Op het einde van dit blogje het begin van de update van Sam’s quilt.
Maar eerst even een stukkie terug in de tijd naar de 27e Mei toen ik net een veer van mijn lippen kon blazen. Ik  wilde na het avondeten even bij de parkeerplaats van Visdonk kijken of de afvalzak er nog hing die bij bij de ingang van het bos aan een paaltje had vastgebonden. Ik zou er alleen maar even gaan kijken, beloofde ik Evelien. Jon zat gelijk op de uitkijk toen ik de deur uit was gegaan.

De zak was losgerukt (mens, dier of van de harde regen/wind een paar dagen eerder, wie zal het zeggen. Ik gok op de mens.

De zak was leeggekiept, de rotzooi lag overal plus nog veel meer wat er bijgekomen was.

De hele rand van het parkeerterrein tegen het bos aan was het een pestbende

Gelukkig lag dit deel in de schaduw en een uur later was het allemaal weer opgeruimd, uiteraard pakte ik het hele terrein mee, ook het eerste stukje het bos in. Wat een volle zak, allemaal afval dat niet de natuur in verdwijnt.

31 mei kreeg ik weer een gezellig bezoek met een hoog knuffelgehalte, Sophie liet met haar nieuwe jurk aan zien hoe goed ze ermee kon draaien, de rok wapperde mooi wijd uit en haar snoetje straalde 🥰.

Samen lekker zoete aardbeitjes plukken

Heerlijk spelen met de auto’s

Sam ontdekt een kleurrijke wereld in de box, van rug naar buik draaien lukte nog niet zonder hulp.

En na een poosje wilde hij weer op zijn rug liggen, grijpend naar de voorbij zwevende dieren van de mobiel, af en toe pakte hij er een en hield het lang vast

Altijd fijn, vitamine L 🥰

Een kort bezoekje brengen aan het tuincentrum Potters om turfvrije potgrond te kopen, wat een mooie bloemen, ik bofte dat ik van mezelf een paar plantjes mocht kopen.

Ik zag tijdens het wegrijden bij de onbemande benzinestation dat zich tegen het parkeerterrein van het tuincentrum bevind een enorme hoeveelheid rotzooi liggen, gedumpt, weggewaaid en verspreid over en buiten het terrein. Het was midden op de dag, warm en onbewolkt, en ik zag het niet zitten om op te ruimen, bijkomend van de griep. Dus besloot ik een melding naar de BeterBuiten app te doen. Ik was net klaar en reed weg toen de opruimploeg van de gemeente het terrein opreed, ze hadden blijkbaar al eerder een melding gekregen. Met bladblazer en bezemwagen waren ze vast binnen een kwartier klaar, daar kan ik met mijn grijper niet tegenop.

Ik besloot een paar dagen later na veel regen en harde wind een rondje door de wijk te lopen

Het ergste was rond een basisschool, niet normaal wat hier aan snoeppapiertjes en maaltijdverpakkingen lag, en twee grote metalen platen die ik rechtop tegen het bijgebouw zette, want te zwaar om mee te sjouwen.

Melding gedaan naar de BB (BeterBuiten) app, en de volgende dag had de gemeente het opgehaald.

Ik liep ook langs een doorgaande weg richting de rotonde (vlak bij het spoor richting het centrum) en vulde een grote boodschappentas met drankflessen, deze deponeerde ik later in de glasbak. Het liep wel onhandig met zo’n zware tas aan het karretje, en hoe graag ik ook afval wil scheiden, het maakt het lopen met het karretje over oneffen ondergrond (de berm van de weg) er niet makkelijker op. Ik vond ook nog een grote inklapmes, er zat geen bloed aan dus deze heb ik thuis weggegooid.

Een grote zware want doorweekte map met autopapieren van een Audi plukte ik met veel moeite van tussen de struiken, een hondenuitlater aan de andere kant van de weg zag dat ik de map bekeek en hij riep naar me, of ik even wilde wachten. Hij stak toen het verkeer eindelijk voorbij was gescheurd over, en stelde zich voor als zijnde: “Ik werk bij de politie”, en wilde even kijken wat er in de map zat, want het kon na een autoinbraak door de dader uit de auto zijn gegooid.

Hij doorzocht de map met zijn blote handen, de door mij aangeboden handschoenen wees hij lachend af. “Ach u wilt niet weten waar wij allemaal mee in aanraking komen tijdens ons werk.” Klopt, dat wilde ik niet weten, maar ik kon me er wel een voorstelling van geven 🤢 Toen hij geen persoonlijke items in kon ontdekken mocht ik de map in de blauwe zak stoppen. Hij bedankte me voor mijn werk en wenste me nog een fijne avond.

Het was een lekker gevoel om weer een eind te hebben gelopen, mijn hoofd leeg maken. Jon was heel blij toen hij me zag, kopjes geven en gelijk bedelen om eten.

7 juni liep ik weer een rondje door de wijk (ik moest weer even uit mijn hoofd gaan, teveel piekeren), deze keer ging ik de andere kant op. De gemeente had de bermen langs de doorgaande wegen gemaaid, dus zou er veel meer zijn om te rapen. Helaas heel veel deels versnipperde drankblikjes   en versnipperd plastic.

Het rondje werd een bijna vier uur durende tocht van meerdere kilometers, (links onder gestart lopend naar rechts) een klein stukje door de wijk,

langs een doorgaande weg, voorbij de spoorwegovergang en hup via het Molenbeekpad een klein natuurgebied met bos in, het was er prachtig en heel rustig. Ik zal hier de volgende keer foto’s maken, zo mooi ook met het beekje dat in de diepte tussen de bomen door te zien en horen is. Bij de ingang van dit bos kon ik al de eerste hele volle zware zak neerzetten, zwaar mede door de natte pizza dozen en kapotte flessen. Dat zwarte ding met oranje handgreep was een elektrische luchtpomp waarvan het snoer was afgeknipt. Het lag in de berm naast de weg, gewoon uit de auto gegooid. Huppetee weg ermee, niet mijn probleem meer.  

Maar helaas zag ik ook hier in het mooie natuurgebied stille getuigen van fastfoodketens, zwarte plastic zakjes met hondendrollen, smerige tissues en zelfs een volle wc rol en tandflosshoudertjes (dit vind ik toch wel een van de bizarste items op afwerkplekken, in het kader “als het gebit maar schoon is”) energiedrankblikjes en snoepwinkels.

Toen ik uit het bos de weg overstak en de wijk inliep stond ik even stil bij een wilde bloemenweide met een groot insectenhotel, en een mevrouw stond met haar fiets tussen haar benen stil er ook naar te kijken. “Mooi hè?”, zei ik, en ze begon gelijk over dat ze de korenbloemen wilde gaan plukken voor een tinctuur of zoiets. Ik wilde niet zeggen dat deze bloemenweide was aangelegd voor de insecten, en vroeg of dit wel zo wijs was, zo vlak naast een drukke doorgaande weg, met al die uitlaatgassen en fijnstofdeeltjes afkomstig van het asfalt en rubberen banden.

Ze keek haast geschrokken op, daar had ze niet aan gedacht, nee, natuurlijk is dat niet gezond, ze zou verder gaan zoeken; ze had al brandnetels in haar fietstas, want als je die eet hoef je geen vlees te eten, ze haalde veel uit de wilde natuur. Het is maar goed dat niet al die miljoenen landgenoten dit doen, want dan zou er niks meer van de natuur overblijven; we zouden dan als een sprinkhanenplaag het hele land kaalplukken. Ik wilde haar voorstellen om een voedselbos in de buurt op te zoeken maar had geen idee waar die zat, en hield mijn suggestie binnen en wenste haar nog een fijne dag.

Voorbij de kinderboerderij zette ik de tweede zak weg, hij was dan nog wel niet helemaal vol, maar wel erg zwaar geworden door de vele kletsnatte reclamefolders die ik aantrof in de bossage. Ik had geen zin in gescheurde kleren dus pakte ik op waar ik bij kon, en de rest ging als een melding naar de BB app. Blijkbaar is het weggooien van folders meer regel dan uitzondering, zo hoorde ik later op TaiChi en fitness. 

De derde zak -waarvan geen foto, helemaal vergeten- vulde ik met voornamelijk afval dat uit de containers van de winkeliers van het Tolberg centrum was gewaaid en in de plantsoenen rond het parkeerterrein terecht was gekomen. De foto hieronder is hoe het er bij alle plantsoentjes uitzag, en vlak bij de containers lagen ook grote lege frituuroliecontainers.

Ik werd bedankt door een paar 70+ bewoners van de appartementen, eentje dacht dat ik van de gemeente was en begon met: “Nou dat werd tijd”, maar toen ze hoorde dat ik vrijwilliger was dimde ze gelijk. Ze waren het zo zat, al die troep, en toen ik zei dat ze het gewoon kon melden via een app, zag ik aan haar blik dat die manier van klachten doorgeven niet aan haar besteed was. Het lijkt zo op de foto mee te vallen, tot je achter de struikjes kijkt, werkelijk overal lag het, bij elke flat, onder en naast de auto’s, in de goten, overal . Maar hoe fijn is het gevoel als je na de klus te hebben geklaard achterom kijkt en geen snippertje afval meer ziet liggen, dat is pas kicken.   

Het was die middag droog en zonnig en voor mijn gevoel toch niet echt heel erg warm (24°C), maar toen ik thuiskwam was ik helemaal op, oververhit, doorweekt en dorstig. Niet zo verstandig om zo lang te lopen, dus de volgende keer zet ik mijn timer aan zodat ik niet langer dan een uur of hooguit 1,2 uur loop. En ik neem water mee.

En chapeau als jullie nog steeds meelezen 👍

De dag erop deed ik het rustig aan, thuis blijven, en nee, niet in de tuin aan de slag maar wel met de quilt voor Sam. Eerst de achterkantstof strijken, deze lap stof lag al een paar jaar te wachten op de juiste quilttop.

En toen de lagen op elkaar leggen om te checken of het klopt, de achterkantstof, de tussenvulling (QuiltersDream 80/20, online gekocht bij Patch and Stitch maar het is ook een stenen winkel in Weert , oeh ik krijg toch opeens zin in een vlaai!) en hier bovenop de quilttop.

De achterkantstof plakte ik met tape op de tafel vast, niet teveel uitrekken, gewoon glad gestreken is goed. Normaal zou ik deze op een lat rollen, net als de top, maar ik kon slechts een lat vinden. Ik vrees dat de andere is verdwenen richting vuilstort ☹️
Voordat ik het vast ging zetten moest ik goed meten of de hoeken haaks en sashings recht liepen, en ook de buitenkanten opmeten; je wilt dat de boven- en onderkant en midden even breed is, en ook dat de lengte links gelijk is aan rechts en ook in het midden. Met de fijne gekromde veiligheidsspeldjes zette ik de drie lagen op elkaar vast,

en toen ik de laatste speld vastzette kwam de inspecteur langs, de tantes keken nieuwsgierig toe. Gelukkig werd het goedgekeurd.

Tevreden vlijde hij zich neer, er gaat toch niets boven een verse quilt.

Wordt vervolgd, want ik ben al aan het doorquilten en het wordt me daar toch een partijtje mooi 😍 en de tussenvulling is echt een quilters dream, zo soepel en fijn om mee te werken. 👌 tot het volgende blogje.

vergeet niet om je te abonneren op mijn blog, zie de subscribe tab ergens rechts of ergens onderaan, afhankelijk van op welk apparaat je zit te lezen. Controleer goed of je jouw e-mail adres goed heb gespeld. Je krijgt absoluut geen reclame, alleen een melding via e-mail zodra ik een blogje heb geplaatst. Het invulvakje ziet er uit zoals op deze foto hieronder, maar dan rechts of onder mijn berichtje.