Toen de weervrouw op tv sprak over lagere temperaturen voor het weekend, ging er bijna een gejuich op in onze hotelkamer, want vrijdag (de City Quilter dag) was het wel zo hevig, niet normaal meer. We wilden een koele dag doorbrengen in het the Metropoletan Museum of Art , maar om daar te komen moesten we dwars door central park lopen (ons hotel lag 2 blokken links van het park, en het museum lag er recht tegenover, aan de andere kant dus van het park (groot blauw gebouw onder de vijver). En dit park is heuvelachtig, met spannende tunneltjes, eentje kwam me bekend voor, van een CSI serie, special victems unit, ik zie Olivia al voorover gebogen staan bij de rape-victem, met de ogen van haar partner op haar achterwerk gefixeerd. Maar goed, ze was er nu niet, dus liepen we tunnel in en uit, heuvel op en af, en af en toe een waterverkoper aanklampend.

Het park is groot en de weg naar de andere kant is geen rechte lijn, en na een half uur lopen stonden we op een punt waar zelfs onze gids met onfeilbare richtingsgevoel (Evelien) het ook niet meer wist, en terwijl men wat rond stond te kijken in de hoop het licht te zien, stapte ik op een Italiaans uitziende bejaarde man af die op een bankje zat, en vroeg hem de weg. Hier links, en dan 1e rechts, "you can't miss it", sprak hij vol overtuiging, niet wetend hoe mis hij het had, want na de links en rechts was er weer twijfel, want weer konden we links of rechts. Ik ging het weer vragen aan 2 meisjes (nannies) die met buggies liepen. Bleek dus dat we te ver rechts waren afgebogen en iets terug moesten, maar uiteindelijk kwamen we bij het museum aan. Helemaal gesloopt, kleren plakkend aan het lijf, snakkend naar het Nederlandse herfstweer. We spraken in het museum af hoe laat we weer bijeen zouden komen, en toen gingen we ieder onze eigen weg, behalve de meisjes, en dan heb ik het over mijn dochters in dit geval (in bijna elk ander geval heb ik het over mijn borsten, als ik het over de meisjes heb) zo, dat weten jullie dan ook weer. Zij gingen samen door het museum dwalen, mijn dochters dus.

Griekse kunstgeschiedenis bezocht ik eerst, beetje inspiratie op doen, ook mooie randen gezien langs vazen, tuurlijk heb ik foto's gemaakt. Dit mocht mits de flitser niet gebruikt werd. Daarna heb ik de schilderkunst van de 20e eeuw bekeken, waar ik ook een paar foto's heb gemaakt van kleding van dames, wandkleden en een paar gewoon mooie plaatjes.

In de gangen bij de zalen van de schilderkunst 19e eeuw stonden lange rijen wachtenden, de tentoonstelling Savage Beauty was gaande aan het eind van deze gang, in een deel van het museum, achter de liften. De wachttijd was enorm, (uren!), en omdat ik niet zo in extravagante mode geinterresseerd ben, ben ik niet in de rij gaan staan, allicht. Op de video's (onderaan) (exhibitian video's) kan je meer ervan zien.

Na een late lunch in het museum (half 3) gingen we weer de hort op, Tim had me de weg naar de 18e en 19e eeuwse schilderijen gewezen, en
dat vind ik toch zo genieten. Bij 1 schilderij krijg ik het altijd even te kwaad als ik hem zie, dat beeld de moord van de onschuldigen (babies en kleine kinderen) door soldaten te paard en te voet. Op dit schilderij -van Francois Joseph Navez- zie je hoe een moeder de mond van haar zoontje afdekt met haar hand, terwijl een wenende vrouw voor haar een stervend meisje in haar armen houdt, terwijl een andere vrouw de wonden net heeft afgewassen. Door een raam zie je de soldaten tekeer gaan. De angst, terreur en verdriet zijn zo treffend op doek gezet dat je er kippenvel van krijgt.

Ik heb hier foto's van gemaakt – van het schilderij, niet van het kippenvel-, en ging toen met natte oogjes door, op naar de Nederlandse meesters, bij de schilderijen van Frans Hals mochten er geen foto's gemaakt worden, dit was een tentoonstelling op zich, en in elke zaal stonden 2 bewakers die de bezoekers nauwlettend in de gaten hielden.

Toen ik nog een uur overhad, dook in in de zalen met kunst uit Oceanie, indrukwekkend, en bij de Afrikaanse kunst hingen zowaar quilts, primitieve dekens, tot van geweven blokjes gemaakte patchwork. Helaas was dit een speciale tentoonstelling, en ook hier moest de camera in de tas blijven. Gelukkig voor jullie had ik dit niet in de gaten, dus staat er eentje voor een deel op, voordat de bewaker me vriendelijk verzocht geen
foto's te maken. Darn.

Buiten het museum was het heel druk op de trappen, ondanks de volle zon, en er liep een meneer rond met wel een hele aparte contactadvertentie om, humor!

Op weg naar het hotel begon het te regenen, we waren net Central park uit toen het ging spetteren; ik was de enige met een plu bij me, in de tas opgevouwen. Hoe dichterbij het hotel we waren, hoe harder het regende, en eenmaal in het hotel aangekomen was iedereen tot op de huid nat! Ja, ook ik, want het was zo klef warm geworden dat ik de plu net zo goed niet had kunnen opsteken. Het hield op met zachtjes regenen, zware slagregens en hagel met rukwinden, fikse bliksem en daardoor sloegen de stoppen door, maar een dik uur later leek het over, dus gingen we eten bij McDonalds; airco, gratis internet, en vlak bij het hotel, wat wil je nog meer? Slapen!

Vergat ik toch te schrijven over de behulpzame meneer in een mall in Niagara Falls: hier ging ik even naar binnen om drinken te halen voor onderweg, en Tim ging mee om te helpen dragen. Ik liep wat rond toen ik opeens Tim kwijt was, en keek wat om me heen. Er stapte een meneer van de winkel op me af, met de vraag of hij me kon helpen. Ik zei dat het oké was, dat ik mijn zoon Tim kwijt was, maar dat ik me geen zorgen maakte, omdat hij al groot genoeg was, en ik gebaarde naar een kop groter dan mij.

Die man liep door, en ik ook, en heel wat gangpaden verder kwam ik Tim tegen, die me een beetje verontwaardigt aankeek. "Je wist toch dat ik waterflessen ging halen", sprak hij, "en opeens hoor ik omroepen over de intercom dat Tim zich moet melden bij de kassa, en gelijk komt er een man naar me toe, die me vraagt of ik Tim heet, en zegt dat mijn moeder me zoekt." Ik moest lachen, de behulpzaamheid van deze man was goed bedoeld, wist hij veel dat ik zelfs mijn eigen hoofd kwijt zou zijn als hij niet vast zou zitten. Tim kon er ook om lachen toen hij hoorde dat dit omroepen niet mijn idee was.

Hier een foto van mijn buit van de City Quilter, in het hotel op bed uitgestald:

Het pakket met de Double Weddingring is al helemaal voorgesneden, alles is al op maat en behoeft enkel aan elkaar genaaid te worden, en jaah, weer allemaal frisse jaren 30 stofjes! Luxe he, dat voorgesneden spul, dat scheelt al zoveel werk! Linksboven zie je nog een pakket, hier in zit alle stof om de postzegelquilt te maken, rara voor wie deze gaat worden. Verder ligt er een bundeltje met special new york stof en een stapeltje FQ's met grotere bloemenprint, iets heel anders dan ik normaal zou kopen. Het groene stof naast de citystrippers (jellyroll maar dan plat) is 3 yard, het oogt fluweelachtig, maar is gewoon glad katoen; Evelien stond erbij te kwijlen, dus wie weet maak ik hier gewoon een bloesje van voor haar. De 2 pakketjes rechts (van Artgirlz) heeft Evelien ook uitgekozen, een kerstboom en kerstmanpakketje, met kralen en spul erbij, leuk om eens op een middagje te maken. Ik ben weer even zoet, en kan nu jaren toe!

Vroeg opstaan vandaag, de monteur van de hordeurenwinkel komt de nieuwe deur plaatsen, wij zijn de eerste op zijn lijstje, en dus sta ik al om 8 uur klaar voor ontvangst. Ik zit al halverwege een opgenomen CSI wakker te worden als hij aanbelt, het is half 9, ik zet snel een kopje koffie voor de goede man en hij gaat aan de slag, terwijl het een 'Jantje huilt, Jantje lacht' is met het weer; de man staat het grootste deel van de tijd binnen te hard te zuchten, en te puffen, terwijl ik met mijn voeten op een bankje naar het spannende eind van CSI kijkt.  De monteur is een man met forse overgewicht, dus vandaar ook het harde zuchten en puffen, het is alsof hij een zware workout doet; ik mag blij zijn dat hij niet tijdens het werk een infarct of beroerte krijgt (en hij ook)!

Stipt half 10 is hij klaar en staat de hordeur keurig te doen waarvoor hij is aangenomen, beestjes tegen houden. Helaas houd het ook de Zipjes en Zopjes in deze wereld tegen, dus daar moet ik nog wat op verzinnen, of liever gezegd, het verzonnene uit gaan voeren.  Maar niet vandaag.

gisteren deze foto's gemaakt, genieten, met ijsthee op de schommelbank, beetje lezen, beetje kijken, beetje lusiteren.

Het is bee vanmiddag bij mij thuis, en ik ontruim het grootste deel van de tafel, zodat mijn vriendinnen ook nog ergens kunnen zitten en werken. Ze druppelen binnen, vol verhalen van vakanties en vragen over hoe NYC was, en zo halverwege de rit zitten we zowaar allevier te werken, en kletsen, en werken. Julie is haar Hofman batic quilt aan het sandwichen, hij is zo mooi van kleur!, Angela tekent een friemelig diamantjes patroon op papier, en Miranda krijgt een DJ'tje af, oeh wat lief (nee, geen foto gemaakt, gek genoeg, maar hij is vast een dezer dagen op haar blog te zien). En ik weet zowaar 2½ Dresden Plate af te maken, met de machine, paperpiecemethode, omdat ik even tempo wil maken. Gezelligheid kent geen tijd, opeens is het half 5 geweest en stapt Julie op de fiets, en het is al half 6 geweest als ik Miranda en Angela uitzwaai.

Terwijl ik de andere helft van de DP af probeer te maken, hoor ik een enorme klap, metaalachtig en ook dof, en mijn eerste gedachte is dat Zipje zijn schouders tegen de hor heeft gezet, en deze nu eruit is gevallen, en ik spring op, om te constateren dat de katten in subcomateuze toestand op de banken hangen, en de hordeur nog gewoon in het deurgat staat.

Dan moet het van buiten zijn gekomen, en ja hoor; buiten hoor ik geroep, en ik zie in het plantsoen achter de heg een busje staan waar geen busjes kunnen staan, en ren naar de heg om door het gat te kijken wat er gaande is. Een man stapt uit de verder lege buurtbus vanaf de bestuurderskant, hij kan lopen en staat even stil, kijkt geschrokken om zich heen, en nog voordat ik door de heg heen naar hem kan stappen, staan er al andere bestuurders van achterop komende busjes bij hem. De mensen bellen 112 en de man zegt geen hulp nodig te hebben, hij is niet gewond zegt hij, ook al gaat hij even later erbij zitten. Zo te zien is de auto tegen een lantaarnpaal aangeknald en tot stilstand gekomen tegen een dikke boom; lang leve de veiligheidsgordel. Ik zie dat de andere mensen bij hem blijven, het ziet er niet verontrustend uit (een aanwezige vrouw reageert als een EHBO-er), en ik ga naar binnen.

Binnen een kwartier staan er politie en ambulance bij hem, en hij loopt even later naar de ambulance om op de brancard te stappen. Terwijl wij aan de koude pastaschotel zitten (de kinderen hebben gekookt), komt een bergingsbedrijf het busje ophalen, en nog wat later staat er een takelwagen, om de lantaarnpaal weg te halen. Never a boring moment. De schemering treed in en de bosuil laat zich van zijn beste kant zien horen, hij zit ergens hoog in de bomen achter ons huis, zo jammer dat ik ze nooit zie, maar horen is ook al heel wat.

Morgen heeft zoon nog een rijles om 8 uur en vlak daarna zijn rijexamen, hij is behoorlijk zenuwachtig, en wij met hem, haha. Jammer dat hij net voor het slapen gaan bericht kreeg van de huisbaas van zijn vriend dat de leeg komende kamer in Tilburg (2 minuten fietsen van de universiteit) al vergeven is. Hij zal nu actief op zoek moeten gaan naar een kamer, ah ja, het is geen Amsterdam, dus we hopen dat het vlot gaat, en anders is het met de trein op en neer reizend voorlopig wel te doen.

Na een beetje uitslapen en brunch gingen we naar de Museum of Modern Art, MoMa , dit stond op het verlanglijstje van Suzanne en mij, en we waren ook erg benieuwd naar wat we te zien kregen. We splitsten ons op bij het begin, en spraken een ontmoetingspunt en tijd af, zodat we elk onze eigen tempo konden aanhouden. Dit doen we altijd in musea, werkt prima; Evelien en Suzanne waren de enige die samen op pad gingen. Klik op een foto voor vergroting, ook in de slideshow werkt dit.

In de hal beneden zweefden grote ballonnen, op hun plaats gehouden door dikke touwen, en toen een jongen aan het touw trok om de ballon te laten bewegen, stapte er gelijk een bewaker op hem af. "Please don't touch the art, sir." Dus dat was kunst, 3 ballonnen aan 3 touwen. In een zaal op de 1e verdieping lag een grote berg snoepjes in gekleurde papiertjes, ook dat was kunst, kindjes werden met argusogen in de gaten gehouden, dat ze vooral niets zouden pakken. Toen ik de 2e keer langs liep, was een bewaker bezig de hoop weer te fatsoeneren, toch in een onbewaakt ogenblik betast? Ik hoop niet dat ze last van mieren hebben.

net op het moment dat ik dacht "helaas niks van textiel", liep ik tegen een quilt aan! Zonde dat hij met verf bekladderd was, maar aan de andere kant heeft deze oude quilt een nieuw leven gekregen en kan hij elke dag bewonderd worden als bed tegen de muur.

Samen wat gedronken in de beeldentuin, in de schaduw bij de vijver,

Perry wilde nog de rest van de tentoonstelling zien, de kids en ik hadden het wel gehad, en we spraken af tegen half 6 op Times Square te zijn. Wat wij gingen doen? Naar de quiltwinkel natuurlijk, zie volgende blog.

We gingen de volgende dag 's middags met de boot naar Statue of Liberty en Ellis Island, na bijna 2 uur in de rij te hebben gestaan -met eigen paraplu als schaduw- waren we blij op de boot te kunnen zitten, om er niet meer af te gaan om de Statue of Liberty of Ellis Island van dichtbij te kunnen bekijken, de wachtende rijen op die eilandjes om weer terug aan boord te komen waren behoorlijk lang; we geloofden het wel, en hadden genoeg gezien, niemand maakte bezwaar om te blijven zitten. Ik denk ook wel dat het vragen om problemen is, om met deze hitte rond te lopen en lang stil te staan, er was al een meisje bij de EHBO post die geholpen werd nadat ze was flauw gevallen.

Weer terug op vaste land liepen we na een inwendig verkoelend bezoek aan Starbucks (geen zitplaatsen binnen) door naar de WTC complexen, of wat er van over was, het was echt maar een paar blokken verder. Op de heenweg liep ik achter een mevrouw met rugzak, leuk he? Waar de ingestorte torens stonden werd nu druk gewerkt aan enorme gebouwen, als voetganger werd je via boven de weg lopende overkapte voetgangersbrug omgeleid. Hier hingen posters met info over de bouw, en je kon ook naar buiten kijken op sommige plaatsen, indrukwekkend.

Het was ondertussen dinsdag, we hadden Broadway-kaartjes voor de Adams Family

we hadden mooie plaatsen in het midden van de zaal (hele grote zaal, zoals alles in Amerika heel groot is), en al vlak na het begin van deze musical zagen we dat we de originele cast hadden, dus met Brooke Shields, hoe cool is dat! We genoten met volle teugen, goede acteurs en leuk verhaal (dochter die pubert en verliefd is op een 'normale' jongen, en ouders van beide partijen die mekaar niet zo zien zitten. Een aanrader! Tip: bestel de kaartjes niet van huis uit, maar gewoon op Times Square, als je er bent, veel goedkoper. We hadden ook graag naar the Book of Mormon willen gaan, maar die is uitverkocht tot februari.