Terwijl ik onder luid onweer en bliksem van buiten een heerlijke pastagerecht sta te koken, krijg ik een sms'je van Tim: Er is iets ingestort door de regen, wij zijn oke.

OMG, gas laag gedraaid en brul naar boven, naar man, en tekst doorgegeven. Manlief zou Tim bellen, maar krijgt gelijk volgend sms'je: Een tentconstructie naar beneden, er zitten ws mensen onder, stroom weggevallen.

Daarna krijgen we geen contact meer met Tim, je komt er gewoon niet door, waarschijnlijk zijn de lijnen overbelast, en dus gaat de iPad op tafel (ondertussen zitten we te eten, maar echt proeven doen we het niet), en lezen dan vreselijke berichten van ambulances die af en aan rijden, en ingestorte tenten, hagelstenen, tereinen die blank staan brrr. Op deze site kan je een korte interview beluisteren, en foto's bekijken; wat ben ik blij dat Tim ons liet weten dat hij en zijn 2 vrienden oke zijn. Nu probeer ik de ouders van zijn vrienden te pakken te krijgen, maar heb geen telnr of achternaam, dus zit ik op msn op Tim's pc, kijken of iemand me kan helpen.

Er zijn al veel bezoekers vertrokken, duimen dat Tim en kornuiten ook in de auto op weg naar huis zijn, maar de jongens kennende, zijn ze vast gaan helpen.

21.30: Tim belde net, ze komen zo naar huis, rond middernacht komen ze aan. Ze hebben het voor hun ogen zien gebeuren, ze stonden in een tent te schuilen die ook op instorten stond, waar ze dus ook weer uit moesten, totale chaos en flink geschrokken. 2 Van de 3 (slaap)tenten zijn aan gort, dus die laten ze achter, en hij vroeg of de 3 Schotse jongens (die in tenten naast hun stonden) bij ons konden overnachten, omdat ze geen slaapplek hebben. Tuurlijk kan dat.

Ik moest nog denken aan gistermorgen, toen ik Tim vroeg of hij geen jas mee moest nemen, voor t geval dat, en waarop hij zei: "Welnee, ze geven mooi weer af, en misschien een drupje regen morgen, maar dat zal wel los lopen."

Mijn hart gaat naar alle ouders van de overledenen, en ook naar de ouders van de gewonde kinderen, die in angst en onzekerheid zitten, vreselijk wat een nachtmerrie moet het voor hun zijn! En wat prijzen wij ons gelukkig, dat door puur toeval onze zoon niet op de plek stond waar de boel inzakte of een tent instorte.

00.30: Tim stapt op blote voeten binnen, broekspijpen opgestroopt en overal zit modder, vuurrood verbrand, want het was er 'fucking heet', zoals hij zich zo subtiel kan uitdrukken. Veel verhalen komen terwijl hij eet, hij was erg geschrokken en zit met ongeloof te kijken naar de filmpjes die op YouTube te zien zijn. De Schotse mannen zijn daar gebleven, die kregen ter plaatse onderdak, ws van de organisatie. Heel veel mensen waren hun schoenen kwijt geraakt in de modder (stond tot aan de kuiten), die van Tim waren niet kwijt maar doorweekt, zijn tent was wel gescheurd, zijn matras was door een idioot naar buiten gegooit, zei hij, maar dit zal wel door de rukwinden zijn gebeurd. Met honger, dorst en stijf van de adrenaline duikt hij om 2 uur weer in de keuken, zijn volgende portie pasta halen, goed dat ik teveel had klaargemaakt.

Gisteravond kwam Evelien bij me buurten op de naaikamer, en ze vroeg of ik nog een mooi lapje had voor de beugel, om een tasje te maken. Ze had 2 beugels gekocht in Jo-Anns in Amerika, en ik had beloofd dat ik er wel tasjes voor haar van wilde maken. Ik had nog nooit eerder zoiets gedaan, nou ja, die hard-shell beugeltas wel -lees hier- , maar dat was niet zo moeilijk, het paste gelijk. Op deze site heb ik bruikbare info gevonden over het maken van beugeltasjes van stof.

De stofjes waren snel uitgezocht, en vanavond ben ik er aan begonnen, eerst eentje op proef voor mezelf, van een beugeltje die ik bij Dorry had gekocht, om te zien of ik het doorhad. En dat had ik, want zie hier het eerste tasje

en een paar uur later (eerst even naar Wallander gekeken) volgde nummer 2, een grote voor Evelien; de binnenvoering heb ik verstevigd om de tas meer body te geven. Deze opstrijkbare versteviging (Vildona) had ik ook bij Dorry gekocht vorig jaar.

. Ook mooi he, ik heb hier een dubbel zakje in gemaakt, waarvan het voorste deel met klittenband dicht kan, en er zit een mooi touwtje in met een haakje voor haar sleutels. Het tasje is groot genoeg voor mobieltje, lippenstift, zakdoekje en een klein portemonneetje, die ik morgen ga maken. Maar weten jullie wat? Ik heb nog een beugeltje hier ergens liggen (moet ik even naar op zoek), en dan mag Evelien het zelf maken, want ze is handig genoeg. (ze heeft 2 jaar naailes gehad, maar doet er niks meer mee, zonde!)

Net terug van vakantie, geen zin om te koken, en een nieuwe eettent in de buurt met lekker eten, dan is de beslissing snel genomen, en daar gingen we, in de auto zonder reservering, want dit restaurant had wel 500 zitplaatsen, zo hadden we vernomen. Een vreetschuur waarvan er maar 2 in Nederland zijn, zo was ons verteld, met warm en koud buffet, en er werd voor je gewokt als je dit wilde, en een lekker toetjesbuffet! Wie wil dit niet, voor maar iets van 25 euro all in?

Het restaurant de Kookpunt: via een deur 2 grote trappen omhoog om je vervolgens bij de kassa te melden, nee, niet gereserveerd. Er werd bedenkelijk gekeken, een man naast de gastvrouw bemoeide zich er mee en ja hoor, er was nog plaats voor 5 personen, mits we geen bezwaar hadden om boven te zitten. Tuurlijk niet. Of we voor 2 uur of voor 3 uur gingen, en of we ook muntjes wilden kopen, voor de alcoholische drankjes; frisdrank was gratis. We gingen voor de 2 uur eten, namen 6 muntjes en moesten gelijk betalen, heel handig, dan kon je na afloop gelijk opstaan en naar huis gaan; hier was over nagedacht. Op de eerste verdieping -waar we dus nu stonden- waren de buffetten, en het zag er druk uit.

We werden voorgegaan door een jong ding, weer een hoge trap op, en we kregen een tafel met 2 vaste banken aan de rand van de zaal toegewezen. Links en rechts van ons zaten stelletjes 2 aan 2, schuin naast ons aan een lange tafel een grote Chinese familie en kinderen (van 2 tot 8 schat ik), naast ons nog een lange tafel met een grote Tokkie-achtig gezelschap (ik denk opa, oma en hun grote 'kinderen' met hun gezinnen), en daarnaast en achter nog enkele 4 persoonstafeltjes.

We haalden onze eerste gang (sushi) en smikkelden er van, het viel ons op hoe lief en rustig de Chinese kinderen zaten te eten, terwijl hun ouders onderhoudende gesprekken voerden, allemaal heel zachtjes pratend. De koppeltjes om ons heen waren ook gewoon lekker gezellig aan het eten en praten, op normale volume, zoals het hoort. De 'Tokkies' daarentegen deden of ze thuis waren, de kinderen renden en sprongen heen en weer, gillend en roepend om aandacht, de ouders zaten in hun stoelen al etend en drinkend over de tafel te roepen tegen elkaar, praten kon je dit echt niet noemen, en toen de baby's in de buggy's begonnen te huilen, werden ze op schoot genomen. Niks mis mee, maar dat gejengel, pfff. Van rustig eten voor de rest in de zaal was geen sprake, en ze hadden ook helemaal niet in de gaten dat ze behoorlijk asociaal bezig waren. 

Het echtpaar aan de tafel er naast was klaar, en toen een personeelslid vroeg of alles naar wens was geweest, hoorde ik de vrouw klagen over de 'Tokkies', dat er voor zulke gezinnen met kleine kinderen toch beter een aparte ruimte moest komen, want ze waren wel zeer luidruchtig. De amper 19 jarige knul zou het doorgeven, je zag dat hij zich er geen raad mee wist.

Toen wij aan de zalige toetjes zaten, en net dachten het ergste gehad te hebben, stond een man op van de Tokkie-tafel, en met de baby in zijn ene arm, en verschoning in de andere, liep hij naar de bank achter ons, om aldaar een luier te verschonen, de vieze spullen op tafel leggend. We wisten niet wat we zagen, en de knul die onze borden kwam weghalen, zag het ook, maar durfde er niets van te zeggen. Wel tegen ons: "daar hebben we toch een aparte ruimte voor bij de toiletten.", maar ik denk als hij er iets van had gezegd tegen de desbetreffende man, hij nu met 2 blauwe ogen rond zou lopen, en een paar tanden minder.

Jammer, het eten was er echt heel lekker, en we zullen nog wel terug komen, maar daarvoor moeten we toch eerst wat moed bijeen verzamelen. 

Dachten jullie dat ik alles al had beschreven, uh, nog een dag of 3 denk ik. Hang in there!

De dag na het bezoek aan the Met namen we de metro om naar Chinatown en Little Italy te gaan, ook al was het bloedje heet, op het hotel blijven zitten wachten tot het koeler werd was geen optie. We schoten een metro in en er was lekker plek om aalemaal te zitten, maar nog voordat ik zat, begon te metro al te rijden, en belande ik bijna op schoot van een medepasagier. oeps.

Chinatown was verbazend makkelijk te vinden, zo wandel je nog door gewone straten, en opeens is rood een overheersende kleur, en heel veel handelsvolk op straat, kraampjes met fruit, viskramen (wat een lucht) en heel veel souvenirswinkels, maar ook zag alles er vies en onverzorgd uit. Bij een fruitkraam kocht ik Dragonfruit, nooit eerder gegeten, en dat wilde ik dus wel eens uitproberen. De man van het kraam sneed een vrucht in, en ik kon het zo in 4 partjes breken; we hadden een lekkere rijpe vrucht, hij smaakte heerlijk fris, een combinatie van een kiwi en een peer, of zo, maar echt zalig! Later kochten we er nog een paar bij een andere kraam, en deze waren duidelijk minder smakelijk, flauwer, duidelijk niet goed rijp nog. jammer. Chinese muziek klonk uit een parkje, en we gingen even kijken, en luisteren, wat een kattegejank zeg (maar dat is heel persoonlijk he). Het leek wel een parkje van de bejaardensoos, je zag er maar heel weinig kinderen lopen.

We liepen na een tijdje het parkje weer uit, en nadat we een paar straten doorliepen, stonden we opeens in Little Italy. Wat een verademing, de sfeer was als in een Italiaans stadje, gezellig en mooie kleuren, heel veel restaurantjes, en bij elke restaurant op de stoep stond wel een uitbater die de mensen op zijn terras probeerde te lokken met mooie woorden. We gingen op een terrasje zitten om wat te drinken (no problemo) en toen Tim om een biertje vroeg, schreef de ober dit gelijk op, en vroeg toen aan Evelien wat ze wilde drinken. Nou, na 2 weken geen druppel alcohol te hebben gedronken, had ze wel zin in een cocktail, en ook die kreeg ze zonder dat er naar een ID werd gevraagd (je moet in Amerika 21 zijn om alcolhol te mogen drinken). Toen Tim later bij een ander restaurantje om een biertje vroeg, was het eerste wat die ober zei: "Are you 21?", en dat moest hij helaas ontkennen. "No alcohol for you sir.", was het repliek. Leuk geprobeerd.

Gesloopt door de hitte gingen we na het eten naar times square, waar we naar de Imac bioscoop gingen, voor de film Captain America. Leuke avonturenfilm, grappig met tijden, maar mmmm beetje voor grote kinderen. Maar de stoelen lagen lekker, ja lagen, want we zaten op de voorste rij, en die stoelen hellen wat naar achteren, met een heerijke hoofdsteun. Het is dat het geluid zo hard stond en de vloer zo plakte, anders was ik vast in slaap gevallen. De vloer plakte zo erg (van de frisdrank denk ik) dat ik bijna geneigd was mijn snoetenpoetsers uit de tas te pakken en te gaan dweilen, elke keer als ik mijn voeten wilde verplaatsen maakte dat een geluid alsof je een klittebandsluiting lostrekt.

hier foto's van mij (denkend aan het bezoek aan de CQ) met nieuwe hoed, aangeschaft in Niagara Falls, toen ik er op de eerste dag achter kwam dat een hoed geen overbodige luxe is. Deze beschermt ook tegen de schadelijke uv stralen, en met die touwtjes onder kin en achterhoofd waait hij zelfs bovenop de bus in straffe wind niet af.

Die nacht liepen we veel naar de wc, dragonfruit werkte blijkbaar laxerend, we hadden in het hotel aangekomen nog een paar stukken gegeten (en toen geconstateerd dat deze niet helemaal rijp waren, dus misschien lag het wel daar aan).

Net terug van vakantie moest het gras nodig gemaaid worden, en gelukkig hadden we een droge dag waarop dit kon gebeuren, dus ik aan de slag met de maaier op de hoogste stand. Opeens hoorde ik tijdens het maaien een ploef, en nog voordat ik aan de padden kon denken -die hetzelfde geluid maken als ze door de bladzuiger opgezogen en vermalen worden- kwam er een zwarte wolk omhoog vanonder de grasmaaier. Instinctief liet ik de maaier los en stapte ver weg van de wolk. What the F was dat?? Toen de rook om m'n hoofd was verdwenen duwde ik de maaier naar voren en zag iets wat op een kapot gereden rotte aardappel leek, en toen ik goed keek, zag ik er vlak bij tussen het hoge gras nog eentje staan, paddestoelen! wie weet hoe ze heten, mag het zeggen. Met de grootste voorzichtigheid maaide ik om deze paddestoelen heen, maar af en toe had ik ze echt niet gezien tot ik de ploef hoorde en de zwarte wolk zag opstijgen, spooky!

Net zoals het geluid van deze uilen, de hoge tjietjiet roep en het zangerige tweetonige antwoord (zo denk ik altijd maar) gisteravond, tussen de stortbuien door, ik kan er uren naar luisteren, en deed het deze keer met mijn mobieltje om het geluid op te nemen, klik hier (even met rechts klikken en openen in een nieuw venster, want anders ben je mijn blog kwijt):

Download Uilen

Als je de speakers open zet, hoor je op het allerlaatst in de verte katten gillen, vast onze mannen.

En helaas, Tim heeft zijn rijexamen niet gehaald, hij maakte net teveel fouten, en toen hij de berm in moest rijden van de examinator -als onderdeel van het afrijden-, en deze merkte dat Tim dit met een vaart van 40 km wilde doen, stapte hij op de rem; hij had geen zin in modder op het dak, denk ik.

Tja, als je dit nooit eerder heb gedaan, ik snap het wel. Ik weet ook uit ervaring hoe gevaarlijk een berm is, toen ik na een uitwijkmanoeuvre (spookrijder) met minstens 80 km/u de berm raakte met 1 wiel, leek het of ik in een draaimolen zat, ik heb die ene rij bomen wel tig keer voorbij zien komen, en gelukkkig ontweken. En het enige waar ik aan kon denken? "Verdorie, nou ga ik de boot nog missen en kom ik te laat op werk.". Ik heb het nog gehaald hoor, behalve modder op het dak van mijn alfaatje junior 166 (ik bedoel natuurlijk 1600 junior, typefoutje) was er geen schade, en de spookrijder was hem gepeerd.

kijk eens hoe stoer ik tegen mijn auto aangeleund sta; dat was in de tijd dat Starsky & Hutch op tv waren. Ik had toen nog geen rijbewijs (en wel al een auto), en maakte samen met mijn vader wel eens ritjes (ik achter het stuur), op stille wegen, en op het laatst ook van de Braakman af naar Hoek, en het laatste stuk reed er een politieauto achter ons, man ik heb toen zitten zweten! Maar de politie reed door toen wij in ons dorp afsloegen, gelukkig.