Categoriearchief: Tuin

Stutten en hoog houden

Ik wist niet wat te doen met de vorige maand omvergewaaide druif, maar om het zo te laten liggen

was geen optie, want de druiven begonnen te gisten en maakten vlekken op de tegels. Ik zag de twee trellisschermen staan die onderdeel hadden uitgemaakt van de pergola, en voila

Na flink inkorten van de klimmer kreeg ik hem staande

Het is slechts een tijdelijke oplossing. Ondanks de belofte aan mezelf dat ik die avond niets meer zou doen, schoot ik na het nieuws toch weer naar buiten om snel nog het gras te maaien, omdat de weerman voorspelde dat het de komende dagen elke dag zou gaan regenen. En toen zag ik dat de trellisschermen dramatisch scheef stonden door de wind, en moest ik het stutwerk stutten. Fay en Sherlock controleren hier de constructie op stevigheid, Sherlock probeerde hoger te gaan staan terwijl Fay hem een kontje wilde geven, maar wilde wel zeker weten dat hij een fris kontje had, en dat ging hem wat te ver en hij stapte weer af.

Eerder die middag was ik begonnen aan de lavendelhaag aan de voorkant, de uitgebloeide planten een stukje korter knippen, dit had ik al gedaan

En dit stukje moest nog,

ik had het tuinkrukje erbij gebruikt, want voorover gebogen knippen voelde ik al na een paar meter mijn rug protesteren

Het pad naar de voordeur en alle onkruiden langs de rand pakte ik aan, net als de rand langs de oprit en het plantenvak.
Jon ging er even goed voor staan, stoer poseren op het schone pad. Het lavendelstruikje links bij het pad ga ik kortwieken of er uit halen en elders planten, maar hij staat nog volop in bloei dus dit is een karweitje voor later.

En ik weet nog niet wat ik met de grote azalea links van hem ga doen, gewoon zo laten of toch wegsnoeien wat over het pad groeit? Wat over het split hangt laat ik wel zo, het is een mooie struik. Dat plukje van geraniums links er van wil ik er nog uithalen, raar dat ik dit zaterdag niet heb gedaan. Ik kan er Campenula neerzetten, als je goed kijkt zie je rechts in beeld bij het pad waar de rode paal staat deze over het pad groeien; hiervan kan ik komende maand stukken wegsteken en hier heen transplanteren.
E72890E0-671B-4E87-9CEE-8485AC73CF67
En daarna ging ik het wilde gras te lijf dat tussen de planten en tot ver over het grijze split heen zijn gang was gegaan terwijl ik ~~even~~ deze zomer niet op zat te letten. Wat een ravage, ik had hier voor de winter de kleine ratelaar gezaaid in de hoop dat deze de groei van het gras zou tegengaan (deze plant “leeft” op de wortels van grassen), maar hiervan is niets te merken. De overwoekerde vaste planten komen een voor een weer tevoorschijn, minder bossig als ze zouden zijn als ze meer licht, ruimte en voeding hadden gekregen. Tja, zo is het leven.
5BDF55DB-CEB9-4846-ACA9-152A1BE8628E
Tot zover ben ik gekomen, het was al zes uur en ik was al bijna vier uur bezig geweest, het water stond tot in mijn bilnaad en daar voorbij, zelfs mijn sokken waren nat 😅. De volgende keer zal ik wat dieper in deze border gaan opruimen, en misschien ook het split wat ontdoen van onkruiden, er ligt nu vooral veel snoeisel van het gras.

Het ziet er een heel stuk beter uit nu alle uitgebloeide knipneusjes zijn gekortwiekt (op de foto hierboven zie je de plantjes hiervan als grijs-groene plukjes in het grijze split staan)

En hier het schoongemaakte split rond de Japanse kers, de groene sprietjes die er in staan is het loof van bloembolletjes, en de te ver over de borders heen groeiende geraniums heb ik er uitgetrokken.

Het ziet er allemaal weer wat verzorgder uit en dit geeft me rust in mijn hoofd, weer wat af kunnen strepen van mijn to-do list.

Er komt voor mijn gevoel alweer heel wat op me af nu manlief sinds gisteren weer thuis is van het revalidatiecentrum (en vandaag al weer even heeft gewerkt); we zijn ons aan het oriënteren op “bad er uit inloopdouche er in”, informatie inwinnen en gisteren en vandaag telefonisch afspraken gemaakt; binnenkort komen van twee bedrijven adviseurs langs voor een gratis en vrijblijvende offerte. Velunova en Molenaar stonden als tip in de e-mail die we van de ergotherapeut hadden gekregen.

Morgen moeten we in het Amphia ziekenhuis zijn voor een MRI scan, dinsdag krijgen we dan (pas) weer de uitslag. We zijn nog niet eerder in het Amphia ziekenhuis geweest, maar we moeten wel daar naartoe ipv het Bravis ziekenhuis vlak bij huis, want de MRI scan in Breda is geijkt en die beelden heeft de behandelaar nodig voor het geval er een behandeling moet volgen. De radiotherapeutisch oncoloog van Bravis is hard aan het werk om de MRI scan in Roosendaal ook geijkt te krijgen, het zou wel heel fijn zijn voor alle partijen.

Gelukkig hebben we dit weekend iets leuks om naar uit te kijken, Sophietje is vrijdag jarig, twee jaar wordt ze; zaterdag vieren ze het bij hun thuis met familie, en omdat het voor manlief te vermoeiend is, (teveel prikkels) komen ze ook bij ons om het te vieren.
Sophietje is er al helemaal klaar voor, het is de laatste week op de baby groep van de opvang en ze laat zien dat ze al zelf haar tas kan dragen, zo lief 🥰.

b111cce0-70f5-43fc-8092-a3c3a1e464d7

En zelf haar nieuwe winterjas naar de kassa brengen, zo koddig met dat spijkerbroekje.

f60f5652-860c-48c9-b512-5606def9ccad
Dit is ons uitzicht als we in de luie stoelen aan de koffie zitten, als er geen schuifpui in weg zou staan, vogeltjes kijken is zo leuk. En heel af en toe komt er een eekhoorntje op bezoek, maar dan valt het alleen op aan het gedrag van de katten.

Ik heb een voerschaal onder de voersilo gehangen om de grond eronder schoner te houden, maar helaas probeert een suffe duif regelmatig om er op te gaan zitten en gooit dan de schaal op de grond. De schaal en silo trekken momenteel heel veel musjes aan, veel meer dan vorig jaar. Er zit een zeer dominant musje bij die zijn plek op het stokje niet verlaat tot hij er volgegeten vanaf valt, hij jaagt en slaat elk ander vogeltje weg die ook maar dénkt om zijn plekje in te pikken, het gekibbel en geruzie is dan goed hoorbaar.

De “Suzanne met de mooie oogjes” (die oranje bloemetjes) doet het zo goed, ik denk dat ik deze volgend voorjaar op meerdere plekken zal planten, wetend dat ze ook over de grond en over en door struikjes slingerend het naar de zin heeft. Ze is niet winterhard, dus niet bang zijn dat het de hele tuin overneemt.

Een update over de meelmotjes: we zien ze amper meer rondvliegen, heel sporadisch eentje die gelijk met de vliegenmepper kennis maakt, en ik zag nog twee poppen van de rupsjes op een plastic verpakking in de garage zitten op en in een nieuwe zak vogelvoer die gelijk naar buiten verdween, en de poppen heb ik geplet 🤢 en ja, ik had vorige week nog gespoten tegen kruipende ongediertes in kieren en onder kastjes waar de katten niet bij kunnen, in de hoop resterende eitjes of rupsjes in welk stadium van hun levensloop dan ook te elimineren. Over een paar weken zullen we weten of we er vanaf zijn.

Met de stitch journal van Marion’s world ben ik een klein stukje verder gekomen, er zijn nu heel veel witte kraaltjes bijgekomen

en om kramp in mijn pols te voorkomen klemde ik de ring vast, wel zo handig.

Zo schuin vanaf de zijkant is het reliëf goed te zien

Er moeten nu nog een paar Margrietjes bijkomen van 4 mm brede witte zijdelint, en laat ik deze kleur toch nergens kunnen vinden. De enige webwinkel die ik kan vinden is vanwege beurs en vakantie gesloten. Ik heb wel creme, ik denk dat ik het hier dan maar mee ga doen, al verraad “dan maar” dat ik dit liever niet doe. Gek hè, dat ik zo stug kan vasthouden aan een voorbeeld, en waarom? Bang dat het dan niet meer mooi is? Mens durf te leven. De rek om te improviseren is er een beetje uit, net als bij een oude onderbroek waarvan het elastiek rond de benen lubbert en tijdens het lopen en bukken zo tussen de billen floept, vreselijk irritant.

Weet je, ik ga gewoon kijken welke kleuren hier bij passen, en ga het gewoon doen! Er komt nog een vlindertje links boven de bloemenkrans, en misschien nog hier en daar wat takjes groen als ik het ergens nog te kaal vind. Ik loop vreselijk achter, ik durf niet meer te kijken hoever ze nu is met haar journal, ik denk dat er alweer twee maand-pagina’s (uitgelegd in ongeveer vier delen per maand) klaar zijn bij Marion. Oké, toch even spieken, ze is nu bezig met week 35 en ik ben bezig met week 25 🫣 Diepe zucht Shirley, alles mag, niets moet, het is geen aangenomen werk.

De natuur

Wat een mooi plekje om naast te parkeren

En wat een aparte bloemen, twee in een

En wat een kleurencombinatie, geel en roze

Jon wees me op nog mooie kleurencombinatie, zwart en koningsblauw

Vrijdag hadden we van de longarts goed bericht gekregen nav de ct scan van longen en buik: er waren geen afwijkingen gevonden. Hij was zeer in zijn nopjes, en wij ook, wat een opluchting.

Stom genoeg voelde ik me zaterdag down en lusteloos; ik kon me niet focussen op een handwerk of tasje maken, en blogs lezen, tuin-youtubefilmpjes kijken en een aflevering over een hoarder kijken losten niks op, dus gaf ik mezelf een schop onder mijn kont, “naar buiten jij”. Handschoenen aan en gewapend met een voegenschraper ging ik het pad bij het tuinhuisje te lijf. Een half uur later nam ik deze foto van een nu mos en onkruid vrij stukje, hè, dat voelde goed.

Fay assisteerde me en scherpte haar nagels, ze was klaar voor het volgende stukje

Er was nog genoeg te doen

De snoeischaar werd van stal gehaald en de rand van de border werd ook een beetje strak getrokken, hier en daar trok ik een varen uit die te dicht tegen het pad groeide. Veel beter zo 👌

Daar knapte niet alleen het pad van op, maar ik voelde me ook stukken beter. De eerste regendruppels vielen al toen ik net klaar was, jammer dat ik naar binnen moest, maar er was code geel afgegeven voor onze regio en het klonk al dreigend in de verte.

Een kwartier later was het aan het stormen en vanuit mijn luie stoel zag ik keiharde rukwinden en slagregens door de tuin jagen, de pruiken van de bolacacias dreigden af te waaien en de voersilo die ik vergeten was in het schuurtje te zetten zwiepte alle kanten op en klampte zich met zijn haakje dapper vast aan de tak. En opeens hoorde ik een enorme krak en klap, ik dacht dat de tuintafel om was gewaaid, maar neen, het was de pergola die met druif en hanging baskets tegen de vlakte lag 😢

Toen het wat minder hard waaide en ik deze foto vanuit het deurgat van de schuifpui maakte begon het weer keihard te regenen

Tien minuten later was het opeens droog en kon ik de schade goed opnemen, gelukkig was er op de pergola na niks kapot gegaan,

En zondag haalden Evelien en ik de zware paal vanonder de druif, en demonteerde ik de pergola, alle schroeven die nog recht waren gingen in een pot, de kromme mikte ik in de kliko, en de palen legde ik op het pad naast de garage om later weg te brengen. Dat ruimde al goed op.

De uitgebloeide bossen oregano die tussen de stenen links van het kacheltje groeiden snoeide ik heel kort af en ik schepte een deel weg, even orde op zaken stellen

En nu vielen de woeste graskantjes wel heel erg op langs het pad en terras, dat schreeuwde om een knipbeurt; oooh dat knapt er wel van op, zeer bevredigend was dit. Beter dan YouTube filmpjes kijken.

Ik stopte toen ik halverwege het grasveld (afslag rechts) was gekomen, ik moest wel wat bewaren voor een andere keer, stel je voor zeg. Van de druif heb ik ‘s avonds nog alle uitlopers waar geen druiven aan zaten weggeknipt, en de takken waar ze wel aanzaten tot aan de tros flink ingekort. Dit om het grasveld er onder wat licht en lucht te geven.

De tuinman komt woensdagmorgen (al om 7 uur 🥱) om de hagen te snoeien, en ik zal hem advies vragen: de druif verwijderen of toch een pergola oid terugzetten.

Ach, en dan het gedoe met de meelmotjes, breek me de bek niet open, wat een ellende. Een week of drie geleden had ik een zak met vogelvoer gekocht en bij thuiskomst even op de dressoir onder de kapstok gezet. Er kwam een jas voor te hangen en ik vergat de zak.
Vorige week zag ik allemaal motjes in de hal op het plafond langs de muren zitten, ik dacht dat het nachtvlindertjes waren en dat ze door het warme weer ‘s avonds naar binnen waren gekomen via een deur of zo, en besloot ze later die dag weg te vangen en buiten te zetten. Tot Evelien zei dat ze wel verdacht veel op meelmotjes leken, ze herinnerde zich het verhaal van haar nichtje Anke die een meelmottenplaag in huis had. Nadere inspectie bleek inderdaad dat het gevangen beestje een meelmotjes was.

De motjes werden met de stofzuiger opgezogen, onderzoek toonde dat ze dit niet overleven, probleem opgelost? Helaas. Een snelle Google zoektocht leverde meer informatie op, ook dat de larven kleine witte rupsjes zijn. Ojee, dezelfde die wij uit onze haren hadden gehaald toen we thuis kwamen na het bezoek aan de kringloopwinkel.
We hadden die ochtend even onze jas aangehad.
Inspectie van de kapstok volgde.
Ik zag de zak met vogelvoer staan en jawel, hierin zag ik witte rupsjes kruipen, veel samengeklonterd voer, spinrag en ook poppen van de larven. Van hieruit waren er dus ook volgevreten volwassen rupsjes in de jassen gekropen, een donker plekje opzoekend om zich te gaan verpoppen. Brrr. Snel naar buiten met die zak en in een luchtdichte container gestopt. Hopelijk hadden we nu de bron geëlimineerd. De hoeden gingen in een zak in de diepvries, de vesten/jassen gingen in de wasmachine.

De dagen erna vingen we nog steeds motjes, het lijken er gelukkig steeds minder te worden, en ik heb nog niks in de voorraadkast of keukenkastjes gezien. Ik las dat je verpakkingen met besmette voedingsmiddelen drie dagen in de diepvries moet houden om eitjes, larven, poppen of motjes te doden, en dan pas in de kliko kan gooien, omdat ze anders zo verder zullen verspreiden.

En nu niet denken dat je er controle over kan hebben, want die krengen kunnen gewoon als eitjes of rupsjes via besmet voedsel vanuit de winkel in huis komen, of in hun eentje als een bevrucht volwassen motje het huis in vliegen en naar believe haar eitjes leggen waar ze eten ruikt of ziet, op een pak cakemix, een doos thee, een zakje noten, ontbijtgranen. De eitjes komen na ongeveer een week uit.
De rupsjes zijn eenmaal uit het ei komend zo klein dat je ze met het blote ook niet kan zien en vreten zo tralala door de verpakking heen een weg naar het lekkers. Je ziet dan bij het openen van de verpakking misschien klonterend meel, klonterende granen, en spinrag, en als ze al wat gegroeid zijn de witte rupsjes die verdomd veel op hele kleine maden lijken, bingo! Na anderhalf tot twee maanden eten zijn ze klaar voor de verpoppingsfase, en deze duurt twee tot drie weken. En na drie dagen kan het motje al bevrucht raken en eitjes gaan leggen. De mannetjes gaan trouwens na de bevruchting gelijk dood. Karma.

Ik hoop toch zo dat we de motjes hebben vermoord nog voor de geslachtsdaad, of in ieder geval voordat ze hun eitjes gingen leggen; Evelien betrapte vanmorgen twee die op elkaar zaten te je weet wellen.
wordt vervolgd.

Stukje dichterbij

De operatie is gelukt en nu is het een kwestie van aansterken en revalideren, en om het bed voor de volgende neurochirurgische patiënt vrij te maken moest hij over naar het ziekenhuis in onze regio. Wegens misverstand kwam hij maandag eerst op de afdeling neurologie in Bergen op Zoom terecht, alwaar de neuroloog hem na overleg een uur later doorstuurde naar Roosendaal waar de hoofdbehandelaar van mijn lief zit.
Het waren een paar enerverende uren, ik was nl al naar BoZ gereden, zat bij hem tijdens de opname, reed een uur later naar Roosendaal waar ik bij weer een overdracht zat.

Het was kwart voor zeven toen ik weer thuis was, manlief kon in alle rust zijn door mij aangeschafte avondeten nuttigen (het eten in Bravis is echt niet lekker, op een enkel gerecht na) en hij ging daarna gelijk slapen, en ik ging met beide dochters weer eten bij Curry Masala. De eigenaar herkende ons van vorige week en grijnsde breeduit, ook deze keer was het heerlijk, hoewel het voorgerecht van pasteitjes mij te pittig was.

Maandagochtend keek ik op tv naar Binnenstebuiten en op het eind was een kort filmpje van Man en Kunst, en waar hij was kwam me heel bekend voor. Liep hij nou net uit de winkel van mijn dealer in Etten-Leur?

Nee, hij ging naar het huis er naast, waar van 1895-1898 een kunstenares Suze Robertson woonde, ze werd als de vrouwelijke Vincent Van Gogh gezien.

We zijn weer een paar dagen verder, ik heb lekker in de tuin gewerkt. Het pad langs de schutting is nu eindelijk onkruid- en mosvrij en ook is er weer een stuk klimophaag geschoren. Ik begon hieraan toen de zon al aan het zakken was en ik in de schaduw kon werken, het was nog altijd 26°, maar wel te doen met een licht briesje. Een dag later was het weer aan het stortregenen.

Het was heel verleidelijk om aan het eind van het pad links verder te gaan,

maar ik had de timer op een uur gezet en hield me er toch braaf aan, nou ja, het wekkertje ging af toen ik nog een kleine meter moest doen, en dat heb ik wel afgemaakt voordat ik opruimde.

De magnolia grandiflora bloeit er nog lustig op los, zaterdag nam ik deze foto

Maar na de stortbuien en koeler weer zagen ze er gisteren zo uit, wat een mooie kleur hè, en de bloembladeren zaten nog stevig vast dus kon ik er vandaag ook nog van genieten terwijl de volgende bloemen alweer bijna open staan.

Om de vogeltjes met de warme dagen afkoeling te geven heb ik een onderschaal van een halve meter doorsnee -bedoeld voor onder een grote bloempot- met water gevuld, een leisteen op de bodem om het minder diep te maken, en in het midden een stenen schaaltje ook met water neergezet. Ik ververs het water elke dag, tenzij er een stortbui overheen is gegaan

Zittend op de rand drinken ze van het water, en alleen een ekster en een duif heb ik een badje zien nemen. Misschien badderen de kleine vogeltjes in alle vroegte als iedereen nog binnen is.

Morgen (oei, het is al middernacht geweest, dus morgen is vandaag, donderdag) weer een droge dag, ik denk dat ik dan de ligusterheg ga snoeien, de tuinmannen zijn op vakantie tot half augustus en zouden dan hagen snoeien, maar ik vind de liguster nu al zo woest en wild, en uitgebloeid, dus dan kan het. Ze hoeven dan enkel de hoge Leylandii snoeien, daar kan ik toch niet bij, hier zie je nog een klein stukje ervan links op de foto, bijna drie meter hoog gok ik.

Nog even

Nog even (al binnen twee weken) en dan wordt mijn lief geopereerd, de bestraalde hersentumor gaan ze eruit halen en de datum hoorden we net. Ook al wisten we dat dit eraan zat te komen, je voelt toch een ijzige steen op je maag landen; de neurochirurg was hoopvol, dus zullen we dat ook maar zijn. Opeens zitten we weer in een niemandsland; mijn gedachten blijven steken, ik loop richting de keuken maar daar aangekomen ben ik vergeten wat ik wilde gaan doen. Gelukkig kan manlief wel afleiding vinden en zich concentreren op zijn werk, hij werkt alweer halve dagen en soms zelfs meer, onvoorstelbaar!

Gelukkig smaakt de koffie me weer, ik kan al een paar dagen weer alles ruiken en proeven, en de COVID test was eergisteren negatief, dus hoera. Voor de zekerheid zette ik gisteren nog wel een mondkapje op toen ik een winkel instapte, mensen staan daar dicht op elkaar en er werd ook wat gekucht wat niks hoeft te betekenen, maar ik wil ook niks meer oplopen in aanloop op de operatie van manlief. Ik ben nog wel licht in het hoofd na een bezigheid of als ik lang moet staan en heb af en toe last van een kriebelhoest, kwestie van tijd, hopelijk gaat het elke dag een beetje beter.

De magnolia grandiflora bloeit volop, momenteel tel ik vier roomwitte bloemen maatje gebaksbordje, en een heleboel vette bloemknoppen, en de geur is zalig, zoete vanille/fresia. Ze zitten te hoog om ze goed in beeld te krijgen, rechts zie je er eentje zitten.

Even de container aan de straat zetten, Jon loopt gezellig met me mee, maar baalt als hij ziet dat ik ook gelijk weer terug naar huis loop, hij had wel een rondje door de wijk willen lopen met me. Dan loopt hij via alle voortuinen naast me uit het zicht van honden, en bij confrontatie met een hond zit hij ook zo in een boom.

De voortuin staat volop in bloei, lavendel, knipneusjes, verbena, sedum, kattenkruid en Spirea, alles in lila en rose tinten.

De koningskaars steekt al boven mijn hoofd uit,

Een aaibare stengel, fluweelzacht.

Het gonst van de bijen bij de bloeiende oregano

Sophietje kwam weer even langs met haar papa en mama, heerlijk spelen met het poppenhuis

En kijk eens wat haar nu ook past, dit overgooiertje van Debbie Mumm stof; ooit was het van Suzanne, hij was aan de onderkant kapot, maar gelukkig kon ik er een strookje afknippen om het vervolgens weer netjes om te zomen, en hij ziet er uit als nieuw. Misschien past het haar in de herfst ook nog, maillotje en lange mouwen shirt er onder, lief hoor.

Het was wel fijn om even achter de naaimachine te zitten en wat te doen, maar een kwartiertje was ook meer dan lang genoeg. Misschien dat ik nog wat ga borduren, strooien met Franse knoopjes en kraaltjes in het wit om gipskruid uit te beelden in de bloemenkrans. Moet toch lukken?

Hoe kom je er aan? Hoe kom je er van af?

Gele bloempjes naast de vijver daar waar ik een paar maanden geleden de woekerende herfstasters heb verwijderd. Behalve het bewust uitgestrooide zaaigoed komen hier honderden verbena’s op, die mooie hoge met paarse schermpjes. Normaal zou ik er nu al heel veel van uitsteken en elders een plekje geven, maar ik moet er nu niet aan denken. Ze staan er over een week vast nog wel, de slakken lusten ze niet.

En kamperfoelie groeiend tegen een rekje bij de magnolia, deze zag ik een maand of twee geleden al over en door de border heen groeien, stekjes van vorig jaar die het door alle nattigheid goed zijn gaan doen. En op een paar plekken kwam ik een egelpoepje tegen, dus die lopen ook weer rond en hebben genoeg te eten, net als de kikkers, er zijn meer dan genoeg slakken.

Het geluid van een elektrische heggenschaar klinkt tegen de middag door de open tuindeur, de katten liggen lui op het dauw natte gras in de schaduw, het dreigt een hele warme dag te worden.
Ik steek mijn hoofd om het hoekje van de achterdeur en kijk recht in het boven de schutting uitstekend gezicht van een lachende man, en begroet hem vriendelijk. De vader/schoonvader van onze buren. “Goedemorgen buurvrouw, ik dacht even de bovenkant van de klimop lekker recht te trekken, ziet er wel zo mooi uit hè?”, en vervolgens maakt hij zijn metertje afknippen af.

Wat een herrie 😣 zodra het weer stil is verontschuldigt hij zich dat hij er wel een zooitje van maakt bij ons op de grond, maar dat is snel opgeruimd hè? Ik weet niet of hij bedoelt dat het voor hem of voor mij snel is opgeruimd, maar ik vertel hem dat ik gevloerd ben door COVID, geen puf heb om het knipsel op te ruimen, en vraag hem of hij het wilt doen, in ieder geval het stukje hier, en ik wijs van de poort naar de laatste container. Geen enkel probleem, als ik de poort maar los maak. En hij vraagt lachend: “Covid, joh bestaat dat nog? Hoe in vredesnaam ben je daar aangekomen?”
Gewoon uit het ziekenhuis denk ik.
”Joh.” En terwijl ik naar de poort zweef om deze van het slot te draaien gaat hij weer verder met snoeien.
De volgende middag zie ik dat het pad netjes is aangeveegd, lief.

COVID wordt gezien als een gewoon griepje, en helaas gedragen mensen die klachten hebben zoals hoesten en grieperig voelen zich alsof er niks aan de hand is door niks te doen, lekker hoesten en plein publiek zonder elleboog voor de mond of mondkapje op, ook niet als je in het ziekenhuis een volle lift instapt of als je een winkel inloopt . Niks zeggen als je op bezoek gaat, niemand waarschuwen als je gebruik moet maken van een dienst, zo hoorde ik van Evelien, de fysio, taxi en thuiszorg. Maar owee als je een slechte weerstand hebt, en als je nooit eerder besmet bent geraakt, dan ben je de lul.

De koorts is nu weg, het hoesten is een heel stuk minder, maar ik voel me zo slap op de benen als bij een flinke griep met een hoofd nog vol watten. Gelukkig heeft het virus minder vat op manlief, Evelien blijft op afstand en is nog vrij van COVID, houden zo 🤞

Mijn reuk- en smaakzin was helemaal weg, maar begint gelukkig weer langzaam terug te komen. Het eerste wat van smaak doorkwam was citroen, en van geur was dat koffie, maar het smaakt nog nergens naar (heel af en toe meen ik koffie te proeven, maar dat kan ook de wens zijn), en toch neem ik elke dag een kopje om de hoofdpijn wat af te zwakken. En helaas proef ik nog niks van de chocoladekoekjes met suiker, ik probeer het elke dag met eentje, maar ook nu niks nog 😕 ik hang de hele dag in de luie stoel, doe dutjes tussen het niksen door en wacht ongeduldig op beterschap.

En tijdens het wachten zie ik de vogeltjes snoepen van hun silovoer, we hebben heel veel jonge musjes dit jaar, uiteraard waren de vogeltjes gevlogen toen ik zondag deze foto maakte. En helaas dankzij onze roofdieren is het er vandaag eentje minder dan zondag, zo erg. Door Sherlock gevangen en door Fay afgemaakt ☹️Maar onze katten laten zich overdag niet binnen houden, hun stresslevels zie je dan oplopen en bij mij ook vanwege hun geklaag en gekat.

De lavendel, kamperfoelie en de rozen staan volop in bloei, maar ik ruik er niks van, terwijl ik weet dat ze een heerlijke haast bedwelmende geur hebben. Deze foto maakte ik vlak voor we naar bed gingen, ik hoopte dat Fay naar binnen zou komen, maar ze had het veel te veel naar haar zin, terwijl de jongens al in de garage lagen te slapen.

Het bloeiend gras lijkt wel van goud en danst en knispert in de wind

Fay zat vanmorgen te wachten voor de schuifpui toen Evelien als eerste beneden de ramen en deur tegen mekaar open zette, altijd een opluchting, en ik hoop dat ze van haar nachtelijke avonturen weer even haar bekomst heeft en vanavond gezellig met Sherlock en Jon mee de garage inloopt.