De Empire State building moet je gezien hebben, en je moet in de top zijn geweest, zegt men, dus na het ontbijt gingen we met de metro heen, en eenmaal uitgestapt en boven de grond gekomen, zagen we omhoog kijkend het hoge gebouw met spitse punt. Het was flink bewolkt en 't regende een beetje, wat maar voor weinig afkoeling zorgde, helaas. Mooi, hoefden we niet te zoeken. Jaja, tot je erg dichtbij bent gekomen, want dan is er geen punt meer te bekennen. Terwijl iedereen een beetje om zich heen stond te kijken, zoekend naar een bordje, vroeg ik het gewoon aan een bewaker van een winkel (staan bij bijna alle winkels buiten de deur), en wat bleek, nog een paar gebouwen verder lopen en we waren er. Een enorme rij wachtende voor ons, maar we hadden zo'n citypass (hier gekocht), en konden lekker doorlopen, niks geen kaartjes kopen, tot we bij de liften waren aangekomen, daar moest natuurlijk iedereen keurig op zijn beurt wachten. Binnen waren overal foto's van de bouwwerkzaamheden van vroeger, en uitleg, en eenmaal op de uitkijkpost had je rondom een prachtig uitzicht over de stad; het was inmiddels gestopt met regenen, gelukkig.

ik heb ook een paar filmpjes gemaakt, voor wie nog meer wilt zien, klik hier:

kan ook kijken op mijn kanaal.

Na afloop zijn we naar Times Square gegaan, mooie neonreclame en een mensenmassa,

Man wat hakt het tijdsverschil er in, 'k heb duidelijk last van jetlag; vorige nacht weinig geslapen, mijn ventje wist hier wel iets voor, zei hij, en ja, het werkte wel goed voor hem (hij sliep al na een paar minuten), maar ik lag daarna nog minstens een uur met ogen op steeltjes in bed, pas onder de morgen viel ik als een blok in slaap. grrr.

We gaan verder met onze vakantie, niet zuchten, we zijn er bijna.

Na een rit van zo'n 6 uur over slechte en hele slechte wegen (veel gaten, ribbels, een paar wegwerkzaamheden) met veel aangereden wildlife (zelfs 2 hertjes zien liggen), onderbroken door pitstops en lunchbreaks, kwamen we veilig aan bij Newark, snel de auto ingeleverd en met taxibus naar het hotel in NYC, op de foto bij de HB luifel.  en toen gingen we eten, restaurantje om de hoek, Big Nick. Zag er sjofel uit, maar het eten was er goed. Overal hingen notities aan de muren voor de werknemers, en heel veel foto's van bekende mensen die er ooit waren geweest, of ze ook hadden gegeten stond er niet bij; Uri Geller was er wel geweest vermoeden we zomaar, hij had met 't bestek gespeeld. We kregen om de beurt ons eten, beetje raar, en ook werden de lege borden gelijk weg gehaald, en niet gewacht tot iedereen klaar was. De oordopjes kwamen 's nachts wel van ps, de airco maakte het geluid als van een opstijgend vliegtuig, en daarbij kwamen de sirenes van brandweer en politie/ambulance -af en toe- ook nog bij, maar de bedden lagen zalig, je stond tenminste niet gebroken op.

De dag erop ontbeten we bij hetzelfde eettentje, we werden geholpen door een blonde dame die al 40 jaar in NYC woonde. Ze deed me denken aan Joanna Lumley als ze sprak; "hear you are, my darling", en ze noemde ook iedereen sweetheart als ze de borden bracht, tegen iedereen, en met een vet Duits accent. Toen een andere serveerster de foto van ons nam, stapte ze net naar buiten.

De eerste ochtend gingen we naar een museum, de koelte in, want zo drukkend warm als dat het was, was niet normaal meer. Op het nieuws adviseerden ze de bewoners om thuis te blijven en veel te drinken, maar daar heb je als toerist geen verhaal aan. Het is een mooi museum, veel te zien, de slideshow zegt genoeg.

Zulke mooie kledingstukken, deze met zijde geappliqueerd viel echt op

de dino's waren er ook

Aan het eind van de dag liepen we -vlak bij het hotel- langs een quiltwinkel

die helaas net gesloten was, dus ik door de ramen naar binnen gluren om te zien of het wat was. Nah, heel veel kant en klaar spullen voor de verkoop, zoals kussens, grote stappen snel klaar quilts zoals deze in de etalage, schortjes en tassen, en verder heel veel bekledingstoffen voor meubels, gordijnen, vinyl, enz.; het zag er rommelig en volgepropt uit, dus hoefde ik er niet speciaal voor terug te komen, vond ik. En volgens dames die ik later in een andere quiltwinkel sprak, bleek mijn eerste indruk juist te zijn.

We rijden na een licht ontbijtje bij Dennies naar Toronto, waar we de CN tower willen bekijken (soort Euromast, maar dan net iets hoger), maar voordat we daar zijn, duiken we eerst in een kasteel genaamd Casa Loma,

dit filmpje is niet door mij gemaakt, de tuin was geen pretje om doorheen te lopen vanwege de hitte, nooit eerder was het zo warm in Toronto, hoorden we over de radio. Het kasteel was helaas niet zo koel als waar kastelen om bekend staan, de grote ventilatoren in de vertrekken waren favoriete hangplaatsen. Prachtige dingen gezien, de kleding, het glas in lood, de plafondbeschilderingen, en er lag zelfs een quilt op bed, hoewel hij zich slecht liet fotograferen. Een wholecloth met mooi quiltwerk en trapunto. In het restaurantje in de kelder hebben we wat gegeten en gedronken, en toen zijn we doorgereden naar Toronto centrum.

Parkeren in het centrum recht tegenover de CN Tower, wat wil je nog meer? Nou, dat degene die het parkeerkaartje koopt, deze ook achter het raam van de auto plaatst ipv in haar tas meenemend; dat ben ik ten voete uit. Pas toen we helemaal bovenin de toren stonden, te genieten van het uitzicht, en ik even op het kaartje keek om te zien hoe lang de auto daar mocht staan, zag ik op het kaartje staan dat de auto weggesleept zou worden bij het niet aanwezig zijn van parkeerbon. Ik hoopte maar dat de zeer nors kijkende parkeerwacht in het hokje het zich wel zou herinneren dat we betaald hadden, ik had namelijk  zo uitbundig naar hem geglimlacht, dat hij zowaar ook terug glimlachte, en hij had gezien uit welke auto we waren gestapt, omdat hij mijn ventje met een grote brul nog even duidelijk maakte dat hij de auto nog verder naar voren moesten zetten, boem is ho. Maar ik liep niet op mijn gemak, wetend dat de auto weggesleept kon worden, en dan zo hoog in de toren, en we waren dan ook blij hem te zien staan, naast de grote bouwput. Even naar beneden gaan was geen optie, eenmaal buiten geweest mocht je niet meer terug naar binnen op hetzelfde kaartje.

We kregen nog een 3D film te zien over survers in een tropisch oort, nah, viel een beetje tegen vond ik, egotrippers op een plankje op de golven; het enige leuke aan deze film was de 3D uitleg over de sterren en manen. Ook maakten we een ritje in zo'n cabine, nou ja, je zit stil in de cabine, maar de stoelen bewegen mee met het beeld dat je  op een scherm voor je ziet, achtbanen en vrije vallen, zulk shit. Leuk, maar dat kan ik op de kermis ook doen, daarvoor hoef je niet naar Toronto.

Een verdieping van de toren bestond een klein deel van de vloer uit glasplaten, heel apart om mee te maken op deze hoogte

Hier een filmpje, van YouTube afgeplukt: Ik durfde dit niet, in geen 100 jaar!

Met de lift naar beneden ging weer supersnel, en nu ik bij het raam stond kon ik een kort filmpje maken, elk zwart streepje dat je voorbij ziet flitsen is een verdieping:

ben ik blij dat we niet met de trap omlaag moesten! Nou ja, als het moet dan kan het hoor, maar -en daar ga ik weer- liever niet met deze hitte. Wachtend bij de liften zag ik dit patroon voorbij lopen,

daar zie ik wel een quiltje in, of heb ik die al gemaakt?

Tegen alle weersverwachtingen in hielden we het droog, en zo reden we terug naar Niagara Falls, naar ons motel.

RBC was ook in Toronto aanwezig, maar dan niet als voetbalclub, haha, dit bedrijf zit beter bij kas, als bank zijnde. Het streepje water wat op de foto rechtsonder te zien is, is Lake Ontario, immens groot.

We rijden na een licht ontbijtje bij Dennies naar Toronto, waar we de CN tower willen bekijken (soort Euromast, maar dan net iets hoger), maar voordat we daar zijn, duiken we eerst in een kasteel genaamd Casa Loma,

dit filmpje is niet door mij gemaakt, de tuin was geen pretje om doorheen te lopen vanwege de hitte, nooit eerder was het zo warm in Toronto, hoorden we over de radio. Het kasteel was helaas niet zo koel als waar kastelen om bekend staan, de grote ventilatoren in de vertrekken waren favoriete hangplaatsen. Prachtige dingen gezien, de kleding, het glas in lood, de plafondbeschilderingen, en er lag zelfs een quilt op bed, hoewel hij zich slecht liet fotograferen. Een wholecloth met mooi quiltwerk en trapunto. In het restaurantje in de kelder hebben we wat gegeten en gedronken, en toen zijn we doorgereden naar Toronto centrum.

Parkeren in het centrum recht tegenover de CN Tower, wat wil je nog meer? Nou, dat degene die het parkeerkaartje koopt, deze ook achter het raam van de auto plaatst ipv in haar tas meenemend; dat ben ik ten voete uit. Pas toen we helemaal bovenin de toren stonden, te genieten van het uitzicht, en ik even op het kaartje keek om te zien hoe lang de auto daar mocht staan, zag ik op het kaartje staan dat de auto weggesleept zou worden bij het niet aanwezig zijn van parkeerbon. Ik hoopte maar dat de zeer nors kijkende parkeerwacht in het hokje het zich wel zou herinneren dat we betaald hadden, ik had namelijk  zo uitbundig naar hem geglimlacht, dat hij zowaar ook terug glimlachte, en hij had gezien uit welke auto we waren gestapt, omdat hij mijn ventje met een grote brul nog even duidelijk maakte dat hij de auto nog verder naar voren moesten zetten, boem is ho. Maar ik liep niet op mijn gemak, wetend dat de auto weggesleept kon worden, en dan zo hoog in de toren, en we waren dan ook blij hem te zien staan, naast de grote bouwput. Even naar beneden gaan was geen optie, eenmaal buiten geweest mocht je niet meer terug naar binnen op hetzelfde kaartje.

We kregen nog een 3D film te zien over survers in een tropisch oort, nah, viel een beetje tegen vond ik, egotrippers op een plankje op de golven; het enige leuke aan deze film was de 3D uitleg over de sterren en manen. Ook maakten we een ritje in zo'n cabine, nou ja, je zit stil in de cabine, maar de stoelen bewegen mee met het beeld dat je  op een scherm voor je ziet, achtbanen en vrije vallen, zulk shit. Leuk, maar dat kan ik op de kermis ook doen, daarvoor hoef je niet naar Toronto.

Een verdieping van de toren bestond een klein deel van de vloer uit glasplaten, heel apart om mee te maken op deze hoogte

Hier een filmpje, van YouTube afgeplukt: Ik durfde dit niet, in geen 100 jaar!

Met de lift naar beneden ging weer supersnel, en nu ik bij het raam stond kon ik een kort filmpje maken, elk zwart streepje dat je voorbij ziet flitsen is een verdieping:

ben ik blij dat we niet met de trap omlaag moesten! Nou ja, als het moet dan kan het hoor, maar -en daar ga ik weer- liever niet met deze hitte. Wachtend bij de liften zag ik dit patroon voorbij lopen,

daar zie ik wel een quiltje in, of heb ik die al gemaakt?

Tegen alle weersverwachtingen in hielden we het droog, en zo reden we terug naar Niagara Falls, naar ons motel.

RBC was ook in Toronto aanwezig, maar dan niet als voetbalclub, haha, dit bedrijf zit beter bij kas, als bank zijnde. Het streepje water wat op de foto rechtsonder te zien is, is Lake Ontario, immens groot.

Ik gooi even het tempo omhoog, anders zitten jullie over een week nog vakantieverslagen te lezen, leuk voor wie erbij waren, maar de meesten van  jullie zitten toch met smart te wachten op quiltverhalen van de grote (in New York gevestigde) winkel The City quilter. Komt er aan, nog even geduld.

Zipje en Zopje waren (en zijn nog steeds) dolblij dat we weer thuis zijn, Zopje is net een kwijlend, spinnend magneetje, vooral 's morgens en 's avonds zit hij als vastgeworteld op mijn schoot; Zipje laat zich minder zien, maar als hij zich laat zien duwt hij je bijna om, stevige kopjes gevend.

We moesten het de dag na Toronto even rustiger aan doen, dus een beetje uitslapen, op het gemak ontbijten bij iHop, superzalige luchtige pancakes, en ook gezonde keuzes kon je maken, overal stonden de calorieën bij; om daarna naar de Whirlpool jet boat tour, het was al middag toen we de kaartjes kochten, en na een wachttijd van bijna 2 uur werden we met een shuttle (bus) naar het vertrekpunt gebracht, dat achter een woongebied lag. Nadat we uitleg hadden gekregen over het dragen van reddingsvesten, kregen we kort tijd om onze kostbaarheden in een kluis te stoppen, in cabines op het terrein. Jammer genoeg zaten de kluisjes vol, en dus mochten we de tassen achter de balie van de mederwerkers zetten. Voordat we aan boord gingen maakte ze nog een groepsfoto, en nadat we van boord kwamen hadden we zo mee kunnen doen met een wet T-shirt contest. 

De jongens zaten helemaal links voorin, en kregen geregeld zulke hoeveelheden water over zich heen dat ze het gevoel hadden heel lang onder water te zitten. De meisjes zaten op de 3e rij, en zij waren ook met de eerste golf tot op de onderbroek nat. En ik, ik zat helemaal achterin (in het midden van de rij), want toen ik instapte, dacht ik dat de rest bij mij zou aanschuiven, en de rest die voorin stapte dacht hetzelfde over mij. Op de boot liep een gids tijdens rustige vaarmomenten naar het puntje van de boot om dingen te vertellen, en het moment dat de kapitein weer gas ging geven, schoot ze veilig naar achteren. Elke keer als de boot gas gaf, ging de voorkant omhoog, en stond het water tot aan mijn knieën, en tuurlijk werd ik net zo nat als degene die vooraan zaten, al leek het minder heftig, het was evenveel. Onderstaand filmpje is een promo van Jet Boats zelf:

Het was heerlijk om zo heen en weer over het water te schieten, kletskleddernat te worden, alsof je onder mega stortdouches staat. Je kon na afloop een usb stick kopen met daarop de foto- en filmopnames gemaakt tijdens onze tocht, van voor en van achteren genomen, maar helaas bleek bij thuiskomst het filmpje niet goed op het stickje gezet te zijn, beschadigd bestand en onmogelijk te openen. Dus hopen we dat ze het filmpje aldus nog kunnen opsturen op wat voor manier dan ook; hiervoor is iets van 40 dollar betaald, en dan mag het toch wel werken.

Na een tocht van 3 kwartier stapten we weer uit, reddingsvesten en waterschoenen moest je afgeven, en druipend nat kon je dan je eigen schoenen weer aandoen; sommige mensen waren goed voorbereid, en hadden een tas met droge kleren bij zich. Slim! Ook al waren we al aardig droog eer we bij de auto aankwamen, we gingen toch maar naar het motel om ons te verkleden. Even tijd om niks te doen, uit te puffen, wat zwemmen, mail checken (gratis wifi, maar niet altijd verbinding), boek lezen of spelletjes doen.

's Avonds gingen we weer een hoge toren in, ditmaal in de Skylon Tower om te eten; er zat een Chinees/Japans/Amerikaans restaurant boven in, met een warm en koud buffet. Wij zaten in het niet ronddraaiend deel, 1 verdieping lager draaide het wel rond, maar het eten was volgens de motel eigenaresse niet zo bijzonder. Het buffet was wel lekker, en het dessertbuffet op z'n Amerikaans, met heel veel taartjes, cupcakes en grote taarten, en als ik groot zeg, dat bedoel ik ook groot; 20 cm hoge punten, niet normaal, en mierenzoet!

Om 10 uur was het vuurwerk te zien dat elke vrijdagavond afgestoken wordt, heel mooi, het duurde ongeveer 5 minuten en de oehs en aahs waren niet van de lucht. Filmpje:

b.t.w., ik heb op YouTube mijn eigen kanaal, ahum, daar kan je alle filmpjes zien die ik heb gemaakt.