crème in een zak waar wel 4 potten in pasten, sloot deze helemaal in het bovenste deel met een plakkertje waarover een speciaal stickertje van de winkel overheen ging, want ojee, een ordinair plakbandje in het zicht, dat willen we niet! En toen zocht ze bijpassende kleuren lintjes, om er een mooie strik op te zetten. Nou, daar had ik helemaal geen zin in, als het aan mij had gelegen was de pot gewoon (na betaling uiteraard) in de tas gegaan die ik al bij me had, maar dat kon niet.

Toen de verkoopster maar bleef zoeken tussen de geschikte kleurtjes lint, hakte ik voor haar de knoop door, door de zak met pot van de toonbank te pakken en in mijn tas te stoppen, wat een onzin allemaal, ze wist dat de pot voor mijzelf was, want ik betaalde met een cadeaubon, waarom dan nog een cadeautje van maken? Zodat ik bij thuiskomst de verpakking uit de tas zou halen, zo van “Goh, wat zou daar nou in zitten?”. Toen ik ook zei “Laat maar zitten hoor, die lintjes, hij gaat zo wel mee.”, keek ze heel verstoord naar me, alsof ik haar van haar hoogtepunt had beroofd.

Oh, best wel zielig, daar werkt ze zich misschien al de hele tijd naar toe, tijdens het helpen uitkiezen van een product samen met de klant,  dat ze lekker mag inpakken en versieren. Het zou mijn ding niet zijn, verkoopster wezen; dan krijg je te maken met besluitloze klanten, brrr, of met die koude kak klanten die duur doen, maar over een dubbeltje lopen te zeiken, brrr.

Zoals even tevoren, toen ik bij de theewinkel was, schuin tegenover deze zeepwinkel, waar ze trouwens ook zeep verkopen, maar ik ging voor de Lung Ching tea en Verveine, en er stond een koude kak mevrouw die de prjis van het zakje thee wat ze had gepakt te hoog vond; of de verkoopster er een half zakje van kon maken, want 2,95 vond ze wel erg veel geld. En dan moet je weten dat deze vrouw  kleren aanhad (gelukkig wel zeg), waarvan 1 knoop op haar jasje minstens het tienvoudige koste als het zakje thee. Rare mensen heb je overal, dure knopen trouwens ook.

Vanmiddag viel de post binnen, en kijk eens wat een prachtborduurtje ik kreeg van Joke:
Photobucketdankjewel Joke, ik ga er iets moois van maken! Iets nog mooiers! (oef, was dat op tijd?) De groene stof met vogeltjes is van de achterkant van de Tibetquilt, maar het past er perfect bij, en ik heb nog over, dus wie weet maak ik er een quiltje van, of een mugrug, maar dan met een plastikje erover om het borduurwerk te beschermen.

Photobucket De bee vanavond was gezellig, het was volle bak, en ik zat naast Ria, die naarstig aan het duimquilten was; een hoop gezucht en gesteun, maar ze komt er wel, alle begin is moeilijk. Ze was niet de enige die haar huiswerk (van de workshop gegeven door Ilse de Boer) bij zich had, het was een mooi gezicht. Ik zat aan de huizenbouw, heb 1 heel huisje gemaakt op een kleine 2 uur tijd, Photobucket maar ja, er moest ook gekletst, geluisterd, gegeten en gedronken worden, en ik wilde mijn hand een beetje sparen, die helemaal overwerkt is van het snoeiwerk en het te zwaar klikwerk van de trackpac van de iMac. Ik heb de instelling van de pad gelukkig weten te veranderen, dat ik nu met lichte tik van de vinger kan dubbelklikken, ipv de pad door de tafel heen moeten drukken eer er wat gebeurde. Aan de tafels zaten de dames allemaal druk te werken en te kletsen natuurlijk, japjapjap,
Photobucket
er waren nog 2 huizenbouwers, Marianne had ze in een zakje zitten, maar er was geen tijd genoeg om ze even allemaal uit te leggen voor de foto, misschien de volgende keer?
Photobucket Photobucket

Bzzz

Vanmorgen vloog een hele dikke hommel tegen het raam op, en het klonk zo hard, dat Zipje er wakker van werd, buiten op de schommelbank slapend, opgerold als een dikke vette rups. Hij keek rond, om te zien wie of wat hem zomaar uit zijn slaap had gehaald, keek voorbij de merels die op tafel van de zadelleer aan het snoepen waren, en rolde zich toen weer op. Goh, wat zou ik graag voor een dag een kat willen zijn.
Photobucket
De bee vanmiddag was gezellig, we waren met z’n viertjes, dat mag in de krant, en Angela showde haar workshopquilt, gemaakt bij een les van Jacqueline de Jong, vliegende gansjes rond een cirkel, en ze had de stofjes gebruikt die ze van mij voor haar verjaardag had gekregen, waaronder stof van mijn moeder bij zat. Een leuke workshop, maar ze had niet echt iets nieuws geleerd, behalve dan de verademing dat een patroon van A tot Z klopte, de top er keurig plat bij.
PhotobucketPhotobucketPhotobucket
Julie kreeg advies over haar Camelot blok, dat maar niet wilde kloppen, Miranda kreeg haar middendeel van een Camelot blok af (eigen draai), Angela naaide de rand op haar workshop top, en ik kreeg 2 huisjes af, nou ja, van de ene hoefde ik alleen dak te doen.
Photobucket
En nu hangen ze aan het lapje vast, nog 3 en dan is het rijtje weer vol
Photobucket
Tim kwam een dag eerder thuis, en ging voor ons koken, pasta met garnalen en doperwtjes; het is maar goed dat hij dit niet eerder vertelde, want wij hebben hier in huis slechte ervaring met deze combo. Maar Tim verzekerde ons dat het een heerlijk recept was, en dat was het ook, alleen had hij voor 8 man gekookt, dus de helft verdween in de koelkast; morgen even proeven of het koud ook lekker is.
Photobucket1 ui en 3 teentjes knoflook 5 minuten  fruiten, 3 ons diepvries doperwtjes, flesje kookroom en 2 ons geraspte Parmezaanse kaas erbij doen, na 10 minuten zachtjes roerbakken de garnalen erbij doen en na een paar minuten gaat de gekookte pasta er door. Zout en kaas naar smaak toevoegen.

En ondanks dat ik 2 keer heb opgeschept,  ben ik  weer 2 ons afgevallen, zo constateerde de DDC coach na het avondeten; dat is een pakje boter dat ik niet meer mee hoef te sjouwen. Volgens mij is het afkomstig uit mijn borsten, ‘k zit op een cup kleiner, is me opgevallen, maar gelukkig heb ik bh’s in alle soorten en maten van in mijn lingeriela liggen, en op naar de volgende paar ons. Om dit heugelijke feit weer te vieren, mocht ik van mezelf wel 6 dadels eten (1 punt per stuk), en nadat ik er eentje zonder te checken in mijn mond stak en toen iets geks proefde, heb ik de rest toch maar weer stuk voor stuk ontleed. Ik vergeet het nooit meer, dat ik in de auto eens achter mekaar een zak met dadels had opgegeten, om bij de stoplichten te constateren dat er wel gekke donkere dingetjes in zaten, en toen bleken de rest ook van deze gekke dingetjes te hebben, en die gekke dingetjes bleken dus hele kleine rupsjes oid te zijn. Ik ben gek op dieren, maar eet ze liever bereid door een kok.
Photobucket
En wat zag mijn oog bij het open peuteren van een dadel zojuist? Allemaal gekke pikkeltjes, waren dit eitjes of gewoon een in verre gaande staat van versuikerde dadel? Ik heb de gok niet genomen en heb hem weg gemikt.

Ruik je het?

De lente komt er aan, volgens de nieuwsvrouw is het al lente, omdat het eerste kieviet ei is gevonden; barbaarse traditie om het legsel van het nest te plukken en aan een burgemeester te geven als een trofee. Zet hij het ei in een kastje, bij al die andere eieren? En die moeder kieviet dan, denken ze daar niet aan? Zielig.

Nee, dan 22 jongens op een veld achter slechts 1 bal aan laten rennen, en dan mogen ze nog geeneens aan elkaars shirtje trekken, of rollebollen over het veld, want dan wordt er gefloten; als de scheids het niet doet, dan wel het publiek. Zo brachten mijn ventje en ik het begin van de middag door in een skybox van het NAC stadion (Breda), mooi weer, zonnetje in het gezicht, geur van vers gemaaid gras, hapje, drankje, ach, het was vol te houden, en het leuke was dat ik nog lieve en dierbare mensen zag, die ik al een tijd niet had gezien. Ze waren ook nog eens blij mij te zien, dus dat is dan helemaal mooi meegenomen.

Thuisgekomen ben ik snel verder gegaan met mijn 3e Rose of Sharon block, wat is-ie mooi geworden, al zeg ik het zelf.
Morgen lekker doorquilten, en dan mag ik van mezelf nog een paar huisjes maken. Gisteren heb ik er weer 3 gemaakt,

het huisje zonder wat voor de ramen is het enige huisje dat ik met de hand heb gemaakt, op de workshop bij Dorry, in December.

De foto’s op deze blog heb ik rechtstreeks via mijn iMac geplaatst, om duistere redenen heeft iMac geen goede relatie met Photobucket en Flickr, tenminste, ik krijg het niet voor elkaar. Wel de speciale apps voor de iMac, die kreeg ik er zonder problemen op, maar met foto’s uploaden, daar doet-ie zo lang over, als het al lukt, en dan staan ze gescrabbeld in de Photobucket-album; middelste deel van de foto klopt, maar wat dan rechts moet staan, staat links, en wat links had moeten staan, staat rechts.  Diepe zucht, het zal me vast wel gaan lukken, uiteindelijk.

Toch maar niet

Even waande ik me in de film Birds, van Alfred Hitchcock, nadat ik vanmorgen de vogels eten had gegeven; ik zat rustig thee te drinken, toen ik heel veel beweging in de tuin zag, grote roeken (als kippen zo groot) zaten met z’n allen in de bomen, af en toe maakte er eentje een duikvlucht en vloog met een bek vol eten weg. En opeens zie ik grote witte vogels over de tuin zag scheren, meeuwen, verdorie, wat doen die hier? De lucht zat vol met meeuwen, tientallen cirkelden boven de tuin, de roeken werden er onrustig van, en ik ook. maar zodra ik richting het raam liep, vlogen ze weg, om weer terug te komen zodra ik uit het zicht was verdwenen. Wat zullen de buren wel niet denken, sinds we hier wonen is het al elk jaar een witte winter met heel veel sneeuw, en nu dit weer. En Zipje en Zopje? Die lagen knock-out op hun kussens te slapen, het ging totaal aan hun voorbij.

Vanmiddag kwam de antiek quilt weer tevoorschijn, het was even zoeken naar de hexagonranden, maar die zaten in weer een andere tas, gelukkig. Even netjes gestreken, want ze lagen flink in de kreukels, en toen meten en passen en snijden. Ik heb eerst de groene sashing rondom de top gezet,
en het strakke plan was, om dan de hexagon randen hierop te appliqueren, op de manier die Hermie in haar blog zo duidelijk laat zien. Ik dacht echt, dat dit dé manier was voor mijn laatste rand, maar dit gaat het hem niet worden. Wromnie? Om de doodeenvoudige reden dat ik vind dat er teveel wit in de buitenste rand zit, het past niet bij het totaal plaatje, vooral het witte zigzagje vraagt teveel aandacht. Dat viel me pas op, toen ik deze foto’s maakte
Dan geen hexagonrand? Bendegek! Ik ga gewoon de hexagonrand met een rechte rand erop stikken, dus die puntjes afkappen. Hier kan je het verschil duidelijker zien
dat gaat nog een hele klus worden met de hoeken, ik verheug me daar nu al op :p

Er is gebouwd vandaag, ik loop nu nog maar 15 huisjes achter, ooh dat valt nog mee!
Dat ene deurtje -rechtse rij, middelste huisje- is een snoepje, net het huisje van de heks uit Hans en Grietje.